คุณจะอาบให้ผมไหมล่ะ

“แล้วกัน เลยมอมทั้งคนทั้งหมาเลย รองเท้าก็ขาดหมดแล้ว เฮ้อ! นังหมาจอมแสบนี่” แม่ของสองสาวหันรีหันขวางหาไม้เรียว “รองเท้าที่บ้านมันก็กัดจนเกลี้ยงแทบไม่มีใส่กันแล้ว ยังจะไปขโมยรองเท้าชาวบ้านอีก นังเมรีไปเอาไม้เรียวมาที”

“ไม้เรียวก็อยู่ในมือพี่รจนั่นไงแม่”

“แล้วนี่จะทำยังไง พ่อสาธุเขาจะใส่อะไรล่ะนั่น”

“เดี๋ยวหนูไปซื้อรองเท้าแตะที่ร้านป้าสายหยุดให้ก่อนก็ได้แม่ คุณรอที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา” ในฐานะเจ้าของหมา รจนาจะทำอะไรได้นอกจากรับผิดชอบแทน

“คุณรู้ไซซ์ผมแล้วเหรอ”

“หา! ไซซ์ ไซซ์อะไร” หญิงสาวงุนงง

“อ้าว ก็คุณจะไปซื้อรองเท้าให้ผมน่ะ รู้ไซซ์เท้าผมแล้วหรือไง”

“อ๋อ...งั้นคุณใส่ไซซ์อะไรล่ะคะ แล้วสีล่ะ เอาสีเดิมไหม” ปากพูดแต่ตามองสีรองเท้าที่เก่าคร่ำคร่าจนดูไม่ออกว่ามันเป็นสีอะไร

“ว่าแต่สีเดิมของคุณนี่มันสีอะไร”

เจ้าของรองเท้ากลั้นขำ เก๊กหน้าขรึมใส่แม่สาวแปลกหน้า

“เดี๋ยวผมไปด้วยดีกว่า จะได้ลองใส่ด้วยว่าพอดีเท้าไหม”

รจนามัวแต่มองหน้ามอมๆ ของคนพูด จึงไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าพ่อแม่และน้องสาวของเธอที่หันไปมองสบตากันอย่างแปลกใจ

“โอเคค่ะ เอางั้นก็ได้ งั้นเดี๋ยวรจมานะแม่”

“ใจคอจะไปกันทั้งแบบนั้นน่ะเรอะ มีหวังชาวบ้านแตกตื่นหมด” นางสีดากระเซ้าขำๆ ทำให้รจนาเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้สารรูปทั้งเขาและเธอนั้นมอมด้วยขี้โคลนไม่ต่างจากหมาเลย โดยเฉพาะชายหนุ่มที่ทุกอณูมีแต่ดินโคลนจากท้องร่องเห็นแต่ลูกกะตา

“พ่อสาธุแหน่ะ เข้าไปล้างหน้าล้างตาในบ้านน้าก่อน หรือจะอาบน้ำด้วยก็ได้นะเดี๋ยวน้าหาผ้าผ่อนให้ใส่ไปก่อน”

“นั่นสิพี่สาธุ”

“ผมกลับไปอาบที่บ้านดีกว่าครับ เกรงใจ”

“มาเกรงใจอะไรกัน ไปๆ เจ้ารจแน่ะพาพี่เขาไปจะอาบในห้องน้ำหรือโอ่งข้างนอกก็ตามสบาย ยัยเมรีตามแม่เข้าไปเอาเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวให้พี่เขาหน่อยไป๊”

“หนูอีกแล้วเหรอแม่” เจเนรัลเบ๊ประจำบ้านโอด แต่ก็ยอมทำตามเมื่อรู้ใจว่าแม่ต้องการสิ่งใด

รจนาแอบถลึงตาใส่มารดากับน้องสาว แต่พอคิดว่าต้นเหตุที่เขามอมม่อกเป็นเพราะอะไร เธอก็จำต้องก้มหน้ารับกรรม

“ว่าไงล่ะคุณ จะอาบข้างนอกหรือข้างในดี”

ชายหนุ่มก้มมองสภาพตัวเอง ก่อนเงยหน้าสบตาคนถามอย่างจนใจ

“ข้างนอกแล้วกันคุณ ตัวสกปรกแบบนี้ไปอาบในบ้านจะเลอะเทอะกันเสียเปล่าๆ”

รจนาพนักหน้า พาเดินนำทางชายหนุ่มไปที่โอ่งน้ำที่ตั้งอยู่ข้างหลังบ้าน เมรีหายไปไม่นานก็วิ่งออกมาพร้อมเสื้อผ้าและอุปกรณ์อาบน้ำง่ายๆ มายื่นให้

“หนูช่วยอาบไหมพี่สาธุ”

“ยัยเมรี!” รจนาหวดน้องสาวจอมแก่แดด

“โอ๊ย! มาตีน้องทำไมเนี่ย หรือพี่รจจะช่วยอาบให้พี่สาธุเองล่ะ”

รจนาวางหน้าไม่ถูก มันใช่เรื่องหรือที่จะให้สาวโสดอย่างเธอมาอาบน้ำให้ผู้ชายแปลกหน้า

“คุณอาบเองได้ใช่ไหม”

“ถ้าตอบว่าไม่ใช่ คุณจะอาบให้ผมไหมล่ะ” คำตอบยียวนไม่เท่าลูกตาวิบวับที่มองมา

“ฝันไปเถอะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนี่ โตป่านนี้แล้วก็อาบเองแล้วกัน ฉันจะไปอาบให้เจ้าเอริดีกว่า ไปเมรี จะยืนดูเขาอาบน้ำหรือไงล่ะ”

“หื้อ...ฉันดูได้เหรอพี่” รจนาสูดหายใจเข้าปอด พลางลากคอน้องสาวตัวป่วนออกไปก่อนจะทำให้เธอขายขี้หน้ามากกว่านี้

โดยสองพี่น้องไม่ทันเห็นสายตาที่มองตามหลัง พร้อมรอยยิ้มมุมปากอย่างขบขัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอดเสื้อผ้าที่เลอะโคลนออกเผยให้เห็นรูปสุวรรณชั้นใน แล้วหันไปคว้าผ้าขาวม้าที่เจ้าของบ้านเตรียมไว้ให้มาพันท่อนล่างอย่างคล่องแคล่ว ก่อนอาบน้ำล้างคราบโคลนออกจากตัวจนหมดจด

หากทว่าตอนที่อาบเสร็จ เขาก็ยื่นมือหมายจะไปหยิบผ้าเช็ดตัวนี่สิ

“อ้าว! ผ้าเช็ดตัวหายไปไหนล่ะ” สาธุคุณแปลกใจ เมื่อกี้เขายังเห็นลูกสาวเจ้าของบ้านเอาผ้าเช็ดตัวมาวางไว้ให้พร้อมเสื้อผ้าและผ้าขาวม้าอยู่นี่นา ชายหนุ่มเหลียวซ้ายแลขวาก็พลันเห็นชายผ้าขนหนูสีน้ำเงินลากผ่านไปทางพุ่มไม้หน้าบ้านไวๆ ก็ร้องลั่น

“เฮ้ย! นั่นแกจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”

ไวเท่าใจคิด ชายหนุ่มรีบกระโจนตามเจ้าหมาบีเกิ้ลจอมแสบ โดยไม่ทันเห็นว่ามีใครโผล่มาจากมุมบ้านเพราะได้ยินเสียงเอะอะของเขา จนกระทั่ง...

“ว้าย!”

รจนาผงะเสียหลักจะหงายหลัง หากชายหนุ่มมือไวทายาดรีบคว้าตัวเธอไว้แต่เขาดันกะแรงพลาด ทำให้ร่างเล็กกว่าล้มทับลงมาบนตัวเขาเต็มๆ เสียนี่

“เฮ้ย!”

“โอย...” รจนาครวญคราง วันนี้เธอจับกบไปกี่รอบแล้วนี่ คราวนี้กบตัวใหญ่เสียด้วย หญิงสาวยันแขนจะลุกขึ้นแต่คราวนี้คนที่อยู่ใต้ร่างกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือซ้ำยังดึงตัวเธอไว้แนบกายเปียกโชกแน่น

“เอ๊ะ! คุณมากอดฉันทำไมลุกซักทีสิ ฉันเปียกหมดแล้วเนี่ย”

“อยู่เฉยๆ ก่อน ผมลุกตอนนี้ไม่ได้” เสียงห้าวๆ ปนหอบเพราะวิ่งมาฟังแล้วทำให้แก้มสาวร้อนวาบแปลกๆ พอจะขยับตัวก็สำเหนียกถึงวัตถุแปลกปลอมบางอย่างที่ดุนดันตรงหน้าท้อง ทั้งน่ารำคาญและชวนอึดอัดเธอจึงเอื้อมมือลงไปหมายจะจับออก

“โอ๊ะ! นั่นคุณจะทำอะไรน่ะ”