หวงรักเลขาจำเป็น

“กรี๊ดดดดดดดดดด เจน!”

เสียงกรีดร้องทำเอาคนกำลังนั่งทำหน้าเครียดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์สะดุ้งโหยง รีบกระเด้งตัว เตรียมจะวิ่งไปเช็กสวัสดิภาพของเจ้าของเสียง หากอึดใจต่อมาเธอก็ได้เห็นคนที่มีหน้าตาเหมือนกันแทบทุกประการวิ่งหน้าตั้งลงบันไดมาจากชั้นบนเสียก่อน

“ระวังงงง เดี๋ยวก็ได้กลิ้งตกลงมาหรอกเขม!”

เจณิสตาร้องปรามฝาแฝดของตนด้วยความเป็นห่วงปนระอา แต่ดูเหมือนความดีใจจะมีมากล้นอีกฝ่ายเลยไม่ยอมหยุดซอยขา แถมพอเหลืออีกสองขั้นจะถึงชั้นล่าง ยายน้องตัวดีก็กระโจนข้ามบันไดขั้นที่เหลือ พุ่งมาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุด ๆ

“แก! แก! แก๊!”

“อะไร มีอะไร เรียกจังเลยเนี่ยย”

“ฮี่ฮี่” เขมิกาหัวเราะร่า ทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือไปข้างหน้า

“ฉันทำได้แล้ว! ฉันทำได้แล้ว เขาเลือกช้านนนนน”

แล้วคนเพิ่งได้รับอีเมลแจ้งว่าผ่านสัมภาษณ์งานก็กระโดดโลดเต้นไปรอบห้องนั่งเล่น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

ในที่สุดเธอก็ได้งานทำ หลังบริษัทเก่าโดนพิษโควิดเล่นงานจนต้องปิดกิจการ ทำให้เธอกลายเป็นบุคคลว่างงานมานานกว่าครึ่งปี

“ดีใจอะ ดีใจ! ฮืออออ” ปากบอกมือก็คว้าตัวคนคุยด้วย เขย่าเร่า ๆ

“เออ ๆ รู้แล้ว”

เจณิสตาทั้งขำทั้งยินดี หากพร้อมกันนั้นก็เริ่มเวียนหัวเพราะโดนเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด

“แล้วนี่เขาให้ไปเริ่มงานเมื่อไร”

“วันที่สามเดือนหน้า”

“ไวแฮะ”

“ไวน่ะดีแล้ว เอาจริง ๆ ฉันอยากเริ่มงานมันตั้งแต่พรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำเนี่ย”

“เขม พรุ่งนี้วันเสาร์”

เจณิสตาขัดเสียงเรียบ ก่อนจะหลุดหัวเราะตอนเห็นน้องสาวชะงักไปครู่หนึ่งก็หันมาค้อนตาคว่ำใส่แก้เขิน

“เจน อย่าขัดดิ!”

“อะ ๆ ไม่ขัดละ ดีใจด้วย งั้นวันนี้เราไปฉลองกันดีไหม ไปกินหมูกระทะร้านนั้นกัน”

“ไป!! กำลังจะชวนแกอยู่พอดี รู้ใจมากบีหนึ่ง”

“อะแน่นอน ก็นี่บีสองไง”

เจณิสตาตบมุกกลับ สองพี่น้องสบตากันแวบหนึ่งก็เปล่งเสียงหัวเราะร่าออกมาพร้อมกัน เพราะโตมาด้วยกัน กระทั่งห้องนอนก็เพิ่งมาแยกเอาตอนมหาวิทยาลัย พวกเธอจึงสนิทสนมและรู้ใจกันชนิดมองตาก็ล่วงรู้ถึงความคิดและความต้องการของอีกฝ่าย

และหลายครั้งยังชอบเล่นสนุกด้วยการสลับตัวกันเข้าเรียน เพื่อดูว่าจะมีเพื่อนคนไหนผิดสังเกตหรือไม่ หลาย ๆ คนจึงเรียกพวกเธอว่าบีหนึ่งกับบีสอง เลียนแบบตัวการ์ตูน

เปลี่ยนชุดให้เข้ากับสถานที่เรียบร้อยแล้วสองพี่น้องก็ควงแขนกันขึ้นแท็กซี่แทนที่จะขับรถไปร้านเด็ดร้านประจำซึ่งตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ใจกลางเมือง

@ชั่วโมงต่อมา

“โอ๊ย อิ่มจนจะยืนไม่ตรง”

เสียงใส ๆ ร้องบ่น แต่ก้าวเท้าพ้นเขตร้านมาได้ไม่กี่ก้าว คนที่เพิ่งบอกว่าอิ่มก็หวีดร้อง มือชี้ไปทางอีกฟากของถนนแล้วพึมพำว่า

“วันนี้โคตรโชคดีอะ”

เจณิสตาหันไปมองตามแล้วเธอก็ต้องหลุดอมยิ้มเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ทำให้น้องสาวฝาแฝดตาลุกวาว คือรถไอศกรีมไผ่หลิวแบรนด์ดัง ส่วนที่บอกว่าโชคดีก็เพราะต่อให้อยากกินและมีเงิน แต่ก็ใช่ว่าจะเจอกันง่าย ๆ เพราะคนขายไม่เคยจอดอยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง

“แก! ฉันจะข้ามไปซื้อนะ เอาปะ”

“ไหนเมื่อกี้ใครบอกว่าอิ่ม”

“ฉันหมายถึงอิ่มของคาวย่ะ แล้วตกลงแกจะเอาปะ”

“ไม่เอาอะ ตอนนี้อิ่มจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”

“ตามใจ อย่ามาแย่งฉันกินทีหลังก็แล้วกัน”

“ย่ะ ไอ้น้องงก!”

เจณิสตาตะโกนไล่หลังแล้วส่ายหัวยิ้ม ๆ อาศัยจังหวะที่เขมิการอไอศกรีมเดินเลี้ยวเข้าร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมน้ำดื่มและทิชชูเปียก เพราะอีกเดี๋ยวใครบางคนคงร้องหา แต่แล้วในนาทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมามองน้องสาวที่ก้าวเท้าเตรียมจะข้ามถนนกลับมาหา เธอก็หุบยิ้มฉับ

“เขม!”

บรี๊น!!!