หายใจเข้าพุทธ หายใจออกเธอ

หายใจเข้าพุทธ หายใจออกเธอ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-05-30
โดย:  ตื่นจากนิรันดร์ยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
28บท
1.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เพราะคำทำนายของหญิงแก่ที่บอกว่าถ้าไม่บวชจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น แรก ๆ จอมทัพก็ไม่เชื่อ จนในที่สุดก็เกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ แฟนสาวคนแรกในชีวิตนอกกาย เคราะห์ซ้ำกรรมซัดลื่นล้มปากแตกในวันต่อมา ทำให้จอมทัพออกบวชอย่างช่วยไม่ได้ แต่ว่าจอมทัพบวชเพราะเรื่องแค่นี้จริงหรอ หรือว่าเพราะเรื่องคืนนั้นกันที่ทำให้ความสัมพันธ์ของจอมทัพและคินเปลี่ยนแปลงไป จนทำให้เกิดเรื่องราววุ่นวายตามมา ความสัมพันธ์เพื่อนรัก 5 ปี จะพังทลายลงมั้ยไปติดตามกัน จอมทัพ รัตนไพศาล (จอมทัพ) หนุ่มวิศวะหน้าโหด เชื้อสายไทยแท้ นิสัยซื่อตรง จริงใจ ใจดี รักความยุติธรรม รักเพื่อน งานอดิเรก : ทำอาหาร “มึงจะเลิกเป็นเพื่อนกับกูมั้ย?” “คิน…อย่ายั่วโมโหกู” “ชอบมั้ย หมาวัดมันเชื่องนะ” “เออ กูติดใจมึงว่ะคิน” นากาโมโตะ คิระ (คิน) หนุ่มวิศวะลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น ฉลาด ใจเย็น พูดน้อย รักเพื่อน งานอดิเรก : โชงิ (หมากรุกญี่ปุ่น) “…มึงยังอยากเป็นเพื่อนกับกูอยู่มั้ยล่ะ?” “ตื่นไวแบบนี้ ตอนบวชไม่ค่อยได้ปลดปล่อยสินะ” “ถ้าไม่ชอบคงไม่ให้หมาเลียปากแบบนี้หรอก” “ทำไม?…ติดใจกูหรอ”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ปฐมบท

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
28
ปฐมบท
“หนุ่มเอ้ย ถึงคราวเคราะห์ร้ายมาเยือน เจ้ากรรมนายเวรตามมาถึงหน้าประตู ถ้าเอ็งไม่บวชละก็ได้เกิดเรื่องแน่ ๆ ”“เชื่อข้าเถอะหนุ่ม บวชสักพรรษานึง ไม่งั้นเอ็งได้เลือดตกยางออกอย่างแน่นอน…”น้ำเสียงแหบแห้งของหญิงชราที่ไม่เคยพบเจอหน้ากันมาก่อน คำพูดคนแปลกหน้าติดอยู่ในห้วงความคิดของชายหนุ่มหน้าโหดจนยากที่จะสลัดออกจอมทัพ ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ขมวดคิ้วเข้มชิดกันเป็นปมแน่น ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ท่าทีบึ้งตึงบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก“มึงอย่าไปเชื่อเลย ฟังหูไว้หู”เป็นสายฟ้าที่พูดโพล่งออกมายามเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของจอมทัพ และไม่ปล่อยให้บรรยากาศตึงเงียบไปมากกว่านี้ ปั้นสิบที่เดินมาด้วยกันข้างๆ ก็รีบพุ่งเข้ารับไม้ต่อจากสายฟ้าทันที“จริง! หมอดูก็คู่กับหมอเดาแหละโว้ยอย่าไปคิดมาก”ธรรมดาของมนุษย์ที่พยายามบอกว่าไม่คิดมากแต่สุดท้ายก็คิดมาก ความคิดมากมาย ข้อสันนิษฐานต่าง ๆ สะเปะสะปะจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ชายหนุ่มหน้าโหดพยายามคิดยังไงก็คิดไม่ตกจอมทัพมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักกับหญิงชราคนนั้นมาก่อนอย่างแน่นอน แต่ทำไมหญิงชราคนนั้นถึงทักเรื่องเคราะห์ร้ายอะไรแบบนั้นกับเขากันว่ากันตามตรงจอมทัพเป็นคนที่ไ
อ่านเพิ่มเติม
หลง
กาเยนะ วาจายะ เจตะสา วาสังเฆ กุกัมมัง ปะกะตัง มายา ยังสังโฆ ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตังกาลันตะเร สังวะริตุง วะ สังเฆเสียงสวดมนต์ทำวัตรเย็นดังขึ้นทั่วทั้งศาลาวัดจบลง บทบรรเลงขับขานตามคำสอนของพระผู้เป็นเจ้าขัดเกลาแก่เหล่าภิกษุผู้อยู่ในธรรมเป็นที่ตั้ง รวมถึงตัวของชายหนุ่มหน้าโหดด้วยนี่ก็เป็นเวลาเกือบจะสามเดือนแล้วที่ จอมทัพ หรือตอนนี้คงต้องเรียก พระจอม ได้บวชเรียนศึกษาธรรมะภายใต้ชายผ้าเหลืองอดีตหนุ่มหล่อวิศวะ ปัจจุบันเป็นพระบวชใหม่ที่วัดป่าในชนบทแห่งหนึ่ง ที่เลือกต่างจังหวัดแทนในเมืองหลวงมีไม่กี่เหตุผล หนึ่งในนั้นคือรู้สึกถึงความสงบเหมือนได้กลับบ้าน เนื่องจากจอมทัพเกิดและโตที่ภาคเหนือพื้นที่ที่เต็มไปด้วยอากาศเย็นเกือบทั้งปี ที่บ้านทำไร่ทำสวนส่งออกผลไม้รายใหญ่ของภูมิภาค ในทุกการปิดเทอมจึงมักจะไปช่วยงานที่บ้านยกเว้นเทอมนี้ที่เขาเลือกมาบวชแทน และเหตุผลต่อมาคือเขาคิดว่าการที่ได้มาชนบทได้เห็นวิถีชีวิตผู้คน รู้จักผู้คน ทำให้ได้ตระหนักถึงชีวิตมากขึ้นไปอีกขั้น เห็นแบบนี้จอมทัพค่อนข้างจริงจังกับชีวิตและแคร์ผู้คนรอบข้างเป็นอย่างมาก แต่บางครั้งการใจดีก็ใช่ว่าจะได้ดีตอบกลับเสมอไป ญาติโยม
อ่านเพิ่มเติม
สาเหตุ
จิ๊บ ๆ ~เสียงร้องเจื้อยแจ้วของนกเขาตัวเมีย ส่งเสียงเรียกปลุกลูกนกออกจากรังเพื่อป้อนอาหาร วัดนี้เป็นวัดต่างจังหวัดในภาคกลาง พื้นดินถือว่าอุดมสมบูรณณ์ รายล้อมไปด้วยทุ่งนา แมกไม้ วัวควาย และเสียงรถมอเตอร์ไซค์รุ่นเก่าที่กว่าจะสตาร์ทได้แต่ละทีเล่นเอาเหนื่อยหอบ ยังคงดังผ่านไปมา เป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่ายที่จอมทัพเจอมาตลอดสามเดือนนี้สายลมเย็น ๆ พัดพาดวงใจเงียบสงบเสมอมา ทว่าครั้งนี้กลับไม่เหมือนเช่นเคย คงเป็นเพราะในใจแอบไหววูบเล็กน้อยที่ต้องจากที่นี่ไปในอีกไม่กี่วัน หรือแท้จริงแล้ว ไม่อยากจะพบเจอใครบางคนแต่ยังไงงานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกราอยู่ดี เขาอยู่ที่นี่ไปตลอดไม่ได้ ยังมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ไหนจะครอบครัว เพื่อนฝูง ที่รอคอยเขากลับไปแกร็ก ๆเสียงไม้กวาดทางมะพร้าวกระทบพื้นปูนเปลือยใต้ศาลาวัด ในทุกเช้าจอมทัพจะทำหน้าที่หลัก ๆ อยู่ไม่กี่อย่าง อย่างเช่นตอนนี้ที่เขากวาดลานวัดอยู่ หลังจากกลับมาจากบิณฑบาตรกับหลวงพ่อและเณร“หลวงพี่ทัพพพพ!” สิ้นเสียงเล็กแหลมตะโกนดังเข้ามาจอมทัพก็หลุดออกจากภวังค์ความคิด ใบหน้าคมหันตามเสียงเรียก เป็นเณรพ่ายนั่นเอง“ว่าไงเณร เรียกซะเสียงดังเลย”“เณรเรียกหล
อ่านเพิ่มเติม
ลา
“หลวงพี่ก็เลยมาบวชอะหรอ” เณรพ่ายถาม ใบหน้าเล็กแหงนมองหลวงพี่ด้วยสายตาที่ตั้งใจจดจ่อ ทำเอาคนเล่าอย่างจอมทัพเอ็นดูกับความตั้งใจฟังของคนตัวเล็กตรงหน้า จอมทัพพยักหน้าตอบเบา ๆ “ประมาณนั้น” จอมทัพเล่าทั้งหมดให้แก่เณรพ่ายฟังเสร็จก็เดินไปหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวที่วางทิ้งเอาไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาหมายจะกวาดต่อ เรื่องนี้มีแค่เพื่อน ๆ ของเขาเท่านั้นที่รู้ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไร เพราะตอนนี้เขาก็ไม่ได้รู้สึกรักเจนแล้วเหลือแต่ความรู้สึกว่างเปล่า ต่อจากนี้…ต่างคนก็ต่างเดินบนทางของตัวเอง “ไม่เป็นไรนะหลวงพี่ หล่อ ๆ อย่างหลวงพี่เณรเชื่อว่าสึกไปสาวติดตรึม” คำพูดและท่าทางแก่แดดของเจ้าตัวจ้อยทำเอาจอมทัพถึงกับถลึงตาดุคนตัวเล็กตรงหน้าทันที “เณรสำรวม ระวังคำพูดด้วย” จอมทัพเอ่ยเสียงดุ ท่าทีจริงจังรวมกับสายตาที่ดุดันทำให้คนตัวเล็กหน้าหงอยลงทันตา “ขอประทานโทษครับหลวงพี่” เสียงอ้อมแอ้มเอ่ยขอโทษเบา ๆ สีหน้าเจื้อนลงถนัดตาร่วมกับท่าทีสำนึกผิดของเณรพ่ายทำเอาจอมทัพถึงกลับใจอ่อน เด็กยังไงก็เป็นเด็ก จอมทัพปลอบตัวเองในใจ “เฮ้อ เอาเถอะ เดี๋ยวไปช่วยกันกวาดศาลากัน” “ครับหลวงพี่!” ใบหน้าหงอยกลับมายิ้มอี
อ่านเพิ่มเติม
อกหักทำพิษ🔞
หมับ! จอมทัพคว้าน่องเรียวขาวเอาไว้ก่อนจะออกแรงบีบอย่างลืมตัวคนขี้แกล้งสะดุ้งโหยง ใบหน้าเหยเกทันที สีหน้าเจ็บปวดของอีกคนทำเอาจอมทัพตกใจจนต้องปล่อยมือ ประจวบกับรถจอดนิ่ง ปั้นสิบหันหน้ามาถามพวกเขาว่าจะเอาไรมั้ยจะเข้าร้านสะดวกซื้อ จอมทัพได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธไป ส่วนคิระบอกไปว่าอยากกินน้ำองุ่นซ่า ๆ แทนไม่นานบรรยากาศในรถก็กลับสู่สภาวะเงียบงันอีกครั้ง ความเย็นของแอร์ยังไม่สู้บรรยากาศระหว่างคนสองคน จอมทัพที่ละมือออกจากขาเรียวก็ผินหน้าออกไปอีกฝั่ง ข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ผุดออกมาภายใน แต่อีกคนยังไม่เข็ดคิระยังคงใช้ส้นเท้าลูบไล้ผ่านเป้ากางเกงเพื่อนด้านข้างที่หันหลังให้เขา ผินหน้าออกไปทางหน้าต่างอีกด้าน ยิ่งอีกคนฟึดฟัดก็ยิ่งน่าแกล้ง นั่นแหละนิสัยของคิน หรือ นากาโมโตะ คิระ“มึงเลิกแกล้งกูสักที” เป็นจอมทัพที่ทนไม่ไหวหันมาสบตากับคิระที่ตอนนี้ได้วางโทรศัพท์ลงบนตักเรียบร้อยแล้วพลางเท้าคางมองหน้าเขาอยู่“อะไร ไปบวชมาก็ต้องอดทนได้สิ” ว่าพลางกดย้ำน้ำหนักลงที่เป้ากรอด! เสียงขบฟันกรามกระทบกันอย่างกลั้นอารมณ์ความคิดของเขาเหมือนถูกผลักดันให้กลับไปหวนคืน…คืนนั้นคืนที่ทุกอย่างหลุดจากการควบคุม…คืนที่ทำใ
อ่านเพิ่มเติม
เพื่อนกัน🔞
“อ๊ะ ค่อย ๆ กูเจ็บ”เสียงทุ้มนุ่มครางกระเส่าในลำคอ กล่องดวงใจเต้นแรงราวกับถูกใครเขย่า แก่นกายร้อนแท่งยักษ์แม้จะเบิกทางแต่ก็ยังสร้างความเจ็บปวดให้คนโดนกระทำจนน้ำตาซึมเพราะเป็นครั้งแรกแถมยังมารับศึกหนักอีก ดวงตาเรียวกระพริบไล่น้ำสีใสที่หัวตาอย่างกั้นไม่อยู่ ส่งผลให้ช่องทางรักรัดแน่นจนจอมทัพแทบขยับไม่ได้ ความปวดแล่นเข้ามาอีกครั้ง“ผ่อนคลายหน่อยอึก…มันรัดกู…”จอมทัพกัดฟันกับความคับแน่นที่บีบลูกชายเขาแทบขาด ก่อนจะโน้มตัวลงไปเล่นกับยอดอกเพื่อเบี่ยงเบน ไม่นานช่องทางรักก็ปรับสภาพกับความใหญ่ได้ ชายหนุ่มหน้าดุจัดการโยกเอวเบา ๆ ความเป็นชายสอดเข้าไปจนสุดทางกระทบเข้ากับจุดเสียวของคนใต้ร่างอย่างจัง จนคิระครางเสียงหลง“อ๊ะอ๊า”คนที่พึ่งอกหักเสือกไสความเป็นชายด้วยจังหวะอ่อนโยนในช่วงแรก รอจนกระทั่งคนใต้ร่างเริ่มปรับตัวได้จึงค่อย ๆ เร่งความเร็ว เสียงเนื้อกระทบกันดังผสานกับเสียงครางกระเส่าอย่างเสียวซ่านของหนุ่มลูกครึ่ง หมดลุคคุณชายแสนดูดี ตอนนี้มีเพียงคุณชายร่านรักเพียงเท่านั้นมือหนาออกแรงนวดคลึงไปตามเรือนร่างขาวนวล น้ำหนักมือที่ลงแรงไมม่หนักมากแต่ผิวของคิระนั้นแสนจะขึ้นสีได้ง่ายไวต่อการสัมผั
อ่านเพิ่มเติม
หายใจเข้าพุทธ
แปะๆ“ไม่นะเพื่อนรัก มึงอย่าเศร้าไปเลย” เสียงตบบ่าให้กำลังใจของสายฟ้าเรียกสติจอมทัพให้หลุดจากภวังค์ตอนแรกจอมทัพตัดสินใจจะไม่เล่าเรื่องที่เขาอกหักให้ปั้นสิบกับสายฟ้าฟัง“เออ คนไม่รักดีแบบนั้นอย่าไปเสียใจให้นานเลย เอางี้คืนนี้ฉลองกันดีกว่า!”“ร้านพี่ยักษ์มั้ย ไม่ได้เจอพี่แกนานละตั้งแต่มีเมียไป” สายฟ้าเสนอชื่อร้านพี่ยักษ์ พี่ชายคนสนิทขึ้นมา “เออไปกินเหล้าให้เมาย้อมใจกันดีกว่าเพื่อน” ปั้นสิบพูดก่อนจะยกมือพาดคอคนอกหักอย่างแนบแน่นคำว่า เมา ที่ดังขึ้นข้างหู ส่งผลให้ก้อนเนื้อด้านซ้าที่่อกบีบรัดแน่นขึ้น ลมหายใจสะดุด จนหัวใจจอมทัพเต้นผิดจังหวะ เหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าคม ดวงตาสั่นระริกค่อย ๆ เหลือบมองไปยังคนที่นั่งกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างช้า ๆ อีกฝ่ายมองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว สายตานิ่งเรียบยากที่จะอ่านความคิดได้ จังหวะที่จอมทัพสบตากับคิระเหมือนโลกหยุดหมุน บรรยากาศอึมครึมกดทับจนแทบหยุดหายใจใบหน้าของจอมทัพออกอาการเลิ่กลั่กจนคนสบตาต้องยิ้มอ่อนให้พลางส่ายหัวไปมา เป็นการส่งสัญญาณว่า ‘กูไม่ได้คิดอะไร มึงอย่าคิดมาก’ทันใดนั้นบรรยากาศที่กดทับตัวของจอมทัพก็มลายหายไป เหมือนท้องฟ้าที่สดใสหลังฝน
อ่านเพิ่มเติม
ชดใช้?
ครืด ๆเสียงสั่นของเครื่องมือสื่อสารใต้หมอนปลุกเจ้าของออกจากการหลับใหล ร่างแกร่งพลิกตัวเบา ๆ เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ ลืม ภาพเพดานสีขาวเรียบที่ไม่คุ้นเคยส่งผลให้ลืมตาตื่นทันทีด้วยความตกใจ แต่ไม่นานก็โล่งใจเมื่อจำได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่คอนโดปั้นสิบไม่ใช่กุฎิวัดต่างจังหวัดอีกต่อไป ตาคมเหลือบตามองคนด้านข้างที่เป็นเหตุให้นอนไม่หลับเมื่อคืน ใบหน้าขาวใสไร้ที่ติ จมูกโด่งเป็นสัน ปลายเชิ่ดขึ้นระคนดื้อรั้น ริมฝีปากอมชมพูกระจับ ทุกองค์ประกอบผสมอย่างลงตัว ไหนจะขี้แมลงวันจุดเล็กถ้าไม่สังเกตใกล้ ๆ ก็จะมองไม่เห็นเม็ดน้ำตาลที่เกาะลงใต้ตาข้างขวาส่งผลให้ดูเจ้าเล่ห์กว่าเดิมเสียงสั่นของโทรศัพท์เงียบไปสักพัก ก่อนจะสั่นขึ้นอีกครั้ง มือแกร่งยกขึ้นกดแนบหู น้ำเสียงใจดีดังลอดออกมา ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเขานั่นเอง“ฮัลโหลครับแม่” เสียงทุ้มนุ่มตอบรับปลายสายเบา ๆ“ทัพลูกเป็นยังไงบ้าง แม่โทรมากวนหรือป่าว”“อื้อ…” คนข้างกายขยับตัว คนนอนดิ้นตวัดมือมาพาดที่เอวหนา ลมหายใจอุ่นๆรินรดเบาๆ ร่างแกร่งเกร็งค้างจนตัวแข็ง จอมทัพเผลอกลั้นหายใจไปหลายจังหวะ เมื่อสำรวจว่าอีกคนมีท่าทีจะตื่นก็โล่งใจ จอมทัพไล่สายต
อ่านเพิ่มเติม
ของโปรด
เวลาสองชั่วโมงผ่านไปไวราวกับโกหก คาบเรียนมาราธอนสุดโหดกผ่านพ้นไป เสียงบ่นโหยหวนเจ้าประจำอย่างปั้นสิบก็ลอยเข้ามา แต่คิระไม่ได้สนใจ หนุ่มลูกครึ่งจัดการเตรียมเก็บของเข้ากระเป๋าก่อนระหว่างนั้นหูไม่รักดีก็ได้ยินเสียงพูดคุยไม่ดังไม่เบาจากด้านหลังตาเรียวเหลือบตามองไปยังต้นเสียง ภาพตรงหน้าเป็นหญิงสาวสวมเสื้อเอวลอยคลุมด้วยเสื้อช็อปทับอีกที ใบหน้าขาวนวลจิ้มลิ้มแย้มยิ้มกว้าง พูดคุยอย่างออกรสออกชาติกับหนุ่มตัวสูงใหญ่ผู้ที่ไร้ความยาวของเส้นผมปรกคลุมศีรษะอย่างจอมทัพท่าทางสนิทชิดเชื้ออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำเอาคนตัวขาวหายใจแรงกว่าปกติอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะยกมือเสยผมหน้าที่ปิดบังวิสัยทัศน์ของตนเองขึ้น พอดีกับคนหัวเกรียนที่หันมาสบตาพอดี“งั้นเราไปก่อนนะแพร ถ้าจะให้ช่วยอะไรก็ทักมาได้นะ” จอมทัพหันไปพูดลาเพื่อนผู้หญิงที่ชื่อ แพร ก่อนจะหันมาหาคิระคนตัวสูงเดินมาใกล้พลางจับข้อมือคิระไว้ก่อนจะกระตุกดึงเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เดินตามมา คนตัวขาวไม่ได้ขัดขืนอะไร ยอมเดินตามโดยง่าย โดยที่จอมทัพไม่รู้เลยว่าคนข้างกายคิดไปไกลแค่ไหนกับเรื่องเมื่อครู่และทั้งคู่ก็ไม่รู้เลยว่า หญิงสาวที่อยู่เบื้องหลังนั้นอดกลั้นรอยยิ
อ่านเพิ่มเติม
ติว
“ช่วงนี้เบื่อ ๆ เนอะพวก เราไปตี้กันหน่อยดีกว่าว่ะ”เสียงเบื่อหน่ายยานคางของปั้นสิบดังขึ้นกลางวง ทำเอาคนฟังขมวดคิ้วด้วยความรำคาญเล็ก ๆ ปั้นสิบฟุบหน้าลงกับต้นแขนของตนเองก่อนจะเอียงคอมาทางกลุ่มเพื่อนที่กำลังทำโปรเจ็ควิชาในสาขากันอยู่อย่างจริงจัง“ก่อนจะไปตี้มึงมาช่วยพวกกูทำกันก่อนเลยไอ้สัดอย่ากินแรง” สายฟ้ากระแทกเสียงขึ้นมา พลางเหล่มองปั้นสิบที่กำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“อะไรกูก็ทำเหอะพึ่งได้พักเนี่ย ดนัยสั่งเมื่อวานจะเอาวันนี้เจริญล่ะ” ปั้นสิบพึมพำตอบกลับ“เออคิดว่านิสิตเก่งกันขนาดไหนกันเชียว เก่งมากผมไม่เรียนกันหรอกค้าบบบ” สายฟ้าประชดประชันด้วย ลากคำยาวเสียงสูง“พูดอีกก็ถูกอีกเพื่อนรัก เพื่อนสิบคิดว่าเราควรพักสมองลงบ้างว่ะ วันนี้เราเคร่งเครียดกันมาทั้งวันแล้วนะเว้ย” “งานส่งพรุ่งนี้แล้วนะสัดสิบมึงชิวไปไหนของมึง” สายฟ้าตะโกนด่าอย่างหมดความอดทนกับความขี้เกียจสันหลังยาวของไอ้สิบ นอกจากไม่ช่วยยังชวนเที่ยวอีก มือไม่พายยังเอาเท้าราน้ำอีกนะมึง สายฟ้าทดไว้ในใจพลางหันมาทำงานในมือต่อ“เรามีไอ้คิน ท๊อปเซคจะห่วงไรวะ เพื่อนเราเก่งสุดแล้วนะเว้ยมึงไม่เชื่อใจเพื่อนเราหรอวะเพื่อนฟ้า” “พูดไ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status