ตอนที่9

“มันโดนเอาหรือมันตายไปแล้ว”

“ชบา...พูดอะไรของเธอ”

“ก็จริงนี่...นี่มันจะเที่ยงแล้วยังนอนกินบ้านกินเมืองอยู่อีก” พูดจบหญิงสาวที่กำลังไม่สบอารมณ์ก็เขย่าตัวคนที่นอนหลับใหลให้ตื่น

“นี่ตื่นได้แล้ว! เธอถูกจับตัวมานะไม่ใช่คุณหนู!”

ระฟ้าที่กำลังหลับเพราะความเหนื่อยล้าพอถูกปลุกก็แทบไม่อยากตื่นแต่พอคิดว่าจะไปร้านสายแล้วจึงลุกนั่งทันทีทั้งที่ตายังหลับ

“โอ๊ย!”

เสียงร้องแสดงความเจ็บปวดของเธอรวมทั้งผ้าที่คลุมร่างกายได้หล่นจนเผยให้เห็นหน้าอกที่ใหญ่และมีร่องรอยขบกัดมากมาย หญิงสาวทั้งสองพอเห็นแบบนี้ต่างหลากหลายความรู้สึกเพียงแต่อีกคนเก็บไว้ในใจแต่อีกคนเลือกที่จะพูดออกมา

“นี่เธอคิดจะโชว์นมให้พวกฉันมองหรือไง!”

ระฟ้าก็เบิกตากว้างกวาดมองคนทั้งสองแล้วก้มมองหน้าอกจึงรีบใช้ผ้าปิดบังร่างกาย ที่แท้เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างคือเรื่องจริง พอคิดน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง

“จะร้องไห้ทำไม!”

“พวกคุณเป็นใคร..พวกคุณก็ถูกจับตัวมาเหมือนฉันใช่ไหม”

“ใช่ที่ไหนล่ะ! คนที่ถูกจับตัวมาก็มีแค่เธอแหละ!”

“ชบาหยุดพูดก่อน ให้ฉันพูดบ้าง” หญิงสาวที่ดูสงบเสงี่ยมเอ่ยขัด ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีโอกาสได้พูดบอก

“ก่อนอื่นเธอควรไปอาบน้ำ ใส่เสื้อผ้าแล้วมากินข้าวก่อน จากนั้นก็ค่อยมาคุยกัน”

ระฟ้ามองคนพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีแต่พอคิดว่ายังมีเพื่อนคุยเป็นผู้หญิงอายุไล่เลี่ยกันก็ใจชื้นมากแม้อีกคนจะดูหงุดหงิดตลอดเวลา

เธอพยักหน้าจากนั้นก็ใช้ผ้าถุงพันร่างกายแล้วกอดเสื้อผ้าที่ถูกนำมาให้เดินลงบันได ตอนแรกระฟ้าไม่อยากลงจากบ้านด้วยสภาพนี้แต่พอเห็นหญิงสาวคนอื่น ๆ แต่งกายเผยเนื้อหนัง บางคนไม่สวมเสื้อด้วยซ้ำก็ตกใจ เหมือนกับว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

“ตามฉันมา..จะพาไปอาบน้ำที่ริมธาร” หญิงที่ดูสงบเอ่ยพูดแล้วนำทางไป โดยมีชบาเดินตาม

“ริมธาร..”

เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าต้องอาบน้ำเหมือนกับคนสมัยก่อนที่ไม่มีห้องอาบน้ำให้ แต่ก็ไม่อาจคักค้านอะไรได้ในเมื่อตอนนี้ถูกจับตัวมา

หลายสายตาของชาวบ้านต่างมองมา ผู้หญิงส่วนหนึ่งมีจิตใจริษยาพอเห็นหญิงสาวแปลกหน้ามาใหม่ซึ่งมีผิวขาวราวกับไม่เคยถูกแสงแดดมาก่อนก็จ้องมองจิกเพราะพวกเธออาศัยอยู่ในป่าจะมีใครบ้างที่ขาว ล้วนมีสีผิวคล้ำแดดทั้งนั้น

ส่วนเหล่าบุรุษมองตาเป็นมันหากไม่เพราะระฟ้าเป็นคนของหัวหน้าพวกเขาย่อมลากเข้าไปจัดการจนลุกไม่ขึ้นแล้ว

ระฟ้ายิ่งใช้เสื้อผ้าบังหน้าอก ทั้งส่วนล่างก็ยังเจ็บขัด ๆ เพิ่งเปิดบริสุทธิ์ก็ต้องลุกออกมาเดินทางไกลอีกทั้งน้ำที่เขาปล่อยในก็ยังไหลเป็นระยะ

ชบาที่เดินตามยิ่งหงุดหงิด เธอไม่ต้องการให้ผู้หญิงคนนี้อยู่ในหมู่บ้านนาน

เมื่อมาถึงลำธารระฟ้าก็อุทานอย่างตกใจเพราะน้ำใสสะอาดทั้งยังไหลตลอดเวลาจึงไม่กักเก็บความสกปรกไว้

“นี่สมุนไพรอาบน้ำ อาบเสร็จแล้วก็เดินไปที่หมู่บ้านนะ”

“ขอบคุณนะ..จริงสิเธอชื่ออะไรฉันชื่อระฟ้า..เรียกฟ้าก็พอ”

หญิงสาวพอได้ยินชื่อก็ยิ้มในหลาย ๆ ความหมายแต่ก็มีความอิจฉาซ่อนอยู่เพราะนอกจากจะเป็นหญิงสาวที่สวยแล้วชื่อก็ยังสูงส่งอีก

“ฉันชื่อว่าละออง”

“ละอองเหรอ”

“อืม...ไม่เพราะเหมือนชื่อเธอหรอก”

“ไม่..ชื่อเธอน่ารักมาก”

ระฟ้าคิดว่าตอนนี้ควรผูกมิตรเข้าไว้แต่ดูเหมือนหญิงสาวทั้งสองจะไม่ค่อยมีไมตรีให้เท่าไรนัก เมื่อละอองและชบาเดินจากไป ฟ้าจึงเริ่มอาบน้ำ อย่างน้อยก็ยังมีสมุนไพรที่คั้นจนเหลือเพียงน้ำใส่ไว้ในขวดแทนสบู่ มันมีกลิ่นหอมจนสดชื่น

“ฉันจะหนียังไง...”

เธอรู้ว่าการหนีย่อมเป็นเรื่องยากทั้งยังไม่รู้ว่าที่นี่ตั้งอยู่ส่วนไหนของประเทศ หากหลงขึ้นมาก็ตายอยู่ดี

“นี่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามคำสั่งของเขา...และรอจนเขายอมฟังคำขอร้องเหรอ”

สูญเสียทุกสิ่งไปจนสิ้นในคืนเดียว ความอ่อนแอย่อมมีแต่ตอนนี้เธอต้องเข้มแข็งเพื่อรอแก้แค้น ไม่อย่างนั้นระฟ้าไม่มีทางตายตาหลับ

“ในเมื่อทางเลือกมีแค่นี้ฉันก็ต้องทำ”

หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวจนเสร็จเธอก็เดินกลับไปที่หมู่บ้าน อันที่จริงระฟ้าไม่เคยใส่ผ้าถุงแทนกางเกงมาก่อนซ้ำยังไม่มีกางเกงในให้พอต้องใส่เหมือนหญิงสาวคนอื่นก็รู้สึกไม่มั่นใจแต่แท้จริงยิ่งเสริมให้เธอดูยั่วยวนกว่าเดิม สายตามองเห็นผู้หญิงหลายคนจับกลุ่มคุยกันพลางหัวเราะลั่นแต่พอระฟ้าปรากฏตัวทุกอย่างก็เงียบเชียบ