ตอนที่8

“ดะ...เดี๋ยวก่อนแล้วถุงยางล่ะ”

“หืม..นี่เธอคิดว่าในป่าในเขาจะมีถุงยางหรือไง”

“มะ..ไม่นะ..ถ้าท้อง..”

“ไม่ต้องกลัวที่นี่มียากินไม่ทำให้ท้อง ไม่งั้นฉันคงมีลูกเป็นโขยงไปแล้ว “

ระฟ้าไม่เชื่อนักแต่ก็ได้เพียงจ้องมองท่อนเนื้ออีกฝ่ายที่กำลังจ่อและเริ่มสอดใส่เข้ามา

เธอนอนนิ่งหลับตาพยายามคิดเรื่องความแค้นเพื่อให้ลืมสิ่งที่กำลังจะเกิดแต่เพราะความใหญ่และความที่เป็นครั้งแรกเธอจึงลืมตาแล้วกรีดร้องออกมา

“เจ็บ! อ๊า! ไม่ ๆ ๆ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง!”

แต่อีกฝ่ายไม่สนใจเขาสอดเข้ามาจนเกือบสุดจากนั้นก็เริ่มเคลื่อนไหว สองมือจับหน้าอกของระฟ้าที่เด้งไปมาตามแรง

“เจ็บ! ปล่อย! เจ็บ!”

“เจ็บเหรอทั้งที่ตอนเอานิ้วใส่ไม่เห็นมีเลือดออกมา ไหนบอกว่าครั้งแรก”

“มะ..ไม่เคยเรียนเหรอว่าเยื่อพรหมจรรย์ขาดง่าย..อ๊ะ...พอแล้ว...”

ตอนนี้ท่อนเนื้อกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในช่องทางอย่างหยาบโลน เธอไม่คิดเลยว่าครั้งแรกจะตกเป็นของคนแปลกหน้าทั้งที่คิดจะมอบให้ภาคแต่ฝ่ายนั้นก็ไม่ต้องการเพราะกล้านอกใจ

ทั้งที่คิดว่าคงจะเก็บไว้อีกนานแต่จู่ ๆ ก็...

“แฮ่ก..ก...”

ปืนผามองหยาดน้ำตาที่หลั่งไหล เขายอมรับว่าแม้เธอจะไม่ใช่คนที่สวยมากจนละสายตาไม่ได้แต่การแสดงออกของสีหน้าต่าง ๆ เชิญชวนจนน่าหลงใหล

มือหนาเอื้อมเช็ดน้ำตาให้

อย่าร้อง...ไม่สวยแล้ว

เมื่อระฟ้าได้ยินพลันเบิกตากว้าง ทั้งที่เขาเป็นโจรน่ารังเกียจทว่าคำพูดประโยคนี้กลับทำเธออึ้งไปครู่หนึ่ง เพราะแฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่อยากเชื่อ

เรียกชื่อฉันสิ...ฉันชื่อปืนผา...เรียกผาก็พอ

ผะ..ผา...

สวบบบบ

ท่อนเนื้อยิ่งกระแทกรุนแรงจนถึงปากมดลูกแทบจะเข้าไปด้านใน หญิงสาวที่อารมณ์อ่อนไหวอยู่แล้วพอถูกสอดใส่อย่างบ้าคลั่งจิตใจก็ไม่อาจฝืนได้อีก

เธอกำลังจะหมดสติลง แต่ก็เป็นเรื่องดีแล้ว..ที่จะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรทั้งนั้น

หลังจากระฟ้าหมดสติชายหนุ่มก็ไม่สนใจว่าสภาพเธอเป็นยังไงเขายังคงใช้ร่างกายที่เย้ายวนนี้ปลดปล่อย การได้พบเจอหญิงสาวที่สวย ผิวขาว ทั้งร่างกายก็อวบอิ่ม หากจะปล่อยแค่ครั้งเดียวย่อมไม่พอใจ

“สลบแบบนี้ก็ไม่สนุกสิสาวน้อย”

เขาถอนหายใจอย่างหัวเสียแต่ก็เริ่มกระแทกอีกรอบหลังจากปล่อยจนเต็มช่องทาง เขาไม่สนใจว่าเธอคนนี้จะเป็นใครทว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะเป็นหญิงบำเรอไปอีกหลายคืน