บทที่ 7 ร่วมมือกันเถอะ

เมื่อได้ระบายโทสะออกไปจากใจแล้ว เซี่ยเทียนอวี้ก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เซี่ยซู่อันที่เห็นว่าบิดามีีหน้าไม่สู้ดี จึงรีบพากลับจวนชินอ๋องไปทันที เซี่ยเทียนอวี้ก็ใจดีมาก ยังเมตตาส่งหมอหลวงไปตรวจอาการของเซี่ยชินอ๋องอีกด้วย

เซี่ยซู่อันนี่แค่เริ่มต้น ข้ายังมีเรื่องสนุกเตรียมเอาไว้ให้พวกเจ้าสองพ่อลูกอีกมาก

เมื่อเซี่ยชินอ๋องและบุตรชายจากไปแล้ว เหล่าขุนนางจึงกลับมาร่วมประชุมยามเช้ากันต่อ

หัวข้อการประชุมวันนี้คือเรื่องการทำพิธีขอพรให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล หรือก็คือพิธีบวงสรวงดินและเทพเจ้านั่นเอง แคว้นเซิ่งจะมีีธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมาหลายชั่วอายุคน นั่นก็คือในช่วงต้นฤดูร้อนของทุกปี โอรสวรรค์จะเสด็จออกจากวังหลวง มุ่งหน้าไปยังพระราชวังฤดูร้อนบนเขาเพื่อขอพรให้แผ่นดินสงบสุขและร่มเย็น ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล เทพเจ้าคุ้มครองปวงประชา

ทุกๆปีฮ่องเต้จะเดินทางไปขอพรและถือโอกาสนี้เสด็จประพาสที่พระราชวังฤดูร้อนด้วย และยังออกตรวจตราที่หัวเมืองต่างๆเพื่อดูความเป็นอยู่ของราษฎรที่นอกเมืองหลวง ยามนี้ถึงเวลาประจวบเหมาะเวียนมาอีกครั้งหนึ่งแล้ว เซี่ยเทียนอวี้ที่เป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจึงสั่งให้เหล่าขุนนางทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม

อีกเรื่องที่ต้องเร่งจัดการก็คืออีกไม่กี่วันแม่ทัพใหญ่จิ่งจะเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว อย่างไรย่อมต้องเตรียมการต้อนรับเขาอย่างสมเกียรติ

เมื่อไม่มีสิ่งให้จัดการต่อแล้วเหล่าขุนนางจึงแยกย้ายกันกลับจวนของตนเองไปทันที

เซี่ยเทียนอวี้เดินออกมาจากท้องพระโรง ก่อนจะไปเยี่ยมคารวะมารดาเหมือนเช่นทุกวัน จากนั้นเขาก็กลับมายังตำหนักมังกรสวรรค์ของตนเอง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่ายามนี้จิ่งรั่วอิงกำลังยืนพิงต้นไม้อยู่ไม่ไกล เมื่อนางเห็นเขาก็รีบเข้ามาหาทันที

“ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”

เซี่ยเทียนอวี้ปรายตามองสตรีตรงหน้าด้วยความสงสัยปราดหนึ่ง

เหอะ เมื่อคืนกินไม่อิ่มหรือไรกัน วันนี้คงคิดจะมาห่ออะไรจากตำหนักของเขากลับไปกินอีกสิท่า!

“เจ้ามาทำไม”

“ฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องอยากปรึกษาพระองค์เพคะ เป็นเรื่องสำคัญมาก หวังว่าพระองค์จะทรงอนุญาต”

แม้จะไม่อยากจะสนทนากับเขามากนัก แต่ยามนี้นางมีแผนการหนึ่งในใจแล้ว จึงต้องบากหน้ามาเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา เซี่ยเทียนอวี้จ้องมองจิ่งรั่วอิงอย่างไม่ละสายตา คิดในใจว่าวันนี้นางจะมาไม้ไหนอีก

“เข้าไปพูดข้างในเถอะ”

เอ่ยจบเขาก็เดินนำนางเข้าไปในตำหนักมังกรสวรรค์ทันที ก่อนจะสั่งให้ข้ารับใช้คนอื่นๆออกไปให้หมด จากนั้นก็หันมาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“มีอะไรก็รีบๆพูดมา ข้าไม่มีเวลาว่างมาฟังเรื่องไร้สาระของเจ้า”

จิ่งรั่วอิงเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ทิ้งกายลงนั่งข้างเขาทันที เซี่ยเทียนอวี้ใช้หางตามองนางอย่างไม่พอใจ

“ไปนั่งพื้นสิ อย่ามานั่งเทียบกับข้า ข้ารังเกียจเจ้า!”

จิ่งรั่วอิงเบ้ปาก ก่อนจะเปลี่ยนไปนั่งชันเข่าที่พื้นโดยไม่สนธรรมเนียมปฏิบัติอะไรทั้งสิ้น

“ที่ข้ามาวันนี้เพราะมีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้ท่านร่วมมือด้วย”

นางไม่เอ่ยวาจานอบน้อมอันใดอีก เซี่ยเทียนอวี้ที่ได้ฟังก็จ้องมองนางด้วยความสงสัย

“ว่ามาสิ เผื่อว่าข้อเสนอของเจ้าจะน่าสนใจ”

จิ่งรั่วอิงไม่รอช้า นางรีบเล่าเรื่องทั้งหมดที่ตนเองพบเห็นให้เขาฟังทุกอย่าง แต่นางไม่ได้บอกว่าตนเองทะลุมิมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางบอกเพียงว่าหลังจากถูกโบยก็สลบไป จากนั้นนางก็ฝันเห็นเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกห้าปีข้างหน้า นางเป็นคนของเซี่ยซู่อัน เข้าวังหลวงมาเพราะมีจุดประสงค์อยากจะช่วยเซี่ยซู่อันสังหารเซี่ยเทียนอวี้ นางลอบวางยาพิษเซี่ยเทียนอวี้อย่างเลือดเย็น และยังยอมมีสัมพันธ์ทางกายกับเขาเพื่อหลอกให้เขาหลงรัก ไม่นานเขาก็เกิดล้มป่วยหนักจึงเข้าทางของนางพอดี นางจึงฉวยโอกาศเปิดทางให้เซี่ยซู่อันเข้ามาสังหารเซี่ยเทียนอวี้ได้สำเร็จ

เซี่ยเทียนอวี้ที่กำลังยกจอกสุราขึ้นดื่มพลันชะงักไปทันที ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่ง

นางก็ฝันเห็นเหตุการณ์นั้นเช่นเดียวกับเขาอย่างนั้นหรือ

จะเป็นไปได้อย่างไร!

จิ่งรั่วอิงไม่ทันสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของเซี่ยเทียนอวี้ นางยังคงเล่าเรื่องราวของตนเองต่อไป

“หลังจากท่านตายไปแล้ว ข้าก็ถูกเซี่ยซู่อันใช้เชือกรัดคอให้ตายตามท่านไป ไม่เพียงเท่านั้นเขายังสังหารคนตระกูลจิ่งของข้าทั้งตระกูล เขาผิดสัญญา บอกว่าจะแต่งกับข้า เขาจะแต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮา แต่สุดท้ายเขากลับแต่งงานกับหวงซูเหยา สตรีที่เขารัก ข้าก็เป็นเพียงหมากบนกระดานให้เขาหลอกใช้ ข้าแค้นเขานัก อยากเอาคืนเขาให้สาสม ยิ่งเห็นหน้าข้าก็ยิ่งเกลียดเขา!”

จิ่งรั่วอิงกำมือแน่น นางไม่ชอบหน้าเซี่ยซู่อันจริงๆ อีกทั้งยังคิดว่านางจะปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด หากนางไม่กำจัดเขา เขาก็จะต้องกำจัดนางอย่างแน่นอน เจ้าของร่างเดิมหลงใหลในคำหวานของเขา แต่นางไม่ใช่ นางจะไม่ยอมให้ตนเองต้องพบกับจุดจบเช่นนั้นอย่างแน่นอน

เซี่ยเทียนอวี้นั้นยามนี้เขากำลังนิ่งเงียบไม่ได้เอ่ยวาจาใดออกมา เขาไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเซี่ยซู่อันก็ไม่เก็บจิ่งรั่วอิงเอาไว้ อีกทั้งยังสังหารนางด้วยมือตนเอง

ตอนนี้ในใจของเขามีความรู้สึกมากมายที่บอกไม่ถูก มันมีทั้งความรู้สึก สมน้ำหน้า สาแก่ใจ และเสียใจในเวลาเดียวกัน

เพราะความฝันที่เขาประสบพบเจอมานั้นมันทำให้เขาไม่เชื่อใจใครง่ายๆอีก ความทรมานก่อนตายจากการถูกพิษ ดาบที่เซี่ยซู่อันใช้สังหารเขายังคงทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ในใจไม่จางหาย

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางบอกนางว่าเขาก็ฝันเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าเช่นเดียวกัน

จิ่งรั่วอิงที่เล่าทุกอย่างจนจบแล้ว จึงหันมามองเซี่ยเทียนอวี้ ก่อนจะพบว่าชายหนุ่มมีสีหน้าเรียบเฉยและไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาเลย

หรือเขาจะมองว่านางบ้า?

ความคิดมากมายตีกันในหัวของจิ่งรั่วอิงเต็มไปหมด

“เซี่ยเทียนอวี้ ท่านไม่เชื่อข้าหรือ”

“แล้วเหตุข้าต้องเชื่อเจ้าด้วยเล่า”

จิ่งรั่วอิงที่ได้ฟังก็กำมือแน่น ก่อนจะเอ่ย

“แต่ข้าว่าท่านเชื่อ และท่านเองก็อาจจะเคยฝันเห็นเหตุการณ์เดียวกับข้าด้วยซ้ำ เพียงแต่ท่านตายไปก่อนเลยไม่รู้จุดจบของข้า มิเช่นนั้นท่านจะเกลียดชังข้าด้วยเรื่องใด ข้าจำได้ว่าในฝันนั้น ท่านรักข้าจนหมดหัวใจ ไม่เคยเกลียดชังหรือระแวดระวังในตัวข้าเลยแม้แต่น้อย”

เมื่อถูกจิ่งรั่วอิงมองออก เซี่ยเทียนอวี้ก็ส่งเสียงหัวเราะหึหึในลำคอ แล้วจึงยื่นมือมากระชากตัวนางให้ขึ้นมานั่งข้างๆเขา

“ข้าเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”

“เช่นนั้นก็คิดซะว่าข้าไม่เคยเล่าอะไรให้ท่านฟังก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเอาคืนเซี่ยซู่อันข้าจะหาทางเอง ขอตัวก่อน”

จิ่งรั่วอิงที่เห็นว่าเซี่ยเทียนอวี้คงไม่มีทางร่วมมือด้วยจึงไม่รบเร้าเขาต่อ แต่เซี่ยเทียนอวี้กลับกดตัวนางให้ลงไปนอนบนตั่งก่อนจะเป็นฝ่ายขึ้นมาคล่อมตัวนางเอาไว้ จิ่งรั่วอิงยื่นมือไปหมายจะผลักเขาออก แต่คนตรงหน้ากลับขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมให้นางได้หนีไปตามที่ต้องการ

“ท่านจะทำอะไร”

เซี่ยเทียนอวี้จ้องมองจิ่งรั่วอิงด้วยแววตาที่เป็นประกายวาววับ

“จิ่งรั่วอิง ข้าขอถามเจ้า เจ้าต้องการปั่นหัวข้าใช่หรือไม่ แท้จริงแล้วเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ บอกมา!”

จิ่งรั่วอิงพยายามผลักเขาออกอีกครั้งแต่กลับไม่เป็นผล นางจึงไม่พยายามอีก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วจึงเอ่ยกับเขาอย่างตรงไปตรงมา

       “เซี่ยเทียนอวี้ พวกเรามาร่วมมือกัน ฆ่าเซี่ยซู่อันดีไหม”

เซี่ยเทียนอวี้ที่ได้ยินก็มองนางอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมา

“เจ้าตัดใจฆ่าเขาได้ลงคอจริงหรือ”

“แน่นอน”

แววตาของนางไม่ได้ฉายแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย เซี่ยเทียนอวี้ยื่นมือไปลูบใบหน้าของจิ่งรั่วอิง ฝ่ามือสากๆของเขาเมื่อสัมผัสต้องใบหน้าของนาง มันทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก เมื่อนางสบประสานสายตากับเขาจิตใจก็เต้นถี่ระรัวอย่างบ้าคลั่ง

บัดซบจริงๆ หล่อจนใจสั่นไปหมดเลย!

“จิ่งรั่วอิง”

“ว่าอย่างไร”

“หากข้ายอมร่วมมือกับเจ้า เจ้าจะให้อะไรเป็นของตอบแทนข้าหรือ ข้าขอบอกตามตรงว่าข้าไม่อยากจะเชื่อใจเจ้าเลยด้วยซ้ำ เจ้ามันคนเสแสร้ง สับปรับหน้าไหว้หลังหลอกออกปานนี้ ข้าจะกล้าเชื่อเจ้าได้อย่างไรกัน”

เขาเอ่ยไปพลางใช้มือลูบใบหน้าของนางไปพลาง จิ่งรั่วอิงปัดมือเขาออกจากใบหน้าของตน ก่อนจะเอ่ยถามกลับไป

“เช่นนั้นท่านอยากได้อะไรเล่า ว่ามาเลย ขอเพียงท่านร่วมมือกับข้าฆ่าเซี่ยซู่อันได้สำเร็จ ข้าจะยอมรับปากท่านทุกเรื่องเลย”

“จริงหรือ”

เขามองสำรวจนางอย่างตั้งอกตั้งใจด้วยสายตาที่หื่นกระหาย เดิมทีเขาเพียงอยากจะยั่วโมโหนางเท่านั้น ทำให้นางโกธรที่ถูกเขามองอย่างเหยียดหยาม ยิ่งนางเสียหน้าเขาก็ยิ่งรู้สึกสาแก่ใจ!

จิ่งรั่วอิงมีหรือจะมองไม่ออกว่าเขาต้องการอะไร แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เซี่ยซู่อันคือตัวอันตราย หากเขารู้ว่านางมีใจคิดแปรพักตร์ เขาจะต้องหาทางกำจัดนางในสักวันแน่ นางยังไม่อยากตาย

เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงเป็นฝ่ายพลิกเกมทันที หญิงสาวกดเซี่ยเทียนอวี้ให้เป็นฝ่ายนอนลงบนตั่งแทน ส่วนตนเองก็ขึ้นมานั่งคล่อมบนตัวเขา เซี่ยเทียนอวี้ตื่นตระหนกจนหน้าเปลี่ยนสี

“เจ้าจะทำอะไร!”

“ท่านอยากได้ของตอบแทนไม่ใช่หรือ เช่นนั้นข้าจะใช้ร่างกายตอบแทนท่าน ทำให้เซี่ยซู่อันตกต่ำได้หนึ่งครั้ง ข้าก็ตอบแทนท่านหนึ่งครั้ง หากท่านทำได้ดีข้ายินดีให้สองครั้งเลย แต่มีข้อแม้ หากทำตามแผนไม่สำเร็จอย่าได้มารุ่มร่ามข้าเด็ดขาด หลังจบเรื่องแล้วพวกเราก็ต่างคนต่างไป!”

ว่าจบนางก็หยิบกาสุราขึ้นมากระดกดื่มจนหมดรวดเดียว ความร้อนของสุราไหลผ่านร่างกายจนทำให้นางรู้สึกเสียวสะท้าน

เอาก็เอา ยังไงหมอนี่มันก็หน้าตาหล่อดี แถมยังเป็นถึงฮ่องเต้ด้วย ย่อมมีอำนาจช่วยนางได้มากกว่า หากให้เลือกระหว่างเป็นเมียซื่อจื่อกับเป็นเมียฮ่องเต้ นางยอมเป็นเมียฮ่องเต้ดีกว่า!

เอ่ยจบนางก็โน้มใบหน้าเข้าไปจูบเซี่ยเทียนอวี้อย่างดูดดื่ม เซียเทียนอวี้ถูกจู่โจมก็ตกใจคิดจะตะโกนให้คนมาลากนางออกไป แต่จิ่งรั่วอิงกลับยื่นมือมาปิดปากเขาเอาไว้

“อย่าเล่นตัวน่า คนได้เปรียบทั้งขึ้นทั้งล่องเป็นท่านแท้ๆ แล้วก็อย่าได้คิดลงโทษข้า ครั้งนี้ข้าไม่ยอมแน่ เซี่ยเทียนอวี้พวกเรามาร่วมมือกันสังหารคนชั่วเถอะ!”

เอ่ยจบนางก็ถอดเสื้อผ้าของตนเองออกจนหมด ก่อนจะจูบไซ้ซอกคอเขาอย่างหนักหน่วง

 น่ารำคาญ! เขาไม่ทำนางทำเอง

เซี่ยเทียนอวี้ถูกรุกอย่างหนักก็เริ่มหายใจติดขัดขึ้นมา ยิ่งได้มองเห็นว่ายามนี้จิ่งรั่วอิงเปลือยกายล่อนจ้อนจนเผยให้เห็นผิวพรรณขาวนวลเนียนเขาก็ยิ่งหน้าแดงซ่านหนักขึ้นไปอีก น่าแปลกที่หนนี้เขากลับไม่เรียกคนมาลากตัวนางไปทำโทษเหมือนเช่นคราวก่อน

นางมีเสน่ห์บางอย่างที่น่าดึงดูดจนเขาไม่อาจละสายตาไปจากนางได้

เสน่ห์น่าหลงใหลที่แต่ก่อนนางไม่เคยมี!

“อย่าทำข้า อย่านะ อย่าเพิ่ง! ข้าถอดเสื้อผ้าก่อน โอว!”

เซี่ยเทียนอวี้ที่เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเอ่ยสิ่งใดออกไปก็รีบยกมือขึ้นปิดปากตนทันที

มารดามันเถอะ นี่เขาพูดอะไรออกไป

ไม่มีทาง เขาไม่ทีทางยอมนาง ไม่มีทาง!

ไม่มีทางทนได้แล้วโวย เอาก็ได้ว่ะ ไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว เอาก็เอา ลองเอาสักรอบ!