ผู้ล่าถูกล่าเสียเอง

เช้านี้คริมามาทำงานด้วยความรู้สึกที่แทบจะเรียกได้ว่า ทรมานและใจจดใจจ่อที่สุด เย็นนี้เธอมีนัดตรวจแบบจัดเต็ม หลังตอนเลิกงานบุรินทร์บอกว่าจะตรวจให้แบบละเอียด อยากจะรู้จังว่าเธอจะโดนเขาตรวจแบบไหนแล้วโดนใช้อะไรตรวจบ้าง แค่คิดใจกลางความสาวก็เริ่มอุ่นร้อน

ชุดพยาบาลปกติที่เคยใส่ก็ถือว่าพอดีตัว ไม่ใช่รัดจนแน่นและหลวมจนโหลงเหลง แต่วันนี้เธอตั้งใจใส่มันให้ทั้งรัดและสั้นเป็นพิเศษ ห้องทำงานของบุรินทร์นั้นอยู่ด้านบนของตึก ถ้าไม่ได้มีนัดก็จะทั้งเงียบและไม่มีใครเดินมายุ่มย่ามแถวนี้เลย ตอนเช้าพอจอดรถเสร็จแล้วคริมาก็เลือกที่จะเดินเข้าจากทางด้านหลัง เพราะว่าจะได้ไม่ต้องเจอคนมากนัก ไม่อยากให้ใครเห็นเข้าว่าเธอใส่ชุดที่รัดเสียขนาดนี้

พอเดินขึ้นมาจนถึงห้องที่เป็นที่ทำงานของบุรินทร์เรียบร้อยแล้ว คริมาก็เห็นว่าไฟในห้องทำงานของเขานั้นเปิดอยู่ แสดงว่าเขาคงมาถึงก่อนเธอแล้ว ดังนั้นหน้าที่ของเธอก็ควรชงกาแฟเข้าไปให้เขาเสียหน่อยดีกว่า ว่าแต่เขาดื่มกาแฟเเบบไหนกันนะ เข้าไปถามดูหน่อยดีกว่าแล้วกัน

ก๊อกๆ คริมาลองเค่ะประตูสองที พอได้ยินเสียงอนุญาต เธอจึงได้ผลักประตูเข้าไป ดวงหน้าของเธอเริ่มเห่อร้อนยามเมื่อสบสายตาคมคู่นั้น บุรินทร์หันหน้าขึ้นมามองสบตาเธอ เขาส่งยิ้มแล้วหยิบปากกาในมือขึ้นมากัด แล้วจึงค่อยๆพิงหงายไปกับพนักเก้าอี้ 

"อรุณสวัสค่ะ พอดีเค้กจะเข้ามาถามว่าปกติพี่บาสดื่มกาแฟแบบไหนคะ เมื่อวานแบมเป็นคนชงให้แล้วเค้กลืมถาม"

"พี่ดื่มกาแฟที่ใส่นมเยอะๆครับ นมเยอะๆ พี่ชอบนม"

ใบหน้าของคริมาค่อยๆร้อนผ่าวขึ้นมาอีกทียามเมื่อเห็นสายตาของเขากำลังโฟกัสมาตรงที่หน้าอกของเธอ แม้ว่าความเป็นจริงแล้วเธอเองเป็นคนตั้งใจเปิดกระดุมออกหนึ่งเม็ดก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามา หวังเพื่อให้เขามอง และพอเขามองขึ้นมาจริงๆ ก็กลับเขินอายเสียอย่างนั้น

"นะ..นมแบบไหนหรอคะ ที่พี่บาสชอบ"

"นมใหญ่ๆ"

"คะ?"

"หมายถึงนมแก้วใหญ่ๆครับ"

"เอาะ..อ๋อค่ะ งั้นเดี๋ยวเค้กไปเอามาให้นะคะ"

"เค้กเอามาให้หรือถ้าจะให้พี่ไป'เอา'ก็บอกได้นะ วันนี้พี่ว่าง"

"ค่ะ เดี๋ยวเค้กมาให้เอา..เอ่อหมายถึงเอามาให้ค่ะพี่บาส" คริมาใจเต้นจนพูดผิดพูดถูก ส่วนบุรินทร์เองก็ได้แต่ยิ้มออกมากับท่าทีของเธอ

'จะมาให้'เอา' หรือจะให้พี่ไป'เอา' ยังไงวันนี้เค้กก็ต้องโดนพี่'เอา'อยู่ดีแม่กวางน้อย'

คริมาเดินออกจากน้องมาด้วยหัวใจที่เต้นแทบจะไม่เป็นจังหวะ วันนี้แล้วสินะที่เธอคงจะถูกเขาตรวจแบบละเอียด เธออยากให้เขาสัมผัสและอยากแอบเนียนอยู่ใกล้ๆเขา มันรู้สึกดีและมีความสุขมากๆ ก็เขายังคงเป็นผู้ชายคนเดียวที่ยังอยู่ในใจเธอนี่นะ ยังไงเสียเธอก็ยินยอมพร้อมใจ ต่อให้เขาอยากทำอะไรๆเธอก็ยอมได้หมดอยู่แล้ว

ข้อมือน้อยๆยกขึ้นมาดูนาฬิกา เฮ้อ..อยากให้ถึงตอนเย็นเร็วๆจัง นี่พึ่งจะเก้าโมงเอง เมื่อไหร่จะถึงตอนเย็นกันนะ ว่าแล้วก็ถอนหายใจหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักเพื่อชงกาแฟนมใหญ่ๆ เอ้ย นมเยอะๆ ให้เขา

คริมาเดินตรงเข้าไปยังตู้ที่ใช้เก็บแก้วกาแฟ เธอเปิดมันออกแล้วก็ต้องตกใจว่าทำไมเหล่าแก้วกาแฟพวกนั้นถึงได้ย้ายขึ้นไปถูกเก็บอยู่บนชั้นสูงๆจนหมด เมื่อวานบุรารีเองก็เข้ามาใช้ห้องนี้ ไม่เห็นว่าเพื่อนสนิทของเธอจะบ่นอะไรเกี่ยวกับการวางแก้วเหล่านี้ให้เธอฟังเลยนี่ หรือว่าบุรินทร์จะเป็นคนเอาขึ้นไปเก็บเอง เนื่องจากว่าเขาเป็นคนสูงแล้วสะดวกหยิบใช้แบบนี้ แต่ก็ไม่น่าใช่ ดูท่าแล้วต่อให้บุรินทร์จะสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ด แต่ถ้าคนที่จะเอาแก้วไปเก็บชั้นบนของตู้ได้น่าจะต้องใช้บันไดขึ้นไปเก็บเสียมากกว่า

ทำยังไงล่ะทีนี่ ร่างเล็กทำได้แค่เพียงลองเขย่งขึ้นไปหยิบดู แต่เขย่งอยู่หลายทีก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยิบถึงเลย จนชักเหนื่อยใจ ว่าจะกลับเข้าไปบอกบุรินทร์เสียหน่อยว่าแก้วกาแฟถูกเก็บไว้สูงจนเธอไม่สามารถหยิบถึง แต่แล้วอยู่ๆคริมาก็รูสึกได้มามีใครกำลังมายืนซ้อนเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง 

"เอาแก้วไม่ถึงหรอเค้ก ให้พี่ช่วยหรือเปล่า"

"พี่บาส ตกใจหมดเลยค่ะ" คริมาหันเอี้ยวตัวกลับไปมองแต่ถูกบุรินทร์ยืนซ้อนประกบชิดตัวเอวไว้อยู่จนเธอขยับถอยออกไปไม่่ได้

หอมจัง..กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ เซ็กซี่และน่าค้นหา คริมาแอบสูดกลิ่นตัวเขาเข้าไปเต็มๆ เวลานี้เธอถูกเขาเอาแขนทั้งสองข้างล็อกตัวเธอไว้กับซิงค์ล้างจานอยู่อย่างนั้นจนขยับไปไหนไม่ได้

เห็นว่าเค้กหายไปนานแล้วไม่มาสักที พี่ก็เลยว่าจะตามเข้ามา'เอา'"

"อะ..เอาอะไรคะ"

"ก็ตามมา'เอา'กับเค้กไง เค้กบอกว่าจะมาเอาอะไรให้พี่ล่ะ"

"กาแฟค่ะ เค้กเข้ามาเอากาแฟ แต่ว่าไม่รู้เหมือนกันว่าใครเอาแก้วทั้งหมดไปเก็บไว้สูงขนาดนั้น"

"ไหนพี่ดูซิ อืมจริงด้วย สูงขนาดนี้ใครจะไปเอาถึง นอกเสียจากว่าพี่อุ้มเค้กแล้วเค้กหยิบมัน"

"พี่บาสจะอุ้มเค้กไหวหรอคะ เค้กตัวหนัก" คริมาหันเอี้ยวตัวมายิ้มเบาๆเมื่อเห็นว่าบุรินทร์ยังคงยืนซ้อนตัวเธออยู่ชิดสะโพกด้านหลัง แล้วยังเอามือมาแตะที่เอวเธอทั้งสองข้างทำท่าทางราวกับว่าจะยกเธอขึ้นแบบนั้น

"พี่ก็ไม่แน่ใจ งั้นลองดูก่อนก็ได้" ว่าแล้วบุรินทร์ก็บอกให้เธอหันหน้าแล้วตัวเขาเองยืนซ้อนท้ายติดกับสะโพกของเธอเอาไว้ก่อนจะลองค่อยๆยกตัวเธอขึ้นได้เพียงเสี้ยววินาทีเดียวแล้วก็ปล่อยลง

"หนักใช่มั้ยล่ะคะ เค้กบอกแล้วว่าเค้กตัวหลัก"

"ไม่เป็นไรหรอก แต่ไหนๆพี่ก็อุ้มเค้กแล้ว ยังไงเค้กช่วยหยิบแก้วพวกนั้นลงมาให้หมดเลยได้มั้ย จะได้หยิบใช้ง่ายๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าใครมือบอนเอาขึ้นไปเก็บข้างบนเสียหมด"

"ได้สิคะ แต่ถ้อย่างงั้นพี่บาสคงต้องอุ้มเค้กหลายทีหน่อยกว่าจะเก็บลงมาหมด"

"ได้สิ ไม่มีปัญหา"

ว่าแล้วบุรินทร์ก็อุ้มเธอขึ้นอีก เขาอุ้มขึ้นๆลงๆจนสะโพกเธอถูไถขึ้นลงอยู่บริเวณด้านหน้าของเขา ทั้งหน้าท้องแข็งแกร่งนั้นกับบางส่วนที่ชักจะเริ่มแข็งขึ้นมาถูไถกับสะโพกของเธอที่คริมารู้สึกว่ามันกำลังตั้งขึ้นจนเป็นลำ

คริมารู้สึก เธอรู้สึกว่าสะโพกของตัวเองถูกเบียดเข้ามามากขึ้น แน่นขึ้น และชิดขึ้นเรื่อยๆ จังหวะที่เขายกเธอขึ้นลง ก้นเธอกำลังถูไถเข้ากับท่อนเอ็นแข็งๆของเขาอย่างจังๆ นี่เขากำลังมีอารมณ์อย่างนั้นหรอ ภายในใจของเธอก็แทบจะกรีดร้อง

บุรินทร์กำลังมีอารมณ์กับเธอใช่มั้ย ต้องใช่แน่ๆ ลองเบียดก้นให้ชนกับท่อนเอ็นของเขาให้มากขึ้นกว่านี้อีกหน่อยดีมั้ยนะ ว่าแล้วดวงหน้าหวานก็แอบฉีกยิ้ม

"โอ๊ย แป๊บหนึ่งนะคะพี่บาส เค้กปวดเอวนะค่ะ สงสัยจะยกแขนค้างแล้วเงยหน้านานๆเลยปวด พี่บาสช่วยจับประครองเอวไว้ให้เค้กหน่อยได้มั้ยคะ ขอเค้กก้มลงแป๊บหนึ่งค่ะ" ว่าแล้วบุรินทร์ก็จับยึดเอวเล็กของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ในขณะที่ตัวคริมาเองนั้นโก้งโค้งโน้มตัวลงไปทางด้านหน้าและหันสะโพกงอนๆนั้นให้จ่อชนกับตัวตนของเขา