เหตุผล

ตอนที่10

เหตุผล

         “เมื่อคืนมานอนนี่เหรอ พ่อหลับไม่รู้เรื่องเลย”

          ชลธีแปลกใจที่เห็นลูกเคยที่โต๊ะอาหาร เพราะเขาก็เคยแอบคิดว่ากวินไม่ห่วงลูกสาวเขาเลย ถึงได้ปล่อยให้ทำอะไรคนเดียวตลอด แต่ก็ไม่พูดเพราะเป็นเรื่องครอบครัว

          “ครับ อยู่ดีๆก็นอนไม่หลับ ไม่มีคนให้นอนกอดก็เลยขับรถมากลางดึก วันนี้ก็เลยลางานเลย ว่าจะพาก้ามปูไปทำธุระเสียหน่อย แล้วจะเอาลูกสาวคุณพ่อกลับมาคืนนะครับ เพราะเห็นว่ายังสั่งของกันไม่เสร็จ”

          “ไปกันเถอะ เดี๋ยวพ่ออยู่บ้านก็จะทำไปพลางๆก่อน ตั้งแต่ก้ามปูหันมาขายของแบบนี้ คนแก่อย่างพ่อรู้สึกตัวเองมีค่าขึ้นเยอะเลย”

          กรณ์ไม่ต้องเหงาอีกแล้ว เพราะหนึ่งเดือนเขาต้องไปจีนห้าวัน และหนึ่งเดือนก้ามปูก็จะมานอนกับเขาสองคืน ส่วนกุ้งนางเธอมาหาเขาบ่อยอยู่แล้วในช่วงกลางวัน คนสูงอายุจึงรู้สึกชีวิตไม่เหงาอีกต่อไป

          “วันนี้พี่กวินจะพาก้ามปูไปไหนคะ”

          หญิงสาวสงสัยตั้งแต่ที่สามีของเธอบอกกับบิดาที่โต๊ะอาหารแล้ว แต่คิดว่าเดี๋ยวค่อยถามตอนออกจากบ้านดีกว่า

          “เดี๋ยวก็รู้ รับรองว่าทีที่พี่จะพาก้ามปูไป ก้ามปูต้องได้เข้าใจและรักพี่มากขึ้น”

          กวินไม่อยากบอกอะไร เพราะมันจะเป็นแค่เพียงคำพูดแต่เขาอยากให้หญิงสาวได้ไปเห็นด้วยตาของตัวเองมากกว่า

          “ที่นี่ที่ไหนคะ”

          “เป็นโรงเรียนสำหรับเด็กพิเศษ” ชายหนุ่มหันมาตอบภรรยาด้วยรอยยิ้ม

          “แล้วเรามาที่นี่กันทำไมคะ” หญิงสาวสงสัย

          “หลายคืนที่ผมกลับดึก มีคนที่อยู่ในนี้เป็นสาเหตุผมถึงอยากพาคุณมาเจอ”

          ก้ามปูเปลี่ยนสีหน้า เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรง ความจริงแล้ว เธอตั้งใจ ว่าอีกไม่นาน เธอจะขอหย่ากับกวิน เพื่อให้เขาได้ไปอยู่กับคนที่เขารัก แต่นี่เขากำลังจะพาเธอมาเจอใคร

          “สวัสดีครับ ผมมาหาเด็กชายธราดล”

          กวินเดินไปที่ห้องวิชาการของโรงเรียน เพื่อติดต่อขอพบนักเรียนที่นี่

          “คุณลุง มาทำไม ผมมาเรียนไม่ว่างนะ”

          รูปร่างหน้าตาของเด็กชายที่วิ่งมาหากวินเรียกได้ว่าหน้าตาดีมาก แต่จากลักษณะการพูดนำเสียง ท่าทาง ทำให้ก้ามปูรับรู้ได้ทันทีว่าเด็กผู้ชายคนนี้เป็นเด็กพิเศษ

          “วันนี้คุณลุงพาแฟนมาด้วย ชื่อคุณป้าก้ามปู สวัสดีหรือยังครับ”

          ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มให้ภรรยา เพื่อให้เธอเข้าใจว่าเด็กคนนี้คือเหตุผล

          “ยังไม่เลิกเรียนผมยังสวัสดีไม่ได้ ไปเรียนก่อนนะ”

          พูดจบเด็กชายตัวสูงที่ดูเหมือนอายุมากแล้ว ก็วิ่งกลับไปยังห้องเรียน

          “ธราดลเป็นลูกชายของขวัญวิภากับสามีของเธอชาวเกาหลี พ่อของธราดลมีภรรยาอยู่แล้ว และเขาก็กลับประเทศไป แต่ก็ยังช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่าย และนานๆครั้งจะมาหาลูกเสียที”

          “เขาอายุเท่าไหร่แล้วคะ” หญิงสาวถามเพราะดูตัวเหมือนโต แต่บุคลิกเหมือนเด็ก

          “ธราดลอายุแปดปีแล้วแต่ยังอยู่อนุบาลสองอยู่ เขายังช่วยเหลือตัวเองได้ไม่ดี” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับมองตามเด็กชายไป

          “ที่ผมกลับดึกเพราะมาช่วยขวัญเขาดูลูกในบางวัน ที่งานเขาไม่เสร็จ เพราะไม่ไว้ใจที่จะจ้างใครมาดูแล เพราะเด็กออทิสติกมักจะมีอารมณ์รุนแรงและไม่ค่อยมีมารยามทางสังคม ดูอย่างเมื่อกี้ผมให้เขาสวัสดีคุณ เขาก็ไม่ทำ เพราะเขาเคยทำเฉพาะก่อนมาเรียนและหลังเลิกเรียนเท่านั้น”

          ก้ามปูฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วรู้สึกสงสารทั้งตัว           ขวัญวิภาและลูกชาย แต่เธอก็คิดว่ามันยังไม่ใช่เหตุผล ที่สามีของเธอจะต้องมาใกล้ชิดกับพนักงานสาวแบบนั้น มันคงต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ

         “ก้ามปูเชื่อในสิ่งที่พี่เล่ามา แต่พี่แน่ใจใช่ไหมคะว่าไม่มีอะไรจะบอกมากกว่านี้”

          “ยังมีอีกเรื่อง เราไปคุยกันระหว่างขับรถดีกว่าวันนี้พี่จะพาก้ามปูไปปรึกษาหมอ วางแผนการมีลูกด้วยกัน”

          ชายหนุ่มตั้งใจว่าเขาจะมีลูกให้เร็วที่สุด ตัวเขาเอง รู้ตัวว่ามีผู้หญิงพยายามเข้ามในชีวิตอยู่บ่อยๆ เพราะทุกคนต่างก็รู้ว่าเขาแต่งงานเพราะทางผู้ใหญ่ไม่ใช่ความรัก แต่ถ้าเขามีลูก ทุกคนจะได้รู้เสียที ว่าเขารักภรรยาและเขาก็มีครอบครัวที่สมบูรณ์แล้ว

          “ก้ามปูยังไม่ได้บอกเลยว่าอยากมีลูก พี่กวินจะรีบไปไหนคะ” หญิงสาวแซวเพราะตัวเธอยังอายุไม่เท่าไหร่

          “รีบสิจะมีสักห้าคน ดังนั้นต้องรีบมี เดี๋ยวปู่ย่าตายายแก่หมด ไม่มีแรงเล่นกับหลาน”

          รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าโรงเรียน ก้ามปูก็หันมามองหน้านขับเพื่อรอฟังเรื่องที่เขาบอกว่ายังบอกเธอไม่หมด

          “เป็นวัยรุ่นใจร้อนเลยนะ มองหน้าพี่ นี่รอฟังใช่ไหม”

          กวินแซวภรรยา เพราะเขากำลังรู้สึกสบายใจที่จะได้เล่าความจริงทุกอย่าง ซึ่งตรงข้ามกับคนรอฟังที่กำลังรู้สึกกังวลและคาดเดาล่วงหน้าไปทั่ว

         “พี่กับขวัญเราเคยเป็นแฟนกัน และมีอยู่ช่วงหนึ่ง มีลูกค้าสาว เข้ามาติดต่อจ้างบริษัทเราออกแบบบ้านจัดสรรให้ พี่ก็คิดแต่ว่าเขาคือลูกค้า ก็เอาใจโดยการไปกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกันบ่อย จนขวัญเขาไม่พอใจเราก็มีเรื่องทะเลาะกันทุกวัน จนวันหนึ่งก็มีลูกค้าจากเกาหลีเข้ามาร่วมงานกับเรา พี่ก็ส่งขวัญไปดูแล เพราะคิดว่าเขาจะได้ไม่ว่างจะได้ไม่ต้องมามัวทะเลาะกับพี่ แต่สุดท้ายความไม่เข้าใจกัน ขวัญคิดว่าพี่ต้องการตีตัวออกห่างจากเขาและกำลังหาผู้ชายคนอื่นมาให้ เขาเลยประชดมีอะไรกับลูกค้า ก็คือพ่อของธนาดล ตอนแรกขวัญพยายามที่จะเอาลูกออกแต่พี่ขอร้องไว้ และรับปากจะช่วยดูแล เพราะตอนนั้นสามีของเขาก็ยอมรับว่ามีภรรยาแล้วและบินหนีกลับประเทศเขาทันที”

          เล่ามาเสียยาวอย่างละเอียดไม่มีอะไรปิดบังอีกแล้ว แต่กวินก็ไม่แน่ใจว่าก้ามปูฟังแล้วจะเข้าใจเขาหรือยิ่งโกรธเขามากขึ้น

          “ความรู้สึกผิดและรับปากไว้จึงทำให้พี่ ต้องคอยช่วยเขาดูแลลูก แต่พี่รู้นะว่าเขาคิดว่าพี่ยังรักเขาอยู่ ถึงได้พยายามที่จะทำทุกอย่างให้เรามีปัญหากัน แต่พี่คิดว่าพี่ไม่หวั่นไหว พี่จึงไม่ได้สนใจ โดยที่พี่ลืมไป ว่าคงไม่มีเมียที่ไหนชอบให้สามีไปสนิทสนมกับผู้หญิงอื่น พี่ขอโทษนะ ขอแก้ตัว ขอเริ่มต้นเป็นสามีที่น่ารัก ให้โอกาสพี่นะ”

          ก้ามปูไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรดี เพราะเธอไม่ชอบการพูดเธอชอบดูการกระทำมากกว่า

          “วันนี้พี่ยังมีโอกาสอยู่ค่ะ”

          เป็นคำตอบสั้นๆที่กวินฟังแล้วก็รู้สึกได้ถึงความเอาจริงของภรรยา ก่อนแต่งงานเขาเคยคิดว่าก้ามปูคงเป็นลูกไก่ในกำมือเขา แต่สุดท้ายเจ้าสาวของเขาดุเอาจริงกว่าที่เขาคิด จนเขาเองกลายเป็นลูกไก่ในกำมือของเธอแทน