Ep.3 (100%)

"นิดหน่อยค่ะ" แนทไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะวางก้อนกลมกับพื้นแล้วยืนขึ้น "ไม่ได้จะไล่นะคะ แต่ว่าแนทต้องไปทำงาน"

มันก็ไล่นั่นแหละโว้ย!

"โอเคๆ เดี๋ยวพี่กลับก่อนก็ได้" 

"ค่ะ"

"พรุ่งนี้พี่มาอีกได้ไหม"

"ถ้าเหตุผลที่จะมามันมากพอก็โอเคค่ะ" 

"ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ" 

"อ้าว แล้วพี่จะมาบ้านหนูทำไมถ้าไม่มีอะไร เป็นแฟนกันจะไม่ว่าเลย" 

"ถ้าอย่างนั้นก็เป็นสิ" พูดโพล่งออกไปแบบไม่คิด ถึงคิดผมก็พูดแบบนั้นอยู่ดี คนมันใช่อะ รักตั้งแต่แรกเจอ

"ขยันล้อเล่นจังเลยนะคะเนี่ย" 

"พูดจริง"

"..."

"ไม่รู้รึไงว่าคนชอบมาตั้งนาน อุตส่าห์เก็บใจไว้ให้น้องแนทคนเดียวเลยนะ"

"พี่คิง..."

"อย่าเพิ่งปฏิเสธดิ รู้ว่าอายุมันห่างกัน เธอวัยรุ่นส่วนพี่วัยเริ่มทำงาน แต่ถึงอย่างนั้นเราสองคนต้องเข้ากันได้แน่นอน เข้ากันได้เน้นๆ"

"ทำไมต้องย้ำคำหลังด้วยเนี่ย" 

"มะ...หมายถึงการใช้ชีวิตน่ะนะ" รีบแก้ต่างอย่างร้อนรน ลึกๆ ก็หมายถึงอย่างอื่นด้วยนั่นแหละที่ว่าเข้ากันได้เน้นๆ

"หนูยังเด็กแถมยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะคะ"

"แล้วไง สมัยนี้เด็กอายุสิบสองสิบสามก็แห่กันมีแฟนหมดแล้ว ว่างๆ ลองเข้าไปดูในเฟซบุ๊กนะ ผมสั้นติ่งกับหัวเกรียนขึ้นสถานะกันเป็นว่าเล่น" ถึงไม่เล่นโซเชียลแต่ผมก็มีแอบเข้าไปส่องดูบ้าง

"อันนั้นแนทรู้ ไม่ได้ล้าหลังขนาดนั้น แต่ที่พูดนี่คือในมุมของแนทเองต่างหาก อย่างน้อยก็ขอสักอายุยี่สิบขึ้นไปค่อยมีความรักก็ไม่สายหรอกใช่มะ" ดวงตาแป๋วจ้องมองมาเหมือนจะสื่อถึงผมว่าเข้าใจเสียนะในสิ่งที่เธอพูด

"สรุปคือจะไม่ให้พี่จีบใช่ปะ"

"พี่เข้าใจแบบนั้นเหรอ"

"ถ้าจะให้รอตอนเธออายุครบยี่สิบก็รอได้นะเพราะพี่ก็รอมาตั้งแต่เธออายุสิบสองแล้วหนิ รออีกสองปีจะเป็นไร" คนแบบผมไม่ยอมถอดใจอะไรง่ายๆ หรอก ยิ่งเห็นยัยเด็กโตมาสวยและดีมีคุณภาพแบบนี้ยิ่งปล่อยให้หลุดมือไม่ได้เด็ดขาด! 

"เป็นเอามากนะคะเนี่ย" ยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินหายไปหลังบ้านแล้วเดินออกมาพร้อมกับของบางอย่าง แนทยื่นมันให้ผม "เอาคุกกี้ไปกินสงบจิตสงบใจนะคะ ดูทรงแล้วอาการคลั่งรักของพี่มันเข้าขั้นสูงสุด" พูดแซวกันเฉย

อาการผมออกขนาดนั้นเลยเหรอวะ? 

"พูดเกินไป" รับคุกกี้มาแล้วพิจารณามองดูอย่างตื่นตาเนื่องจากมันดูน่ากินมาก "ทำเองใช่ปะ" 

"รู้ได้ไงคะ" 

"เดาเอาน่ะ" 

"เฮ้อ...แนทจะต้องไปเตรียมตัวไปทำงานแล้วนะ พี่คิงจะกลับยังคะ"

"ไล่อีกแล้ว เซ็ง" ลุกขึ้นยืนแบบอิดออด "พรุ่งนี้พี่มาที่บ้านนี้อีกนะ" 

"ไม่รู้สิคะ บอกไปแล้วว่าต้องมีเหตุผลที่จะมาด้วย" 

"โอเค เดี๋ยวพี่จะหาเหตุผลมาแล้วกัน ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ มีอะไรโทร.หาพี่ได้ตลอดเลย เช้าสายบ่ายเย็นดึกแค่ไหนก็โทร.มาไม่ต้องเกรงใจ" ผมพูดพร้อมกับหยิบนามบัตรยื่นให้แนท "พี่อยู่ข้างเธอเสมอจำไว้แค่นั้นพอ" 

"..." ยัยเด็กเพียงพยักหน้ารับคำแล้วเก็บนามบัตรไว้

"พี่ไปก่อนนะ"

"กลับดีๆ นะคะ"

ผมเดินออกมาแบบเนือยๆ ถึงไม่อยากจะกลับก็ต้องกลับเพราะขืนอยู่ตอแยมากกว่านี้แนทคงจะอึดอัดและรู้สึกไม่ดี เอาเป็นว่าค่อยเป็นค่อยไปเรื่อยๆ เอ็นจอยไม่บังคับ เชื่อว่าสุดท้ายแล้วยัยเด็กจะต้องคลั่งรักผมกลับเหมือนที่ผมคลั่งรักเธออย่างในตอนนี้แน่นอน