Chapter 10 ตอบกู! หมาตัวไหนที่มึงไปเอากับมันมา Nc25+

“ไอ้บอส มึงขับรถของยัยนี่ไปไว้ที่บ้านกู” ไม่รอฟังคำตอบใดๆ วินเนอร์ก็กระชากร่างเพรียวบางของลูกพีชให้เดินตามไปขึ้นรถสปอร์ตของตัวเองที่จอดรอนิ่ง ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง

เสียงคำรามกระหึ่มดังขึ้นอีกครั้ง รถยนต์คันหรูราคาแพงพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว ทิ้งบอสอยู่กับรถของลูกพีชไว้เบื้องหลัง ในใจพลันหงุดหงิด

ไอ้สัดนี่ก็ไม่ขัดขืน ก่ะจะล่อเมียกูจริงๆ หรือไงวะ ไอ้เด็กเวร!!

มาถึงคอนโดฯ พอลงจากรถ ลูกพีชมองคนที่เอาแต่กระชากแขนข้างที่โดนยิงของเธอให้เดินตาม หญิงสาวพยายามบิดแขนหนีแต่ก็ไร้ผล จนถูกผลักเข้าลิฟต์ มือแกร่งที่แข็งราวกับคีมเหล็กจึงยอมปล่อย

“เป็นบ้าหรือไงวิน”

“กูบ้าได้มากกว่าที่มึงคิดอีกลูกพีช อยากรู้ไหมล่ะ?” วินเนอร์เอ่ยเสียงเย็นพยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งกล่านของตัวเอง

ประตูลิฟต์เปิดออก แต่ลูกพีชกลับยืนนิ่งไม่ยอมเดินตามออกมา วินเนอร์เริ่มหัวเสียอีกครั้ง เขาตามไปกระชากแขนข้างเดิมที่ได้รับบาดเจ็บจนร่างเล็กเซถลาเข้าสู่อ้อมอก “มึงจะดื้อให้ได้อะไรวะ?”

“กูไม่เอาอะไรทั้งนั้น และถ้ามึงจะบังคับให้กูเข้าห้องไปทำเรื่องอย่างว่ากับมึง กูจะกรี๊ดให้คนออกมาดูกันทั้งชั้น”

“หึ” เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอ เขาก้มลงจูบก