ตอนที่ 42 เจ๊ใหญ่กับวันของคู่หมั้น

             ฝ่ามือของหลี่ลู่เหอรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่เพิ่มขึ้นชายหนุ่มจึงก้มลงมองมือของตนก่อนที่เขาจะพบว่าฝ่ามือของหญิงสาวมีการเคลื่อนไหว

            “น้ำ” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากริมฝีปากบางที่ยังคงเนียนสวยสุขภาพดี ทั้งนี้เป็นเพราะเถาเถาได้นำสีผึ้งที่ตนคิดค้นมาทาให้ผู้เป็นพี่สาวอยู่เสมอเช่นเดียวกับทั้งผิวหน้าและเรือนร่าง

            “เสี่ยวหนิง! น้องฟื้นแล้ว” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างดีใจ

            เจ้าของชื่อผู้นอนอยู่บนเตียงคลี่ยิ้มให้เขาเล็กน้อย “พี่เหอ น้องขอน้ำค่ะ” เธอกล่าวเสียงแหบด้วยความที่ลำคอขาดความชุ่มชื้นมานาน

            “อ๊ะ! ได้ครับ” ชายหนุ่มรีบกระวีกระวาดลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงไปเทน้ำจากกระติกใส่แก้วซึ่งตอนนี้น้ำกำลังอยู่ในอุณหภูมิที่สามารถดื่มได้พอดี