ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที

ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที

last updateLast Updated : 2026-02-13
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
9.5
2 ratings. 2 reviews
44Chapters
5.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ยามข้ารักท่าน ท่านมิห่วงหา ยามข้าหมดใจ ไร้ซึ่งยินดียินร้าย เหตุใดท่านต้องแสร้งนึกถึงความหลัง เหนี่ยวรั้งข้าไว้ข้างกายเช่นนี้” เรื่องย่อ : เพราะเขาทนมองนางตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างเลือดเย็น เช่นนี้นางยังผูกใจรักเขาได้อยู่อีกหรือ บุรุษเช่นนี้หรือที่นางใฝ่หา เสิ่นหนิงจิน ฮองเฮาแห่งต้าหยาง เคยพยายามทุกวิถีทางให้นางได้อยู่ในสายตาชายที่รัก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรความสัมพันธ์อันเก่าก่อนของนางและเขาก็มิอาจหวนกลับ ‘จินเอ๋อร์ของอวี่เกอ’ ยากจะหวนกลับ คงหลงเหลือเพียง ‘ฮ่องเต้และฮองเฮาแห่งต้าหยาง’เท่านั้น เจิ้งเฟยอวี่ x เสิ่นหนิงจิน “หากเป็นเมื่อก่อนเจ้าคงไม่มองข้าด้วยสายตาเช่นนี้” “มิต้องกังวลไปเพคะ หม่อมฉันอยู่มองพระองค์ด้วยสายตาเช่นนี้อีกไม่นานนักหรอก” “หมายความว่าอย่างไร...” “หม่อมฉันมิอยากเป็นฮองเฮาแล้วเพคะ” “...” “หากฝ่าบาทจะกรุณา ช่วยมอบอิสระให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ”

View More

Chapter 1

1.ไร้เงา

~HAZEL~

I blinked my eyelids frantically to try and hold back the tears as I stared at the man that confessed his undying love for me just yesterday, holding another woman in his arms. It wasn't just any woman, it was my step sister Claire.

“What's… what's going on? Asher?" I called out for him as I tried reaching out but he flinched away and gave me a dirty look.

“I want you out of my pack this instance. Get out" He muttered and my blood ran cold.

“What are you talking about?" I tried reaching out for him again but he just grabbed onto my wrist and pushed me away so hard that I fell on the ground, scraping my arm on the granite ground.

I glanced up at him, expecting to see some sort of reaction after what he did but he just stared back at me with cold, unfeeling eyes. Those gray eyes that once held love for me stared back at me like I was dirt beneath his feet.

“My Claire doesn't feel safe with you around so It will be better if you left" He uttered and my breath hitched. My Claire? Since when?! What was going on?!

I wanted to scream! I wanted to yell! But nothing seemed to come out. All I could feel was the ache in my heart as I shook my head frantically at him while I stood up from the ground.

“Tell me this is a joke. You can't be serious. I thought you hated her as much as I did? You said that!" I finally screamed with tears running down my cheeks.

“I lied! Claire was the one I loved and I used you to make her jealous so she'd realize she wants me and now she has so I'm done with you so leave immediately" He boomed and I gasped because he has never raised his voice at me before. Not even by accident.

“You can't do this to me, Asher. I'm…"

“I can do whatever I want because I'm the Alpha! Get her out, now!" He yelled and just then, some guards ran over and grabbed me by the arm as they dragged me away.

“Asher! You can't do this to me! How dare you?!" I screamed as loud as I could as I cried bitterly. How did my fairy tale life end just like that? I didn't even have time to wrap my head around it.

I turned back to Asher and he wasn't even looking at me. Rather he was letting Claire lead him away, further away from me and I finally saw red.

“If I leave this pack, I will never love you again. You'll be dead to me!" I screamed loud enough for him to hear and he halted in his steps but still didn't turn around.

“If I leave here, I'll forget you exist!" I screamed again as tears rolled down my cheeks but he still didn't turn around and that broke the last fragment of my heart.

“I, Hazel Greene, reject Alpha Asher Stone as my mate and Alpha!" I uttered then yelled out as the pain sliced through my body but I still managed to look at Asher but still, he didn't glanced at me.

I let my head fall as the guards dragged me away while I cried. The guards pushed me out of the gate and as soon as the heavy gate locked behind them, I placed my hand on my stomach as I gave it a little rub.

“Don't worry my child, mummy is capable of taking care of you alone. I'll take care of you alone" I murmured softly as I took slow steady steps into the thick forest, trying my best to stop crying.

I was never going to forgive Asher and no matter what, I wasn't going to let him take my child away from me.

~FOUR YEARS LATER~

“Mama!" I turned around to the voice and a bright smile immediately appeared on my face as my little boy ran towards me with his little legs and his little bag pack swaying behind his back.

I moved away from the counter and bent down to receive him in my arms.

“My baby boy, I missed you so much. Did you have fun in school today?" I questioned as I caressed his hair but before he could say anything, my best friend, Rose walked into the small little bakery I was working at with an exasperated sigh.

“That little boy sure knows how to run. He's been sprinting since we got down from the bus" She grumbled and I chuckled as I turned to look at my son's innocent face.

“Did you stress Aunty Rose again? You know she's getting old" I murmured and she scoffed.

“Haha very funny, I'm just a year older than you" She muttered but ignored her as I turned all my attention to my son.

“Are you okay sweetheart? Did you have any episodes in school today?" I questioned as the worry crept into my body. Normally the teachers would alert me if anything happened but I still wanted to make sure.

“No mama but Bobby said I'm not a Lycan, I'm a wolf. Is there a difference mama?" Jaden questioned as he wrapped his arms around my neck and before I could answer, a deep voice sounded behind me.

“There isn't a difference, my boy" We all turned around and I smiled when I saw Tristan walk into the bakery. He crouched as he walked through the door because of how tall he was.

“Uncle Tan!" Jaden yelled as I placed him down and he ran to hug him. I stared at them with a smile on my face before letting out a sigh.

Tristan was the Lycan king and until the moment he saved me, I didn't even know what Lycan's were or that they existed. He and his pack welcomed me with open arms despite me and my son being the only wolf here and I was forever indebted to him for saving my life and most especially my son's.

My eyes darted towards Jaden again and I frowned. After I gave birth to him, I noticed he was finding it hard to breathe. Later on, he was proclaimed with a weak heart and if Tristan hadn't arrived… if only he hadn't arrived…

“Are you okay, Hazel?" Tristan questioned as he placed his hand on my shoulder, bringing me out of my thoughts and I smiled at him while staring into his green eyes.

He was a good man and he was very good to me and I knew it was because he had feelings for me, that part was very obvious but I wasn't ready. Even after four years, I wasn't ready to give my heart to anyone else and I didn't know when I'd be ready.

“I'm okay. What are you doing here?" He flashed me a smile that could make any woman swoon before he grabbed my hand.

“I'm having a function tonight and I want you to come as my plus one" He murmured as he flashed me his puppy dog eyes and usually, I'd say no but I owed him a lot. It was better to start paying my debt now.

“Okay, I'll go with you. What's the function about?" I questioned and he grinned as he straightened up.

“I'm going to sign a treaty with the Wolves. Every Alpha in the land is going to be there" He muttered and my heart sank. Alpha? Didn't that mean Asher was going to be there?!...

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกค่ะ แค่ส่วนตัวไม่ชอบพระเอกที่เป็นเต้มีหลายเมีย นอกนั่นก็ดีหมด
2026-03-14 21:40:10
2
0
ไหม เล่า
ไหม เล่า
สนุกมาก..ชอบ...
2026-02-14 23:33:22
1
0
44 Chapters
1.ไร้เงา
‘เมื่อใดกันที่ในใจท่าน ไร้ซึ่งเงาของข้า หรืออันที่จริง...มันมิเคยมีข้าอยู่ในนั้นตั้งแต่แรก’สตรีสูงศักดิ์ในชุดปักดิ้นทอง กำลังใช้สองแขนตะเกียกตะกายอยู่ในผืนน้ำเย็นเฉียบ พยุงตัวให้ใบหน้าโผล่พ้นเพื่อกอบโกยเอาลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ทว่าร่างกายกลับเหมือนจะถูกฉุดดึงลงสู่ก้นสระ“อึก ช่วย-” ฮองเฮาของแผ่นดิน ผลุบโผล่อยู่กลางสระน้ำที่หนาวเหน็บ ตากลมมองไปรอบข้าง มีผู้คนลอยคออยู่ในสระเกือบสิบชีวิต เพราะเหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นช่วงสายของวันเหล่าสตรีของฮ่องเต้เจิ้งเฟยอวี่ ผู้ปกครองแคว้นต้าหยาง พากันมานั่งเรือชมทิวทัศน์กลางสระหลวง บ้างก็มาเก็บดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน แต่กลับเกิดเหตุเรือชนกัน จนทำให้เรือของฮองเฮาเสิ่นหนิงจินและสนมขั้นกุ้ยเฟย ซ่งรั่วซีล่มลงกลางสระขันทีกำนัลต่างหวีดร้องขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่าผู้ที่พวกเขาหวังให้รอดชีวิตคงไม่พ้นสตรีทั้งสองนางขององค์กษัตริย์“ฝะ ฝ่าบาท-” ภายใต้ความยากลำบากที่กำลังเผชิญอยู่ หนิงจินก็มีความหวังขึ้นมา เมื่อเห็นว่าสวามีของตนและเหล่าองครักษ์กำลังโดดลงกลางสระเสิ่นหนิงจินถีบยันมวลน้ำพยุงร่างกาย ในใจนึกเพียงว่าหากไม่หยุดยั้งความพยายาม อีกเพียงเสี้ยวลมหายใจผู้เป็
Read more
2.ลบเลือน (1)
‘ข้าจะลบเงาท่าน ออกจากใจของข้าให้จนได้’หมอหลวงพากันมายืนรออยู่หน้าตำหนักกวนผิงพักใหญ่ ในที่สุดก็ได้รับอนุญาตให้เข้ามาตรวจพระอาการของมารดาแผ่นดินอาการหลับไม่ตื่นของพระนางทำให้เหล่าหมอหลวงเคร่งเครียดมาตลอดสิบกว่าวัน พอรู้ว่าวันนี้เสิ่นฮองเฮาฟื้นคืนสติ ต่างก็โล่งอกกันถ้วนหน้า“ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านหมอหลวง”“องครักษ์อู่อย่าได้กังวล พระวรกายดีขึ้นเจ็ดถึงแปดส่วนแล้ว ขอเพียงฮองเฮาเสวยให้มาก พักผ่อนให้เพียงพอ ดื่มโอสถทุกเช้า ก็จะดีขึ้นในเร็ววันพ่ะย่ะค่ะ ช่วงนี้ขอฮองเฮาอย่าพึ่งออกไปตากลมด้านนอกนะพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงถอนมือออกจากข้อแขนเล็กด้วยใบหน้ายินดี“ขอบใจท่านหมอมาก ข้าติดหนี้พวกท่านแล้ว”“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอทูลลา”เสิ่นหนิงจินพยักหน้าให้ขันทีฟ่งออกไปส่งหมอหลวง ก่อนจะยื่นมือให้แม่นมซูช่วยพยุงไปนั่งในสวนหลังตำหนัก อยู่แต่ในห้องบรรทมก็พลันจะทำให้รู้สึกอุดอู้เบื่อหน่ายเสียเปล่าๆ“แม่นมซู แจ้งออกไปว่าร่างกายข้ายังอ่อนแอ แม้จะฟื้นแล้วก็ยังต้องพักผ่อน ให้เว้นการคำนับเช้าไปก่อน ข้ายังไม่อยากมีเรื่องให้กวนใจ”“เพคะ หม่อมฉันจะบอกขันทีหน้าตำหนัก ว่ามิให้ผู้ใดเข้ามารบกวน”“อืม” เสียงค
Read more
3. ลบเลือน(2)
“จริงสิ เสี่ยวคุน ข้าว่าจะให้เจ้าช่วยรื้อฟื้นเพลงดาบเสียหน่อย ไม่ได้ฝึกซ้อมเสียนานจนลืมไปหมดแล้ว ขี่ม้า ยิงธนูก็ด้วย”“จะดีหรือเพคะฮองเฮา”“ให้ข้าทำสิ่งที่อยากทำเถิดแม่นมซู ท่านก็รู้ว่าก่อนหน้า ข้าฝืนทนในสิ่งที่มิใช่ตนเองมานานพอแล้ว” สายตาออดอ้อนปนเศร้าหมอง ทำให้ใจนางกำนัลอาวุโสอ่อนยวบเหตุใดจะไม่รู้ว่าคุณหนูของนางมิชมชอบการเย็บปักถักร้อย ไม่ชอบที่ต้องมานั่งนิ่ง ปั้นหน้ายิ้มอ่อนให้กับคนที่ตนเกลียดชัง แต่เพราะต้องมาอยู่ในฐานะฮองเฮาจึงต้องฝืนทน เก็บความสดใส มุทะลุ เอาไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ปั้นแต่งพวกนั้น“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ แต่อย่างไรต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องรักษากิริยา อย่าให้ถึงขั้นท้าประลองกับองครักษ์หน้าตำหนักนะเพคะ”“ข้าไม่ทำๆ ข้ารักแม่นมซูที่สุด”“เช่นนั้นเริ่มวันพรุ่งเลยดีหรือไม่ขอรับ ร่างกายคุณหนูจะได้แข็งแรงขึ้นในเร็ววัน”“เอาสิ แต่เจ้าเบาแรงกับข้าเสียหน่อย ร่างกายข้าตอนนี้ไม่รู้จะจับหอกจับดาบไหวหรือไม่” เสิ่นหนิงจินยิ้มรับอย่างดีใจ แต่ก็แอบกังวลว่าตนเองจะทำได้ไม่ดี เพราะหลังจากที่เข้าวังมา นางก็มิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการต่อสู้อีกเลย วุ่นวายอยู่กับการดูแลวังหลัง“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ อ
Read more
4. ลบเลือน (3)
“พ่ะย่ะค่ะ” อุ้งมือทั้งสองโอบอุ้มช่อดอกไม้อย่างทะนุถนอม“ขอบใจ...นี่รางวัลของเจ้า มานี่สิ ประเดี๋ยวแม่จะป้อนให้” สายตาสว่างจ้าพร้อมกับท่าทีลุกลี้ลุกลน ขยับเข้ามาอ้าปากงับขนมของเด็กชาย สร้างความหนักอึ้งในใจของหนิงจิน รู้สึกผิดที่ก่อนหน้าใช่เด็กบริสุทธิ์เป็นเครื่องมือ“ถูกปากหรือไม่”“...รสดียิ่งพ่ะย่ะค่ะ” แก้มใสเคี้ยวกรุบกรับ ก่อนจะกลืนลงท้องแล้วเอ่ยตอบ“หึๆ จริงสิ ช่วงนี้หมอหลวงยังมิให้แม่ออกนอกตำหนัก หากเจ้ามีสิ่งใดก็มาหาแม่ที่นี่ได้”“ลูก...มาได้หรือพ่ะย่ะค่ะ จะไม่รบกวนเสด็จแม่ใช่หรือไม่”“จะมาเมื่อใดก็มา หากอยากมานอนที่นี่ก็บอก” เสิ่นหนิงจินมองเห็นเงาตนเองในตัวเด็กตรงหน้า อีกฝ่ายเหมือนนางเหลือเกิน ขาดครอบครัว ไร้ที่พึ่งพิง แม้ฝ่าบาทจะเอ็นดูไป่เฉิงมาก แต่ก็มีราชกิจที่ต้องทำคงโดดเดี่ยวอ้างว้างมากเลยสินะ“จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ! อุ๊บ! ขอพระทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”“มิเป็นไร”“ชะ เช่นนั้นลูกขอไปเก็บของมานอนที่นี่ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ลูกจะได้อยู่ดูแลเสด็จแม่ยามดึก” ดวงตาเล็กเปล่งประกายไปด้วยความหวัง“อืม ไปเถิด เอาเพียงของจำเป็นก็พอ มิต้องขนมาทั้งหมด”“พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่” ว่าแล้วเด็กชายก็ก้มคำนับ ก่
Read more
5. ลบเลือน (4)
ปัง! เสียงฝ่ามือกระทบลงบนโต๊ะดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหล่าธารกำนัลต่างก็ทรุดกายก้มหมอบอยู่กับพื้นอย่างรู้หน้าที่“ดื้อด้านนัก ที่ตกน้ำตกท่าไปก็เพราะความดื้อด้านของเจ้า รู้ทั้งรู้ว่าตนเองว่ายน้ำไม่เป็น ยังจะลงไม่ล่องเรืออีก พานทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปกันหมด” คำตำหนิจี้จุดดำในใจของหนิงจินจนเจ็บลึก ดวงหน้างามเชิดมองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยลุ่มหลงเสิ่นหนิงจินมองคนที่ทำให้นางเจ็บช้ำด้วยสายตานิ่งเฉย ทว่าภายในอกกลับเดือดพล่าน ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็นคนช่วยนาง เหตุใดต้องมายุ่ง แล้วที่เอ่ยว่าจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน หมายถึงผู้ใดหมายถึงสนมนางนั้นหรือ“...”“...” ในเมื่ออีกฝ่ายจ้อง หนิงจินก็ไม่คิดจะหลบ“...”“เฮ้อ~” ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงถอนหายใจของฮ่องเต้เจิ้งเฟยอวี่ สงครามนี้จึงเป็นเฟยอวี่ที่ยอมถอนสายตาของตนออกมาแต่ถึงอย่างนั้นภายในศาลาก็ยังไร้เสียงพูดคุยตอบโต้ ต่างคนต่างหันหน้าไปคนละทาง ติดอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง บรรยากาศจึงชวนให้อึดอัดมากขึ้นไปอีกอันที่จริงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ควรเป็นเช่นนี้ ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่เด็ก ด้วยเพราะพี่ชายของพวกเขาเป็นสหายกัน พี่ชายของเจิ้งเฟยอวี่คือฮ่องเต้อง
Read more
6. อำนาจในมือ (1)
‘ข้าเป็นฮองเฮา ใยข้าต้องหวาดกลัวต่ออำนาจสนมเช่นพวกเจ้า’เสียงเอะอะโวยวายดังครึกโครมมาแต่ไกล ย้ำเตือนว่าเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายขึ้นดังที่ขันทีในตำหนักวิ่งมาแจ้ง ทว่าสตรีในชุดโดดเด่นสมฐานะกลับไม่คิดจะรีบเร่ง เยื้องย่างราวกับเดินชมสวนดอกไม้ ข้างกายมีโอรสนอกสายเลือดจับจูงมือมาด้วยอีกคน“เสด็จแม่อย่าไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ลูกได้ยินเสียงข้าวของแตก เกรงว่าเสด็จแม่จะได้รับอันตรายไปด้วย”“องค์ชายอย่าได้กังวลเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะดูแลฮองเฮากับองค์ชายเป็นอย่างดี”“เจ้าตัวคนเดียว จะสู้กับคนมากมายได้อย่างไร ฟังจากเสียงแล้วน่ากลัวนัก”“เชื่อเต๋อคุนเถิด เขาเก่งกาจเรื่องนี้” หนิงจินลูบศีรษะ ปลอบเด็กชาย อันที่จริงนางก็ไม่คิดจะพาเด็กชายมาดูเรื่องไร้แก่สารพวกนี้ ทว่าไป่เฉิงกลับไม่ยอม ร้องจะมาด้วยให้จนได้ดูเหมือนว่าหลายวันที่อยู่ด้วยกัน เด็กชายจะเริ่มจะสนิทใจกับนางมากขึ้น เดี๋ยวนี้กล้าพูด กล้าถาม ทั้งยังกล้าต่อล้อต่อเถียง เมื่อครู่ก็พึ่งขู่นางมาว่าหากไม่พาตนเองมาด้วยจะนำเรื่องไปบอกบิดา หนิงจินจึงต้องพามา“กรี๊ด! ปล่อยข้านะ” เสียงของสนมขั้นเฟย เซี่ยเจียวมี่ ดังลั่นไปทั่วบริเวณ ภาพสองสตรีกำลังดึงทึ้งเส้นผมกันจนยุ่ง
Read more
7. อำนาจในมือ (2)
“...”“แต่เอาเถิด อย่างไรก็พี่น้องร่วมสวามี ครั้งนี้ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ข้าวของที่เสียหายไปทั้งหมด ขันทีฟ่ง ให้คนมาตีราคาข้าวของที่เสียหายไปแล้วเรียกเก็บจากพวกนาง”“พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงตอบรับของขันทีฟ่ง สนมทั้งสองก็ลอบยิ้มกับตัวเอง เสิ่นฮองเฮาพูดจาโอ้อวดอำนาจเสียใหญ่โต สุดท้ายก็ลงโทษเพียงให้พวกนางชดใช้ข้าวของที่เสียหาย“มิต้องหรอกท่านขันที ข้าให้เจ้าไปทั้งหมดนี่ คงพอจะซื้อข้าวของพวกนี้ได้ทั้งหมด” เจียงกุ้ยเฟยโยนถุงเงินลงบนพื้น เซี่ยเจียวมี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้า โยนถุงเงินให้ฟ่งหนานด้วยความเสียดายนางมาจากเผ่าชายแดน ยากนักจะได้ถือเงินทองเป็นกอบเป็นกำเช่นนี้ ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ยอมเสียหน้าเป็นแน่“อะ เอาของข้าไปด้วย เงิน- เงินเท่านี้ข้ามีจ่ายอยู่แล้ว”“ว่าง่ายเช่นนี้ก็ดี อ่อ ในเมื่อพวกเจ้าทำพัง วันนี้ก็ปัดกวดเช็ดถูที่นี่ให้เรียบร้อย วันพรุ่งข้าจะให้ฟ่งหนานซื้อข้าวของมาวางไว้ที่เดิม”“เพคะฮองเฮา พวกเจ้าขึ้นมาจัดการตามที่ฮองเฮาสั่งเสียสิ”“เซี่ยเฟยหูมีปัญหาหรือ ข้าสั่งเจ้าสองคน มิใช่นางกำนัลพวกนั้น”“ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไรเพคะ” เซี่ยเจียวมี่หันมาถามด้วยความสงสัย จะให้พวกนางทำความสะอาดอย่างนั
Read more
8. คับแคบ (1)
‘ต้าหยางคับแคบนักหรือ ท่านกับข้าจึงต้องพบหน้ากันอยู่ร่ำไป’“ถวายพระพรฮองเฮา”“เติ้งเฟย ลุกขึ้นเถิด” เสิ่นฮองเฮา เงยหน้าจากภาพวาดที่กำลังแต่งแต้ม“ทำสิ่งใดกันอยู่หรือเพคะ เหตุใดเจียงกุ้ยเฟยกับเซี่ยเฟยถึงได้...” ภาพที่เติ้งซูหลินเห็นตรงหน้าช่างหาดูได้ยากยิ่ง สนมทั้งสองปัดกวาดเช็ดถูศาลาด้วยสีหน้าบึ้งตึง สภาพของที่นี่ดูแล้วคงเกิดสงครามขึ้นอย่างที่ขันทีนำข่าวไปแจ้ง“มิมีอันใด พวกนางทำข้าวของเสียหาย ข้าเลยให้จัดการเก็บกวาดด้วยตนเอง เจ้าว่าบทลงโทษของข้ายุติธรรมหรือไม่”“เพคะ ผู้ใดก่อ ต้องเป็นผู้รับกรรม ท่านลุงของหม่อมฉันเคยสอนไว้เพคะ”“ฮ่าๆ เป็นคำสอนที่ซื่อตรงหนักแน่น สมกับเป็นสกุลแม่ทัพ” เสิ่นหนิงจินหัวเราะออกมาอย่างพอใจ ไม่ใช่เพียงเพราะถูกใจคำพูดของซูหลิน แต่นางตลกขบขันสีหน้าและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของสองสนม“ขอบพระทัยฮองเฮา” เติ้งซูหลินก้มคำนับอย่างนอบน้อมสนมขั้นเฟยนางนี้เป็นหลานสาวแม่ทัพ ซ้ำยังเคยจับหอกถือดาบเคียงข้างผู้เป็นลุง จึงรู้จักลำบากตั้งแต่เด็กและแน่นอนว่าเทิดทูนนายไว้เหนือหัว หนิงจินจึงค่อนข้างสนิทใจกับซูหลินกว่าสนมนางอื่นทั้งสองนั่งเล่นพูดคุยกันจนศาลาที่สภาพเละเทะกลับมาสะอาดสะอ
Read more
9. คับแคบ (2)
แต่ยิ่งไม่อยากเจอ ก็ยิ่งจะได้เจอเสิ่นหนิงจินที่กำลังเก็บดอกไม้ไปทำถุงหอม เหลือบไปเห็นร่างองอาจเดินนำเหล่าขันทีกำนัลมาทางนี้ ก็รีบดึงแม่นมซูนั่งลง หลบข้างพุ่มไม้ เห็นเช่นนั้นข้ารับใช้ตำหนักกวนผิงก็ยอบนั่งเช่นเดียวกับนาย“ไปหรือยัง”“เอ่อ ฝ่าบาทหรือเพคะ เดินผ่านไปแล้วเพคะ”“จิ๊ ข้าไม่มีอารมณ์ทำถุงหอมแล้ว เราไปคอกม้ากันเถิด เต๋อคุน! วันนี้เจ้าช่วยข้าเลือกม้าที เผื่อใช้ออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก” ทันทีที่เจ้านายสั่ง ทุกคนก็มุ่งหน้าไปที่คอกม้า โดยไม่รู้เลยว่าการหมอบหลบเมื่อครู่ ไม่ได้แนบเนียนสักนิด“ถวายพระพรฮองเฮา”“ข้าอยากได้ม้าสักตัว”“ชะ เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ” หนิงจินเดินตามคนดูแลคอกไปดูม้าพันธุ์ดี ด้วยคำปรึกษาของเต๋อคุนและคนเลี้ยงม้า สุดท้ายหนิงจินจึงเลือกมาได้สองตัว ตัวหนึ่งเป็นม้าสีโลหิตดุดัน อีกตัวมีสีขาวนวลสวยสง่าในสายตาของหนิงจินพวกมันต่างก็สวยทั้งคู่ จึงตัดสินใจไม่ได้สักที“อืม~”“สีขาวเหมาะกับเจ้า”“ฝะ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง พอหันไปมองจึงพบว่าเป็นฮ่องเต้ของแคว้น ธารกำนัลต่างค้อมตัวถอยห่างจากบริเวณนั้นอย่างรู้งาน“ตัวนี้บังคับยาก นิสัยมันขี้ใจร้อน ไม่ฟังคำเจ้าของ” มือหนาล
Read more
10. คับแคบ (3)
“หึ เชื้อพระวงศ์หรือคุณหนูสกุลไหนแอบหนีเที่ยวล่ะนี่...ข้ามีนามว่าจ้าวฮุ้ยฮวา”“อึก มองออกง่ายถึงเพียงนั้นเลยหรือ”“บุรุษจะมีใบหน้าหวานหยดเช่นใด ลูกกระเดือกก็ต้องมีให้เห็น และไม่มีทางหวงแหนหน้าอก เช่นที่เจ้าเป็นอยู่” ท่าทางมั่นใจของจ้าวฮุ้ยฮวา ทำให้หนิงจินกับเต๋อคุนหันมองกันอย่างอ่อนใจหากผู้อื่นยังมองออก คนที่เคยพบเห็นนางคงเดาได้ไม่ยาก คืนนี้ต้องหลบเลี่ยงคนรู้จัก มิเช่นนั้นความแตกเป็นแน่“เช่นนั้นท่านช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้หรือไม่ ข้าเพียงแค่อยากมาดูกายกรรม”“กายกรรมอันใดของเจ้า”“ก็คณะกายกรรมที่เดินทางมาจากแคว้นเฉวียนอย่างไรขอรับ” เต๋อคุนตอบฉะฉาน ทว่าสาวใหญ่กลับทำหน้ามึนงง“เขาจะมาวันพรุ่ง มิใช่วันนี้”“หา!” / “หา!” เสียงนายบ่าวประสานกัน ครานี้เต๋อคุนได้รับสายตาคาดโทษไปเต็มๆ กว่าจะหนีออกมาได้อย่างแนบเนียน กลับมาผิดวันเสียได้“ฮ่าๆ อย่าทำหน้าเช่นนั้นเลย เอาเป็นว่าพวกเจ้ามาที่หอของข้าก่อนก็แล้วกัน แม้จะไม่มีกายกรรมให้ดู แต่ก็มีการแสดงรื่นเริงใจอยู่บ้าง”“...”“ถือว่าแทนคำขอบคุณที่ช่วยข้าไว้เมื่อครู่...แม้ว่าข้าจะไม่ต้องการเลยก็ตาม”“เอ๋” คำพูดชวนสงสัย ทำให้หนิงจินตัดสินใจไปเที่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status