FAZER LOGINเพราะในอดีตผิดหวังจากเรื่องอวิ๋นซือ ฉิงเหวินฟู่จึงใช้การเดินทางเยียวยาความรู้สึก และสถานที่ที่เขามาเยือนบ่อยที่สุดก็คือเจียงหนานนั่นเอง และนั่นก็ทำให้ความสัมพันธ์กับสหายในวงการอย่างหร่วนอี้เรียกได้ว่าสนิทสนมกันเลยทีเดียว เดิมทีคุณชายใหญ่สกุลหร่วนก็นึกสงสัยไม่น้อย ฉิงเหวินฟู่ที่เขารู้จักไม่เคยแสดงคว
“ท่านพ่อท่านแม่ ลูกอยากได้ขนมนั่นเจ้าค่ะ” ก้อนแป้งน้อยที่ยามนี้เป็นกลายเป็นเด็กหญิงหน้าตางดงามพยายามช่วยกันฉุดรั้งบิดามารดาเข้าไปหาขนมตรงหน้าด้วยท่าทางน่าเอ็นดูอวิ๋นซือมองแล้วอมยิ้ม นางก้าวเดินตามแรงดึงเช่นเดียวกับสามี พอได้ขนมสมใจ เด็กหญิงทั้งสองก็มีรอยยิ้มเบิกบานใจเพราะภรรยาจากเมืองหลวงไปเสียนาน
ภายหลังจากอวิ๋นซือแต่งเข้าสกุลฉิงได้เกือบปี เถ้าแก่ฉิงก็สละตำแหน่งเจ้าบ้านให้แก่หลานชายคนโต ส่วนมารดาสามีก็เลิกยุ่งเกี่ยวเรื่องงานของตระกูล หันมาเร่งให้สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้เล็กมีก้อนแป้งน้อยๆ ให้ตนอุ้มเสียทีไม่นานนักหยางซินหนี่ว์ก็เริ่มแสดงอาการแพ้ท้อง ทุกคนในสกุลฉิงล้วนยินดีปรีดา ทว่าอวิ๋นซือกลับมีท่
โจวฮ่องเต้ทอดพระเนตรร่างบนพื้นแล้วถอนพระปัสสาสะ แม้อีกฝ่ายจะไร้รอยยิ้มบนใบหน้า ทว่ากลิ่นอายรอบตัวก็ยังมีความสดใสให้เห็นมากกว่าครั้งอยู่ในวังหลังแม้วันนี้จะมีอำนาจในมือเพียงใด ทว่าแค่รอยยิ้มของภรรยาก็ยังไม่อาจรักษาไว้ได้ โอรสที่สิ้นชีพไปคือความผิดพลาดของพระองค์ อี้อินไม่เคยเอ่ยคำตัดพ้อแต่แสดงออกอย่า
ดึกสงัดท่ามกลางความเงียบที่มืดสลัว อี้ฮองเฮาทรงกระเสือกกระสนบนเตียงภายในตำหนักคุนหนิง พระพักตร์ที่ส่ายไปมาเปียกด้วยเหงื่อที่หลั่งรินราวกับน้ำหลาก สองหัตถ์กุมท้องพลางกรีดร้องอย่างอ่อนแรง พร้อมกับโลหิตสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจนเห็นได้ชัดปี้หยวนถลันเข้ามาเห็นสภาพผู้เป็นนายก็ให้ตกตะลึงจนหัวใจแทบจะหยุดเต้
ฮ่องเต้ทรงทราบถึงความสามารถของหมิงหยวนดี จึงมีพระประสงค์จะซื้อใจนั้นด้วยการให้บุตรสาวของเขาโดดเด่นขึ้นจนเป็นถึงกุ้ยเฟย ในระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีก็ก้าวมาเป็นรองเพียงอี้อินที่เป็นฮองเฮาเท่านั้นในขณะที่ทุกคนพยายามคาดเดาว่า หมิงกุ้ยเฟยจะมีความสามารถเทียบบารมีของฮองเฮาได้หรือไม่ เรื่องสั่นสะเทือนวังหลังก็
ใต้เท้าหานนั้นร้อนใจไม่น้อย ยังไม่ทันจบประโยคก็รีบสั่งให้หมอหลวงที่ตัวเองพามาตรวจดูอาการของคนบนเตียงเสียงดังลั่น ฝ่ายหมอหลวงเองก็ไม่ได้ชักช้า เข้าไปลูบคลำกุลีกุจอตรวจนั่นจับนี่ยกใหญ่อวิ๋นซือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบเซียวอย่างตกใจ นางมองบาดแผลตามเนื้อตัวอีกฝ่ายด้วยสายตาห่วงใย ก่อนจะมีสีหน้าหนักอึ้งเมื
“แม่นางจางว่างพอจะคุยกับข้าสักหน่อยหรือไม่”อวิ๋นซือมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ดวงตาหานจิวหรงไร้ความเป็นอริหรือไม่พอใจให้เห็น ราวกับอีกฝ่ายไม่ได้มองนางเป็นศัตรู เช่นนั้นแล้วคนตรงหน้ามีธุระอันใดกัน“คุณหนูหานมีธุระอะไรจะพูดกับข้าก็กล่าวมาเถอะ”อวิ๋นซือบอกอีกฝ่ายเมื่อเดินมาได้ระยะหนึ่ง หานจิวหรงม
อวิ๋นซือมองภาพที่เห็นพลางลอบกลืนน้ำลาย บุรุษตรงหน้าในยามนี้ช่างดูดีอย่างบอกไม่ถูก สาบเสื้อสีเข้มตัดกับผิวเปิดอ้าออก ยิ่งเห็นกระดูกที่ขึ้นรูปสวยงามนางก็ให้ใบหน้าร้อนผ่าว จนต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเองฉิงเหวินฟู่มองอาการของคนตรงหน้าแล้วก็ยกมุมปากขึ้น มือเรียวขยับจัดเสื้อผ้าอย่างเชื่องช้า หากพาอีกฝ่ายไ
แต่เมื่อผู้คนออกไป คนที่บอกอยากพักผ่อนกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ยามนึกถึงคำพูดที่ใต้เท้าหานผู้นั้นเอ่ยถึงอวิ๋นซือ ดวงตาดำขลับพลันทอประกายดุดันขึ้นมาทันที“อี้จิง” เสียงเรียกชื่อคนสนิทดังขึ้นอี้จิงที่รอรับใช้เจ้านายอยู่แล้วรีบขานรับอย่างว่องไว “ขอรับคุณชาย”“เอ่อ… คุณชาย อย่างไรเสียทางนั้นก็เ





![ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

