บทที่ 5 ห่อกลับ

หลังกินมื้อเย็นอิ่มแล้วเซี่ยซู่อันก็กลับไปที่จวนชินอ๋องด้วยความขุ่นเคืองเต็มอก เมื่อกลับมาถึงก็พบกับบิดาของตนที่รออยู่พอดี เซี่ยชินอ๋องที่เห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของบุตรชาย ก็รับรู้ได้ทันทีว่าเซี่ยซู่อันกำลังโมโห เขาจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ซู่อัน เหตุใดเจ้าจึงดูไม่สบอารมณ์เช่นนี้เล่า"

เซี่ยซู่อันทิ้งกายนั่งลงข้างๆบิดา ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักมังกรสวรรค์ให้บิดาฟังทั้งหมด เซี่ยชินอ๋องฟังจบก็ขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เดิมทีการที่นางสามารถมัดใจเซี่ยเทียนอวี้ได้นับว่าเป็นเรื่องดี รอเวลาอีกสักหน่อยค่อยส่งมอบยาพิษให้นางนำไปให้เซี่ยเทียนอวี้ดื่มทีละน้อย รอให้อาการของเขาทรุดหนักลงพวกเราค่อยกำจัดเขาให้หายไปจากโลกนี้เสีย พ่อว่ามันก็ไม่มีอะไรที่น่าแปลกเลยนี่ ดีเสียอีก เซี่ยเทียนอวี้จะได้ไม่สงสัยพวกเรา"

เซี่ยซู่อันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยแย้ง

"ท่านพ่อ หากนางมีใจให้เซี่ยเทียนอวี้จนทำให้แผนการของพวกเราล้มเหลวนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย นางเปลี่ยนไปลูกดูออก วันนี้ลูกพยายามส่งสายตาให้แต่นางกลับทำเป็นไม่เห็น แล้วยังลงไม้ลงมือกับลูกอีกด้วย ลูกว่านางจะต้องชอบไอ้เวรนั่นเข้าให้แล้วแน่ๆ มิเช่นนั้นคงไม่กล้าต่อต้านลูกเช่นนี้ แววตาที่นางมองลูกก็ดูแปลกไป ราวกับว่านางได้ล่วงรู้แล้วว่าลูกคิดจะหลอกใช้นาง"

"เป็นไปไม่ได้ นางโง่ออกปากนั้น อีกทั้งยังรักเจ้าอย่างถวายชีวิต นางไม่มีทางรู้หรอก บางครานางอาจจะแกล้งเล่นละครตบตาเซี่ยเทียนอวี้เพื่อให้เขาตายใจ เจ้าก็อย่าคิดมาก อีกไม่นานแม่ทัพใหญ่จิ่งก็จะกลับมาแล้ว เราต้องเร่งทำตามแผนเดิม แล้วหลอกให้นางนำตราพยัคฆ์ของบิดามามอบให้เรา จากนั้นก็ทำการก่อกบฏสังหารเซี่ยเทียนอวี้และมารดาของเขาเสีย!"

เซี่ยซู่อันแม้จะไม่สบายใจแต่ก็ยังยอมเชื่อฟังคำของบิดาแต่โดยดี ท่านพ่อพูดถูก เขาจะร้อนใจไปไย รอดูท่าทีของฝ่ายนั้นไปก่อนก็ยังไม่สาย เขาไม่เชื่อหรอกว่าจิ่งรั่วอิงจะกล้าหักหลังเขา!

ด้านจิ่งรั่วอิงนั้นเมื่อเซี่ยซู่อันจากไปแล้ว นางก็คิดจะกลับตำหนักเย็น แต่่เซี่ยเทียนอวี้กลับรั้งตัวนางเอาไว้ จนนางเริ่มจะโมโหอีกรอบ

“มีอะไรอีก หรือจะลงโทษที่ข้าด่าท่านเมื่อครู่ จะลงโทษก็รีบๆเลย ข้าจะได้กลับไปนอน”

เอ่ยจบนางก็หาวออกมาวอดๆ เซี่ยเทียนอวี้ย่นจมูกคราหนึ่ง รู้สึกได้ว่าในปากนางมีกลิ่นขาหมูลอยมาเป็นระยะยามสนทนากับเขา ชายหนุ่มจึงจับตัวนางเอาไว้ ก่อนจะยัดใบป๋อเหอที่เขาพกเอาไว้ติดกายป้อนเข้าปากนางทันที จิ่งรั่วอิงคิดจะคายทิ้งแต่ชายหนุ่มกลับใช้มือปิดปากนางอย่างรวดเร็ว

“ห้ามคาย!เคี้ยวลงไป ไม่อย่างนั้นข้าจะประหารเจ้าเก้าชั่วโคตรแน่นอน”

จิ่งรั่วอิงขัดขืนไม่ได้จึงยอมเคี้ยวแต่โดยดี ช่างโรแมนติกดีแท้ พระเอกนางเอกสลับกันยัดใบป๋อเหอเข้าปากอีกฝ่ายด้วยความรักใคร่ เพราะเกรงว่าคนรักจะปากเหม็นจนเกินต้าน นางจะบ้าตาย!

เมื่อเห็นว่าจิ่งรั่วอิงกลืนใบป๋อเหอลงท้องไปแล้ว เซี่ยเทียนอวี้จึงยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระ

"นับแต่วันนี้เจ้าจงย้ายกลับมาอยู่ตำหนักเดิมเสีย ข้าจะคืนตำแหน่งผินให้กับเจ้า อย่าคิดว่าที่ข้าทำเช่นนี้เพราะหลงใหลเจ้า ข้าทำไปเพราะเห็นแก่หน้าบิดาของเจ้าต่างหาก แต่ถ้าเจ้ายังใจกล้าก่อเรื่องไม่เลิก ข้าก็จะไม่ละเว้นเจ้าอีก"

ที่เขาทำเช่นนี้เพราะอยากจะดูให้ชัดกับตา ว่าหากนางได้ตำแหน่งคืนไปแล้วจะทำเช่นไรต่อไป นางจะต้องหาทางติดต่อกับเซี่ยซู่อันอีกแน่ๆ!

จิ่งรั่วอิงมองเซี่ยเทียนอวี้ด้วยความประหลาดใจ ง่ายดายปานนั้นเชียว นึกจะลดขั้นก็ลด นึกจะคืนตำแหน่งให้ก็คืน ช่างเป็นฮ่องเต้ประสาทโดยแท้!

แต่ก็ดี นางไม่อยากจะกลับไปขุดหัวมัน ยิงนกต้มงูกินอีกแล้ว ในเมื่อเขามอบตำแหน่งคืนให้ เช่นนั้นนางก็อย่าเล่นตัวไปเลย จะว่าไปก็น่าเสียดายไม่น้อย แรกเริ่มนางรู้สึกดีกับเขามากเพราะว่าเขาหล่อ เหตุผลเดียวเลยคือเขาหล่อ แต่เมื่อรู้ว่าเบ้าหน้าเขาแบกสันดานเอาไว้ นางก็เริ่มไม่ชอบเขาแล้ว

"ไสหัวไปซะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าแล้ว อย่าคิดว่าข้าอยากจะเข้าใกล้เจ้านักหนา"

จิ่งรั่วอิงเองก็คร้านจะอยู่ต่อเช่นกันจึงคิดจะกลับไปนอน แต่ทว่านางกลับมองเห็นว่าบนโต๊ะยังมีอาหารอีกหลายจานเหลืออยู่ จึงรู้สึกเสียดายขึ้นมา

"ฝ่าบาทเพคะ"

"อะไรอีกเล่า!"

สตรีบ้านี่ตอแยเขาไม่เลิก คงจะติดใจในความหล่อของเขาสินะ เห้อ เกิดเป็นคนหล่อนี่มันเหนื่อยใจจริงๆ

"กับข้าวอีกสามจานที่เหลือบนโต๊ะหม่อมฉันขอห่อกลับตำหนักนะเพคะ เมื่อครู่ยังกินไม่อิ่มเลย"

เซี่ยเทียนอวี้"......"

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้ายืนนิ่งเงียบไม่เอ่ยตอบ จิ่งรั่วอิงจึงร้องเรียกเขาอีกหน

"ฝ่าบาทเพคะ"

"ที่เจ้าเรียกข้าเพราะจะบอกกับข้าว่าเจ้ายังกินไม่อิ่ม จึงอยากห่ออาหารที่เหลือกลับไปกินอย่างนั้นหรือ?"

เขาหันมาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ จิ่งรั่วอิงยิ้มตาหยี ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระตือลือล้น

"เพคะ หม่อมฉันเสียดายมาก ขออนุญาตห่อกลับไปกินต่อที่ตำหนักนะเพคะ"

กล่าวจบนางก็สั่งให้หลิงซีและอันหรานยกอาหารกลับตำหนักของตนไปทันที เซี่ยเทียนอวี้รู้สึกเหมือนตนเองถูกชามข้าวฟาดหน้าอย่างไรอย่างนั้น นางไม่ได้สนใจความหล่อของเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับสนใจอาหารตรงหน้ามากกว่าเขาเสียอีก

บัดซบนัก เขาโมโหแล้วนะ!

กินให้อ้วนตายไปเลย กินไม่พอก็ไปกินในห้องเครื่องต่อเถอะ ไม่ต้องมาสนใจเขาหรอก!