ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที

ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-13
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
9.5
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
44Bab
5.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ยามข้ารักท่าน ท่านมิห่วงหา ยามข้าหมดใจ ไร้ซึ่งยินดียินร้าย เหตุใดท่านต้องแสร้งนึกถึงความหลัง เหนี่ยวรั้งข้าไว้ข้างกายเช่นนี้” เรื่องย่อ : เพราะเขาทนมองนางตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างเลือดเย็น เช่นนี้นางยังผูกใจรักเขาได้อยู่อีกหรือ บุรุษเช่นนี้หรือที่นางใฝ่หา เสิ่นหนิงจิน ฮองเฮาแห่งต้าหยาง เคยพยายามทุกวิถีทางให้นางได้อยู่ในสายตาชายที่รัก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรความสัมพันธ์อันเก่าก่อนของนางและเขาก็มิอาจหวนกลับ ‘จินเอ๋อร์ของอวี่เกอ’ ยากจะหวนกลับ คงหลงเหลือเพียง ‘ฮ่องเต้และฮองเฮาแห่งต้าหยาง’เท่านั้น เจิ้งเฟยอวี่ x เสิ่นหนิงจิน “หากเป็นเมื่อก่อนเจ้าคงไม่มองข้าด้วยสายตาเช่นนี้” “มิต้องกังวลไปเพคะ หม่อมฉันอยู่มองพระองค์ด้วยสายตาเช่นนี้อีกไม่นานนักหรอก” “หมายความว่าอย่างไร...” “หม่อมฉันมิอยากเป็นฮองเฮาแล้วเพคะ” “...” “หากฝ่าบาทจะกรุณา ช่วยมอบอิสระให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ”

Lihat lebih banyak

Bab 1

1.ไร้เงา

矢崎香織は結婚したが、新郎は一向に現れなかった。

白無垢の衣装、壁に飾られた飾り、その華やかな装飾の一つ一つが、まるで彼女の顔を平手打ちをしているのようだった。

なんという屈辱!悔しい!

しかし、どうしようもない。

生まれた時から、彼女の人生は他人に握られておりそれは結婚も例外ではなかった。

水原家に嫁ぐのも、ただ彼女の強欲な父親のせいだった。

彼女の祖父はかつて水原先生の運転手だった。しかしある事故の際、水原先生を救うために命を落とした。

家族が経営する小規模企業は巨額の借金を抱え、破産の危機に瀕していた。抜け目ない父親は水原家にお金を求めれば、その恩はすぐに無くなることが分かっていたため、さらに利己的な方法を考えた。そこで、水原先生の孫である水原圭介と自分の娘の結婚を提案した。

水原家の財産であれば、多額の結納金が得られるし、

水原家との縁もできる。

水原家は面子を重んじるために、断ることができなかった。

この結婚は圭介に多大な不満を募らせた。そのため、結婚式に姿を見せることもなく、彼女が外で妻と名乗ることも禁じた。

この一連の出来事では無い。、誰も彼女の意志を問うことはなかった。

彼女は明るい瞳を開き、長い睫毛が微かに震え、その奥にはいくらかの頑固さを秘めていた。

新婚初夜をどう過ごすか悩んでいた時、同僚からのメッセージを受け取った。

同僚との代わりに夜勤を頼まれたのだ。

彼女はタクシーに乗って病院へ向かった。

白無垢の衣装は白衣に変わった。

ガチャリという音とともに、当直室のドアが急に激しく開かれた。

彼女が顔を上げようとした瞬間、パチンと音がして、部屋の電気が消えた。

香織は驚いて、毛が逆立った。

「誰……」

その言葉を言い終わる前に、彼女は机の上に押し倒された。ガチャッという音とともに、机上のものが床に転がり落ちた。そして鋭いナイフが首に押し当てられ、「黙れ!」と脅された。

薄暗い光の中、彼女が見えたのは血まみれの男の顔と鋭い瞳だけだった。

鼻先に漂う強烈な血の匂いから、彼女はこの男が傷を負っていることがわかった。

しかし職業柄のおかげで、彼女は冷静さを保っていた。

彼女はそっと脚を曲げ、男の急所を狙おうとした。だがその動きはすぐに男に気づかれ、不安定な足を強く挟まれた。

「こっちに来たのを見たが」

足音がドアに向かって迫ってきた。

彼らの様子からして、すぐにドアが開けられそうだった。

急迫した状況に迫られ、男は彼女の唇にキスをした。

香織は抵抗し男を少し押し返したが、男は手に持っていたナイフを使おうとはしなかった。

彼女は一瞬、戸惑った。

ガチャリ!

ちょうどその時、ドアの取っ手が回された。

香織は意を決して仰向けになり、男にキスをし彼の首に腕を回した。

彼女の声は震えていたが、手はしっかりと男を掴んでいた。「助けてあげるわ」

男の喉仏が上下に動き、次の瞬間には彼は主導権を握り返し、熱い吐息が彼女の耳元にかかった。そして低くてセクシーな声で言った。「必ず責任を取る」

しかし、男は誤解してた。彼女はただ演じていただけだったのだ。

突然、部屋のドアが開け放たれた。

彼女はテレビドラマを真似して、わざと甘い喘ぎ声を漏らした。その官能的な声に男は魅了された。

それの声はドア前の男たちの心さえも揺さぶった。

「マジ?病院で不倫か?本当に刺激的だな」

ドアが少しだけ開かれ、廊下の光が斜めに差し込んだ。香織の体に光が当たり、男が彼女の体を押さえつけ、ドア口の男たちの視線を遮った。薄暗い光の中で、交わる影だけが見えた。

「絶対に水原じゃない。あいつはあんなに傷ついていたんだ、こんなことは無理だ」

「あの女、すごい声だぞ」

「くそっ、早く行こう。あいつを見つけないと終わりだ」

バタバタと音を立て、足音が遠ざかっていった。

男はその一行が去ったことを分かっていたが、自分がこの見知らぬ女性に覚えのない欲望を感じていることに気づいた。

雰囲気がそうさせたのだろうか。それともあるいは二人の体勢があまりにも親密すぎたのもあるだろう。そのとき香織の抑えきれない反抗心が爆発した。

彼女の人生はいつも他人に左右され、暗闇に包まれていた。

彼女は自分を放縦することで、それに抵抗しようとしていたのだ!

香織はほとんど抵抗せず、男に自らの全てを差し出した。

……

事後、男は彼女の頬に軽くキスをし、低い声で囁いた。「君を必ず探しに来る」と言い残して素早くその場を去った。

香織はしばらく動けなかった。腰が机の縁に当たったせいで、焼けるように痛んだ。

その時、机の端に落ちかけていた電話が鳴った。

彼女は手を伸ばして取り、通話ボタンを押すと向こうから焦った声が聞こえた。「平沢先生、救急センターに交通事故の重傷者が運ばれてきました。早く来てください」

香織は声を整え、冷静に答えた。「分かりました。すぐに行きます」

電話を置いて、数秒間呆然としていた。さっきのことは……

乱れた服と下半身の違和感が、さっきの出来事が夢ではなく、現実であったことを告げていた。彼女は新婚初夜に見知らぬ男と……

それは彼女の人生で最も反抗的な行動だった。

しかし、今はそれを考えている場合ではない。彼女は服を着て急いで救急センターに向かった。

そして一晩中忙しく過ごした。

当直室に戻ると、部屋は依然として散らかっていた。

昨夜のことを思い出し、彼女の手は微かに震えた。

「矢崎先生、夜勤を代わってくださって本当にありがとうございます」平沢美穂が笑顔で近づいてきた。

香織は無理矢理唇を動かし、微笑んだ。「どういたしまして」

「用事が済んだので、休んでください」美穂は部屋の散らかり具合に気づき、眉をひそめた。「これはどうしたんですか?」

香織は顔をそむけ、目の動揺を隠すように、「すみません、私がうっかり落としてしまったんです。あなたが来たのなら、私は先に失礼しますね」と言った。

美穂は彼女が変な感じがしたが、特に気に留めることなく、部屋の片付けを始めた。

ところが、その時、院長が圭介の助手である井上誠を連れて現れた。
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกค่ะ แค่ส่วนตัวไม่ชอบพระเอกที่เป็นเต้มีหลายเมีย นอกนั่นก็ดีหมด
2026-03-14 21:40:10
2
0
ไหม เล่า
ไหม เล่า
สนุกมาก..ชอบ...
2026-02-14 23:33:22
1
0
44 Bab
1.ไร้เงา
‘เมื่อใดกันที่ในใจท่าน ไร้ซึ่งเงาของข้า หรืออันที่จริง...มันมิเคยมีข้าอยู่ในนั้นตั้งแต่แรก’สตรีสูงศักดิ์ในชุดปักดิ้นทอง กำลังใช้สองแขนตะเกียกตะกายอยู่ในผืนน้ำเย็นเฉียบ พยุงตัวให้ใบหน้าโผล่พ้นเพื่อกอบโกยเอาลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ทว่าร่างกายกลับเหมือนจะถูกฉุดดึงลงสู่ก้นสระ“อึก ช่วย-” ฮองเฮาของแผ่นดิน ผลุบโผล่อยู่กลางสระน้ำที่หนาวเหน็บ ตากลมมองไปรอบข้าง มีผู้คนลอยคออยู่ในสระเกือบสิบชีวิต เพราะเหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นช่วงสายของวันเหล่าสตรีของฮ่องเต้เจิ้งเฟยอวี่ ผู้ปกครองแคว้นต้าหยาง พากันมานั่งเรือชมทิวทัศน์กลางสระหลวง บ้างก็มาเก็บดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน แต่กลับเกิดเหตุเรือชนกัน จนทำให้เรือของฮองเฮาเสิ่นหนิงจินและสนมขั้นกุ้ยเฟย ซ่งรั่วซีล่มลงกลางสระขันทีกำนัลต่างหวีดร้องขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่าผู้ที่พวกเขาหวังให้รอดชีวิตคงไม่พ้นสตรีทั้งสองนางขององค์กษัตริย์“ฝะ ฝ่าบาท-” ภายใต้ความยากลำบากที่กำลังเผชิญอยู่ หนิงจินก็มีความหวังขึ้นมา เมื่อเห็นว่าสวามีของตนและเหล่าองครักษ์กำลังโดดลงกลางสระเสิ่นหนิงจินถีบยันมวลน้ำพยุงร่างกาย ในใจนึกเพียงว่าหากไม่หยุดยั้งความพยายาม อีกเพียงเสี้ยวลมหายใจผู้เป็
Baca selengkapnya
2.ลบเลือน (1)
‘ข้าจะลบเงาท่าน ออกจากใจของข้าให้จนได้’หมอหลวงพากันมายืนรออยู่หน้าตำหนักกวนผิงพักใหญ่ ในที่สุดก็ได้รับอนุญาตให้เข้ามาตรวจพระอาการของมารดาแผ่นดินอาการหลับไม่ตื่นของพระนางทำให้เหล่าหมอหลวงเคร่งเครียดมาตลอดสิบกว่าวัน พอรู้ว่าวันนี้เสิ่นฮองเฮาฟื้นคืนสติ ต่างก็โล่งอกกันถ้วนหน้า“ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านหมอหลวง”“องครักษ์อู่อย่าได้กังวล พระวรกายดีขึ้นเจ็ดถึงแปดส่วนแล้ว ขอเพียงฮองเฮาเสวยให้มาก พักผ่อนให้เพียงพอ ดื่มโอสถทุกเช้า ก็จะดีขึ้นในเร็ววันพ่ะย่ะค่ะ ช่วงนี้ขอฮองเฮาอย่าพึ่งออกไปตากลมด้านนอกนะพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงถอนมือออกจากข้อแขนเล็กด้วยใบหน้ายินดี“ขอบใจท่านหมอมาก ข้าติดหนี้พวกท่านแล้ว”“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอทูลลา”เสิ่นหนิงจินพยักหน้าให้ขันทีฟ่งออกไปส่งหมอหลวง ก่อนจะยื่นมือให้แม่นมซูช่วยพยุงไปนั่งในสวนหลังตำหนัก อยู่แต่ในห้องบรรทมก็พลันจะทำให้รู้สึกอุดอู้เบื่อหน่ายเสียเปล่าๆ“แม่นมซู แจ้งออกไปว่าร่างกายข้ายังอ่อนแอ แม้จะฟื้นแล้วก็ยังต้องพักผ่อน ให้เว้นการคำนับเช้าไปก่อน ข้ายังไม่อยากมีเรื่องให้กวนใจ”“เพคะ หม่อมฉันจะบอกขันทีหน้าตำหนัก ว่ามิให้ผู้ใดเข้ามารบกวน”“อืม” เสียงค
Baca selengkapnya
3. ลบเลือน(2)
“จริงสิ เสี่ยวคุน ข้าว่าจะให้เจ้าช่วยรื้อฟื้นเพลงดาบเสียหน่อย ไม่ได้ฝึกซ้อมเสียนานจนลืมไปหมดแล้ว ขี่ม้า ยิงธนูก็ด้วย”“จะดีหรือเพคะฮองเฮา”“ให้ข้าทำสิ่งที่อยากทำเถิดแม่นมซู ท่านก็รู้ว่าก่อนหน้า ข้าฝืนทนในสิ่งที่มิใช่ตนเองมานานพอแล้ว” สายตาออดอ้อนปนเศร้าหมอง ทำให้ใจนางกำนัลอาวุโสอ่อนยวบเหตุใดจะไม่รู้ว่าคุณหนูของนางมิชมชอบการเย็บปักถักร้อย ไม่ชอบที่ต้องมานั่งนิ่ง ปั้นหน้ายิ้มอ่อนให้กับคนที่ตนเกลียดชัง แต่เพราะต้องมาอยู่ในฐานะฮองเฮาจึงต้องฝืนทน เก็บความสดใส มุทะลุ เอาไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ปั้นแต่งพวกนั้น“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ แต่อย่างไรต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องรักษากิริยา อย่าให้ถึงขั้นท้าประลองกับองครักษ์หน้าตำหนักนะเพคะ”“ข้าไม่ทำๆ ข้ารักแม่นมซูที่สุด”“เช่นนั้นเริ่มวันพรุ่งเลยดีหรือไม่ขอรับ ร่างกายคุณหนูจะได้แข็งแรงขึ้นในเร็ววัน”“เอาสิ แต่เจ้าเบาแรงกับข้าเสียหน่อย ร่างกายข้าตอนนี้ไม่รู้จะจับหอกจับดาบไหวหรือไม่” เสิ่นหนิงจินยิ้มรับอย่างดีใจ แต่ก็แอบกังวลว่าตนเองจะทำได้ไม่ดี เพราะหลังจากที่เข้าวังมา นางก็มิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการต่อสู้อีกเลย วุ่นวายอยู่กับการดูแลวังหลัง“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ อ
Baca selengkapnya
4. ลบเลือน (3)
“พ่ะย่ะค่ะ” อุ้งมือทั้งสองโอบอุ้มช่อดอกไม้อย่างทะนุถนอม“ขอบใจ...นี่รางวัลของเจ้า มานี่สิ ประเดี๋ยวแม่จะป้อนให้” สายตาสว่างจ้าพร้อมกับท่าทีลุกลี้ลุกลน ขยับเข้ามาอ้าปากงับขนมของเด็กชาย สร้างความหนักอึ้งในใจของหนิงจิน รู้สึกผิดที่ก่อนหน้าใช่เด็กบริสุทธิ์เป็นเครื่องมือ“ถูกปากหรือไม่”“...รสดียิ่งพ่ะย่ะค่ะ” แก้มใสเคี้ยวกรุบกรับ ก่อนจะกลืนลงท้องแล้วเอ่ยตอบ“หึๆ จริงสิ ช่วงนี้หมอหลวงยังมิให้แม่ออกนอกตำหนัก หากเจ้ามีสิ่งใดก็มาหาแม่ที่นี่ได้”“ลูก...มาได้หรือพ่ะย่ะค่ะ จะไม่รบกวนเสด็จแม่ใช่หรือไม่”“จะมาเมื่อใดก็มา หากอยากมานอนที่นี่ก็บอก” เสิ่นหนิงจินมองเห็นเงาตนเองในตัวเด็กตรงหน้า อีกฝ่ายเหมือนนางเหลือเกิน ขาดครอบครัว ไร้ที่พึ่งพิง แม้ฝ่าบาทจะเอ็นดูไป่เฉิงมาก แต่ก็มีราชกิจที่ต้องทำคงโดดเดี่ยวอ้างว้างมากเลยสินะ“จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ! อุ๊บ! ขอพระทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”“มิเป็นไร”“ชะ เช่นนั้นลูกขอไปเก็บของมานอนที่นี่ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ลูกจะได้อยู่ดูแลเสด็จแม่ยามดึก” ดวงตาเล็กเปล่งประกายไปด้วยความหวัง“อืม ไปเถิด เอาเพียงของจำเป็นก็พอ มิต้องขนมาทั้งหมด”“พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่” ว่าแล้วเด็กชายก็ก้มคำนับ ก่
Baca selengkapnya
5. ลบเลือน (4)
ปัง! เสียงฝ่ามือกระทบลงบนโต๊ะดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหล่าธารกำนัลต่างก็ทรุดกายก้มหมอบอยู่กับพื้นอย่างรู้หน้าที่“ดื้อด้านนัก ที่ตกน้ำตกท่าไปก็เพราะความดื้อด้านของเจ้า รู้ทั้งรู้ว่าตนเองว่ายน้ำไม่เป็น ยังจะลงไม่ล่องเรืออีก พานทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปกันหมด” คำตำหนิจี้จุดดำในใจของหนิงจินจนเจ็บลึก ดวงหน้างามเชิดมองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยลุ่มหลงเสิ่นหนิงจินมองคนที่ทำให้นางเจ็บช้ำด้วยสายตานิ่งเฉย ทว่าภายในอกกลับเดือดพล่าน ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็นคนช่วยนาง เหตุใดต้องมายุ่ง แล้วที่เอ่ยว่าจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน หมายถึงผู้ใดหมายถึงสนมนางนั้นหรือ“...”“...” ในเมื่ออีกฝ่ายจ้อง หนิงจินก็ไม่คิดจะหลบ“...”“เฮ้อ~” ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงถอนหายใจของฮ่องเต้เจิ้งเฟยอวี่ สงครามนี้จึงเป็นเฟยอวี่ที่ยอมถอนสายตาของตนออกมาแต่ถึงอย่างนั้นภายในศาลาก็ยังไร้เสียงพูดคุยตอบโต้ ต่างคนต่างหันหน้าไปคนละทาง ติดอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง บรรยากาศจึงชวนให้อึดอัดมากขึ้นไปอีกอันที่จริงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ควรเป็นเช่นนี้ ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่เด็ก ด้วยเพราะพี่ชายของพวกเขาเป็นสหายกัน พี่ชายของเจิ้งเฟยอวี่คือฮ่องเต้อง
Baca selengkapnya
6. อำนาจในมือ (1)
‘ข้าเป็นฮองเฮา ใยข้าต้องหวาดกลัวต่ออำนาจสนมเช่นพวกเจ้า’เสียงเอะอะโวยวายดังครึกโครมมาแต่ไกล ย้ำเตือนว่าเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายขึ้นดังที่ขันทีในตำหนักวิ่งมาแจ้ง ทว่าสตรีในชุดโดดเด่นสมฐานะกลับไม่คิดจะรีบเร่ง เยื้องย่างราวกับเดินชมสวนดอกไม้ ข้างกายมีโอรสนอกสายเลือดจับจูงมือมาด้วยอีกคน“เสด็จแม่อย่าไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ลูกได้ยินเสียงข้าวของแตก เกรงว่าเสด็จแม่จะได้รับอันตรายไปด้วย”“องค์ชายอย่าได้กังวลเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะดูแลฮองเฮากับองค์ชายเป็นอย่างดี”“เจ้าตัวคนเดียว จะสู้กับคนมากมายได้อย่างไร ฟังจากเสียงแล้วน่ากลัวนัก”“เชื่อเต๋อคุนเถิด เขาเก่งกาจเรื่องนี้” หนิงจินลูบศีรษะ ปลอบเด็กชาย อันที่จริงนางก็ไม่คิดจะพาเด็กชายมาดูเรื่องไร้แก่สารพวกนี้ ทว่าไป่เฉิงกลับไม่ยอม ร้องจะมาด้วยให้จนได้ดูเหมือนว่าหลายวันที่อยู่ด้วยกัน เด็กชายจะเริ่มจะสนิทใจกับนางมากขึ้น เดี๋ยวนี้กล้าพูด กล้าถาม ทั้งยังกล้าต่อล้อต่อเถียง เมื่อครู่ก็พึ่งขู่นางมาว่าหากไม่พาตนเองมาด้วยจะนำเรื่องไปบอกบิดา หนิงจินจึงต้องพามา“กรี๊ด! ปล่อยข้านะ” เสียงของสนมขั้นเฟย เซี่ยเจียวมี่ ดังลั่นไปทั่วบริเวณ ภาพสองสตรีกำลังดึงทึ้งเส้นผมกันจนยุ่ง
Baca selengkapnya
7. อำนาจในมือ (2)
“...”“แต่เอาเถิด อย่างไรก็พี่น้องร่วมสวามี ครั้งนี้ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ข้าวของที่เสียหายไปทั้งหมด ขันทีฟ่ง ให้คนมาตีราคาข้าวของที่เสียหายไปแล้วเรียกเก็บจากพวกนาง”“พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงตอบรับของขันทีฟ่ง สนมทั้งสองก็ลอบยิ้มกับตัวเอง เสิ่นฮองเฮาพูดจาโอ้อวดอำนาจเสียใหญ่โต สุดท้ายก็ลงโทษเพียงให้พวกนางชดใช้ข้าวของที่เสียหาย“มิต้องหรอกท่านขันที ข้าให้เจ้าไปทั้งหมดนี่ คงพอจะซื้อข้าวของพวกนี้ได้ทั้งหมด” เจียงกุ้ยเฟยโยนถุงเงินลงบนพื้น เซี่ยเจียวมี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้า โยนถุงเงินให้ฟ่งหนานด้วยความเสียดายนางมาจากเผ่าชายแดน ยากนักจะได้ถือเงินทองเป็นกอบเป็นกำเช่นนี้ ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ยอมเสียหน้าเป็นแน่“อะ เอาของข้าไปด้วย เงิน- เงินเท่านี้ข้ามีจ่ายอยู่แล้ว”“ว่าง่ายเช่นนี้ก็ดี อ่อ ในเมื่อพวกเจ้าทำพัง วันนี้ก็ปัดกวดเช็ดถูที่นี่ให้เรียบร้อย วันพรุ่งข้าจะให้ฟ่งหนานซื้อข้าวของมาวางไว้ที่เดิม”“เพคะฮองเฮา พวกเจ้าขึ้นมาจัดการตามที่ฮองเฮาสั่งเสียสิ”“เซี่ยเฟยหูมีปัญหาหรือ ข้าสั่งเจ้าสองคน มิใช่นางกำนัลพวกนั้น”“ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไรเพคะ” เซี่ยเจียวมี่หันมาถามด้วยความสงสัย จะให้พวกนางทำความสะอาดอย่างนั
Baca selengkapnya
8. คับแคบ (1)
‘ต้าหยางคับแคบนักหรือ ท่านกับข้าจึงต้องพบหน้ากันอยู่ร่ำไป’“ถวายพระพรฮองเฮา”“เติ้งเฟย ลุกขึ้นเถิด” เสิ่นฮองเฮา เงยหน้าจากภาพวาดที่กำลังแต่งแต้ม“ทำสิ่งใดกันอยู่หรือเพคะ เหตุใดเจียงกุ้ยเฟยกับเซี่ยเฟยถึงได้...” ภาพที่เติ้งซูหลินเห็นตรงหน้าช่างหาดูได้ยากยิ่ง สนมทั้งสองปัดกวาดเช็ดถูศาลาด้วยสีหน้าบึ้งตึง สภาพของที่นี่ดูแล้วคงเกิดสงครามขึ้นอย่างที่ขันทีนำข่าวไปแจ้ง“มิมีอันใด พวกนางทำข้าวของเสียหาย ข้าเลยให้จัดการเก็บกวาดด้วยตนเอง เจ้าว่าบทลงโทษของข้ายุติธรรมหรือไม่”“เพคะ ผู้ใดก่อ ต้องเป็นผู้รับกรรม ท่านลุงของหม่อมฉันเคยสอนไว้เพคะ”“ฮ่าๆ เป็นคำสอนที่ซื่อตรงหนักแน่น สมกับเป็นสกุลแม่ทัพ” เสิ่นหนิงจินหัวเราะออกมาอย่างพอใจ ไม่ใช่เพียงเพราะถูกใจคำพูดของซูหลิน แต่นางตลกขบขันสีหน้าและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของสองสนม“ขอบพระทัยฮองเฮา” เติ้งซูหลินก้มคำนับอย่างนอบน้อมสนมขั้นเฟยนางนี้เป็นหลานสาวแม่ทัพ ซ้ำยังเคยจับหอกถือดาบเคียงข้างผู้เป็นลุง จึงรู้จักลำบากตั้งแต่เด็กและแน่นอนว่าเทิดทูนนายไว้เหนือหัว หนิงจินจึงค่อนข้างสนิทใจกับซูหลินกว่าสนมนางอื่นทั้งสองนั่งเล่นพูดคุยกันจนศาลาที่สภาพเละเทะกลับมาสะอาดสะอ
Baca selengkapnya
9. คับแคบ (2)
แต่ยิ่งไม่อยากเจอ ก็ยิ่งจะได้เจอเสิ่นหนิงจินที่กำลังเก็บดอกไม้ไปทำถุงหอม เหลือบไปเห็นร่างองอาจเดินนำเหล่าขันทีกำนัลมาทางนี้ ก็รีบดึงแม่นมซูนั่งลง หลบข้างพุ่มไม้ เห็นเช่นนั้นข้ารับใช้ตำหนักกวนผิงก็ยอบนั่งเช่นเดียวกับนาย“ไปหรือยัง”“เอ่อ ฝ่าบาทหรือเพคะ เดินผ่านไปแล้วเพคะ”“จิ๊ ข้าไม่มีอารมณ์ทำถุงหอมแล้ว เราไปคอกม้ากันเถิด เต๋อคุน! วันนี้เจ้าช่วยข้าเลือกม้าที เผื่อใช้ออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก” ทันทีที่เจ้านายสั่ง ทุกคนก็มุ่งหน้าไปที่คอกม้า โดยไม่รู้เลยว่าการหมอบหลบเมื่อครู่ ไม่ได้แนบเนียนสักนิด“ถวายพระพรฮองเฮา”“ข้าอยากได้ม้าสักตัว”“ชะ เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ” หนิงจินเดินตามคนดูแลคอกไปดูม้าพันธุ์ดี ด้วยคำปรึกษาของเต๋อคุนและคนเลี้ยงม้า สุดท้ายหนิงจินจึงเลือกมาได้สองตัว ตัวหนึ่งเป็นม้าสีโลหิตดุดัน อีกตัวมีสีขาวนวลสวยสง่าในสายตาของหนิงจินพวกมันต่างก็สวยทั้งคู่ จึงตัดสินใจไม่ได้สักที“อืม~”“สีขาวเหมาะกับเจ้า”“ฝะ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง พอหันไปมองจึงพบว่าเป็นฮ่องเต้ของแคว้น ธารกำนัลต่างค้อมตัวถอยห่างจากบริเวณนั้นอย่างรู้งาน“ตัวนี้บังคับยาก นิสัยมันขี้ใจร้อน ไม่ฟังคำเจ้าของ” มือหนาล
Baca selengkapnya
10. คับแคบ (3)
“หึ เชื้อพระวงศ์หรือคุณหนูสกุลไหนแอบหนีเที่ยวล่ะนี่...ข้ามีนามว่าจ้าวฮุ้ยฮวา”“อึก มองออกง่ายถึงเพียงนั้นเลยหรือ”“บุรุษจะมีใบหน้าหวานหยดเช่นใด ลูกกระเดือกก็ต้องมีให้เห็น และไม่มีทางหวงแหนหน้าอก เช่นที่เจ้าเป็นอยู่” ท่าทางมั่นใจของจ้าวฮุ้ยฮวา ทำให้หนิงจินกับเต๋อคุนหันมองกันอย่างอ่อนใจหากผู้อื่นยังมองออก คนที่เคยพบเห็นนางคงเดาได้ไม่ยาก คืนนี้ต้องหลบเลี่ยงคนรู้จัก มิเช่นนั้นความแตกเป็นแน่“เช่นนั้นท่านช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้หรือไม่ ข้าเพียงแค่อยากมาดูกายกรรม”“กายกรรมอันใดของเจ้า”“ก็คณะกายกรรมที่เดินทางมาจากแคว้นเฉวียนอย่างไรขอรับ” เต๋อคุนตอบฉะฉาน ทว่าสาวใหญ่กลับทำหน้ามึนงง“เขาจะมาวันพรุ่ง มิใช่วันนี้”“หา!” / “หา!” เสียงนายบ่าวประสานกัน ครานี้เต๋อคุนได้รับสายตาคาดโทษไปเต็มๆ กว่าจะหนีออกมาได้อย่างแนบเนียน กลับมาผิดวันเสียได้“ฮ่าๆ อย่าทำหน้าเช่นนั้นเลย เอาเป็นว่าพวกเจ้ามาที่หอของข้าก่อนก็แล้วกัน แม้จะไม่มีกายกรรมให้ดู แต่ก็มีการแสดงรื่นเริงใจอยู่บ้าง”“...”“ถือว่าแทนคำขอบคุณที่ช่วยข้าไว้เมื่อครู่...แม้ว่าข้าจะไม่ต้องการเลยก็ตาม”“เอ๋” คำพูดชวนสงสัย ทำให้หนิงจินตัดสินใจไปเที่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status