All Chapters of อ้อมกอดแดนดิน: Chapter 1 - Chapter 10

ท้องฟ้ายามรุ่งสาง เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอมชมพู สายลมบาง ๆ ในตอนเช้า ได้พัดผ่านหน้าต่างที่แง้มอยู่เพียงเล็กน้อย ลอยผ่านมาปะทะร่างบางที่กำลังนอนขลุกอยู่บนเตียง เสียงไก่ขันในตอนเช้าปลุกให้ธีร์รันที่กำลังนอนอยู่ ยันกายขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับบิดขี้เกียจ ก่อนที่จะเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมยามเช้า บรรยากาศของที่นี่เงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายที่เมืองกรุง ทุกเช้าของคนที่นี่เป็นไปอย่างเรียบง่าย เสียงพูดคุยทักทายกันยามเช้าแว่วมาตามสายลมอยู่เป็นระยะ ๆ แม้ว่าจะแตกต่างจากที่ที่ตนเคยอยู่มาก แต่ก็เป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่าย และรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่วันนั้นหลังจากตนมาอยู่ที่นี่ ก็ไม่ได้รับการติดต่อจากผู้เป็นพ่อเลย แม้แต่ข้อความที่ถามไถ่ก็ไม่มีแม้แต่ข้อความเดียว จะมีก็เพียงแค่นับดาวเพื่อนสนิทของเขา ที่โทรมาไม่เว้นเช้าเย็น ตนไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนและคุณพ่อจะแย่ลงถึงเพียงนี้ แต่ก่อนก็ถือได้ว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่นเลยทีเดียว แต่หลังจากที่เสียคุณแม่ไป พ่อก็เข้มงวดมากขึ้น จนตนไม่สามารถที่จะเลือกอะไรได้เลย มีเพียงพ่อที่คอยจัดแจงให้ทุกอย่าง

บรรยากาศตอนเช้าของหมู่บ้านยังคงเหมือนเดิมเฉกเช่นทุกวัน สายลมเย็นฉ่ำบวกกับเสียงระฆังที่ดังแววมาจากวัดที่ อยู่ไม่ไกล พระสงฆ์เดินบิณฑบาตไปตามทางของหมู่บ้าน ในขณะที่ชาวบ้านบางคนต่างพากันเตรียมอุปกรณ์ไปไร่ไปนา เสียงวัวเสียงควายที่ถูกจูงออกจากคอกดังก้องประสานกับเสียงพูดคุยทักทายกัน ธีร์รันที่คิดว่าตนเองตื่นเช้ามากแล้ว แต่สำหรับคนที่นี่เวลานี้ก็ถือว่าสายจนตะวันโด่ง ตนจึงรีบลุกมาจัดแจงตัวเอง หลังจากที่ธีร์รันไปช่วยแดนดินซ่อมรั้ววันนั้น นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว ทันทีที่ลงมาจากบ้านก็ใช้สายตามองหาลุงกับป้า แต่พบเพียงกับข้าวที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เป็นอย่างดี หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ ตนก็ได้มานั่งเล่นที่เปลใต้ถุนบ้าน บรรยากาศเย็นสบายที่ลมพัดผ่านบวกกับความเงียบสงบ ทำให้ธีร์รันหวนนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา ธีร์รันหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู หลังจากมาที่นี่ก็ไม่มีเหตุให้ได้ใช้เท่าไร เลื่อนดูรูปภาพเก่า ๆ ตอนที่ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ดูไปหวนระลึกถึงไป ครั้งก่อนมันเคยดีกว่านี้ แต่ไม่รู้เพราะอะไรทุกอย่างจึงกลับตาลปัตรไปหมด ก่อนที่ความคิดจะฟุ้งซ่านกระเ

“ปี๊น ปี๊น!” เสียงแตรรถที่ดังมาจากหน้าบ้านทำให้ร่างบางที่กำลังแต่งตัวอยู่ถึงกับต้องชะโงกหน้าออกไปดูผ่านทางหน้าต่าง ก่อนจะรีบจัดเตรียมเอาสิ่งของที่จำเป็นและวิ่งลงมาจากบ้านด้วยท่าทางที่ดูรีบร้อน “ป้าสายผมไปก่อนนะครับ” ธีร์รันกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาที่รถ ซึ่งตอนนี้คนขับก็ได้นั่งรอพร้อมกับฟังเพลงที่เปิดคลอไว้อย่างสบายอารมณ์ภายในรถกระบะสีดำคันใหญ่ ที่วันนี้ได้ออกมาจากโรงจอดรถสักที “พร้อมยัง” แดนดินที่ประจำตรงที่นั่งคนขับ ได้เอ่ยถามคนน้องออกไปเมื่อขึ้นมาบนรถเรียบร้อยแล้ว “อื้อ” วันนี้แดนดินต้องไปจัดการธุระให้พ่อในตัวอำเภอพอดี จึงถือโอกาสชวนคนน้องไปด้วย ตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้ “นี่รถใครอะ” ธีร์รันเอ่ยถามเมื่อคนพี่เริ่มออกรถไปได้สักพัก เพราะปกติเห็นคนพี่เอาแต่ขับรถมอเตอร์ไซค์อยู่ทุกวัน พอมาวันนี้กลับดูแปลกตาไปมาก ทั้งจากลักษณะและการแต่งตัวที่ดูมาดแมนไปซะหมด “รถอ้ายนี่ล่ะ” แดนดินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในขณะที่สายตาก็กำลังจดจ้องไปข้างหน้าอย่างมั่นคง “ทำไมไม่เคยเห็นเอามาขับเลยล่ะ” “อยู่บ้านข

ยามเมื่อทินกรโผล่พ้นขอบฟ้า หมอกบาง ๆ ยามเช้าเริ่มจางหายไปพร้อมกับแสงของดวงตะวันที่สาดส่องลงมาทดแทน สายลมที่โชยมาเบา ๆ พัดพาต้นหญ้าสีเขียวขจีให้โอนเอนไปตามแรงลม ธีร์รันที่โดนคนพี่ไปรับมาตั้งแต่เช้าก็ได้นั่งงัวเงียอยู่ที่เปลใต้ถุนบ้าน ซึ่งตอนนี้มันได้กลายเป็นที่ประจำของเขาไปแล้ว “วันนี้เราจะไปไหนกันอะ”ธีร์รันเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่นั่งรออยู่นานสองนานก็ยังไม่ได้ไปไหนสักที ซึ่งคนพี่เอาแต่หยิบจับนู่นนี่อยู่ตั้งแต่เช้า พอจะเข้าไปช่วยก็โดนไล่ให้กลับมานั่งรออยู่แบบนี้ “อ้ายบ่ทันได้บอกเบาะ” แดนดินว่าพลางหยิบเสื้อแขนยาวของตนพร้อมกับผ้าขาวม้าผืนหนึ่งยื่นให้กับคนน้อง ก่อนที่ธีร์รันจะรับมาพลางส่ายหัวเล็กน้อยจนเส้นผมนุ่มสลวยไหวติงไปตามแรงส่าย “มื่อนี้อ้ายสิพาไปสาปลา บักสิงกับบักเหนือซื้อสระไว้” (วันนี้พี่จะพาไปจับปลา) แดนดินว่าพลางจัดเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นออกมารอเพื่อนไว้ตรงบริเวณใต้ถุนบ้าน ในขณะที่คนน้องกำลังพยายามจัดแจงตัวเองจากเสื้อที่คนพี่ยื่นมาให้ “แล้วจะได้ไปตอนไหน นี่ก็นานแล้วนะ” ธีร์รันถามพลางใช้มือม้วนแขนเสื้อที่ยาวเกินไปขึ้นเล็กน้อยจ

เช้าวันนี้ธีร์รันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ รีบลุกมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้า เพราะหลังจากที่อยู่บ้านเบื่อ ๆ มาหลายวัน วันนี้ตนก็จะได้ออกไปเที่ยวเล่นสักที หลังจากที่ทานข้าวและขออนุญาตผู้เป็นป้าเสร็จ ธีร์รันที่แต่งกายด้วยเสื้อกล้ามสีขาว ถูกคลุมอีกชั้นหนึ่งด้วยเสื้อฮาวายสีฟ้าอ่อนที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อครานั้น โดยปล่อยชายไว้ไม่ได้ติดกระดุม พร้อมด้วยกางเกงขาสั้นสีดำ ซึ่งเผยให้เห็นผิวขาวนวลที่ถูกดูแลมาอย่างดี คนร่างบางไม่ลืมที่จะโปะครีมกันแดดที่คนพี่พาแวะซื้อก่อนออกจากบ้าน พร้อมกับหยิบหมวกและแว่นตา ก่อนที่จะปั่นจักรยานคู่ใจ สู่ปลายทางคือบ้านกลางทุ่งนอกหมู่บ้าน “คุณ...คุณ” “…” “พี่แดน...อยู่บ้านไหม?” หลังจากที่ตะโกนเรียกอยู่นานกลับพบเพียงความเงียบงัน คนตัวเล็กคิ้วเริ่มขมวดเป็นปม พร้อมกับชะโงกหน้าซ้ายขวาเพื่อมองหาคนพี่ ก่อนที่จะเดินลัดเลาะเพื่อมุ่งหน้าไปยังท้องทุ่งนาหลังบ้าน กลางทุ่งนาตอนเช้าที่บรรยากาศลมพัดเอื่อย ๆ แสงแดดอ่อนที่สาดส่องลงมากระทบกับน้ำค้างที่เหลืออยู่บนยอดหญ้า ส่องแสงทอประกายระยิบระยับก่อนจะเลือนหายกลายไปเป็นไอ