บทที่ 6 มอบอนุ

เมื่อได้รับอนุญาตให้กลับเข้ามาพักยังตำหนัักเดิมอีกทั้งยังได้ตำแหน่งผินกลับคืนมาแล้ว จิ่งรั่วอิงก็รู้สึกพอใจมาก เตียงนอนและความเป็นอยู่ในตำหนักแห่งนี้นับว่าใช้ได้เลย เตียงนอนนุ่มๆ มีนางกำนัลล้อมรอบคอยเอาอกเอาใจ ชีวิตเช่นนี้ช่างดีจริงๆ

จะว่าไปการมีบิดาคอยหนุนหลังมันก็ดีเช่นนี้เองสินะ

"พระสนมเพคะ หากกินเยอะเกินไปจะอืดท้องเอาได้นะเพคะ มิสู่หม่อมฉันไปต้มน้ำขิงร้อนๆมาให้ดื่มดีหรือไม่"

หลิงซีเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ส่วนอันหรานก็กำลังสั่งการนางกำนัลคนอื่นให้รีบจัดเตียงนอนของพระสนมให้แล้วเสร็จ

จิ่งรั่วอิงยิ้มตาหยี ก่อนจะเอ่ย

"ไม่ต้องหรอก ข้าไม่เป็นอะไร พรุ่งนี้ข้าอยากกินไก่ทอดกรอบ หมูอบน้ำผึ้ง ปลาเปรี้ยวหวาน เจ้าไปสั่งห้องเครื่องแต่เช้าเลยนะ อ้อ ขอข้าวเพิ่มอีกสามถ้วยด้วยล่ะ เฮ้อ วันนี้ข้าอิ่มชะมัด ขอไปนอนก่อนดีกว่า พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปพักเถอะ"

เอ่ยจบนางก็พุ่งตัวลงไปบนเตียงและนอนหลับอย่างมีความสุข

วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันก่อนเถอะ วันนี้นางมีความสุขก็พอแล้ว เรื่องของวันพรุ่งนี้ค่อยคิดหาทางรับมือก็แล้วกัน

ด้านเซีี่ยเทียนอวี้นั้นเพราะอารมณ์คุกรุ่นจากเรื่องเมื่อคืนยังไม่จางหายไป เช้าวันต่อมาเขาจึงอารมณ์ไม่ดีเล็กน้อย  ยามเข้าร่วมประชุมยามเช้าในท้องพระโรงใบหน้าก็เย็นชาจนเหล่าขุนนางพากันหวาดหวั่น

"ฝ่าบาท ยามนี้พระองค์ก็ทรงครองราชย์มาได้ระยะหนึ่งแล้ว สมควรแก่เวลาที่จะแต่งตั้งฮองเฮาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ วังหลังจะได้สมบูรณ์ ขอฝ่าบาทโปรดทรงไตร่ตรองด้วย"

เซี่ยชินอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย เซี่ยเทียนอวี้ลอบยิ้มหยันในใจ หากเป็นแต่ก่อนเขาคงเชื่อตาแก่นี่แน่นอน แต่ชาตินี้เขาจะไม่ตกหลุมพรางสองพ่อลูกคู่นี้อีก

"เสด็จอาช่างเป็นห่วงเป็นใยหลานยิ่งนัก หลานเองก็ปลื้มใจมาก หลานจะเก็บเรื่องนี้ไปพิจารณาและจะต้้องแต่งตั้งฮองเฮาในเร็ววันนี้แน่นอน"

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง"

เซี่ยชินอ๋องลอบยิ้มเย็นในใจ ไอ้หน้าโง่นี่ เขาเอ่ยปากแนะนำอะไรไปมันก็เชื่อทั้งหมด ช่างโง่บัดซบดีจริงๆ

แต่เขาเพิ่งจะดีใจได้ไม่นานก็ได้ยินเซี่ยเทียนอวี้เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"อีกไม่นานหลานก็จะต้องแต่งตั้งฮองเฮาแล้ว แต่หลานจะไม่ยอมมีความสุขคนเดียวเด็ดขาด หลานจึงอยากมอบภรรยาใหม่ให้ท่านสักหน่อย อาสะใภ้ตายจากไปนานแล้ว ท่านคงจะเปล่าเปลี่ยวใจมาก มิสู้รับอนุเข้าจวนสักสองสามคนเพื่อคลายเหงาเป็นอย่างไร ไป๋กงกง พาตัวอนุคนงามทั้งสามเข้ามาที"

เซี่ยชินอ๋องได้ยินก็รีบหันขวับไปมองทันที เมื่อได้เห็นสภาพอนุทั้งสามคนเขาก็แทบล้มทั้งยืน

ไม่ใช่สตรีวัยสาวหน้าตางดงาม ไม่ใช่นางรำจากหอนางโลมเลื่องชื่อ แต่เป็นสตรีวัยห้าสิบปลายๆ พวกนางแต่งหน้าหนาจัด อีกทั้งยังจ้องมองเขาตาเป็นมันอีกด้วย

เซีี่ยชินอ๋องหันกลับมามองเซี่ยเทียนอวี้ทันที ก่อนจะพบว่ายามนี้เซี่ยเทียนอวี้กำลังตบมือหัวเราะชอบใจอยู่บนบัลลังก์มังกร

"เสด็จอา ดูสิ ท่านดีใจจนพูดไม่ออกเลยสิท่า เป็นอย่างไร อนุคนงามทั้งสามคนที่ข้าเลือกให้ท่าน  พวกนางทั้งสามคนน่ะ เคยเป็นคนดูแลหอนางโลมเลื่องชื่อมาก่อน เรื่องปรนนิบัติบุรุษน่ะท่านวางใจได้เลย เสด็จอา แต่ก่อนท่านก็เข้าออกหอนางโลมอยู่บ่อยๆ คงจะคุ้นหน้าคุ้นตาพวกนางอยู่กระมัง"

เซี่ยชินอ๋องถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน

"ฝ่าบาท พวกนางแทบจะเป็นมารดากระหม่อมได้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ”

"มารดาสิดี สตรีวัยนี้น่ะรู้จักดูแลเอาใจใส่คน อีกทั้งยังจริงใจมาก ไม่เหมือนสตรีวัยสาวที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อท่าน พวกนางยิ่งแก่ยิ่งมากประสบการณ์ ข้าให้คนตรวจสอบมาแล้ว เรื่องอย่างว่าของพวกนางยังยอดเยี่ยมทุกคน ท่านต้องติดใจจนไม่ยอมลุกจากเตียงแน่นอน เป็นอย่างไร ข้าตั้งใจเลือกมาให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะ ท่านจะต้องดูแลพวกนางให้ดี นี่คืออนุพระราชทานเชียวนะ ห้ามตี ห้ามฆ่า ต้องเอ็นดูพวกนางให้มากๆ"

เซี่ยชินอ๋องฟังจบก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยากขึ้นมาชั่วขณะ

“เหตุใดเสด็จอาจึงทำหน้าเช่นนั้นเล่า หรือไม่พอใจข้า ข้าทำสิ่งใดผิดหรือ”

เซี่ยเทียนอวี้ตีหน้าซื่อเอ่ยถาม เหล่าขุนนางคนอื่นๆเมื่อได้ยินก็พากันกดดันว่าเหตุใดเซี่ยชินอ๋องยังไม่กล่าวขอบคุณอีก นั่นยิ่งทำให้เซี่ยชินอ๋องเครียดหนักเข้าไปอีก

เซี่ยซู่อันที่เห็นว่าสถาณการณ์เกินจะควบคุมจึงรีบเอ่ยกับเซี่ยเทียนอวี้ทันที

“ทูลฝ่าบาท ระยะหลังมานี้เสด็จพ่อสุขภาพไม่สู้ดีเท่าใดนัก เกรงว่าจะไม่สามารถรับสตรีทั้งสามนางเข้าจวนได้พ่ะย่ะค่ะ ขอฝ่าบาทโปรดพิจารณาด้วย"

เซี่ยเทียนอวี้เมื่อได้ฟังก็มีท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะยกมือขึ้นตบเข่าตนเองฉาดหนึ่ง

"จริงหรือ  แต่ว่าข้าคือโอรสสวรรค์ ตรัสแล้วย่อมมิอาจคืนคำ ในเมื่อสุขภาพของเสด็จอาไม่ดี เช่นนั้นก็มอบพวกนางให้ท่านพี่แทนก็แล้วกัน ให้ตายเถอะ เหตุใดไม่บอกข้ามาตรงๆเล่าว่าท่านอยากได้สตรีสามนางนี้ไปกอดเอาไว้เอง ท่านคงจะชอบสตรีที่เหมือนกับมารดาใช่หรือไม่ เอาอย่างนี้ ข้ามอบให้เพิ่มอีกสักสองสามคนเป็นอย่างไร ห๊ะ?"

เซี่ยซู่อันเริ่มยืนไม่ติดที่ เขาเพียงออกหน้าช่วยบิดาเท่านั้น เหตุใดสุดท้ายจึงได้สตรีรุ่นแม่มาเป็นอนุแทนเล่า! 

ช่างบัดซบยิ่งนัก!

"ฝ่าบาท!"

"เอาล่ะ ตกลงตามนี้ ไป๋กงกงส่งพวกนางไปที่จวนชินอ๋อง เจ้าจงย้ำกับคนที่นั่นว่าต้องดูแลพวกนางให้ดี เพราะพวกนางเป็นสตรีของท่านพี่ อย่างไรก็นับเป็นพี่สะใภ้ของข้า"

เซี่ยซู่อัน”……”

พี่สะใภ้บ้านป้าเจ้าสิ ถามเองตอบเอง ไม่เปิดช่องให้คนได้โต้แย้งเลย!

ไป๋กงกงรับคำก่อนจะให้คนส่งอนุทั้งสามนางไปที่จวนชินอ๋องทันที เซี่ยเทียนอวี้ลอบหัวเราะอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง เขากำลังอารมณ์ไม่ดี สองพ่อลูกบัดซบนี่ก็มาเป็นที่ระบายให้เขาได้พอดี

เซี่ยชินอ๋องรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาชั่วขณะจนร่างกายซวนเซ เซี่ยซู่อันรีบเข้ามาประคองบิดาตนทันที เซี่ยเทียนอวี้ยกจอกสุราขึ้นดื่มก่อนจะเอ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นใย

"เสด็จอา ท่านดีใจจนแข้งขาอ่อนเชียวหรือ ข้าเข้าใจ  ไปๆรีบกลับจวนไปก่อนเถอะ สองพ่อลูกแบ่งเมียกันดีดีเล่า อย่าแย่งกันนะ"

เซี่ยซู่อันกำมือแน่นแต่กลับไม่กล้าเอ่ยวาจาใด เขาลอบมองเซี่ยเทียนอวี้แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีพิรุธใด แววตาที่มองพวกเขาสองพ่อลูกยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม

อยู่ๆเขาก็รู้สึกว่าตนเองเริ่มคาดเดาความคิดของเซี่ยเทียนอวี้ไม่ออก