Ep.4 (50%)

EP 4

รุ่งเช้าวันถัดมา

นั่งเหม่อเขี่ยข้าวในจานไปมาจนโดนยายผิงสุดที่รักเคาะกบาลด้วยด้ามทัพพี สติที่ลอยไปก็กลับมาครบในทันที

"เจ็บนะยาย" 

"ก็ทำให้เจ็บไงล่ะไอ้นี่ ให้กินข้าวนะไม่ใช่มานั่งเขี่ยเล่น!" ยายดุพร้อมกับนั่งลงข้างๆ "เป็นอะไรของเอ็งถึงได้เหม่อลอย" พูดจบก็ตักข้าวใส่ปากผมเหมือนเด็กๆ แล้วบังคับให้เคี้ยวจนละเอียดก่อนกลืนลงคอ

"เรื่องเดิม" 

"จะอะไรนักหนากับเด็กมันฮะ ผู้หญิงมีตั้งมากมายไม่ไปหาชอบ"

"ยาย...คนนี้คือคนที่ใช่ อยู่ๆ ใจผมก็หวั่นไหวขึ้นมาเมื่อตอนที่เจอหน้าน้องมันครั้งแรก"

"เด็กอายุสิบสองเนี่ยนะ" 

"ตอนนี้สิบแปดละ" 

"ก็ยังเด็กอยู่ดี" 

"แต่สวยมากนะยาย แถมยังวางตัวดี ไม่ดี๊ด๊าหรือว่าออกตัวแรงตอนที่ผมบอกว่าชอบ ถ้าเป็นผู้หญิงบางคนอื่นนี่คงจะแบบ..." ไม่พูดดีกว่า เอาเป็นว่าตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นผมเจอมาเยอะ แต่ก็ยังซิงอยู่ คิงน้อยไม่มีใครเคยได้เห็นอกจากคิงใหญ่คือผม

"ไม่คิดจะให้เด็กมันมีอนาคตที่ดีกว่านี้เหรอ ยายไม่อยากเห็นใครต้องมีจุดจบแบบแม่เอ็งอีก" ยายพูดอย่างทอดถอนใจ

ที่ยายพูดแบบนั้นก็เพราะผมเป็นเหมือนพ่อไปแล้ว เบื้องหน้าดูดีทำงานสุจริตแต่เบื้องหลังนี่งานทุจริตทั้งนั้น

ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้แต่สถานการณ์มันพาไป อยู่ที่ญี่ปุ่นผมเป็นนายน้อยและพ่อเป็นนายใหญ่ส่วนอยู่ประเทศไทยผมก็เป็นคนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง

"เธอไม่มีวันรู้หรอกเพราะนี่มันเมืองไทย" 

"ความลับไม่มีในโลก ไม่ว่าจะอยู่ไหนถ้าความลับมันจะเปิดเผยก็ต้องเปิดเผยอยู่ดี สู้บอกให้เขารู้แต่แรกจะไม่ดีกว่ารึไง ถ้ารับได้ก็โอเค รับไม่ได้ก็ไปคนละทาง" ยายวางมือลงบนบ่าผมก่อนจะบีบเบาๆ "ความรักไม่ใช่สิ่งขับเคลื่อน เงินต่างหากนะคิง"

"แต่ผมอยากมีความรัก ต่อให้รู้ว่าถ้าวันหนึ่งเธอรู้เรื่องงานที่ทำแล้วจะจบความสัมพันธ์ก็ตาม ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากจะรักน้องมันอยู่ดี" ยอมรับว่าชอบดื้อรั้นและหัวแข็ง แต่ว่าเรื่องนี้ถอยไม่ได้จริงๆ ลองมารักมาชอบใครสักคนหนึ่งดูแล้วจะเข้าใจ ยิ่งเวลาหลายปีที่เฝ้ารอมามันยิ่งอยากจะทำให้ผมนั้นยิ่งอยากมีแนทอยู่ข้างกายทุกๆ วัน

"ตามใจ ยายก็ไม่ขัดหรอกนะ เด็กสมัยนี้มัันหัวดื้อจริงๆ" ยายยิ้มให้แล้วลุกขึ้นเดินไป

ส่วนผมก็กลับมานั่งเขี่ยข้าวตามเดิม หัวสมองพลันคิดไปต่างๆ นานา คิดไปถึงตอนนั้นผมไม่น่าหลวมตัวไปทำงานบ้าบอนี่กับพ่อเลย

ห้าโมงเย็น

ยืนรออยู่หน้าบ้านแนทมาหนึ่งชั่วโมงเศษๆ เนื่องจากเจ้าของบ้านหายไปไหนไม่รู้ป่านนี้ยังไม่กลับ ดีที่เจ้าก้อนกลมมันมานอนใช้เล็บขูดพื้นอยู่ข้างๆ

รู้สึกว่าเมื่อยขาเลยนั่งลงแล้วพูดกับแมว "ยัยเด็กไปไหนรู้เปล่า"

เมี้ยว ~

"ไม่รู้ใช่ปะละ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน จีบสาวทั้งทีเบอร์โทรเธอ.ก็ไม่มี โง่เง่าชะมัดเลยกู" 

เมี้ยว เมี้ยว ~

เหมือนก้อนกลมมันร้องซ้ำเติม

"แกรู้มั้ยว่าฉันน่ะรักยัยเด็กมาตั้งแต่เธออายุสิบสองเลยนะ ตอนนี้เธออายุสิบแปดแล้วก็รักมากกว่าเดิมไปอีก ทำยังไงถึงจะได้หัวใจมาครองนะ" นั่งระบายให้แมวฟังทำเหมือนมันรู้เรื่อง

เมี้ยว ~

แมวมันก็ทำได้แค่ร้องเมี้ยวเมี้ยวสินะ

พึ่บ!

จู่ๆ ก้อนกลมมันก็กระโดดขึ้นบนกำแพงและกระโดดไปต่อจนหยุดอยู่บนหลังคาบ้านแล้วนอนฟุบลง

ขนาดแมวยังไม่แยแสเลย โถ...ชีวิต

ขณะนั้นแนทก็มาพอดี ใบหน้าเธอดูสดใสขึ้นต่างจากเมื่อวาน แถมวันนี้ยังปล่อยผมยาวพลิ้วสลวยอีกด้วย ชุดนักเรียนที่สวมใส่ก็ทำให้เจ้าตัวดูน่ารักเสียจริง

เหมือนตกอยู่ในภวังค์ความคลั่งรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยไอ้คิงเอ๊ย

"นั่งที่พื้นทำไมคะ" เอ่ยปากถามแล้วยืนหยุดตรงหน้า

"ก็ยืนรอมาชั่วโมงหนึ่งแล้วมันเมื่อยนี่" 

"จะมารอแนททำไม" 

"ก็บอกไปแล้วว่าจะมา" 

"เหตุผลไม่มากพอเลย" 

"รักไง มากพอยัง" 

"บ้ารึเปล่าเนี่ย มาบอกรักแนททำไมเล่า" เหมือนเธอจะมีอาการเขินนิดๆ 

"อาจจะบ้าก็ได้มั้ง คนดีๆ ที่ไหนจะมาคลั่งรักเด็กตอนที่เธออายุแค่สิบสอง"

"นั่นสินะ" 

เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยว!