ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที

‘เมื่อใดกันที่ในใจท่าน ไร้ซึ่งเงาของข้า หรืออันที่จริง...มันมิเคยมีข้าอยู่ในนั้นตั้งแต่แรก’สตรีสูงศักดิ์ในชุดปักดิ้นทอง กำลังใช้สองแขนตะเกียกตะกายอยู่ในผืนน้ำเย็นเฉียบ พยุงตัวให้ใบหน้าโผล่พ้นเพื่อกอบโกยเอาลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ทว่าร่างกายกลับเหมือนจะถูกฉุดดึงลงสู่ก้นสระ“อึก ช่วย-” ฮองเฮาของแผ่นดิน ผลุบโผล่อยู่กลางสระน้ำที่หนาวเหน็บ ตากลมมองไปรอบข้าง มีผู้คนลอยคออยู่ในสระเกือบสิบชีวิต เพราะเหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นช่วงสายของวันเหล่าสตรีของฮ่องเต้เจิ้งเฟยอวี่ ผู้ปกครองแคว้นต้าหยาง พากันมานั่งเรือชมทิวทัศน์กลางสระหลวง บ้างก็มาเก็บดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน แต่กลับเกิดเหตุเรือชนกัน จนทำให้เรือของฮองเฮาเสิ่นหนิงจินและสนมขั้นกุ้ยเฟย ซ่งรั่วซีล่มลงกลางสระขันทีกำนัลต่างหวีดร้องขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่าผู้ที่พวกเขาหวังให้รอดชีวิตคงไม่พ้นสตรีทั้งสองนางขององค์กษัตริย์“ฝะ ฝ่าบาท-” ภายใต้ความยากลำบากที่กำลังเผชิญอยู่ หนิงจินก็มีความหวังขึ้นมา เมื่อเห็นว่าสวามีของตนและเหล่าองครักษ์กำลังโดดลงกลางสระเสิ่นหนิงจินถีบยันมวลน้ำพยุงร่างกาย ในใจนึกเพียงว่าหากไม่หยุดยั้งความพยายาม อีกเพียงเสี้ยวลมหายใจผู้เป็

“จริงสิ เสี่ยวคุน ข้าว่าจะให้เจ้าช่วยรื้อฟื้นเพลงดาบเสียหน่อย ไม่ได้ฝึกซ้อมเสียนานจนลืมไปหมดแล้ว ขี่ม้า ยิงธนูก็ด้วย”“จะดีหรือเพคะฮองเฮา”“ให้ข้าทำสิ่งที่อยากทำเถิดแม่นมซู ท่านก็รู้ว่าก่อนหน้า ข้าฝืนทนในสิ่งที่มิใช่ตนเองมานานพอแล้ว” สายตาออดอ้อนปนเศร้าหมอง ทำให้ใจนางกำนัลอาวุโสอ่อนยวบเหตุใดจะไม่รู้ว่าคุณหนูของนางมิชมชอบการเย็บปักถักร้อย ไม่ชอบที่ต้องมานั่งนิ่ง ปั้นหน้ายิ้มอ่อนให้กับคนที่ตนเกลียดชัง แต่เพราะต้องมาอยู่ในฐานะฮองเฮาจึงต้องฝืนทน เก็บความสดใส มุทะลุ เอาไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ปั้นแต่งพวกนั้น“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ แต่อย่างไรต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องรักษากิริยา อย่าให้ถึงขั้นท้าประลองกับองครักษ์หน้าตำหนักนะเพคะ”“ข้าไม่ทำๆ ข้ารักแม่นมซูที่สุด”“เช่นนั้นเริ่มวันพรุ่งเลยดีหรือไม่ขอรับ ร่างกายคุณหนูจะได้แข็งแรงขึ้นในเร็ววัน”“เอาสิ แต่เจ้าเบาแรงกับข้าเสียหน่อย ร่างกายข้าตอนนี้ไม่รู้จะจับหอกจับดาบไหวหรือไม่” เสิ่นหนิงจินยิ้มรับอย่างดีใจ แต่ก็แอบกังวลว่าตนเองจะทำได้ไม่ดี เพราะหลังจากที่เข้าวังมา นางก็มิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการต่อสู้อีกเลย วุ่นวายอยู่กับการดูแลวังหลัง“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ อ

ปัง! เสียงฝ่ามือกระทบลงบนโต๊ะดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหล่าธารกำนัลต่างก็ทรุดกายก้มหมอบอยู่กับพื้นอย่างรู้หน้าที่“ดื้อด้านนัก ที่ตกน้ำตกท่าไปก็เพราะความดื้อด้านของเจ้า รู้ทั้งรู้ว่าตนเองว่ายน้ำไม่เป็น ยังจะลงไม่ล่องเรืออีก พานทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปกันหมด” คำตำหนิจี้จุดดำในใจของหนิงจินจนเจ็บลึก ดวงหน้างามเชิดมองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยลุ่มหลงเสิ่นหนิงจินมองคนที่ทำให้นางเจ็บช้ำด้วยสายตานิ่งเฉย ทว่าภายในอกกลับเดือดพล่าน ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็นคนช่วยนาง เหตุใดต้องมายุ่ง แล้วที่เอ่ยว่าจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน หมายถึงผู้ใดหมายถึงสนมนางนั้นหรือ“...”“...” ในเมื่ออีกฝ่ายจ้อง หนิงจินก็ไม่คิดจะหลบ“...”“เฮ้อ~” ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงถอนหายใจของฮ่องเต้เจิ้งเฟยอวี่ สงครามนี้จึงเป็นเฟยอวี่ที่ยอมถอนสายตาของตนออกมาแต่ถึงอย่างนั้นภายในศาลาก็ยังไร้เสียงพูดคุยตอบโต้ ต่างคนต่างหันหน้าไปคนละทาง ติดอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง บรรยากาศจึงชวนให้อึดอัดมากขึ้นไปอีกอันที่จริงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ควรเป็นเช่นนี้ ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่เด็ก ด้วยเพราะพี่ชายของพวกเขาเป็นสหายกัน พี่ชายของเจิ้งเฟยอวี่คือฮ่องเต้อง

“...”“แต่เอาเถิด อย่างไรก็พี่น้องร่วมสวามี ครั้งนี้ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ข้าวของที่เสียหายไปทั้งหมด ขันทีฟ่ง ให้คนมาตีราคาข้าวของที่เสียหายไปแล้วเรียกเก็บจากพวกนาง”“พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงตอบรับของขันทีฟ่ง สนมทั้งสองก็ลอบยิ้มกับตัวเอง เสิ่นฮองเฮาพูดจาโอ้อวดอำนาจเสียใหญ่โต สุดท้ายก็ลงโทษเพียงให้พวกนางชดใช้ข้าวของที่เสียหาย“มิต้องหรอกท่านขันที ข้าให้เจ้าไปทั้งหมดนี่ คงพอจะซื้อข้าวของพวกนี้ได้ทั้งหมด” เจียงกุ้ยเฟยโยนถุงเงินลงบนพื้น เซี่ยเจียวมี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้า โยนถุงเงินให้ฟ่งหนานด้วยความเสียดายนางมาจากเผ่าชายแดน ยากนักจะได้ถือเงินทองเป็นกอบเป็นกำเช่นนี้ ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ยอมเสียหน้าเป็นแน่“อะ เอาของข้าไปด้วย เงิน- เงินเท่านี้ข้ามีจ่ายอยู่แล้ว”“ว่าง่ายเช่นนี้ก็ดี อ่อ ในเมื่อพวกเจ้าทำพัง วันนี้ก็ปัดกวดเช็ดถูที่นี่ให้เรียบร้อย วันพรุ่งข้าจะให้ฟ่งหนานซื้อข้าวของมาวางไว้ที่เดิม”“เพคะฮองเฮา พวกเจ้าขึ้นมาจัดการตามที่ฮองเฮาสั่งเสียสิ”“เซี่ยเฟยหูมีปัญหาหรือ ข้าสั่งเจ้าสองคน มิใช่นางกำนัลพวกนั้น”“ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไรเพคะ” เซี่ยเจียวมี่หันมาถามด้วยความสงสัย จะให้พวกนางทำความสะอาดอย่างนั

แต่ยิ่งไม่อยากเจอ ก็ยิ่งจะได้เจอเสิ่นหนิงจินที่กำลังเก็บดอกไม้ไปทำถุงหอม เหลือบไปเห็นร่างองอาจเดินนำเหล่าขันทีกำนัลมาทางนี้ ก็รีบดึงแม่นมซูนั่งลง หลบข้างพุ่มไม้ เห็นเช่นนั้นข้ารับใช้ตำหนักกวนผิงก็ยอบนั่งเช่นเดียวกับนาย“ไปหรือยัง”“เอ่อ ฝ่าบาทหรือเพคะ เดินผ่านไปแล้วเพคะ”“จิ๊ ข้าไม่มีอารมณ์ทำถุงหอมแล้ว เราไปคอกม้ากันเถิด เต๋อคุน! วันนี้เจ้าช่วยข้าเลือกม้าที เผื่อใช้ออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก” ทันทีที่เจ้านายสั่ง ทุกคนก็มุ่งหน้าไปที่คอกม้า โดยไม่รู้เลยว่าการหมอบหลบเมื่อครู่ ไม่ได้แนบเนียนสักนิด“ถวายพระพรฮองเฮา”“ข้าอยากได้ม้าสักตัว”“ชะ เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ” หนิงจินเดินตามคนดูแลคอกไปดูม้าพันธุ์ดี ด้วยคำปรึกษาของเต๋อคุนและคนเลี้ยงม้า สุดท้ายหนิงจินจึงเลือกมาได้สองตัว ตัวหนึ่งเป็นม้าสีโลหิตดุดัน อีกตัวมีสีขาวนวลสวยสง่าในสายตาของหนิงจินพวกมันต่างก็สวยทั้งคู่ จึงตัดสินใจไม่ได้สักที“อืม~”“สีขาวเหมาะกับเจ้า”“ฝะ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง พอหันไปมองจึงพบว่าเป็นฮ่องเต้ของแคว้น ธารกำนัลต่างค้อมตัวถอยห่างจากบริเวณนั้นอย่างรู้งาน“ตัวนี้บังคับยาก นิสัยมันขี้ใจร้อน ไม่ฟังคำเจ้าของ” มือหนาล