เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก

แสบจมูก... กลิ่นกฤษณาเข้มข้นที่อบอวลอยู่ในอากาศช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยเวินซูฉี ลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องเช่าราคาถูกในศตวรรษที่ 21 แต่เป็นม่านมุ้งผ้าไหมสีดำขลับที่ปักลวดลายเมฆามงคลด้วยดิ้นเงิน ความเย็นเยียบของเครื่องเรือนไม้ประดู่และกลิ่นอายของอำนาจที่แผ่ซ่านอยู่ในห้องทำให้สมองของเธอกระตุกวูบเธอยังไม่ทันจะได้เรียบเรียงว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตที่เพิ่งจบลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ความรู้สึกหนักอึ้งที่ท่อนแขนก็เรียกสติให้กลับมา เธอค่อยๆ หันไปมองข้างกาย...และนั่นคือตอนที่เธอเห็น 'เขา'บุรุษผู้หนึ่งนอนตะแคงข้างหันมาทางเธอ ใบหน้าของเขาคมคายราวกับสลักเสลาจากหยกน้ำดี คิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบที่ดูเย็นชาแม้ในยามหลับใหล เส้นผมสีดำสนิทแผ่สยายอยู่บนหมอนหยก ทว่าสิ่งที่ทำให้ซูฉีใจหายวาบคือความจริงที่ว่า... ทั้งเขาและเธอต่างอยู่ในสภาพ เกือบเปลือย ใต้ผ้าห่มแพรผืนเดียวกัน!"นี่มันบทละครน้ำเน่าเรื่องไหนกัน..." เธอพึมพำเสียงแผ่วทว่าเพียงแค่ขยับตัว ดวงตาคมกริบของบุรุษผู้นั้นก็ลืมขึ้นทันที มันไม่ใช่ดวงตาของคนที่เพิ่งตื่น แต่เป็นดวงตาของเพชฌฆาตที่พร้อมจะปล

เวินซูฉีปัดฝุ่นที่ชายเสื้อเบาๆ นางหาได้คุกเข่าลงอย่างที่ควรจะเป็น แต่นางกลับเลือกนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวที่ใกล้ที่สุด ท่ามกลางสายตาตระหนกของบ่าวไพร่“เหนื่อยจริงๆ...” นางพึมพำพลางนวดน่อง “พวกท่านจะตะโกนกันทำไมแต่เช้า ข้าเพิ่งรอดพ้นจากปากเสือมา แทนที่จะถามว่าข้าหิวไหม กลับเรียกข้าว่านังลูกแพศยาเสียแล้ว”“เจ้า! เจ้ายังกล้านั่ง!” เวินจงสั่นไปทั้งร่าง “ทหาร! ไปเอาไม้โบยมา! วันนี้หากข้าไม่ตีสั่งสอนเจ้าให้ตายคามือ ข้าคงมิอาจสู้หน้าบรรพชนตระกูลเวินได้!”บ่าวชายสองคนหิ้วไม้พลองขนาดเหมาะมือเข้ามาทันที บรรยากาศในโถงเคร่งเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เวินซูฉีเหลือบมองไม้พลองนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย“จะโบยข้าหรือท่านพ่อ?” นางถามเสียงนิ่ง “ตามกฎหมายของแคว้นเรา การลงทัณฑ์ภายในจวนจะกระทำได้ก็ต่อเมื่อบุตรธิดากระทำผิดจารีตอย่างร้ายแรง แต่ข้าขอถามท่าน... ข้าผิดข้อหาใด?”“เจ้าถามได้รึ! เจ้าแอบเข้าห้องนอนบุรุษ ลอบทำเรื่องไร้ยางอาย ชื่อเสียงสตรีของเจ้าป่นปี้ไปหมดแล้ว!”“อ้อ... เรื่องนั้น” ซูฉีขยับยิ้ม “ท่านเห็นกับตาหรือว่าข้าทำเรื่องไร้ยางอาย? ท่านราชครูหยางเซียวหานเองก็ยังมิได้เอาความ มิหนำซ้ำเขายัง ‘เชิญ’ ข้

ในขณะเดียวกัน ที่เรือนปีกตะวันตกของจวนตระกูลเวิน บรรยากาศกลับรื่นรมย์อย่างน่าประหลาดเวินซูฉีในชุดลำลองเรียบง่ายกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งหินในสวนเล็กๆ หน้าเรือน ในมือของนางมีพู่กันที่กำลังตวัดวาดโครงสร้างบางอย่างลงบนกระดาษหยาบๆ นางไม่ได้สนใจสายตาของบ่าวรับใช้ที่แอบมองมาด้วยความสงสัย"คุณหนู... ท่านเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะเจ้าคะ" อาเถา สาวใช้คนสนิทที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงคนเดียวที่ห่วงใยนางจริงๆ เอ่ยขึ้นขณะยกน้ำชามาวาง "เมื่อเช้าท่านทำเอาฮูหยินเอกแทบกระอักเลือด ตอนนี้คนทั้งจวนมองท่านเหมือนเห็นผี ท่านไม่กลัวพวกเขาวางแผนเล่นงานท่านอีกหรือเจ้าคะ?"ซูฉีวางพู่กันลง แย้มยิ้มบางๆ "อาเถา... ในโลกนี้สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ผีหรอก แต่เป็น 'คน' ที่เรามองทางหนีทีไล่ไม่ออกต่างหาก ตอนนี้ข้าเปิดไพ่ในมือไปบ้างแล้ว พวกเขาจะยังไม่กล้าขยับตัวทำอะไรข้าในเร็วๆ นี้หรอก""แล้วเรื่องท่านราชครู...""เลิกพูดถึงซุงผุขอนนั้นเถอะ" ซูฉีตัดบทพลางจิบชา "ว่าแต่... เจ้าเห็นแมลงวันตัวใหญ่ที่เกาะอยู่บนหลังคาเรือนฝั่งโน้นไหม?"อาเถามองตามไปที่หลังคา แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากกระเบื้องเก่าๆ "แมลงวัน? ไม่มีนี่เจ้าคะคุณหนู"ซูฉีหัวเราะ