เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก

ตื่นในร่างคุณหนูสามเสียงฟ้าร้องดังสนั่นราวกับฉีกท้องนภาออกเป็นสองส่วน ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากท้ายทอย ก่อนที่หญิงสาวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นไม้จันทน์หอมเย็นลอยอวลอยู่ในอากาศ ผ้าม่านสีดำปักดิ้นทองไหวเบา ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน เวินซูฉีขมวดคิ้ว“ที่นี่… ที่ไหน…” เสียงของนางแหบพร่าอย่างคนขาดน้ำ ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือรถบรรทุกที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงเบรกดังลั่น และแรงกระแทกมหาศาล ที่จริงนางควรตายไปแล้ว แต่ตอนนี้…เวินซูฉีสะดุ้งเมื่อพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้าง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เส้นผมยาวสยายเต็มหมอน ไม่ใช่ร่างของนาง มือเรียวขาวซีดนี้ไม่ใช่มือของหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดที่ทำงานจนแทบไม่มีเวลานอนแน่นอน“อะไรกันนี่…” ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากมุมห้อง“ในที่สุดก็ฟื้นเสียที” หัวใจเวินซูฉีกระตุกแรงนางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆเงิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาเย็นเฉียบราวหิมะหมื่นปี เพียงนั่งนิ่ง ๆ ก็แผ่แรงกดดันน่าหวาดหวั่นออกมาชายผู้นั้นกำลังมองนางเหมือนมองสิ่งสกปรก เวินซูฉีเผลอกลืนน้ำลาย ผู้ชา

นางพูดไม่จบ แต่เวินซูฉีเข้าใจดี ในยุคนี้ ชื่อเสียงของหญิงสาวเปราะบางยิ่งกว่าแก้วบาง ๆ เพียงแค่มีรอยร้าวเล็กน้อย ก็อาจแตกละเอียดจนไม่มีวันประกอบกลับเป็นเดิม ยิ่งเจ้าของร่างเดิมมีชื่อเสียงฉาวโฉ่อยู่แล้ว เรื่องนี้ย่อมกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ“กลัวไปก็ไม่มีประโยชน์”“คุณหนู…”“หากพวกเขาจะลงโทษ ข้าร้องไห้แล้วจะรอดหรือ” ชิงเอ๋อชะงัก ก่อนส่ายหน้าอย่างลังเล“ถ้าข้าคุกเข่าอ้อนวอน จะรอดหรือ”ชิงเอ๋อกัดริมฝีปาก “คง… คงไม่เจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ไม่ต้องกลัว”น้ำเสียงของเวินซูฉีราบเรียบ แต่แฝงความเด็ดขาดประหลาด ชิงเอ๋อร์มองคุณหนูของตนอย่างงุนงง คุณหนูเปลี่ยนไปจริง ๆ เมื่อก่อนหากเกิดเรื่องเช่นนี้ คุณหนูคงร้องไห้ โวยวาย หรือไม่ก็สั่งให้บ่าวไปตามนายท่านมาช่วย แต่นางในตอนนี้กลับนิ่งสงบจนน่ากลัว รถม้าค่อย ๆ หยุดลงหน้าประตูใหญ่จวนเวิน เสียงคนรับใช้ด้านนอกดังขึ้น“ถึงจวนแล้วขอรับ”ชิงเอ๋อร์หน้าซีดกว่าเดิม เวินซูฉีกลับเพียงยกมือจัดปิ่นบนศีรษะอย่างไม่รีบร้อน“ลงไปกันเถอะ”ทันทีที่นางก้าวลงจากรถม้า สายตาหลายคู่ก็พุ่งเข้ามาราวกับลูกธนู สาวใช้ บ่าวชาย ยามหน้าประตู ต่างลอบมองนางด้วยแววตาแปลกประหลา

เวินซูฉียกคางขึ้น “ข้าความจำดี ไม่ต้องให้ท่านเตือน”สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางลาน คนหนึ่งเย็นชาเหมือนหิมะ อีกคนดื้อรั้นเหมือนไฟที่เพิ่งลุกขึ้น หยางเซียวหานหันหลังเดินจากไป แต่ก่อนออกจากลาน เขาหยุดเท้า แล้วเอ่ยโดยไม่หันกลับมา“โม่เฉิน” เงาดำขานรับจากมุมกำแพง“ขอรับ”“จับตาดูจวนเวินไว้”เวินซูฉีได้ยินชัดเจน นางหรี่ตาลง เขาไม่เชื่อนาง และยังเกลียดนางอย่างชัดเจน แต่ก็ดี นางเองก็ไม่คิดจะพึ่งเขา หลังจากหยางเซียวหานจากไป เวินหลี่เฉิงหันกลับมามองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งหวาดกลัว ทั้งไม่เข้าใจ หลิวซื่อรีบปรับสีหน้า“ซูฉี วันนี้เจ้าคงเหนื่อยแล้ว กลับเรือนไปพักก่อนเถอะ”เวินซูฉีมองนาง “พักได้ แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอก”หลิวซื่อยิ้มแข็ง “เรื่องใดหรือ”“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนหลานเยว่ของข้า ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยพลการ” นางกวาดตามองทุกคน“โดยเฉพาะคนของฮูหยินรอง” รอยยิ้มของหลิวซื่อแทบค้าง เวินซูฉีไม่รอคำตอบ หันหลังเดินออกไปทันที ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งตาม“คุณหนู รอด้วยเจ้าค่ะ!”เมื่อกลับถึงเรือนหลานเยว่ เรือนเล็กทรุดโทรมที่อยู่ท้ายจวน เวินซูฉีก็หยุดยืนหน้าประตู เรือนนี้เงียบ เหงา และเย็นชืดเหมือน

หลิวซื่อรีบเอ่ยเสียงอ่อน “ซูฉี เรื่องเมื่อคืนแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว แม้พวกเราจะอยากปิด แต่คงปิดไม่อยู่ หากปล่อยไว้ ชื่อเสียงของเจ้าจะเสียหายหนักกว่าเดิม”เวินซูฉียิ้ม “ชื่อเสียงข้ามีเหลือให้เสียอีกหรือเจ้าคะ”หลิวซื่อชะงัก เวินเยว่หลันรีบพูด“น้องสาม อย่าประชดเลย เรื่องนี้สำคัญกับชีวิตเจ้าทั้งชีวิต”เวินซูฉีหันไปมองนาง“พี่ใหญ่เป็นห่วงข้ามากหรือ”“แน่นอน” เวินเยว่หลันทำหน้าจริงใจ “เจ้าเป็นน้องสาวของข้า ข้าจะไม่ห่วงได้อย่างไร”“เช่นนั้นเมื่อคืน ตอนข้าออกจากจวน เหตุใดพี่ใหญ่ไม่ห้าม”สีหน้าของเวินเยว่หลันแข็งไปชั่วพริบตา“ข้า… ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะไปจวนราชครู”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “จริงหรือ”เสียงของนางไม่ดัง แต่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงอย่างประหลาด หลิวซื่อรีบแทรก“ซูฉี ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยกันเอง สิ่งสำคัญคือหาทางแก้ไขเรื่องนี้”เวินหลี่เฉิงพยักหน้า “ถูกต้อง ข้าหารือกับราชครูหยางแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือให้เจ้าแต่งเข้าจวนราชครู”เวินซูฉีนิ่งไป ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเบิกตากว้าง แต่งเข้าจวนราชครู? เวินซูฉีหันไปมองหยางเซียวหาน เขานั่งนิ่ง ใบหน้าเย็นชา ดวงตาดำลึกไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่เวินซูฉีมอง

ก่อนออกจากห้องโถง หยางเซียวหานหยุดเดินเล็กน้อย แล้วหันมามองเวินซูฉี “จำคำของเจ้าไว้ให้ดี”เวินซูฉียิ้มก่อนเอ่ย “ท่านก็เช่นกัน อย่ามาขอแต่งกับข้าภายหลังแล้วกัน”เสียงสูดลมหายใจดังทั่วห้อง หยางเซียวหานนิ่งไปจากนั้นใบหน้าของเขาเย็นลงจนแทบทำให้อากาศกลายเป็นน้ำแข็ง“ไม่มีวันนั้น” เวินซูฉีตอบทันที“ดี ข้าจะรอดู” หยางเซียวหานเดินออกไปด้วยใบหน้าเย็นชาทว่าฝีเท้าของเขาหนักกว่าปกติเล็กน้อย เวินซูฉีมองตามแผ่นหลังนั้นแล้วถอนหายใจ“บุรุษอะไร เอาใจยากจริง ๆ”ชิงเอ๋อร์กระซิบเสียงสั่น “คุณหนู ท่านเพิ่งทำให้ราชครูหยางเสียหน้านะเจ้าคะ”เวินซูฉีหันไปยิ้ม “เขาเสียหน้า แต่ข้าได้อิสระ คุ้มแล้ว”แต่ทันทีที่นางพูดจบ เสียงของเวินหลี่เฉิงก็ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “เวินซูฉี! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป!”เวินซูฉีหันกลับมาอย่างสงบ“รู้เจ้าค่ะ ข้าปฏิเสธการแต่งงานที่ไม่มีใครเต็มใจ”เวินหลี่เฉิงชี้หน้านาง มือสั่นด้วยความโกรธ “เจ้าทำลายโอกาสเดียวที่จะรักษาชื่อเสียงของเจ้า!”เวินซูฉีมองเขานิ่ง “ชื่อเสียงที่ต้องแลกด้วยการแต่งกับคนที่เกลียดข้า ข้าไม่ต้องการ”คำพูดนั้นทำให้ห้องโถงเงียบลงอีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่ง เวินหลี่