Masukเพราะในอดีตผิดหวังจากเรื่องอวิ๋นซือ ฉิงเหวินฟู่จึงใช้การเดินทางเยียวยาความรู้สึก และสถานที่ที่เขามาเยือนบ่อยที่สุดก็คือเจียงหนานนั่นเอง และนั่นก็ทำให้ความสัมพันธ์กับสหายในวงการอย่างหร่วนอี้เรียกได้ว่าสนิทสนมกันเลยทีเดียว เดิมทีคุณชายใหญ่สกุลหร่วนก็นึกสงสัยไม่น้อย ฉิงเหวินฟู่ที่เขารู้จักไม่เคยแสดงคว
“ท่านพ่อท่านแม่ ลูกอยากได้ขนมนั่นเจ้าค่ะ” ก้อนแป้งน้อยที่ยามนี้เป็นกลายเป็นเด็กหญิงหน้าตางดงามพยายามช่วยกันฉุดรั้งบิดามารดาเข้าไปหาขนมตรงหน้าด้วยท่าทางน่าเอ็นดูอวิ๋นซือมองแล้วอมยิ้ม นางก้าวเดินตามแรงดึงเช่นเดียวกับสามี พอได้ขนมสมใจ เด็กหญิงทั้งสองก็มีรอยยิ้มเบิกบานใจเพราะภรรยาจากเมืองหลวงไปเสียนาน
ภายหลังจากอวิ๋นซือแต่งเข้าสกุลฉิงได้เกือบปี เถ้าแก่ฉิงก็สละตำแหน่งเจ้าบ้านให้แก่หลานชายคนโต ส่วนมารดาสามีก็เลิกยุ่งเกี่ยวเรื่องงานของตระกูล หันมาเร่งให้สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้เล็กมีก้อนแป้งน้อยๆ ให้ตนอุ้มเสียทีไม่นานนักหยางซินหนี่ว์ก็เริ่มแสดงอาการแพ้ท้อง ทุกคนในสกุลฉิงล้วนยินดีปรีดา ทว่าอวิ๋นซือกลับมีท่
โจวฮ่องเต้ทอดพระเนตรร่างบนพื้นแล้วถอนพระปัสสาสะ แม้อีกฝ่ายจะไร้รอยยิ้มบนใบหน้า ทว่ากลิ่นอายรอบตัวก็ยังมีความสดใสให้เห็นมากกว่าครั้งอยู่ในวังหลังแม้วันนี้จะมีอำนาจในมือเพียงใด ทว่าแค่รอยยิ้มของภรรยาก็ยังไม่อาจรักษาไว้ได้ โอรสที่สิ้นชีพไปคือความผิดพลาดของพระองค์ อี้อินไม่เคยเอ่ยคำตัดพ้อแต่แสดงออกอย่า
ดึกสงัดท่ามกลางความเงียบที่มืดสลัว อี้ฮองเฮาทรงกระเสือกกระสนบนเตียงภายในตำหนักคุนหนิง พระพักตร์ที่ส่ายไปมาเปียกด้วยเหงื่อที่หลั่งรินราวกับน้ำหลาก สองหัตถ์กุมท้องพลางกรีดร้องอย่างอ่อนแรง พร้อมกับโลหิตสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจนเห็นได้ชัดปี้หยวนถลันเข้ามาเห็นสภาพผู้เป็นนายก็ให้ตกตะลึงจนหัวใจแทบจะหยุดเต้
ฮ่องเต้ทรงทราบถึงความสามารถของหมิงหยวนดี จึงมีพระประสงค์จะซื้อใจนั้นด้วยการให้บุตรสาวของเขาโดดเด่นขึ้นจนเป็นถึงกุ้ยเฟย ในระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีก็ก้าวมาเป็นรองเพียงอี้อินที่เป็นฮองเฮาเท่านั้นในขณะที่ทุกคนพยายามคาดเดาว่า หมิงกุ้ยเฟยจะมีความสามารถเทียบบารมีของฮองเฮาได้หรือไม่ เรื่องสั่นสะเทือนวังหลังก็
ในขณะที่นายท่านหลันกำลังพยายามทำหน้าที่สามีผู้แสนดี ศรีภรรยาเอกของเขาก็กำลังเสวยสุข อยู่กับฮูหยินรอง ฮูหยินสาม และฮูหยินสี่อย่างสบายใจเซี่ยอี้หนิง ฮูหยินรองเป็นสตรีวัยยี่สิบปี เรือนร่างบอบบาง กิริยาอ่อนโยน ใบหน้านั้นแม้ไม่งามเป็นหนึ่งทว่าก็มิได้ด้อยกว่าใคร นางเป็นบุตรสาวของพ่อค้าใหญ่แห่งลั่วหยาง ยา
หลังจากคืนนั้น นายท่านหลันชิงก็ค้างคืนที่เรือนเสวี่ยติดต่อกันถึงสามคืน ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มหน้าบานไม่หยุด เพราะแม้นางจะเอ่ยปากกับอวิ๋นซือเรื่องบุตรไปแแบบนั้น แต่ที่ความจริงแล้วก็ยังคาดหวังและเฝ้าวาดฝันถึงหลานตัวน้อยจากท้องของอวิ๋นซือด้วยความคาดหวัง เพราะความอคติต่อสายรองในใจ ทำให้นางยังต้องการทายา
“นายท่านขอรับ น้ำแกงนี่ควรกินตอนที่ยังร้อนนะขอรับ”เมื่อเห็นท่าทีกุลีกุจอของคนสนิท ดวงตาคมก็หรี่ลงอย่างหมั่นไส้ เขาควรให้คนตรงหน้าไปติดตามฮูหยินตนแทนดีไหม ดูจะออกหน้าออกตาเหลือเกิน แม้ใจคิดหมั่นไส้ แต่มือแกร่งได้รูปก็ยังคงยกช้อนที่ตักน้ำแกงซึ่งมีควันลอยกรุ่นขึ้นมาซด รสชาติที่ปลายลิ้นรับรสได้ไม่เลวนั
ย่างเข้าเดือนหก สายลมร้อนพัดผ่าน คฤหาสน์สกุลหลันวันนี้ยังคงคึกคักเช่นวันวาน ทว่าในค่ำคืนนี้ยังมีบางคนมิอาจหลับใหลอวิ๋นซือละความสนใจจากบัญชีที่อยู่บนโต๊ะ นางขยับเท้าคางพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้ในเดือนหกจะมีฝนพรำลงมาให้พอชื่นใจ ทว่าก็ยังคงรู้สึกอบอ้าวยิ่งนัก“ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ เมื่อครู่บ่าวได้ยินคนข







