เรื่องราวที่ ๑๐ เหตุการณ์ไม่คาดคิด

         “ขอปะแป้งได้บ่จ้า”

         “บ่สะดวกครับ”

         “ซั่นกะขอเบอร์แนได้บ่”

         “อันนี่กะบ่สะดวกครับ”

         ตั้งแต่ที่มาถึงบริเวณจัดงานภายในตัวจังหวัด นี่ก็รอบที่สี่แล้วที่มีคนเข้ามาหาแดนดินในลักษณะนี้ ด้วยรูปลักษณ์ที่ร่างสูงใหญ่บึกบึน ใบหน้าคมคายราวกับปั้นแต่ง ผมสีดำขลับที่ถูกเสยขึ้นจากการเปียกน้ำ กลับมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหล

         แม้เจ้าตัวจะปฏิเสธตลอด แต่ก็ยังมีผู้คนที่หลงใหลแวะเวียนเข้ามาเรื่อย ๆ นี่อาจจะเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้คนร่างหนาไม่อยากมาเที่ยวก็ได้

         “พี่คนนี้เขาฮอตเนอะ”

         ธีร์รันที่ยืนมองอยู่หันมากระซิบพร้อมกับใช้มือสะกิดให้สิงหาดู ในขณะที่คนพี่กำลังง่วนอยู่กับการปะแป้งสาว ๆ

         บรรยากาศวันแรกดูคึกคัก ผู้คนเริ่มทยอยกันมาเรื่อย ๆ เพราะวันนี้มีขบวนแห่ ถนนทั้งสองข้างทางมีรถที่จอดเรียงรายกันอย่างยาวเหยียด

         เมื่อได้ตำแหน่งจอดรถที่พอใจแล้ว ทั้งสี่จึงได้ปักหลักกันอยู่ตรงบริเวณนั้น ซึ่งก็มีผู้คนที่สัญจรผ่านไปมากันอย่างต่อเนื่อง

         “เว่าเรื่องหล่อ มันบ่สู้อ้ายดอก”

         สิงหาเอ่ยพร้อมกับเอามือมาจับที่ปลายคางพร้อมกับยักคิ้วด้วยสีหน้าที่มั่นใจสุด ๆ ก่อนจะแสดงหลักฐานการขอเบอร์สาว ๆ ที่ได้มาเพียบ

         “มันบ่เคยจริงจังกับไผดอกบักสิงน่ะ...มันซัว” (มันไม่เคยจริงใจกับใครหรอกไอ้สิงน่ะ...มันชั่ว)

         เหนือที่นั่งจิบเหล้าอยู่ใกล้ ๆ เอ่ยแทรกขึ้นก่อนจะเน้นย้ำคำหลังใส่หน้าเพื่อนเป็นพิเศษ

         “โห...คาสโนว่าตัวพ่อสุด ๆ”

         ธีร์รันพูดพลางกอดอกพร้อมกับพยักหน้าด้วยความทึ่งให้กับคนพี่ ซึ่งสิงหาก็ได้ยิ้มกลับมาอย่างเจ้าเล่ห์

         “ขอโทษนะครับ”

         คนตัวเล็กที่เห็นว่าพี่อีกคนนั่งเหงาหงอยทำหน้าเบื่อโลกที่ท้ายกระบะ จึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาหวังให้มาสนุกด้วยกัน ใจหนึ่งก็รู้สึกผิดที่ตนรั้นจะมาโดยไม่นึกถึงความรู้สึกของคนพี่

         “บ่สะ...”

         แดนดินที่เอ่ยเสียงเข้มยังไม่ทันได้จบประโยคกลับต้องชะงักลง เพราะหันมาเจอกับเจ้าของเสียงที่ไม่ใช่ใครอื่นไกลที่ไหน

         “ทำไม...จะปฏิเสธอีกเหรอ”

         “อ้ายนึกวาแมนไผ” ร่างหนาเปล่งเสียงอ่อนลง เพราะกลัวว่าคนน้องจะกลัวที่ทำเสียงดุไปเมื่อกี้

         “ขอปะแป้งหน่อยได้ไหม?”

         คนพี่นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ธีร์รันยืนรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อพร้อมกับถือขันแป้งไว้ในมือ ก่อนที่ร่างสูงจะพยักหน้าเบา ๆ เป็นการอนุญาต

         คนตัวเล็กยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันขาวสะอาด พลางใช้มือเรียวบางจุ่มลงในขันแป้ง เอื้อมไปยังแก้มได้รูปของคนพี่ที่มีกรามคมชัดเจน ก่อนที่ผิวเนียนจะถูกแทนที่ด้วยแป้งจากมือคนน้อง

         แดนดินจ้องมองคนน้องที่กำลังจดจ่ออยู่กับแก้มของตน พลันความคิดความรู้สึกต่าง ๆ ก็เคลือบคลานเข้ามาในหัวใจ เป็นความรู้สึกแปลก ๆ ซึ่งบอกไม่ถูกว่าคือความรู้สึกแบบไหน

         พอยิ่งมองคนตัวเล็กที่อยู่ด้านหน้า กลับยิ่งรู้สึกจั๊กจี้ที่หัวใจ เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยมากนักเพียงแต่ช่วงหลัง ๆ มานี้ พออยู่กับเจ้าตัวเล็กนานเข้า ตนมักจะมีความรู้สึกที่ไม่เข้าใจผุดขึ้นมาบ่อย ๆ

         “ปะ ไปสนุกด้วยกันนะ”

         คนตัวเล็กเอื้อมไปจับข้อมือหนาไว้เบา ๆ ก่อนที่คนพี่จะยันกายลงจากท้ายกระบะ แล้วเดินตามคนน้องมาสมทบกับสิงและเหนือที่ตอนนี้กำลังสนุกสนานอยู่กับการมองสาว ๆ ที่เดินผ่านไปมา

         “เฮายางไปแห่นำเพิ่นบ่” (พวกเราเดินไปแห่กับเขาไหม)

         เมื่ออยู่ตรงนี้มาพักใหญ่ ๆ สิงที่เห็นว่าขบวนแห่กำลังจะเริ่มแล้ว จึงได้เอ่ยชวนเพื่อนและคนน้องให้ไปร่วมเดินด้วยกัน

         “ไปติ๊ล่ะ” (ไปสิ)

         “ไปนำกันเนาะ” (ไปด้วยกันนะ)

         เหนือเอ่ยตอบสิง พลางหันมามองแดนดินเพื่อดูท่าทางของเพื่อนว่าจะเอายังไง ก่อนที่แดนดินจะพยักหน้าให้เป็นอันตกลง เพราะหลังจากที่เห็นน้องสนุกสนาน ตนก็เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

         ทั้งสี่ได้มุ่งหน้าไปตามขบวนแห่ มีคนพี่เดินนำและมีคนน้องเดินตาม ท่ามกลางผู้คนที่เริ่มทยอยกันเข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศในตอนนี้มีผู้คนอย่างเนืองแน่น

         “ขอปะแป้งได้บ่ครับ”

         หลังจากที่เดินกันมาสักพัก ก็ได้มีชายคนหนึ่งเดินปลีกตัวจากกลุ่มข้าง ๆ ตรงเข้ามาหาธีร์รัน ที่ตอนนี้กำลังมองซ้ายมองขวาเพื่อดูว่าชายปริศนาที่อยู่ตรงหน้ากำลังคุยอยู่กับใคร ก่อนที่จะใช้มือชี้มายังตัวเองพลางทำหน้าตาสงสัย

         “น้องนั่นล่ะครับ”

         “เอ่อ...ดะ ได้ครับ”

         คนตัวเล็กตอบเสียงแผ่ว พลางเหลือบมองคนพี่ที่ตอนนี้เดินนำไปก่อนแล้ว ด้วยจำนวนคนที่เยอะหากยืดเยื้อเวลาไปมากกว่านี้อาจจะคลาดสายตากับคนพี่ได้ จึงได้ตอบตกลงไป

         คนมาเยือนส่งยิ้มหวานปนเจ้าเล่ห์ ในขณะที่ธีร์รันกำลังชำเลืองมองหลังตามคนพี่ ก็ได้มีฝ่ามือใหญ่มาประกบลงบนพวงแก้มใส จนคนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงมาที่ลำคอระหงจนเจ้าของร่างขนลุกซู่ ก่อนจะใช้มือผลักคนตรงหน้าออก

         ธีร์รันที่พยายามเดินหนีไปหาพี่ทั้งสาม กลับถูกเหนี่ยวรั้งไว้ด้วยมือหนา ถึงแม้จะพยายามสะบัดออกแต่ก็ไม่เป็นผล จนข้อมือเล็กเริ่มจะมีสีแดงก่ำ

         “ปล่อยนะ”

         ธีร์รันเริ่มมีใบหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัว เพราะยิ่งเข้าใกล้ชายตรงหน้าก็ยิ่งได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่แรงมากขึ้น

         “ไปนำอ้ายปะ ถึงสิเป็นผู้ชายแต่แบบนี้แหละสเปคอ้ายเลย”

         ว่าพลางชายตรงหน้าก็ได้ยื่นจมูกเข้ามาใกล้ธีร์รัน ทำเอาคนตัวเล็กหลับตาปี๋ ก่อนจะรับรู้ถึงแรงดึงจากทางด้านหลัง ในขณะเดียวกันกับที่แรงจับตรงข้อมือเริ่มคลายลง จึงได้ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น

         “เฮ้ย! มึงอย่ามายุ่งกับคนของกู” (เฮ้ย! มึงอย่ามายุ่งกับคนของกู)

         เป็นแดนดินที่ได้ผลักอกชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างเต็มแรง ก่อนจะเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ชายแปลกหน้าด้วยแววตาเอาเรื่อง ด้วยความที่กำลังโกรธสุดขีดจึงขบกรามแน่น จนเห็นกล้ามเนื้อขากรรไกรขยับ แววตาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างดุดัน ก่อนจะจับข้อมือคนน้องไว้เบา ๆ พลางเบี่ยงกายเอาร่างหนามายืนบังคนตัวเล็กไว้ โดยมีสิงและเหนือเดินมาสมทบในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่ทั้งสองก็ไม่ได้ห้ามไว้แต่อย่างใด

         ตอนนี้สายตารอบข้างพลันจับจ้องมายังพวกเขา ซึ่งคนพี่ทั้งสามก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะกล้ามาทำนิสัยแบบนี้ใส่คนของเขา เห็นทีว่าจะยอมไม่ได้ ก่อนที่กลุ่มเพื่อนของชายตรงหน้าจะเข้ามาพยุงคนของตนให้ลุกขึ้น

         “มึงเป็นแฟนน้องเขาเบาะ คือกล้ามาเสือก” ชายปริศนาชี้นิ้วไปทางด้านของแดนดิน พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังจนคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งโหยง

         “กูสิเป็นหยังมันกะบ่เกี่ยวกับมึง”

         “บ่ได้เป็นแฟน กะอย่ามาหวงก้าง”

         “ต้องขอโทษแทนหมู่นำเด้อจ้า สงสัยคงสิเมาหลาย” (ต้องขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ สงสัยคงจะเมาหนัก)

         เพื่อนของชายปริศนาที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มแย่ลง จึงได้เข้ามาห้ามปรามเพื่อน ก่อนจะรีบเอ่ยขอโทษออกมา

         “เมาแล้วสิเฮ็ดแบบนี้ใส่ไผกะได้เบาะ” (เมาแล้วจะทำแบบนี้กับใครก็ได้เหรอ)

         แดนดินที่อารมณ์กำลังพวยพุ่งด้วยความโกรธ จนตอนนี้ไม่ได้สนใจว่าคู่สนทนาจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ทำเอาธีร์รันที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องเขย่าแขนคนพี่เบา ๆ เพื่อเป็นการเรียกสติ

         “พี่แดนไม่เป็นไรหรอกเราไปกันเถอะ...นะ”

         “พี่สิงพี่เหนือรันไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเอาเรื่องเขาหรอก”

         คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ท่าทางกระวนกระวาย เพราะกลัวว่าตนจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดการทะเลาะในครั้งนี้ กลัวว่าจะทำให้คนพี่เกิดอันตราย ไม่อยากให้พี่ทั้งสามต้องมาถูกพูดถึงในทางเสีย ๆ หาย ๆ เพียงเพราะตน

         “…”

         “พี่แดน”

         เมื่อพี่ทั้งสามไม่ยอมพูดอะไร เอาเพียงแต่จ้องมองกลุ่มคนข้างหน้าอย่างไม่คลาดสายตา ทำเอาธีร์รันใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ก่อนจะเอ่ยเรียกแดนดินอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่กึ่งจะร้องไห้

         “อย่าให้กูเห็นมึงอีกแล้วกัน”

         แดนดินเอ่ยทิ้งท้ายก่อนที่จะหันหลังกลับ พลางจูงแขนคนน้องให้เดินตามตนเอง โดยมีเหนือและสิงเดินมาปิดท้ายอีกที

         เพียงวินาทีที่รู้ว่าคนน้องคลาดสายตาไป แดนดินก็กระสับกระส่ายจนอยู่ไม่สุข ภาวนาไม่ให้เกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่าคำอ้อนวอนของเขาจะไม่เป็นผล เพราะเมื่อลองย้อนกลับมาดูกลับต้องมาพบว่า มีใครหน้าไหนก็ไม่รู้กำลังทำนิสัยแย่ ๆ ใส่คนน้อง

         ความคิดต่าง ๆ พลันแล่นเข้ามาในหัว ถ้าตนไม่ปล่อยให้คนน้องเดินตามหลัง ถ้าตนดูแลคนน้องให้ดีกว่านี้ หรือถ้าตนไม่พาคนน้องมาตั้งแต่แรก เหตุการณ์แบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น

         “พี่แดน”

         ในระหว่างที่เดินมา ธีร์รันเห็นว่าคนพี่ยังไม่คลายจากความโกรธ ซึ่งโดยปกติตนไม่เคยเห็นแดนดินในมุมนี้มาก่อน จึงได้รวบรวมความกล้าเอ่ยเรียกขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

         และเหมือนเป็นการเรียกสติคนที่อยู่ตรงหน้า พอสิ้นเสียงเรียกแดนดินได้หยุดฝีเท้าลง เขาก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือแล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กที่หยุดจ้องมองตนอยู่

         “อ้ายขอโทษ”

         สายตาแดงก่ำของคนตรงหน้ายิ่งทำให้รู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เลยทำให้ไม่กล้าที่จะสบตาคนตัวเล็ก ก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น

         ธีร์รันทำท่าทางแปลกใจเพราะแดนดินเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษตน ทั้ง ๆ ที่คนพี่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย กลับกันเป็นเขาเองที่เกือบจะทำให้คนพี่ต้องมีเรื่องแล้ว

         “พี่ไม่ต้องขอโทษ รันต่างหากที่ต้องขอโทษที่ทำให้พี่เกือบจะมีเรื่องเพราะรัน”

         คนตัวเล็กเอ่ยพร้อมกับก้มหน้าลง ก่อนที่น้ำตาที่กลั้นไว้นาน จะเริ่มหลั่งไหลออกมาดังสายน้ำที่เอ่อล้น ริมฝีปากถูกเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ร่างบางเริ่มสั่นคลอนก่อนที่มือน้อย ๆ จะถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตา

         แดนดินที่เห็นดังนั้นก็ได้เอื้อมมือมาจับไหล่บาง พอคนน้องเงยหน้าขึ้นก็เหมือนมีเหล็กแหลมมาทิ่มแทงที่หัวใจ เมื่อเด็กน้อยคนที่เคยมีแต่รอยยิ้ม บัดนี้ ใบหน้ากลับถูกแทนที่ไปด้วยหยาดน้ำตา

         “นี่แป้งที่มันทาเบาะ”

         แดนดินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนที่จะวิ่งไปซื้อน้ำที่ร้านค้าใกล้ ๆ เพื่อนำกลับมาล้างหน้าล้างตัวให้กับคนน้อง ถึงแม้ว่าจะล้างแป้งออกหมดแล้ว แต่ก็ไม่สามารถล้างน้ำตาออกจากใบหน้าเล็กได้

         ร่างสูงวิ่งจากไปอีกครั้ง โดยครั้งนี้แดนดินได้วิ่งไปหาเพื่อนที่ตอนนี้ยืนมองทั้งคู่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ก่อนจะถือขันแป้งจากสิงกลับมาหาคนตัวเล็ก

         ฝ่ามือหนาค่อย ๆ ปะแป้งลงบนแก้มขาวบางอย่างแผ่วเบา ทำเอาธีร์รันนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา ถึงแม้จะมีฝ่ามือที่หนาเหมือนกัน แต่การกระทำจากคนพี่กลับทำให้รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ถูกส่งมาอย่างชัดเจน

         “เซาไห้เด้อ เดี๋ยวแป้งที่อ้ายทาให้มันสิออกเบิด” (หยุดร้องนะ เดี๋ยวแป้งที่พี่ทาให้มันจะลบหมด)

         คนตัวเล็กถึงกับเผยยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ พอรู้ถึงเหตุผลที่คนพี่ทำเช่นนี้ กลับกลายเป็นว่าตนทำให้คนพี่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว

         ร่างสูงที่เห็นคนน้องหัวเราะออกมาก็พลอยรู้สึกโล่งใจ เด็กร่าเริงคนนั้นกลับมาแล้ว พอสิงและเหนือเห็นว่าสถานการณ์เริ่มดีขึ้น จึงได้เดินเข้ามาสมทบกับทั้งคู่

         “พวกอ้ายขอโทษเด้อที่เฮ็ดให้ย่าน” (พวกพี่ขอโทษนะที่ทำให้กลัว)

         “โอเคขึ้นแล้วเนาะ” สิงเอ่ยพลางยกมือขึ้นมาลูบหัวคนตัวเล็กก่อนจะโยกเบา ๆ

         “อื้อ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงรัน”

         “มาขอบคงขอบคุณอิหยัง ปะ...ไปหาม่วนกันต่อ ลืมเหตุการณ์ที่มันบ่ดีซะเด้อ” (มาขอบคงขอบคุณอะไร ปะ...ไปสนุกกันต่อลืมเหตุการณ์ที่มันไม่ดีไปนะ)

         “อื้อ”

         ธีร์รันพยักหน้ารับก่อนที่จะโดนคนพี่ลากไปสนุกกับงาน จนทำให้เขาลืมเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่ผ่านมาในวันนี้ไปได้

         กว่าจะออกจากงานมาได้ก็ปาไปกว่าสองทุ่มครึ่ง แดนดินเสียสละชุดที่นำมาเปลี่ยนให้กับคนน้อง เพราะกลัวว่าจะไม่สบาย ทำให้ตอนนี้ต้องออกมานั่งรับลมในชุดที่เปียกเพียงคนเดียวที่ท้ายกระบะ

         เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เขานึกถึงความทรงจำเก่า ๆ

         เมื่อก่อนก็เคยเกิดเหตุการณ์คล้าย ๆ แบบนี้ คนรักที่เขาเฝ้าทะนุถนอมเป็นอย่างดี กำลังนัวเนียอยู่กับชายอื่น เพียงแต่ครั้งนั้นเมื่อตนเข้าไปแยก กลับกลายเป็นว่าฝ่ายที่ถูกผลักจนล้มคือตัวของเขาเอง

         และล้ม...ด้วยน้ำมือของคนที่เขารักเอง