อ้อนรักเมีย

"ดีจริงๆ เลยพ่อหลานทูนหัว แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทอมฮะ!" นั่งนิ่งอย่างสงบเสงี่ยมแล้วยอมฟังยายบ่นหูชาที่ทำตัวเป็นฮีโรแบบไม่เข้าท่าเอาเงินสามหมื่นห้าที่ต้องจ่ายค่าเทอมไปใช้หนี้ให้คนอื่นแทนก็ตอนนั้นมันจวนตัวบวกกับเป็นคนที่เห็นใครเดือดร้อนและโดนรังแกไม่ได้"โทร.ไปขอพ่อแกเอาเองแล้วกัน ยายไม่อยากเสนอหน้าคุยกับมันละ" ยายสั่งก่อนจะเดินหายเข้าไปทำกับข้าวในครัวยายกับพ่อผมไม่ค่อยถูกชะตากันตั้งแต่แม่เสียไป แกฝังใจมาตลอดว่าลูกเขยสารเลวเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวคนเดียวของแกตายย้อนไปตอนนั้นแม่เริ่มมีปากเสียงกับพ่อและระหองระแหงกันมาตลอดด้วยเรื่องธุรกิจด้านมืดที่พ่อทำ แม่อยากให้พ่อเลิกทำอาชีพสุ่มเสี่ยงแบบนั้นแล้วหันมาทำงานสุจริตสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ แต่คนอย่างพ่อมีหรือจะยอม และนั่นก็ทำให้แม่น้อยเนื้อต่ำใจจนคิดสั้นจบชีวิตตัวเองในช่วงอายุสิบแปดปีของผมพอดีเสียใจไหม...ก็เสียใจแหละ แต่ชีวิตมันต้องดำเนินไปต่อ ผมอยู่ในความดูแลของยาย ส่วนพ่อก็ตั้งรกรากอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นไป เดือนหนึ่งจะส่งเงินมาให้ใช้แบบไม่เคยขัดสน ยายเหมือนจะไม่เต็มใจแต่ก็ต้องรับไว้ในที่สุดเลือกที่จะคลี่ผ้าเปื้อนเลือดออกมาดูแทนการ

"สวยแล้วยังใจดีอีก" เยินยอเธอพร้อมกับยื่นมือไปลูบเจ้าแมวเบาๆเมี้ยว ~ก้อนกลมมันส่งเสียงร้อง"ฮึ.." เธอหัวเราะในลำคอ "ผู้ชายที่เข้าหาก็มักจะชมแบบนี้ทุกคน""อะไรนะ?!"ใครเข้าหา มันเป็นใครกัน ผู้หญิงหรือผู้ชาย?!!! "ทำไมพี่ถึงทำหน้าแบบนั้น" "บอกพี่ได้ไหมว่าเธอหมายถึงอะไรและใครเข้าหา" "อ๋อ ก็พวกผู้ชายแหละค่ะ หมู่นี้ชอบมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แล้วมักจะชอบพูดว่าสวยแล้วยังใจดีอีกอะไรประมาณนี้" "..." พูดไม่ออกมันร้อนรุ่มอยู่ในอกไอ้บ้าหน้าไหนมันกล้ามาวอแวยัยเด็กของผมวะ! "ขอตัวก่อนนะคะ" "เดี๋ยว" รั้งแขนเธอไว้"คะ?""ตอนนี้...มีแฟนยัง?" ถามไปก็รอลุ้นคำตอบจนตัวเกร็ง ใจก็ขอให้ตอบมาว่ายังไม่มี"พี่ล่ะมีหรือยัง?" เธอไม่ตอบแต่ถามผมกลับ"ไม่มี เก็บใจไว้ให้ใครบางคน" ตอบพลางกลอกตามองไปทางอื่นก็คนมันเขินนี่หวา เธอสวยขึ้นเยอะ"เขินอะไรคะ?" "เปล่า ไม่ได้เขินสักหน่อย" รีบเก็บอาการแล้วพยายามทำตัวปกติ "เธอยังไม่ตอบพี่เลยว่าโสดไม่โสด" ย้ำถามอีกครั้ง"อายุแค่สิบแปดจะรีบมีทำไม หนูไม่หาเรื่องปวดหัวใส่ตัวหรอกค่ะ" เธอพูดพลางย่นหน้าพร้อมกับลูบขนปุยของก้อนกลมอย่างทะนุถนอม "ตอนนี้มีต้าวก้อนก็พอแล้ว" กดปลายจมูกหอมห

"นิดหน่อยค่ะ" แนทไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะวางก้อนกลมกับพื้นแล้วยืนขึ้น "ไม่ได้จะไล่นะคะ แต่ว่าแนทต้องไปทำงาน"มันก็ไล่นั่นแหละโว้ย! "โอเคๆ เดี๋ยวพี่กลับก่อนก็ได้" "ค่ะ""พรุ่งนี้พี่มาอีกได้ไหม""ถ้าเหตุผลที่จะมามันมากพอก็โอเคค่ะ" "ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ" "อ้าว แล้วพี่จะมาบ้านหนูทำไมถ้าไม่มีอะไร เป็นแฟนกันจะไม่ว่าเลย" "ถ้าอย่างนั้นก็เป็นสิ" พูดโพล่งออกไปแบบไม่คิด ถึงคิดผมก็พูดแบบนั้นอยู่ดี คนมันใช่อะ รักตั้งแต่แรกเจอ"ขยันล้อเล่นจังเลยนะคะเนี่ย" "พูดจริง""...""ไม่รู้รึไงว่าคนชอบมาตั้งนาน อุตส่าห์เก็บใจไว้ให้น้องแนทคนเดียวเลยนะ""พี่คิง...""อย่าเพิ่งปฏิเสธดิ รู้ว่าอายุมันห่างกัน เธอวัยรุ่นส่วนพี่วัยเริ่มทำงาน แต่ถึงอย่างนั้นเราสองคนต้องเข้ากันได้แน่นอน เข้ากันได้เน้นๆ""ทำไมต้องย้ำคำหลังด้วยเนี่ย" "มะ...หมายถึงการใช้ชีวิตน่ะนะ" รีบแก้ต่างอย่างร้อนรน ลึกๆ ก็หมายถึงอย่างอื่นด้วยนั่นแหละที่ว่าเข้ากันได้เน้นๆ"หนูยังเด็กแถมยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะคะ""แล้วไง สมัยนี้เด็กอายุสิบสองสิบสามก็แห่กันมีแฟนหมดแล้ว ว่างๆ ลองเข้าไปดูในเฟซบุ๊กนะ ผมสั้นติ่งกับหัวเกรียนขึ้นสถานะกันเป็นว่าเล่น" ถึงไม่เล่

ก้อนกลมร้องแทรกขึ้นทำให้ผมกับยัยเด็กเงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมกันทันที ทว่าขาอ้วนๆ สองข้างของมันหย่อนลงมาส่วนขาหน้าเกาะกับกระเบื้องไว้เพื่อยึดไม่ให้ตัวเองตก"ก้อนกลม!" แนทตะโกนเสียงดังอย่างตกใจพร้อมกับท่าทีร้อนรน "เกาะไว้ก่อนนะเดี๋ยวแนทจะช่วย" เธอจะปืนขึ้นกำแพงแต่ผมปรามไว้"ไม่ต้อง เดี๋ยวก็ตกลงมาทั้งคนทั้งแมวหรอก เดี๋ยวพี่ช่วยมันเอง" "เร็วๆ เลยพี่มันจะตกแล้ว!" เธอไม่ท้วงใดๆ กลับผลักตัวผมให้ไปช่วยแมวไวๆก้อนกลมมันร้ายเหมือนกันนะ เป็นแมวที่ฉลาดพอสมควร มันไม่ได้จะตกหรอกน่า การแสดงล้วนๆ เพราะก่อนหน้ามันยังกระโดดขึ้นไปบนหลังคาแบบชิวๆปืนกำแพงรั้วแล้วจัดการคว้าตัวแมวอ้วนมาอุ้มด้วยมือข้างหนึ่ง "แกจะทำให้ฉันดูเท่ที่ช่วยแมวเหมือนในหนังใช่รึเปล่า" พูดเบาๆ เมี้ยว ~และก้อนกลมมันก็ร้องตอบเหมือนรู้ว่าผมพูดอะไรเมื่อลงมาถึงพื้นแนทก็รีบคว้าแมวไปอุ้มแล้วลูบหัวมัน "วันหลังอย่าขึ้นไปอีกนะก้อน"เมี้ยว ~ "..." ผมยืนทำตาปริบๆโอ๋พี่คิงคนนี้บ้างก็ได้นะยัยเด็ก อิจฉาแมวว่ะ!! "ขอบคุณนะคะพี่คิงที่ช่วยก้อนกลม" ไม่เพียงแต่เอ่ยคำขอบคุณ ใบหน้าสวยนั้นเต็มไปด้วยยิ้มที่ทิ่มแทงใจให้หลงรักหนักกว่าเดิม"ครับผม" น้อมรับแล

"พวกที่ทำร้ายและฆ่าคนอื่นได้ลงนี่ต้องเป็นคนเลือดเย็นและโหดร้ายมากเลยนะคะ แนทนี่ไม่ชอบเอาซะเลย" "...""..."ไร้เสียงของคนสองคนที่นั่งข้างๆ ไม่รู้ว่าฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า เหลือบไปมองพี่คิงที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนไป เขาดูเหมือนวิตกกังวล"พี่คิงเป็นอะไรเหรอ เมื่อกี้แนทพูดอะไรที่ไม่...""เปล่าเลย แนทพูดถูกแล้วล่ะ""แนทแค่ไม่ชอบและไม่โอเคกับบุคคลประเภทนี้ค่ะ ทำร้ายร่างกายว่าเกลียดแล้วถ้าถึงขั้นฆ่าคนด้วยนี่แนทรับไม่ได้และขอเกลียดยิ่งๆ ขึ้นไป" ฉันพูดออกมาออกจากใจจริง คนเลือดเย็นจิตใจอำมหิตไม่ควรจะได้รับความรู้สึกดีๆ นอกจากความเกลียดชังและคำสาปแช่งจากแนทคนนี้"อีกจำพวกบางทีเขาก็ไม่ได้อยากฆ่าใครหรอก อาจจะเพราะคนคนนั้นทำไม่ดีหรือทำผิดร้ายแรง" พี่คิงพูดขึ้นแล้วเปลี่ยนมามองหน้าฉัน"แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรจะพรากชีวิตใครนี่ ทุกคนล้วนรักชีวิตตัวเองกันทั้งนั้น ถึงจะเลวจะชั่วยังไงก็ปล่อยให้เป็นไปตามกรรมดีกว่าค่ะ" "ยากูซ่าดีๆ ก็มีนะ ข่าวมันก็เอาแต่ด้านลบมาเผยแพร่""แบบไม่ฆ่าคนมีรึเปล่าคะ พี่เคยอยู่ญี่ปุ่นก็น่าจะรู้เรื่องพวกนี้บ้างใช่มั้ย?""บ้า พี่ก็รู้เล็กๆ น้อยๆ ส่วนมากตอนอยู่นั่นพี่มักจะช่วยยายของ