ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก

ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก

last update최신 업데이트 : 2026-02-22
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
8
1 평가. 1 리뷰
97챕터
3.7K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เจียงลี่มี่ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่รอดตายในนิยายที่เธอรู้เรื่องทุกอย่าง ผ่านไปครึ่งเรื่องเหตุการณ์ในนิยายเริ่มไม่ตรงปก ฉันเป็นแค่ดารานะ ไม่ได้แมรี่ซูเหมือนในซีรีส์ แล้วแบบนี้ฉันจะไปต่อยังไงละเนี่ย

더 보기

1화

1.เจียงลี่มี่ นางเอกคนดัง

**A special thank you to my Delta, Angela, for writing the poem that you'll see throughout this novel.

Let this be read in whispered halls,

Where shadows linger and embers call.

A tale of fire, of sky, of strife,

Of stolen eggs and secret life.

Skylar

I look at myself in the mirror as my maids put the finishing touches on my hair while adding the royal jewels to my neck, wrists, and ears. Being a princess has its privileges.

It also has its struggles.

My father, King Augustus, is returning home tonight. He’s been away for a week, so the entire kingdom will be celebrating his return. Since I am an only child and my mother died when I was very young, I was in charge of making sure that everything was ready for this evening.

My father was out hunting dragon eggs again. I hope, like the last three times he went out, that he comes home without an egg.

There are six colors of dragons – the rarest are the golden queens. They are the most powerful of all dragons. Their mates are primarily the formidable silver dragons, known for their speed, agility, and power. But there are also bronze dragons, always males, who, in rare instances, are strong enough to mate with a queen. Then there are green dragons who are also male and red and blue dragons, which are always females, and usually mate with green or bronze dragons.

I hate the practice of hunting dragon eggs. Dragon riders are rare, exceptionally rare. However, those who become dragon riders have the power and strength of the dragon in their control. Every king in every kingdom wants that kind of power, and my father is no exception.

Being a royal, I understand the safety that a dragon provides to your kingdom. What kingdom would attack yours if you had a dragon? Since no kingdom currently has a dragon or rider, the answer is none. But that doesn’t mean that I agree with hunting the nesting dragons and stealing their eggs.

The royals also have to be very careful when they steal an egg. You certainly wouldn’t want just anyone bonding with a dragon. It would mean that person would become  the strongest in the land and they could very easily overtake the king, usurping his power and taking over his kingdom. So, in the past, when my father found a dragon egg, it was kept in a very hidden and well-guarded location.

I hear the trumpets outside, just as a maid comes rushing in.

“Princess Skylar, Prince Kenneth has arrived.”

“Excellent. Show him to his room. I’ll greet him shortly.”

Kenneth and I have been betrothed since we were children. It was a calculated move by our parents to solidify the alliance between our kingdoms. It’s very common for royals to have arranged marriages and I’ve always accepted that this was my path in life. Thankfully, Kenneth is a good prince and a good man. If there is anything that I could say I don’t like about him, it’s that he agrees with this horrific practice of stealing dragon eggs.

I dismiss my maids and look at myself in the mirror again.

I have a secret, a big one. Every time my father finds an egg, I do everything in my power to steal it and return it to its mother. I’ve become adept at it. It’s not easy and I can’t always find the mother. But when I’m out in the wild trying to find a nest, the dragons find me. It’s as if they can sense their missing eggs and they come for them.

At first, I was terrified. Dragons are large, powerful creatures and when their young are taken, they become very, very angry. It isn’t just the mother who hunts for her egg. Multiple dragons will search, fighting to get their baby dragon back. More than one kingdom has been scorched by an angry dragon. It’s why we have harpoons on the towers of our castle. If dragons attack, we’re ready.

But again, I don’t agree. Why shouldn’t a mother, father, or maybe a sister or brother, fight to get their baby dragon back? It’s what we, as humans, would do. Why would we expect the dragons to be any different?

This is why I secretly fight against my father, Kenneth, and all the other royals. In the past, I’ve been lucky enough to find a place that had dragons, then left the egg for them to find. I waited, making sure the egg wasn’t attacked by a sneak-snake, an animal that loves eating dragon eggs. Once the dragons find the egg they always take it back to its nest.

I’m just about to go welcome Kenneth when the trumpets announce another arrival.  I hear one of my maid racing to my room.

“Princess! Your father has returned home! He’s back!”

“He’s early!” I say, rushing out of the room. I have no time to see Kenneth. I have to go greet my father.

I race down the stairs. Since my room is in the back of the castle, I have a long way to run. I rush past my father’s people so I can be there to greet him when he arrives.

As I step out of the castle, I slow my pace, not wanting to embarrass my father by looking like I haven’t been trained in how to act like a princess.

Kenneth is already standing outside, standing like the regal prince he is, waiting to greet my father. I walk up to stand beside him.

“Princess, nice of you to join us,” he says, grinning at me.

“My Prince, I’m sorry I wasn’t able to greet you properly. My father is home early. I wasn’t expecting him until later.”

“Have you not heard?” he asks me.

“Heard what?” I ask.

He turns and looks at me with excitement in his eyes.

“I understand your father found a golden egg. A queen egg, Skylar. Do you know how incredible this is?” he asks.

I smile and nod, turning away from him toward where my father and his men are coming in on horseback.

My stomach sinks. Only a queen dragon can produce a queen egg. If this is true, it means that my father has not only found a very rare egg, but it also means that the queen and potentially the entire Thunder of dragons will be raining fury down on our kingdom soon.

As the trumpets continue to blare, welcoming my father home, I watch, seeing the smug look on his face. In front of him, he’s holding something against his body.

The wind blows, just enough for the silken wrap to shift, giving me a look at the glimmering egg in front of him, the glimmering of a golden egg.

My father found a queen.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

P JR
P JR
อ่านแล้วงง นางเอกย้อนกลับมากี่รอบ ย้อนนึกเหตุการณ์ทีไร เหตุการณ์เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวตายเพราะป่วย อีกทีน้องวางยา แต่แม่ยังไม่ตาย แต่มีย้อนนึกที่แม่ตายก่อนตัวเองด้วย สรุป ลำดับยังงัย อ่านแล้วงง
2026-03-08 23:19:56
0
0
97 챕터
1.เจียงลี่มี่ นางเอกคนดัง
"นี่เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าตนเองโง่เขลาเพียงใด" เสียงใสเอื้อนเอ่ยเยาะหยันคนตรงหน้า"เหตุใดจึงทำร้ายข้าได้ถึงเพียงนี้ ข้าคือพี่สาวของเจ้านะ" เสียงหวานตอบโต้ น้ำตาไหลรินด้วยความเสียใจ ผิดหวัง เมื่อถูกคนที่เป็นน้องสาวหักหลัง"ข้าไม่เคยมีพี่สาวเช่นเจ้า ตั้งแต่เกิดมา ข้าก็ไม่เคยมองเจ้าเป็นพี่สาวสักครั้ง ในใจข้ามีเพียงคิดกำจัดเจ้าเท่านั้น""ไม่จริง เจ้าโกหก หากเจ้าคิดเช่นนั้น เหตุใดที่ผ่านมาจึงดีกับข้า" เด็กสาวอีกคนพูดเสียงสั่น ขยับตัวไปจับมือเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาบวมช้ำจากการร่ำไห้อย่างหนัก"เจ้าคิดว่าที่ข้าทำดีกับเจ้า เพราะข้ารักและเห็นเจ้าเป็นพี่สาวเช่นนั้น? เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริงๆ ที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อหลอกให้เจ้าตายใจอย่างไรเล่า และเจ้าก็หลงกลข้า เจ้ามันสมควรตาย" คนเป็นน้องสะบัดมือออกและผลักพี่สาวจนล้มลง"ข้าทำผิดอะไร เหตุใดเจ้าจึงทำกับข้าเช่นนี้" น้ำตานางไหลริน จ้องมองน้องสาวที่รักตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวดเจียนตาย"ผิดที่เจ้าเกิดมาแย่งทุกอย่างไปจากข้า""คัต!”เสียงผู้กำกับสั่งคัต ก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะรีบไปซับหน้าให้นักแสดง"ผู้กำกับตาถึงจริง ๆ ที่เลือกเจียงลี่มี่ ฝีมือการแสดงเธอยอดเยี่
더 보기
2. นางฟ้าของวงการ
"คุณหนูแสดงเก่งมากจริง ๆ พี่นั่งดูอยู่ อินมาก ยังอยากเข้าไปตบนังนั่นแทนเลย" ช่างแต่งหน้าประจำตัวเอ่ยชมขณะซับเหงื่อให้เจียงลี่มี่ ใบหน้าขาวผ่องตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อจนแก้มแดงระเรื่อ"เรียกปกติเถอะค่ะ อย่าเรียก ‘คุณหนู’ เลย และถ้าพี่จะไปตบเธอ ฉันคิดว่าคอของเธออาจจะหลุดได้" เจียงลี่มี่เอ่ย ทำเอาคนฟังมองค้อน เธอออกจะเป็นคนตัวเล็กอ่อนแอ ตบยุงยังไม่ตายเลย"นี่ลี่มี่กำลังจะสื่ออะไรคะ พูดไม่ดีพี่แต่งให้ไม่สวยนะ" อาเว่ยช่างแต่งหน้าทำหน้าหงิกงอ ขู่ด้วยคำพูดที่เจียงลี่มี่ไม่กลัวสักนิด เพราะอาเว่ยแต่งให้เธอสวยเสมอ หรือต่อให้ไม่แต่ง เธอก็สวยได้ด้วยเบ้าหน้าฟ้าประทานของเธอนี่แหละ"แหม อย่าขู่ฉันแบบนี้สิคะ ถ้าพี่แต่งหน้าให้ฉันไม่สวย ฉันหมดกำลังใจแสดงกันพอดี" เธออ้อนด้วยท่าทางน่ารัก อาเว่ยมองแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้"ลี่มี่ พ่อแม่เธอนี่เข้าใจปั้นเธอมาจริงๆ สวยเสียขนาดนี้ และต่อให้พี่แต่งหน้าเธอออกมาแย่ยังไง เธอก็ไม่มีวันขี้เหร่ เครื่องหน้าดีขนาดนี้ เคยรู้สึกอยากขี้เหร่แบบพี่บ้างมั้ยคะ พี่อยากสวยแบบลี่มี่บ้าง"เจียงลี่มี่หัวเราะออกมา เธอชินเสียแล้วกับการถูกชมว่าสวย"พี่ก็สวยค่ะ สวยในแบบฉบับของตัวเอง ดูสิ
더 보기
3. นางฟ้าผู้น่าสงสาร
ท่ามกลางฉากหน้าอันสวยหรูของเจียงลี่มี่ ใครเลยจะรู้ว่าเบื้องหลังของเธอน่าเศร้าเพียงใดเจียงลี่มี่เกิดมาในครอบครัวธรรมดาที่พ่อกับแม่ทำงานหาเช้ากินค่ำ ฐานะทางบ้านเรียกว่าย่ำแย่ บ่อยครั้งที่พ่อกับแม่ปล่อยให้เธออดอาหาร ด้วยเหตุผลว่าต้องการให้เธอผอมเพรียวและรูปร่างบอบบางตั้งแต่เธอจำความได้ คนรอบข้างมักชื่นชมว่าเธอมีใบหน้าที่สวยงาม โตขึ้นหากเป็นดารา จะต้องเป็นดาราที่โด่งดังแน่นอน แต่เธอไม่เคยยินดีกับคำชมเหล่านี้ มันเป็นดาบสองคมที่ทำร้ายเธอมาตลอด พ่อกับแม่เอาแต่ยัดเยียดสิ่งที่เธอไม่ต้องการโดยอ้างเหตุผลว่าต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ เธอถูกบังคับให้อยู่แต่ในบ้าน ห้ามออกไปไหน เพราะจะทำให้ผิวเสีย ห้ามกินของหวาน เพราะจะทำให้เธออ้วน เธอถูกแม่พาไปขึ้นเวทีประกวดหลายครั้ง และทุกครั้งที่เธอแพ้ เธอจะถูกต่อว่าและทุบตีอย่างหนักหลายครั้งที่เธอร้องไห้อ้อนวอนขอให้หยุด หลายครั้งที่เธอเรียกให้ใครสักคนมาช่วย แต่ราวกับเสียงของเธอดังไม่พอ ไม่มีใครเมตตาเธอเลย เจียงลี่มี่ใช้ชีวิตด้วยความสิ้นหวัง ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำจากการถูกตี แม่ของเธอมักจะตีเธอแต่ไม่เคยทิ้งรอยแผล เพราะไม่อยากให้ผิวของเธอมีรอยแผลเป
더 보기
4. ความเจ็บปวดจากครอบครัว
เวลานี้บรรยากาศในกองถ่ายเต็มไปด้วยความคึกคัก เจียงลี่มี่มองดูคนอื่นกำลังเข้าฉากด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอรู้สึกอิ่มตัวกับงานแสดง บทบาทที่ได้รับล้วนสร้างความกดดันให้เธอมากมายฉากหน้าเธอทำได้เพียงยิ้มแย้ม แต่ในใจกำลังร้องไห้ มีเพียงสิ่งเดียวที่ปลอบใจเธอคือนิยายเรื่อง 'ผลอิงเถาของเหมยฮวา' เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้นักเขียนจะปล่อยตอนพิเศษ เจียงลี่มี่จึงหยิบไอแพดมาเปิดดู แต่ขณะที่กำลังโหลดอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อน หยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องถอนหายใจเมื่อเห็นว่าใครโทรมา เธอรีบปลีกตัวเดินไปอีกทางที่ไกลจากทุกคนในกองถ่าย“ฮัลโหล ฉันเช็คตารางคิวงานของแกแล้ว ทำไมแกถึงได้ขี้เกียจขนาดนี้ ไหนจะเลือกรับงานอีก นี่แกบ้าไปแล้วรึไง นังลูกไม่รักดี!"เสียงนั้นดังมาก จนเจียงลี่มี่ต้องยกโทรศัพท์ออกห่างจากใบหูและแอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงไม่สามารถออกจากวงการได้"แม่คะ หนูบอกไปแล้วนี่คะว่าหนูเหนื่อย ที่ผ่านมาหนูทำงานหนักมาก แม่ก็เห็น หนูอยากพักบ้าง หนูไม่ใช่หุ่นยนต์นะคะที่จะได้ทำงานโดยไม่ต้องพัก"แม้จะพูดแบบนี้มาแล้วไม่รู้กี่หนต่อกี่หน แต่แม่ขอ
더 보기
5. ค่ำคืนที่แสนเจ็บปวด
เสียงฝีเท้าที่สับสนดังขึ้น บ่าวไพร่วิ่งวุ่นด้วยความร้อนใจ สองมือถืออ่างน้ำ ผ้าสะอาด อีกคนถือกาน้ำร้อน และอีกหลายคนเดินสวนไปมาด้วยท่าทางรีบร้อน ทำให้ภายในบ้านหลังใหญ่ดูเล็กลงถนัดตา"ท่านหมอหลวงมาหรือยัง คุณหนูจะไม่ไหวแล้ว" สาวใช้คนหนึ่งสีหน้าไม่สู้ดี ชะเง้อคอมองหา"ยังไม่มาเลย ข้าเกรงว่าหากยังเป็นเช่นนี้ คุณหนูคง..." สาวใช้อีกคนสีหน้าเศร้าหมอง"พวกเจ้ามายืนทำอะไรตรงนี้! รีบนำของเข้าไปในห้องสิ เร็วเข้า อาการคุณหนูไม่ดีนัก!" เสียงกระด้างของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น"ท่านหัวหน้าเจ้าคะ หากคืนนี้....""หุบปากของเจ้าเสีย! รีบไปได้แล้ว! คืนนี้ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูจะต้องปลอดภัย"หัวหน้าสาวใช้กล่าวเสียงหนักแน่น แม้สีหน้าของนางจะเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อครู่ที่นางเข้าไปในห้องก็พบว่าอาการของคุณหนูใหญ่เจียงลี่มี่ทรุดลงมาก ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากแตกระแหง ร่างกายสั่นสะท้าน นัยน์ตาเหม่อลอย มองอย่างไรก็ไม่เห็นทางรอด ได้แต่หวังว่าท่านหมอหลวงจะช่วยคุณหนูใหญ่หายเป็นปกติได้นางสงสารฮูหยินเอกว่านลู่เหมยนัก มีบุตรสาวเพียงคนเดียว แต่จู่ ๆ ร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ ต่อมาก็ล้มป่วยจนไม่สามารถลุกเดินได้ ว
더 보기
6. ข้าคือผู้ที่ผิดต่อนาง
"ท่านหมอหลวง มี่เอ๋อร์ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง" ฮูหยินเอกว่านลู่เหมยถามเสียงสั่น นัยน์ตาแดงก่ำหลังผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหมอหลวงมองดูดรุณีน้อยที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้างดงามยามนี้ซีดขาวไร้สีเลือด เท่าที่จดจำได้ คุณหนูใหญ่เจียงลี่มี่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน นางมีใบหน้างดงาม น่ารักน่าเอ็นดูมาแต่เยาว์หมอหลวงนั่งลงข้างเตียง ยื่นมือตรวจชีพจร หากเพียงครู่ก็ส่ายหน้า อาการของนางหนักยิ่งนัก"นางอ่อนแออย่างยิ่ง เกินความสามารถของข้าแล้ว"ได้ยินเช่นนี้ ฮูหยินเอกว่านลู่เหมยก็น้ำตาไหลพราก บุตรสาวที่นางทะนุถนอม เหตุใดจึงจะด่วนจากไปเช่นนี้ว่านลู่เหมยพลันคุกเข่าลงก่อนจะอ้อนวอน "ข้าทราบเจ้าค่ะ บุตรสาวข้าอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายผอมบาง ซูบซีด แม้ข้าจะหายามาบำรุง อาการของนางก็ไม่ดีขึ้น แต่ที่ผ่านมา ท่านช่วยรักษานางมาได้ตลอด ครั้งนี้ท่านช่วยนางอีกสักครั้งเถอะนะเจ้าคะ"ความรู้สึกของมารดาที่กำลังจะสูญเสียบุตรสาวเพียงคนเดียวไป ทำให้นางยินยอมคุกเข่าอ้อนวอน แม้ความหวังจะมีเพียงเล็กน้อยแต่ขอแค่มีความหวัง นางก็พร้อมทุ่มเท"ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย ท่านก็ทราบดีว่าอาการของบุตรสาวท่านหนักหนาเพียงใด ข้าพยาย
더 보기
7. ความรักในอดีต
ฮูหยินเอกว่านลู่เหมยนั่งไม่ติด เดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย จนเสนาบดีฝ่ายซ้ายเจียงหมิ่นต้องดึงนางให้นั่งลง"เชื่อข้าเถิด มี่เอ๋อร์จะไม่เป็นอะไร ท่านหมอหลวงรับปากแล้วว่าจะตรวจอาการของนางให้""แต่ข้ากลัว กลัวจะเสียลูกไป" ว่านลู่เหมยไม่สบายใจอย่างยิ่ง เพราะนี่ก็นานแล้ว เหตุใดท่านหมอหลวงจึงยังไม่ออกมาเจียงหมิ่นจ้องมองนาง เขาเองเพิ่งนึกได้ในยามนี้ว่านานเพียงใดแล้วที่เขากับฮูหยินเอกไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเช่นนี้ยามนี้ใบหน้าของนางเริ่มมีริ้วรอยของกาลเวลา ต่างจากยามที่เขาพบนางครั้งแรก เวลานั้นนางงดงามอย่างยิ่ง ทำให้เขาหลงรักนางอย่างง่ายดาย หลายปีที่เพียรใกล้ชิด หลายปีที่เฝ้าทุ่มเทเพื่อพิชิตใจนาง จนสุดท้ายก็ได้แต่งงานกันทว่าเขากลับยังไม่พอใจ เขารับอนุภรรยาเข้ามา ทำให้เหินห่างจากนางไปมาก ยามนี้เขาจึงทราบว่าฮูหยินเอกของเขางดงามกว่าสตรีใด เหตุใดเขาจึงละเลยนางไปเสียได้ แม้ผ่านมาหลายปี แต่นางยังคงงดงามเช่นวันวาน"นานแค่ไหนแล้วที่พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันเช่นนี้" เขาเอ่ยขึ้นว่านลู่เหมยนิ่งไปครู่ก่อนจะหันไปมองหน้าสามีและเอ่ยออกมา "ข้าลืมไปหมดแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ท่านมาหาข้า ตอนนั้นมี่เอ๋อร์เพิ่งอา
더 보기
8. ปาฏิหาริย์
หลังจากสั่งให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายและฮูหยินเอกออกไปรอด้านนอก หมอหลวงก็นั่งลงข้างเตียง คำอ้อนวอนของฮูหยินเอกทำให้เขาเห็นใจนางยิ่งนัก แต่เมื่อมองดรุณีน้อยที่นอนอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจ"ข้าจะช่วยเหลือเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าสิ้นวาสนาแล้วเช่นนี้"หมอหลวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเวทนา ใบหน้าของเจียงลี่มี่ขาวซีด ลมหายใจอ่อนเบาจนแทบขาดหาย ตรวจชีพจรแล้วก็ต้องส่ายหน้า แม้อยากช่วยเพียงใดก็ไม่สามารถช่วยได้อีกแล้ว"อาการของคุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"เสี่ยวจู สาวใช้คนสนิทของเจียงลี่มี่เอ่ยถามอย่างมีความหวัง นัยน์ตาของเสี่ยวจูแดงก่ำหลังร้องไห้มาอย่างหนัก"ตามฮูหยินเอกกับท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายเถอะ หากช้าคงไม่ทันกาล"เสี่ยวจูอ้าปากค้าง นัยน์ตาเบิ่งกว้างอย่างตื่นตะลึง แม้ลึกๆ จะทราบดีว่าคุณหนูของนางไม่มีทางรอดแต่นางยังมีความหวังเล็กๆ ว่าอาจมีปาฏิหาริย์ แต่เมื่อได้ยินกับหูเช่นนี้ แขนขาของนางพลันอ่อนแรง หากครู่เดียวก็ตั้งสติได้ นางฝืนใจรวบรวมเรี่ยวแรงเร่งเดินออกไปตามฮูหยินเอกและเสนาบดีฝ่ายซ้าย"มี่เอ๋อร์เป็นอย่างไร" ว่านลู่เหมยถามขึ้นเมื่อเห็นเสี่ยวจูออกมาจากห้อง"ท่านหมอหลวงให้ข้ามาเชิญนายท่านและฮูหยินเข้าไปด้านในเจ้า
더 보기
9. คืนชีพ
หมอหลวงยืนตัวสั่น จ้องมองดรุณีน้อยตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา นางตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะตรวจกี่ครั้ง นางก็ไม่มีโอกาสรอด แล้วเหตุใดตอนนี้นางจึงจ้องเขาได้ล่ะ"ข้าถามว่าเจ้าเป็นคนหรือผี เหตุใดจึงจ้องข้าเช่นนั้น" หมอหลวงจ้องตากับเจียงลี่มี่ แต่นางก็ไม่กล่าวสิ่งใด นอกจากจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเหลียวมองโดยรอบ หมอหลวงที่ยามนี้ตั้งสติได้แล้วจึงค่อยๆ เอ่ยออกมา"เอาเถอะ หากเจ้าเป็นผี ตอนนี้คงสำแดงฤทธิ์ให้ข้าประจักษ์แล้ว ดูท่าแล้ว เจ้าน่าจะฟื้นจากความตาย นอนนิ่ง ๆ ให้ข้าตรวจเสียก่อน"เด็กสาวตรงหน้ายังคงนิ่งเงียบ หมอหลวงที่ก้าวเข้ามาหาก็ยื่นมือแตะตรวจชีพจรนาง"แปลก แปลกยิ่งนัก ชีพจรของเจ้าเต้นปกติ ราวกับคนละคนกับเมื่อครู่" หมอหลวงกล่าวออกมา เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ และตรวจชีพจรอย่างละเอียดอีกครั้ง หากยิ่งไม่เข้าใจกว่าเดิมเจียงลี่มี่ยังคงจ้องมองเขา สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย"นี่ข้าฝัน? เหตุใดจึงประหลาดเช่นนี้ ร่างกายแม้อ่อนแอเช่นเดิม แต่ชีพจรกลับเป็นปกติ ยามที่เจ้ายังเยาว์กว่านี้ ชีพจรยังไม่ปกติเท่านี้" หมอหลวงเอ่ยอย่างสงสัยขึ้นทุกทีเจียงลี่มี่ยังคงนอนอยู่และมองมาอย่างเง
더 보기
10. บิดาบุญธรรม
เจียงลี่มี่ค่อย ๆ ลืมตา ภาพตรงหน้าคือห้องแห่งหนึ่งที่ตกแต่งแนวโบราณที่เห็นได้จากละครย้อนยุคเมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู เค้าหน้าเหมือนจะคุ้นเคยแต่กลับจำไม่ได้ว่าใคร เขาจ้องมองเธออยู่ ที่น่าประหลาดคือ เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสมัยโบราณหรือว่าตอนนี้เธอกำลังเข้าฉากอยู่ แต่ไม่น่าใช่ ความทรงจำสุดท้ายที่เธอจำได้คือ แม่ของเธอโทรมาโวยวายและด่าทอเธอมากมาย จนเธอรู้สึกเครียด กดดัน เสียใจ และสุดท้ายเมื่อนึกถึงเรื่องเก่า ๆ จึงทำให้เธอเครียดจนหมดสติแล้วทำไมเธอมาอยู่ตรงนี้ พยายามคิดเท่าใดก็คิดไม่ออก เรื่องราวอันแปลกประหลาดกำลังวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ จนปวดศีรษะไปหมด ไม่รู้จะโต้ตอบกับผู้คนตรงหน้าอย่างไร"คุณหนูใหญ่ นี่ข้าเองเสี่ยวจู จำข้าได้หรือไม่เจ้าคะ เหตุใดท่านจึงนอนนิ่งเช่นนี้"เสี่ยวจูร้อนรนอย่างยิ่ง คุณหนูใหญ่ของนางไม่เอ่ยคำใด ไม่ขยับตัวเลยสักนิด หรือคุณหนูจะฟื้นขึ้นมาแต่ไม่สามารถพูดและขยับตัวได้ ทำได้เพียงนอนนิ่ง ๆ เท่านั้นเจียงลี่มี่มองหน้าเสี่ยวจู ภาพในความทรงจำผุดขึ้นมาเด่นชัด เสี่ยวจูสาวใช้คนสนิทของคุณหนูใหญ่เจียงลี่มี่ ในนิยายเรื่อง 'ผลอิงเถาของเหมยฮวา'นี่เธอหลุด
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status