Ep.4 (100%)

ก้อนกลมร้องแทรกขึ้นทำให้ผมกับยัยเด็กเงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมกันทันที ทว่าขาอ้วนๆ สองข้างของมันหย่อนลงมาส่วนขาหน้าเกาะกับกระเบื้องไว้เพื่อยึดไม่ให้ตัวเองตก

"ก้อนกลม!" แนทตะโกนเสียงดังอย่างตกใจพร้อมกับท่าทีร้อนรน "เกาะไว้ก่อนนะเดี๋ยวแนทจะช่วย" เธอจะปืนขึ้นกำแพงแต่ผมปรามไว้

"ไม่ต้อง เดี๋ยวก็ตกลงมาทั้งคนทั้งแมวหรอก เดี๋ยวพี่ช่วยมันเอง" 

"เร็วๆ เลยพี่มันจะตกแล้ว!" เธอไม่ท้วงใดๆ กลับผลักตัวผมให้ไปช่วยแมวไวๆ

ก้อนกลมมันร้ายเหมือนกันนะ เป็นแมวที่ฉลาดพอสมควร มันไม่ได้จะตกหรอกน่า การแสดงล้วนๆ เพราะก่อนหน้ามันยังกระโดดขึ้นไปบนหลังคาแบบชิวๆ

ปืนกำแพงรั้วแล้วจัดการคว้าตัวแมวอ้วนมาอุ้มด้วยมือข้างหนึ่ง "แกจะทำให้ฉันดูเท่ที่ช่วยแมวเหมือนในหนังใช่รึเปล่า" พูดเบาๆ

เมี้ยว ~

และก้อนกลมมันก็ร้องตอบเหมือนรู้ว่าผมพูดอะไร

เมื่อลงมาถึงพื้นแนทก็รีบคว้าแมวไปอุ้มแล้วลูบหัวมัน "วันหลังอย่าขึ้นไปอีกนะก้อน"

เมี้ยว ~ 

"..." ผมยืนทำตาปริบๆ

โอ๋พี่คิงคนนี้บ้างก็ได้นะยัยเด็ก อิจฉาแมวว่ะ!!

"ขอบคุณนะคะพี่คิงที่ช่วยก้อนกลม" ไม่เพียงแต่เอ่ยคำขอบคุณ ใบหน้าสวยนั้นเต็มไปด้วยยิ้มที่ทิ่มแทงใจให้หลงรักหนักกว่าเดิม

"ครับผม" น้อมรับและยิ้มตอบกลับก่อนจะลูบหัวก้อนกลมมันเช่นกัน

"จริงๆ พี่จะมาบ้านนี้เมื่อไรก็ได้นะคะ เมื่อวานแนทแค่พูดแกล้งเล่นเฉยๆ" 

"ขี้แกล้งตั้งแต่เมื่อไร"

"ไม่รู้สิ  รู้แค่ว่าพอเห็นหน้าพี่แล้วอยากจะแกล้ง" 

"แกล้งได้ พี่ยอม" มองยัยเด็กด้วยสายตาลุ่มหลง ตอนนี้อะไรก็ยอมได้หมด

"จะยอมแนททุกเรื่องไม่ได้นะพี่" เธอพูดพลางไขกุญแจรั้วหน้าบ้านก่อนจะเปิดออก แล้วเดินนำเข้าไป คนตัวเล็กวางของทุกอย่างลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนแล้วพูดขึ้นต่อ "ถ้าอันไหนที่แนทพูดหรือว่าทำแล้วพี่คิงไม่สบายใจไม่โอเคก็ท้วงขึ้นมาแล้วติเตียนได้เลย" 

"ไม่มีนะ ทุกอย่างที่เป็นเธอหรือเธอทำเธอพูดเธอจะอะไรก็แล้วแต่พี่โอเคหมด" รักหลงแล้วหนึ่ง อะไรก็ยอมจริงๆ 

"เวอร์แล้ว ว่าแต่จะไม่เข้ามาเหรอคะ" แนทถามเพราะว่าผมยังคงยืนอยู่หน้าบ้าน

"ก็รอให้เจ้าของบ้านเขาชวนอะดิ" เดินเข้าไปแล้วนั่งลงที่โต๊ะ มือก็จับสำรวจของที่ยัยเด็กเพิ่งวางลง "ซื้ออะไรมาเหรอ?" 

"ของที่จะใช้ทำกับข้าวค่ะ พรุ่งนี้วันพระแนทก็เลยจะทำกับข้าวเองแล้วไปใส่บาตรที่วัดน่ะ จะได้อุทิศส่วนบุญไปให้พ่อด้วย"

"พี่ไปด้วยได้มั้ย" ร้องขอแบบคนหน้าหนา

"พี่ตื่นไหวเหรอ" 

"ไหวสิ ให้ไปด้วยได้มั้ยล่ะ" 

"ถ้าอยากไปก็ไปได้ค่ะ" 

"คนสวยใจดีจริงๆ" เอ่ยชมแล้วเท้าคางมองยัยเด็ก "ว่าแต่วันนี้ทำกับข้าวให้กินหน่อยได้มั้ย"

"เยอะไปแล้วค่าพี่" แนทพูดลากเสียงพร้อมกับปรายตามอง "ทำไมไม่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยล่ะ" 

รู้ว่าเป็นคำที่พูดเล่นๆ แต่ผมเอาจริง "ขอเวลาครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวพี่จะรีบไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้านก่อน" น้ำเสียงและท่าทางของผมดูจริงจัง

"พอเลย ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามานั่งรอก่อนเดี๋ยวแนทจะทำอะไรให้กิน" 

"เอาง่ายๆ นะ" 

"ไข่เจียวง่ายสุดปะพี่ อิ่มท้องด้วย"

"ใช่ แต่ถ้ากินแล้วอิ่มท้องอิ่มอกอิ่มใจอิ่มไปทั้งตัวคงจะเป็นกินแนท"

นั่นแหละครับ พูดห่าอะไรของผมวะ!

เขินเลย ~

ยัยเด็กถึงกับหน้าแดงซ่านแล้วทำตัวไม่ถูก