ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก

ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก

last updateLast Updated : 2026-02-22
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
8
1 rating. 1 review
97Chapters
3.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เจียงลี่มี่ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่รอดตายในนิยายที่เธอรู้เรื่องทุกอย่าง ผ่านไปครึ่งเรื่องเหตุการณ์ในนิยายเริ่มไม่ตรงปก ฉันเป็นแค่ดารานะ ไม่ได้แมรี่ซูเหมือนในซีรีส์ แล้วแบบนี้ฉันจะไปต่อยังไงละเนี่ย

View More

Chapter 1

1.เจียงลี่มี่ นางเอกคนดัง

The unforgiving concrete tasted of rust and rain.

Chloe’s vision blurred as she hit the driveway, the impact driving the air from her lungs in a sharp, ragged gasp. The icy downpour instantly soaked through the thin, threadbare cotton of her dress, plastering it to her bruised skin. Around her, a flurry of crisp, white papers fluttered down like mocking doves, instantly turning to translucent mush in the puddles.

The divorce papers.

"Don't make this uglier than it has to be, Chloe," a voice drawled from above.

She forced her head up, her neck muscles screaming in protest. Through the curtain of freezing rain, Liam stood under the massive portico of the sprawling, twenty-million-dollar estate. Her estate. He was impeccably dressed in a bespoke Tom Ford tuxedo, untouched by the storm, shielded beneath an umbrella held by a silent, broad-shouldered bodyguard.

Beside him, clinging to his arm like a parasitic vine, was Vanessa. The mistress was draped in a crimson silk gown, her lips painted a matching, triumphant shade of red. But what made the bile rise in Chloe’s throat wasn't the way Vanessa pressed her generous curves against Liam’s side. It was the heavy, antique emerald pendant resting against Vanessa’s collarbone.

Chloe’s grandmother’s necklace. The one she had pawned ten years ago to pay for the servers that kept Liam’s failing tech startup afloat. The one Liam swore he had tracked down and bought back for her, claiming he was saving it for their anniversary.

"You took everything," Chloe whispered. Her vocal cords felt like shredded glass. "The decentralized ledger... the source code... I wrote every single line in that garage, Liam. You were just the face!"

Liam sighed, a sound of profound, manufactured exhaustion. He reached out and gently tucked a stray blonde curl behind Vanessa’s ear before looking back down at his wife. "You’re delusional, Chloe. The patent is in my name. The company is in my name. And as of tonight, according to the prenuptial agreement you so foolishly signed without a lawyer... you leave with exactly what you brought into this marriage. Nothing."

Nothing.

The word echoed in her skull, drowning out the roar of the storm. Ten years. Ten years of surviving on instant noodles, of sleeping under her desk while her fingers bled over the keyboard, building the architecture for a digital empire. She had sacrificed her youth, her health, and her family for him. And the moment the company went public, the moment the billions hit the offshore accounts, she had been systematically erased. Diagnosed as "unstable" by doctors Liam had paid off. Kept sedated. Kept quiet.

Until tonight, when she had finally found the strength to refuse the pills, only to be physically dragged out of her own anniversary gala and thrown into the street.

"Liam, it's freezing," Vanessa whined, pulling her faux-fur wrap tighter around her shoulders. She looked at Chloe with a mixture of pity and disgust. "Just let security drag her off the property. The guests in the ballroom are going to start wondering where we went."

"You're right, my love," Liam murmured, kissing the top of Vanessa's head. He looked at the bodyguard. "Toss her past the gates. If she tries to crawl back in, call the police and tell them a vagrant is trespassing."

He turned his back on her.

As Liam’s polished oxfords pivoted toward the heavy oak doors, something inside Chloe finally, irreparably snapped. It wasn't just heartbreak. It was a physical tearing in her chest. Her heart, weakened by months of forced malnutrition and stress, gave a violent, unnatural flutter. Then, a crushing, agonizing pressure seized her ribcage.

She clawed at the wet asphalt, her fingernails breaking against the stone. No. I can't die here. Not in the mud. Not while they drink champagne. Her vision tunneled into darkness. The sound of the rain faded into a dull, rhythmic static. Her face fell flat against the freezing puddle. Her heart stopped beating.

And then, the darkness shattered.

It wasn't a light at the end of a tunnel. It was a sudden, blinding flash of a high-contrast, dark-mode interface violently burning itself onto her retinas. The sleek, neon-blue text scrolled across her vision in a flawless bento-grid layout, accompanied by a sharp, mechanical chime that echoed not in the air, but directly inside her cerebral cortex.

[SYSTEM REBOOT...]

[HOST VITAL SIGNS: CRITICAL. CARDIAC ARREST DETECTED.]

[ACTIVATING EMERGENCY PROTOCOL...]

[BINDING CONFIRMED. WELCOME, HOST CHLOE. THE BILLIONAIRE QUEEN SYSTEM IS NOW ONLINE.]

Chloe gasped, a massive surge of adrenaline and raw, crackling energy flooding her veins. Her eyes snapped open. The pain in her chest vanished, replaced by an intoxicating, burning power.

[FIRST MISSION GENERATED: SURVIVAL.]

[OBJECTIVE: Humiliate the Cheater to restart your heart. Deliver one physical strike to the target (Liam) within the presence of at least 50 witnesses.]

[TIME LIMIT: 60 Seconds.]

[REWARD: Complete Physical Restoration + Unlimited Black Card.]

[FAILURE: Immediate Host Termination (Permanent Death).]

A countdown timer materialized in the upper right corner of her vision, glowing a lethal, pulsing red.

00:59.

Chloe didn't question the impossibility of the floating text. She didn't care if it was a hallucination of a dying brain. She only cared about the objective.

00:55.

She pushed herself off the ground. The bodyguard, who had been leisurely walking toward her with a pair of zip-ties, stopped dead in his tracks. The broken, trembling woman from three seconds ago was gone. In her place stood a woman with eyes like hollowed-out glaciers.

"Hey, stay down" the guard barked, reaching out to grab her shoulder.

Chloe didn't even break stride. She sidestepped his massive hand with a fluid, terrifying grace, grabbing his wrist and using his own forward momentum to slam him face-first into one of the marble pillars. The sickening crunch of his nose breaking was masked by a crack of thunder.

00:42.

Liam and Vanessa were just reaching the massive double doors of the foyer, the warm glow and the sound of a string quartet spilling out from the grand ballroom beyond.

00:30.

Chloe took the marble steps two at a time. The rainwater dripped from her matted hair, but she moved like a predator tracking a scent. She hit the heavy oak doors with both palms, throwing them open with a resounding *BANG* that echoed over the Mozart being played inside.

The music skidded to a halt. A hundred of the city’s most elite socialites, investors, and tech moguls turned their heads toward the foyer. Champagne glasses paused halfway to lips.

Liam spun around, his face draining of color as he saw his soaking wet, mud-covered wife standing in the threshold of his triumphant night.

"Chloe?" he hissed, his eyes darting nervously to the staring crowd. "What the hell do you think you're doing? Security!"

00:15.

She walked toward him. The crowd parted like the Red Sea, the wealthy elite shrinking back from the raw, feral energy radiating from her drenched frame.

00:08.

"I told you to leave!" Liam snarled, stepping forward to grab her arm, his facade of the composed tech genius cracking.

00:03.

Chloe didn't speak. She planted her feet, shifted her weight, and swung her right hand with every ounce of ten years' worth of rage, betrayal, and stolen code.

SMACK.

The sound was like a gunshot in the silent ballroom.

Liam’s head snapped to the side with such violent force that he lost his footing, crashing backward into a pyramid of crystal champagne flutes. The glass shattered into a thousand glittering pieces, raining down on him as he collapsed in an ungraceful, tangled heap of expensive wool and spilled alcohol.

Vanessa shrieked, backing away in horror. The entire ballroom erupted into gasps.

Chloe stood over him, her chest heaving, her palm stinging with a beautiful, radiant pain. She slowly raised her chin, her gaze sweeping over the shocked faces of the elite. And there, leaning casually against a velvet-roped pillar in the darkest corner of the room, she found him.

Julian Blackwood.

The undisputed king of the underworld tech syndicate and Liam’s most terrifying rival. He was clad in an immaculate, pitch-black suit, holding a tumbler of amber liquid. His obsidian eyes were locked onto Chloe. He wasn't shocked. He wasn't disgusted.

He was smiling.

[MISSION ACCOMPLISHED.]

[VITAL SIGNS: STABILIZED.]

[REWARDS DISPENSED.]

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P JR
P JR
อ่านแล้วงง นางเอกย้อนกลับมากี่รอบ ย้อนนึกเหตุการณ์ทีไร เหตุการณ์เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวตายเพราะป่วย อีกทีน้องวางยา แต่แม่ยังไม่ตาย แต่มีย้อนนึกที่แม่ตายก่อนตัวเองด้วย สรุป ลำดับยังงัย อ่านแล้วงง
2026-03-08 23:19:56
0
0
97 Chapters
1.เจียงลี่มี่ นางเอกคนดัง
"นี่เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าตนเองโง่เขลาเพียงใด" เสียงใสเอื้อนเอ่ยเยาะหยันคนตรงหน้า"เหตุใดจึงทำร้ายข้าได้ถึงเพียงนี้ ข้าคือพี่สาวของเจ้านะ" เสียงหวานตอบโต้ น้ำตาไหลรินด้วยความเสียใจ ผิดหวัง เมื่อถูกคนที่เป็นน้องสาวหักหลัง"ข้าไม่เคยมีพี่สาวเช่นเจ้า ตั้งแต่เกิดมา ข้าก็ไม่เคยมองเจ้าเป็นพี่สาวสักครั้ง ในใจข้ามีเพียงคิดกำจัดเจ้าเท่านั้น""ไม่จริง เจ้าโกหก หากเจ้าคิดเช่นนั้น เหตุใดที่ผ่านมาจึงดีกับข้า" เด็กสาวอีกคนพูดเสียงสั่น ขยับตัวไปจับมือเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาบวมช้ำจากการร่ำไห้อย่างหนัก"เจ้าคิดว่าที่ข้าทำดีกับเจ้า เพราะข้ารักและเห็นเจ้าเป็นพี่สาวเช่นนั้น? เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริงๆ ที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อหลอกให้เจ้าตายใจอย่างไรเล่า และเจ้าก็หลงกลข้า เจ้ามันสมควรตาย" คนเป็นน้องสะบัดมือออกและผลักพี่สาวจนล้มลง"ข้าทำผิดอะไร เหตุใดเจ้าจึงทำกับข้าเช่นนี้" น้ำตานางไหลริน จ้องมองน้องสาวที่รักตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวดเจียนตาย"ผิดที่เจ้าเกิดมาแย่งทุกอย่างไปจากข้า""คัต!”เสียงผู้กำกับสั่งคัต ก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะรีบไปซับหน้าให้นักแสดง"ผู้กำกับตาถึงจริง ๆ ที่เลือกเจียงลี่มี่ ฝีมือการแสดงเธอยอดเยี่
Read more
2. นางฟ้าของวงการ
"คุณหนูแสดงเก่งมากจริง ๆ พี่นั่งดูอยู่ อินมาก ยังอยากเข้าไปตบนังนั่นแทนเลย" ช่างแต่งหน้าประจำตัวเอ่ยชมขณะซับเหงื่อให้เจียงลี่มี่ ใบหน้าขาวผ่องตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อจนแก้มแดงระเรื่อ"เรียกปกติเถอะค่ะ อย่าเรียก ‘คุณหนู’ เลย และถ้าพี่จะไปตบเธอ ฉันคิดว่าคอของเธออาจจะหลุดได้" เจียงลี่มี่เอ่ย ทำเอาคนฟังมองค้อน เธอออกจะเป็นคนตัวเล็กอ่อนแอ ตบยุงยังไม่ตายเลย"นี่ลี่มี่กำลังจะสื่ออะไรคะ พูดไม่ดีพี่แต่งให้ไม่สวยนะ" อาเว่ยช่างแต่งหน้าทำหน้าหงิกงอ ขู่ด้วยคำพูดที่เจียงลี่มี่ไม่กลัวสักนิด เพราะอาเว่ยแต่งให้เธอสวยเสมอ หรือต่อให้ไม่แต่ง เธอก็สวยได้ด้วยเบ้าหน้าฟ้าประทานของเธอนี่แหละ"แหม อย่าขู่ฉันแบบนี้สิคะ ถ้าพี่แต่งหน้าให้ฉันไม่สวย ฉันหมดกำลังใจแสดงกันพอดี" เธออ้อนด้วยท่าทางน่ารัก อาเว่ยมองแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้"ลี่มี่ พ่อแม่เธอนี่เข้าใจปั้นเธอมาจริงๆ สวยเสียขนาดนี้ และต่อให้พี่แต่งหน้าเธอออกมาแย่ยังไง เธอก็ไม่มีวันขี้เหร่ เครื่องหน้าดีขนาดนี้ เคยรู้สึกอยากขี้เหร่แบบพี่บ้างมั้ยคะ พี่อยากสวยแบบลี่มี่บ้าง"เจียงลี่มี่หัวเราะออกมา เธอชินเสียแล้วกับการถูกชมว่าสวย"พี่ก็สวยค่ะ สวยในแบบฉบับของตัวเอง ดูสิ
Read more
3. นางฟ้าผู้น่าสงสาร
ท่ามกลางฉากหน้าอันสวยหรูของเจียงลี่มี่ ใครเลยจะรู้ว่าเบื้องหลังของเธอน่าเศร้าเพียงใดเจียงลี่มี่เกิดมาในครอบครัวธรรมดาที่พ่อกับแม่ทำงานหาเช้ากินค่ำ ฐานะทางบ้านเรียกว่าย่ำแย่ บ่อยครั้งที่พ่อกับแม่ปล่อยให้เธออดอาหาร ด้วยเหตุผลว่าต้องการให้เธอผอมเพรียวและรูปร่างบอบบางตั้งแต่เธอจำความได้ คนรอบข้างมักชื่นชมว่าเธอมีใบหน้าที่สวยงาม โตขึ้นหากเป็นดารา จะต้องเป็นดาราที่โด่งดังแน่นอน แต่เธอไม่เคยยินดีกับคำชมเหล่านี้ มันเป็นดาบสองคมที่ทำร้ายเธอมาตลอด พ่อกับแม่เอาแต่ยัดเยียดสิ่งที่เธอไม่ต้องการโดยอ้างเหตุผลว่าต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ เธอถูกบังคับให้อยู่แต่ในบ้าน ห้ามออกไปไหน เพราะจะทำให้ผิวเสีย ห้ามกินของหวาน เพราะจะทำให้เธออ้วน เธอถูกแม่พาไปขึ้นเวทีประกวดหลายครั้ง และทุกครั้งที่เธอแพ้ เธอจะถูกต่อว่าและทุบตีอย่างหนักหลายครั้งที่เธอร้องไห้อ้อนวอนขอให้หยุด หลายครั้งที่เธอเรียกให้ใครสักคนมาช่วย แต่ราวกับเสียงของเธอดังไม่พอ ไม่มีใครเมตตาเธอเลย เจียงลี่มี่ใช้ชีวิตด้วยความสิ้นหวัง ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำจากการถูกตี แม่ของเธอมักจะตีเธอแต่ไม่เคยทิ้งรอยแผล เพราะไม่อยากให้ผิวของเธอมีรอยแผลเป
Read more
4. ความเจ็บปวดจากครอบครัว
เวลานี้บรรยากาศในกองถ่ายเต็มไปด้วยความคึกคัก เจียงลี่มี่มองดูคนอื่นกำลังเข้าฉากด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอรู้สึกอิ่มตัวกับงานแสดง บทบาทที่ได้รับล้วนสร้างความกดดันให้เธอมากมายฉากหน้าเธอทำได้เพียงยิ้มแย้ม แต่ในใจกำลังร้องไห้ มีเพียงสิ่งเดียวที่ปลอบใจเธอคือนิยายเรื่อง 'ผลอิงเถาของเหมยฮวา' เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้นักเขียนจะปล่อยตอนพิเศษ เจียงลี่มี่จึงหยิบไอแพดมาเปิดดู แต่ขณะที่กำลังโหลดอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อน หยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องถอนหายใจเมื่อเห็นว่าใครโทรมา เธอรีบปลีกตัวเดินไปอีกทางที่ไกลจากทุกคนในกองถ่าย“ฮัลโหล ฉันเช็คตารางคิวงานของแกแล้ว ทำไมแกถึงได้ขี้เกียจขนาดนี้ ไหนจะเลือกรับงานอีก นี่แกบ้าไปแล้วรึไง นังลูกไม่รักดี!"เสียงนั้นดังมาก จนเจียงลี่มี่ต้องยกโทรศัพท์ออกห่างจากใบหูและแอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงไม่สามารถออกจากวงการได้"แม่คะ หนูบอกไปแล้วนี่คะว่าหนูเหนื่อย ที่ผ่านมาหนูทำงานหนักมาก แม่ก็เห็น หนูอยากพักบ้าง หนูไม่ใช่หุ่นยนต์นะคะที่จะได้ทำงานโดยไม่ต้องพัก"แม้จะพูดแบบนี้มาแล้วไม่รู้กี่หนต่อกี่หน แต่แม่ขอ
Read more
5. ค่ำคืนที่แสนเจ็บปวด
เสียงฝีเท้าที่สับสนดังขึ้น บ่าวไพร่วิ่งวุ่นด้วยความร้อนใจ สองมือถืออ่างน้ำ ผ้าสะอาด อีกคนถือกาน้ำร้อน และอีกหลายคนเดินสวนไปมาด้วยท่าทางรีบร้อน ทำให้ภายในบ้านหลังใหญ่ดูเล็กลงถนัดตา"ท่านหมอหลวงมาหรือยัง คุณหนูจะไม่ไหวแล้ว" สาวใช้คนหนึ่งสีหน้าไม่สู้ดี ชะเง้อคอมองหา"ยังไม่มาเลย ข้าเกรงว่าหากยังเป็นเช่นนี้ คุณหนูคง..." สาวใช้อีกคนสีหน้าเศร้าหมอง"พวกเจ้ามายืนทำอะไรตรงนี้! รีบนำของเข้าไปในห้องสิ เร็วเข้า อาการคุณหนูไม่ดีนัก!" เสียงกระด้างของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น"ท่านหัวหน้าเจ้าคะ หากคืนนี้....""หุบปากของเจ้าเสีย! รีบไปได้แล้ว! คืนนี้ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูจะต้องปลอดภัย"หัวหน้าสาวใช้กล่าวเสียงหนักแน่น แม้สีหน้าของนางจะเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อครู่ที่นางเข้าไปในห้องก็พบว่าอาการของคุณหนูใหญ่เจียงลี่มี่ทรุดลงมาก ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากแตกระแหง ร่างกายสั่นสะท้าน นัยน์ตาเหม่อลอย มองอย่างไรก็ไม่เห็นทางรอด ได้แต่หวังว่าท่านหมอหลวงจะช่วยคุณหนูใหญ่หายเป็นปกติได้นางสงสารฮูหยินเอกว่านลู่เหมยนัก มีบุตรสาวเพียงคนเดียว แต่จู่ ๆ ร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ ต่อมาก็ล้มป่วยจนไม่สามารถลุกเดินได้ ว
Read more
6. ข้าคือผู้ที่ผิดต่อนาง
"ท่านหมอหลวง มี่เอ๋อร์ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง" ฮูหยินเอกว่านลู่เหมยถามเสียงสั่น นัยน์ตาแดงก่ำหลังผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหมอหลวงมองดูดรุณีน้อยที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้างดงามยามนี้ซีดขาวไร้สีเลือด เท่าที่จดจำได้ คุณหนูใหญ่เจียงลี่มี่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน นางมีใบหน้างดงาม น่ารักน่าเอ็นดูมาแต่เยาว์หมอหลวงนั่งลงข้างเตียง ยื่นมือตรวจชีพจร หากเพียงครู่ก็ส่ายหน้า อาการของนางหนักยิ่งนัก"นางอ่อนแออย่างยิ่ง เกินความสามารถของข้าแล้ว"ได้ยินเช่นนี้ ฮูหยินเอกว่านลู่เหมยก็น้ำตาไหลพราก บุตรสาวที่นางทะนุถนอม เหตุใดจึงจะด่วนจากไปเช่นนี้ว่านลู่เหมยพลันคุกเข่าลงก่อนจะอ้อนวอน "ข้าทราบเจ้าค่ะ บุตรสาวข้าอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายผอมบาง ซูบซีด แม้ข้าจะหายามาบำรุง อาการของนางก็ไม่ดีขึ้น แต่ที่ผ่านมา ท่านช่วยรักษานางมาได้ตลอด ครั้งนี้ท่านช่วยนางอีกสักครั้งเถอะนะเจ้าคะ"ความรู้สึกของมารดาที่กำลังจะสูญเสียบุตรสาวเพียงคนเดียวไป ทำให้นางยินยอมคุกเข่าอ้อนวอน แม้ความหวังจะมีเพียงเล็กน้อยแต่ขอแค่มีความหวัง นางก็พร้อมทุ่มเท"ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย ท่านก็ทราบดีว่าอาการของบุตรสาวท่านหนักหนาเพียงใด ข้าพยาย
Read more
7. ความรักในอดีต
ฮูหยินเอกว่านลู่เหมยนั่งไม่ติด เดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย จนเสนาบดีฝ่ายซ้ายเจียงหมิ่นต้องดึงนางให้นั่งลง"เชื่อข้าเถิด มี่เอ๋อร์จะไม่เป็นอะไร ท่านหมอหลวงรับปากแล้วว่าจะตรวจอาการของนางให้""แต่ข้ากลัว กลัวจะเสียลูกไป" ว่านลู่เหมยไม่สบายใจอย่างยิ่ง เพราะนี่ก็นานแล้ว เหตุใดท่านหมอหลวงจึงยังไม่ออกมาเจียงหมิ่นจ้องมองนาง เขาเองเพิ่งนึกได้ในยามนี้ว่านานเพียงใดแล้วที่เขากับฮูหยินเอกไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเช่นนี้ยามนี้ใบหน้าของนางเริ่มมีริ้วรอยของกาลเวลา ต่างจากยามที่เขาพบนางครั้งแรก เวลานั้นนางงดงามอย่างยิ่ง ทำให้เขาหลงรักนางอย่างง่ายดาย หลายปีที่เพียรใกล้ชิด หลายปีที่เฝ้าทุ่มเทเพื่อพิชิตใจนาง จนสุดท้ายก็ได้แต่งงานกันทว่าเขากลับยังไม่พอใจ เขารับอนุภรรยาเข้ามา ทำให้เหินห่างจากนางไปมาก ยามนี้เขาจึงทราบว่าฮูหยินเอกของเขางดงามกว่าสตรีใด เหตุใดเขาจึงละเลยนางไปเสียได้ แม้ผ่านมาหลายปี แต่นางยังคงงดงามเช่นวันวาน"นานแค่ไหนแล้วที่พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันเช่นนี้" เขาเอ่ยขึ้นว่านลู่เหมยนิ่งไปครู่ก่อนจะหันไปมองหน้าสามีและเอ่ยออกมา "ข้าลืมไปหมดแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ท่านมาหาข้า ตอนนั้นมี่เอ๋อร์เพิ่งอา
Read more
8. ปาฏิหาริย์
หลังจากสั่งให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายและฮูหยินเอกออกไปรอด้านนอก หมอหลวงก็นั่งลงข้างเตียง คำอ้อนวอนของฮูหยินเอกทำให้เขาเห็นใจนางยิ่งนัก แต่เมื่อมองดรุณีน้อยที่นอนอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจ"ข้าจะช่วยเหลือเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าสิ้นวาสนาแล้วเช่นนี้"หมอหลวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเวทนา ใบหน้าของเจียงลี่มี่ขาวซีด ลมหายใจอ่อนเบาจนแทบขาดหาย ตรวจชีพจรแล้วก็ต้องส่ายหน้า แม้อยากช่วยเพียงใดก็ไม่สามารถช่วยได้อีกแล้ว"อาการของคุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"เสี่ยวจู สาวใช้คนสนิทของเจียงลี่มี่เอ่ยถามอย่างมีความหวัง นัยน์ตาของเสี่ยวจูแดงก่ำหลังร้องไห้มาอย่างหนัก"ตามฮูหยินเอกกับท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายเถอะ หากช้าคงไม่ทันกาล"เสี่ยวจูอ้าปากค้าง นัยน์ตาเบิ่งกว้างอย่างตื่นตะลึง แม้ลึกๆ จะทราบดีว่าคุณหนูของนางไม่มีทางรอดแต่นางยังมีความหวังเล็กๆ ว่าอาจมีปาฏิหาริย์ แต่เมื่อได้ยินกับหูเช่นนี้ แขนขาของนางพลันอ่อนแรง หากครู่เดียวก็ตั้งสติได้ นางฝืนใจรวบรวมเรี่ยวแรงเร่งเดินออกไปตามฮูหยินเอกและเสนาบดีฝ่ายซ้าย"มี่เอ๋อร์เป็นอย่างไร" ว่านลู่เหมยถามขึ้นเมื่อเห็นเสี่ยวจูออกมาจากห้อง"ท่านหมอหลวงให้ข้ามาเชิญนายท่านและฮูหยินเข้าไปด้านในเจ้า
Read more
9. คืนชีพ
หมอหลวงยืนตัวสั่น จ้องมองดรุณีน้อยตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา นางตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะตรวจกี่ครั้ง นางก็ไม่มีโอกาสรอด แล้วเหตุใดตอนนี้นางจึงจ้องเขาได้ล่ะ"ข้าถามว่าเจ้าเป็นคนหรือผี เหตุใดจึงจ้องข้าเช่นนั้น" หมอหลวงจ้องตากับเจียงลี่มี่ แต่นางก็ไม่กล่าวสิ่งใด นอกจากจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเหลียวมองโดยรอบ หมอหลวงที่ยามนี้ตั้งสติได้แล้วจึงค่อยๆ เอ่ยออกมา"เอาเถอะ หากเจ้าเป็นผี ตอนนี้คงสำแดงฤทธิ์ให้ข้าประจักษ์แล้ว ดูท่าแล้ว เจ้าน่าจะฟื้นจากความตาย นอนนิ่ง ๆ ให้ข้าตรวจเสียก่อน"เด็กสาวตรงหน้ายังคงนิ่งเงียบ หมอหลวงที่ก้าวเข้ามาหาก็ยื่นมือแตะตรวจชีพจรนาง"แปลก แปลกยิ่งนัก ชีพจรของเจ้าเต้นปกติ ราวกับคนละคนกับเมื่อครู่" หมอหลวงกล่าวออกมา เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ และตรวจชีพจรอย่างละเอียดอีกครั้ง หากยิ่งไม่เข้าใจกว่าเดิมเจียงลี่มี่ยังคงจ้องมองเขา สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย"นี่ข้าฝัน? เหตุใดจึงประหลาดเช่นนี้ ร่างกายแม้อ่อนแอเช่นเดิม แต่ชีพจรกลับเป็นปกติ ยามที่เจ้ายังเยาว์กว่านี้ ชีพจรยังไม่ปกติเท่านี้" หมอหลวงเอ่ยอย่างสงสัยขึ้นทุกทีเจียงลี่มี่ยังคงนอนอยู่และมองมาอย่างเง
Read more
10. บิดาบุญธรรม
เจียงลี่มี่ค่อย ๆ ลืมตา ภาพตรงหน้าคือห้องแห่งหนึ่งที่ตกแต่งแนวโบราณที่เห็นได้จากละครย้อนยุคเมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู เค้าหน้าเหมือนจะคุ้นเคยแต่กลับจำไม่ได้ว่าใคร เขาจ้องมองเธออยู่ ที่น่าประหลาดคือ เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสมัยโบราณหรือว่าตอนนี้เธอกำลังเข้าฉากอยู่ แต่ไม่น่าใช่ ความทรงจำสุดท้ายที่เธอจำได้คือ แม่ของเธอโทรมาโวยวายและด่าทอเธอมากมาย จนเธอรู้สึกเครียด กดดัน เสียใจ และสุดท้ายเมื่อนึกถึงเรื่องเก่า ๆ จึงทำให้เธอเครียดจนหมดสติแล้วทำไมเธอมาอยู่ตรงนี้ พยายามคิดเท่าใดก็คิดไม่ออก เรื่องราวอันแปลกประหลาดกำลังวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ จนปวดศีรษะไปหมด ไม่รู้จะโต้ตอบกับผู้คนตรงหน้าอย่างไร"คุณหนูใหญ่ นี่ข้าเองเสี่ยวจู จำข้าได้หรือไม่เจ้าคะ เหตุใดท่านจึงนอนนิ่งเช่นนี้"เสี่ยวจูร้อนรนอย่างยิ่ง คุณหนูใหญ่ของนางไม่เอ่ยคำใด ไม่ขยับตัวเลยสักนิด หรือคุณหนูจะฟื้นขึ้นมาแต่ไม่สามารถพูดและขยับตัวได้ ทำได้เพียงนอนนิ่ง ๆ เท่านั้นเจียงลี่มี่มองหน้าเสี่ยวจู ภาพในความทรงจำผุดขึ้นมาเด่นชัด เสี่ยวจูสาวใช้คนสนิทของคุณหนูใหญ่เจียงลี่มี่ ในนิยายเรื่อง 'ผลอิงเถาของเหมยฮวา'นี่เธอหลุด
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status