สวรรค์ไร้ใจ ข้าขอไร้วาสนา

สวรรค์ไร้ใจ ข้าขอไร้วาสนา

last updateDernière mise à jour : 2025-03-21
Par:  rasita_suinEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
63Chapitres
2.5KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

สวามีสั่งลงทัณฑ์นางด้วยเชื่อคำยุยงของผู้อื่น นางจึงขอตัดขาดวาสนาเคียงคู่ ขอรับเคราะห์กรรมยังโลกมนุษย์ เพื่อจบสิ้นทุกสิ่งอย่าง “ฝ่าบาท ข้าขอพระเมตตา ขอตัดสัมพันธ์กับไท่จื่อ จบสิ้นวาสนา ไม่ขอเป็นชายาของไท่จื่ออีกต่อไป”

Voir plus

Chapitre 1

1.กาลก่อน ณ สวรรค์ชั้นฟ้า (1)

Con veinticinco semanas de embarazo, Julieta García se topó con la infidelidad de su esposo en el hospital.

Héctor, apuesto y con un abrigo negro, protegía con el brazo a la joven frágil que llevaba a su lado.

Ella vestía de blanco; las mejillas sonrosadas, envueltas en una bufanda suave, y un rostro delicado como el de una muñeca de porcelana.

Julieta apretó con fuerza el comprobante del control prenatal.

El viento helado le azotó el rostro; pero más frío aún fue el tirón doloroso que le atravesó el corazón.

Héctor la vio desde lejos. Su expresión era indiferente, sin rastro alguno de vergüenza por haber sido descubierto.

Le abrió la puerta del carro a la joven, con un gesto amable y una mirada llena de ternura.

El distante y altivo hombre en la cima del poder también tenía, al parecer, un lado tan cálido.

La muchacha pareció notar la presencia de Julieta.

Se detuvo un instante, la miró con desconcierto y luego le dijo a Héctor:

—¿Por qué esa mujer no deja de mirarte? ¿La conoces?

El viento ululaba junto a sus oídos.

Julieta no sabía exactamente qué había dicho la joven, pero por la forma de sus labios distinguió claramente la palabra “mujer”.

¿Mujer?

Era evidente que se refería a ella.

Julieta esbozó una sonrisa amarga.

Tenía apenas veinticuatro años.

Pero su cuerpo hinchado por el embarazo, el cansancio grabado en el rostro y su aspecto común, envuelta en un abrigo acolchado y un gorro, la hacían parecer una mujer de treinta o cuarenta años. ¿Cómo iba a compararse con una joven hermosa?

Héctor subió a la joven al carro, protegiéndola.

Julieta quedó rígida en el mismo lugar, observando cómo el vehículo se alejaba.

Ella y Héctor se habían casado a causa del embarazo. Para alguien tan orgulloso como él, aquel matrimonio impuesto era una mancha; el bebé en su vientre no era más que el medio con el que ella lo había obligado.

Él la odiaba.

Julieta lo había amado en silencio durante ocho años. Consciente de no estar a su altura, solo pudo esforzarse en estudiar, tomarlo como su ideal y seguir sus pasos.

Al final, lo logró: se convirtió en su asistente y pudo estar a su lado.

Aquella noche no solo destruyó a Héctor; también destrozó sin piedad toda la dignidad que ella había conservado frente a él.

Nunca olvidaría la mirada de asco con la que él la observó después, como si hubiera tocado algo sucio y repugnante.

Por eso, solo una chica joven y hermosa era digna de él.

Las lágrimas resbalaron por el rabillo de sus ojos. De inmediato, un dolor punzante le atravesó el vientre. Se llevó una mano al abdomen y con la otra se apoyó en una columna de piedra cercana.

Una enfermera que pasaba la vio y se apresuró a ayudarla, llevándola al consultorio.

La fuerte conmoción emocional había afectado al feto.

Cuando por fin se calmó, abandonó el hospital y, arrastrando un cuerpo y un espíritu exhaustos, condujo sola de regreso a Costa Dorada.

Allí se encontraba la villa de Héctor.

Doña Gómez había dispuesto que niñeras con experiencia se encargaran de cuidarla.

En ese momento, las dos niñeras que la atendían se comportaban como dueñas de la casa, sentadas en la sala calefaccionada, disfrutando de la comida.

Al oír el ruido, una de ellas miró hacia la puerta.

Al ver regresar a Julieta, se levantó y se acercó para preguntar:

—¿Cómo salió el control prenatal?

El tono arrogante y despectivo dejaba claro que, más que cuidarla, parecía estar allí para vigilarla.

Julieta lanzó una mirada fría a la niñera, no respondió y se dirigió directamente hacia las escaleras.

La niñera frunció el ceño, molesta:

—Te estoy hablando, ¿no me oyes?

Julieta siguió sin decir nada.

La niñera miró su espalda y escupió con desprecio:

—Parece un cerdo gordo. ¿De verdad cree que es la señora Gómez? ¿De qué va, haciéndose la importante?

Julieta regresó a su dormitorio y se sentó en la cama, con el corazón vacío y la mente perdida.

Ni Héctor ni los sirvientes la respetaban.

Fue Doña Gómez quien decidió que ella y Héctor se casaran legalmente.

Pero todo se debió a que Don Gómez estaba gravemente enfermo y ella, justo entonces, quedó embarazada. Para atraer la buena fortuna, se organizó el matrimonio.

No se sabía si fue coincidencia o efecto de ese ritual, pero la salud de Don Gómez empezó a mejorar poco a poco.

Solo entonces Doña Gómez suavizó un poco su actitud hacia Julieta.

Los demás, sin embargo, seguían mirándola con desprecio.

Ese día había ido al hospital para confirmar el sexo del bebé que llevaba en el vientre: era una niña.

Doña Gómez probablemente ya había recibido la notificación del hospital.

En ese momento, el celular comenzó a sonar.

Julieta apartó sus pensamientos.

Sacó el celular del bolso y vio que era una llamada de su tutor académico. Se quedó un instante en blanco.

Luego respondió.

—Carlos, ¿qué ocurre?

—Hay una plaza para ir a la Universidad del Valle Dorado a cursar el doctorado. ¿Te interesa intentarlo?

Al escuchar a Carlos, Julieta se quedó inmóvil durante un largo rato.

Al no recibir respuesta, Carlos añadió:

—Si no te interesa, no pasa na...

—Voy.

Julieta reaccionó de golpe y respondió sin dudarlo.

Esta vez, quien guardó silencio fue Carlos.

Él sabía muy bien cuánto se había esforzado Julieta para ser digna de estar al lado de Héctor.

Ahora que por fin había logrado casarse y estaba embarazada, ¿cómo iba a marcharse tan fácilmente?

Ese cupo que aún tenía disponible lo había mencionado solo para tantear el terreno.

—Carlos.

Lo llamó Julieta.

—Ven mañana a mi despacho a las diez de la mañana. —Dijo él.

—De acuerdo.

Carlos no añadió nada más y colgó.

Julieta bajó el celular y soltó un largo suspiro. De pronto, sintió una extraña mezcla de alivio y vacío.

Era hora de despertar.

Un hombre que no te ama no se verá atado por un bebé. No te mirará ni una vez más.

Luego recibió otra llamada, esta vez de Doña Gómez, pidiéndole que regresara a Casa Gómez.

Julieta aceptó; seguramente era por el bebé que llevaba en el vientre.

En ese momento, por primera vez en mucho tiempo, se sentía con ánimos.

Fue primero al baño y se dio una ducha larga y cuidadosa.

Sentada frente al tocador, Julieta observó su reflejo en el espejo: rostro redondo, profundas ojeras, ojos hundidos, manchas cubriéndole las mejillas.

Con ese aspecto tan desagradable, ¿a quién no le daría rechazo?

Así, no tenía derecho alguno a estar al lado de Héctor.

Se maquilló, se puso un abrigo acolchado rosa y un gorro redondo. Al menos, parecía un poco más animada.

Había pensado manejar ella misma hasta Casa Gómez.

Pero apenas salió, recibió una llamada de Héctor. Su voz fría sonó al otro lado:

—Sal.

Julieta se sobresaltó.

Seguramente Doña Gómez le había pedido que volviera a casa.

—Está bien. —Respondió.

Al salir de la villa, vio el Rolls-Royce de Héctor estacionado en la entrada. Dos horas antes, ese mismo carro había llevado a otra mujer.

Respiró hondo y se acercó para abrir la puerta y subir.

Apenas se sentó, percibió un aroma dulce y juvenil a perfume. En el interior del carro había también un osito de peluche rosa, claramente algo que le gustaría a una chica joven.

Al levantar la vista, notó una liga elástica en la muñeca de Héctor.

Era la forma en que muchas chicas marcaban territorio.

Debía gustarle mucho esa muchacha.

Julieta reprimió la acidez que le subía desde el pecho, se sentó correctamente y se abrochó el cinturón.

El carro arrancó y se alejó lentamente.

Julieta miraba por la ventanilla, en silencio.

Antes, cada momento a solas con él lo habría atesorado. Aunque él la despreciara, ella insistía una y otra vez en buscar temas de conversación, intentando acercarse.

Se decía a sí misma que ya eran esposos, que tenían un bebé en camino, que el futuro sería largo.

Que si lograba ser una esposa adecuada y una buena madre, tal vez algún día Héctor la miraría de verdad.

Pero no era más que un engaño autoimpuesto.

Héctor no prestó atención alguna a su estado de ánimo. Con frialdad, preguntó:

—¿Qué sexo tiene el bebé?

—Es una niña. —Respondió Julieta.

Al oírlo, el rostro de Héctor no mostró ninguna reacción; lo dijo con voz neutra:

—Cuando nazca el bebé, nos divorciaremos.

Las palabras cayeron.

Los dedos de Julieta se tensaron con fuerza.

Sintió como si una mano invisible le apretara el corazón; la respiración se le volvió pesada.

Ese matrimonio nunca estuvo destinado a durar. Aunque lo había previsto desde el inicio, cuando él lo dijo con sus propias palabras, el dolor fue igual de intenso.

Mordió ligeramente su labio y respondió:

—Está bien.

Héctor la miró de reojo, sorprendido por lo rápido que había aceptado.
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
63
1.กาลก่อน ณ สวรรค์ชั้นฟ้า (1)
“เราต้องบุกแล้วไท่จื่อ”แม่ทัพข้างกายรายงานผู้บัญชาการใหญ่ของทัพซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะตัวใหญ่ที่มีแผนที่จำลองเสมือนจริงของดินแดนมนุษย์โดยถูกเผ่าปิศาจครอบครองลอยอยู่ตรงกลาง“หากไม่เคลื่อนทัพเวลานี้ เราอาจตีขนาบพร้อมทัพท่านเทพสงครามไม่ทัน”ทัพสวรรค์แบ่งออกเป็นสองทัพนำโดยองค์ไท่จื่อเจิ้งหานที่มีทัพเสริมเป็นเผ่าวิหคหนึ่งทัพ กับเทพสงครามจิ่นลี่ซึ่งบุกมาพร้อมเผ่าบาดาลพันธมิตรอีกหนึ่งทัพ แม้กองทัพพร้อมแล้วทว่าผู้บัญชาการก็ยังไม่สั่งเคลื่อนพลทำให้แม่ทัพสวรรค์กับเผ่าวิหคต่างก็เริ่มกังวล“เคลื่อนทัพ”ไท่จื่อเจิ้งหานนิ่งเงียบไม่นานนักก็เอ่ยขึ้น“แต่พระชายา...”รองแม่ทัพเผ่าวิหคจะเอ่ยทัดทานแต่แม่ทัพกลับกระแทกแขนห้ามเอาไว้อีกฝ่ายจึงหยุดปาก“รับบัญชา”เมื่อไม่มีผู้ใดเอ่ยขัด แม่ทัพสวรรค์มือขวาของเทพสงครามที่ร่วมทัพกับไท่จื่อเพื่อประสานกลศึกระหว่างสองทัพก็รับคำก่อนสั่งการออกไป“สั่งกองพลเตรียมเคลื่อนทัพ”คำสั่งมากองทัพพร้อม ไทจื่อนำทัพสวรรค์มุ่งหน้าสู่แดนมนุษย์ที่เวลานี้เหมือนเป็นกึ่งแดนปิศาจไปแล้ว ด้วยถูกปกครองโดยเผ่าปิศาจที่แผ่อิทธิพลรุกรานกินอาณาเขตกว้างขวางทั่วดินแดน ผู้คนถูกความมืดดำครอบงำ
Read More
1.กาลก่อน ณ สวรรค์ชั้นฟ้า (2)
ได้เทพสงครามช่วยพลังปราณในกายไท่จื่อเจิ้งหานจึงฟื้นตัวได้ในเวลาไม่นาน แม้ยังบอบช้ำภายในหากก็ไม่ทำให้สาหัส และต้องการเดินทางกลับสวรรค์ชั้นฟ้าทันที“ข้าต้องกลับไปทูลรายงานการศึกกับพระบิดา”เมื่อถูกเจ้าบาดาลขอให้พักผ่อนต่อไท่จื่อก็ปฏิเสธ แม้หมอจากวังบาดาลจะบอกว่าควรพักสักสองสามชั่วยามก็ตาม“ท่านเทพ...”ซีเหว่ยเจ้าบาดาลหันไปทางเทพสงครามที่ยืนอยู่ไม่ห่างนัก ทว่าอีกฝ่ายกลับตีหน้านิ่งขรึมขณะเอ่ยคำที่ทำเอาผู้ขอให้ช่วยหน้าชา“ข้ามีหน้าที่ทำตามประสงค์ของไท่จื่อ”“อย่างไรข้ากับเทพสงครามก็ต้องรีบนำทัพกลับ ขอบใจท่านเจ้าบาดาลมากที่ช่วยเหลือ รวมทั้งธิดาของท่านด้วย ไม่คิดเลยว่านางจะถึงขั้นยอมเสี่ยงตายเช่นนั้น ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”ไท่จื่อเจิ้งหานถามไถ่ด้วยความห่วงใย แม้ขัดใจปะปนขายหน้าอยู่บ้างที่ผู้หญิงต้องมาปกป้องโอรสสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่เช่นตน ทว่าการเสียสละของธิดาเจ้าบาดาลจนตัวเองต้องบาดเจ็บก็น่านับถือและมองข้ามไม่ได้“พระเมตตาของไท่จื่อข้าและบุตรสาวซาบซึ้งยิ่งนัก ซานซานยังอาการหนัก แต่ไม่ถึงกับชีวิต ตอนนี้รอเพียงนางฟื้น”“ศึกครั้งนี้ลำบากท่านเจ้าบาดาลกับธิดานัก ข้าทูลเรื่องการศึกแล้วพระบิดาต้องประทา
Read More
1.กาลก่อน ณ สวรรค์ชั้นฟ้า (3)
เทพสงครามกลับมาโดยมีเจ้าของเรือนร่างสะโอดสะองในชุดทะมัดทะแมงพร้อมออกศึกของหนิงเฟิ่งพระชายาก้าวตามเข้ามาหยุดยืนหน้าแท่นประทับ“ไท่จื่อ”เจ้าของเสียงหวานเอ่ยพร้อมย่อตัวลง ใบหน้างามล้ำสงบนิ่งไม่มีลนลานกลัวเกรง ดวงตาคู่งามมองตรงแน่วนิ่งไร้แววหวาดหวั่นหรือรู้สึกผิดทำให้ผู้เห็นนึกขัดใจ“หนิงเฟิ่ง รู้ความผิดหรือไม่”คิ้วเรียวสวยกระตุกเล็กน้อยกับเสียงเข้มที่ดูเหมือนจะตัดสินนางไปแล้ว“ข้ามีเหตุจำเป็นไม่อาจร่วมทัพ ขอไท่จื่อประทานอภัย”หนิงเฟิ่งคุกเข่าลงพร้อมขอในสิ่งที่คิดว่านางทำผิด“อภัย? กิจอันใดสำคัญกว่าการสู้ศึกใหญ่ปกป้องมวลมนุษย์กับทุกดินแดนจากเผ่าพันธุ์ปิศาจ”ยิ่งฟังคำขอของชายาตนไท่จื่อเจิ้งหานก็ยิ่งไม่พอใจ“ข้าไม่ได้มีกิจอันใด เพียงแต่ข้าไม่อาจร่วมทัพได้”“หนิงเฟิ่ง!”นอกจากไม่สำนึกแล้วชายายังใช้คำบิดเบือนหนีความผิดในสายตาไท่จื่อ“หรือเจ้าเห็นว่าตนไม่ผิด มีกิจกับไม่อาจร่วมทัพต่างกันอย่างไร นั่นถือเป็นความผิดด้วยกันทั้งสิ้น อย่าใช้ความเป็นชายาของข้าลบเลือนความผิดของเจ้า ยิ่งเป็นคนใกล้ตัวข้ายิ่งไม่อาจละเลย”พระชายาเหมือนจะเอ่ยบางอย่างทว่าทหารยามด้านหน้าเอ่ยขึ้นมาก่อน“เรียนไทจื่อ ท่านเทพวิ
Read More
2.โทษทัณฑ์แสนสาหัส (1)
“องค์ชายของเจ้าบอกหรือไม่ เหตุใดต้องไปรับพระชายาของข้า”ไท่จื่อถามต่ออย่างไม่ยอมให้มีสิ่งใดหลุดรอดไปได้“ข้าน้อยเพียงทำตามคำสั่งหัวหน้าให้เดินทางไปแดนวิหคพร้อมองค์ชายขอรับ”“จะยังไงพระชายาก็ฆ่าบุตรชายของข้าจริง”“จากคำพูดทหารของเจ้า หนิงเฟิ่งป้องกันตัว”“ฆ่าคนคือฆ่าคน”“นี่เจ้า...”ทั้งเจ้าบาดาลกับเทพวิหคไม่มีผู้ใดยอมลดละ แต่เสียงทหารก็ดังขึ้น“องค์หญิงเจ้าบาดาลขอเข้าเฝ้าไท่จื่อ”แม้จะแปลกใจหากไท่จื่อก็อนุญาต ชั่วอึดใจร่างอ่อนระโหยอ้อนแอ้นขององค์หญิงเพ่ยซานบุตรีเจ้าบาดาลก็เข้ามา ผู้เป็นบิดาจึงรีบพยุงด้วยความเป็นห่วง“ซานซาน เจ้ายังไม่หายดี เหตุใดจึงมาถึงนี่”“ซานซานมีเรื่องต้องทูลไท่จื่อ”เพ่ยซานเอ่ยเบาโรยแรง“เป็นเรื่องที่ซานซานต้องพูดเพื่อความบริสุทธิ์ใจของพี่ชาย”นางทูลต่อไท่จื่อพร้อมน้ำตาไหลพราก“พูดมาเถิด”ไท่จื่อจำต้องรับฟังอย่างไม่อาจเลี่ยง แม้รู้แก่ใจว่าอาจได้ฟังในสิ่งที่ไม่อยากได้ยิน“พี่ชายข้าผูกสมัครรักใคร่พระชายา นับแต่เริ่มการศึกได้พยายามแอบไปพบพระนางที่เผ่าวิหคบ่อยครั้ง แม้รู้ว่าไม่ควรแต่เพราะพระนางเองก็หยิบยื่นไมตรี”“เจ้าพูดอะไร”หนิงเฟิ่งหันมาเอ่ยกับธิดาเจ้าบาดาลทันที
Read More
2.โทษทัณฑ์แสนสาหัส (2)
ไท่จื่อนำทัพสวรรค์และแม่ทัพใหญ่เผ่าบาดาลกับเผ่าวิหคเข้าเฝ้ารายงานการศึกต่อหน้าจักรพรรดิและขุนนางสวรรค์ แม้จะมีชัยเหนือราชาปิศาจที่บาดเจ็บหนักจนต้องถอยทัพ แต่ยังต้องระแวดระวังดินแดนมนุษย์อยู่เพราะอ่อนแอและถูกครอบงำง่าย ไม่รู้ว่าราชาปิศาจจะกลับมาแข็งแกร่งและคิดมีอำนาจเหนือทุกดินแดนอีกเมื่อไร“ศึกนี้ข้าต้องขอบใจเผ่าวิหคกับเผ่าบาดาลยิ่งนัก”จักรพรรดิสวรรค์จินหวงเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“แต่ราชาบาดาลต้องสูญเสียบุตรชาย ทั้งบุตรีของท่านก็บาดเจ็บหนักเพราะช่วยไท่จื่อ ถือว่ามีความชอบต้องตอบแทนท่าน”สือเฟิ่งได้แต่แอบถอนใจ ขณะที่สีหน้าซีเหว่ยไม่ดีนัก เพราะไท่จื่อเอ่ยสั่งไว้ว่าให้การตายของบุตรชายตนเกี่ยวข้องกับการศึก โดยถูกเผ่าปิศาจจู่โจมขณะคุ้มกันพระชายาเดินทางมาหาไท่จื่อที่บาดเจ็บยังเผ่าบาดาล ขอให้เจ้าบาดาลเห็นแก่ไท่จื่อ ในเมื่อได้ลงโทษพระชายาสถานหนักแล้ว“เป็นพระกรุณาฝ่าบาท บุตรชายข้าอุทิศตนเพื่อการศึกเพื่อหกพิภพดินแดน ซานซานบุตรีของข้าแม้ตายแทนไท่จื่อได้ก็ยินดี”“สั่งสอนบุตรได้ดียิ่ง น่าชื่นชม น่าชื่นชม”เผ่าบาดาลช่างหวังสูงนัก คำชมจากจักรพรรดิทำให้สือเฟิ่งคิดพลางกำมือตนแน่น เวลานี้เผ่าวิหคเหมือนน
Read More
2.โทษทัณฑ์แสนสาหัส (3)
“นั่นคือ...”นางเอ่ยเสียงสั่นด้วยความหวาดหวั่นกับสิ่งที่เห็น“ดวงจิตลูกข้ายังอ่อนแอนัก เขาไม่อาจทนต่อสายฟ้าฟาดได้ หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปข้าต้องสูญเสียเขาเป็นแน่”หนิงเฟิ่งพยายามใช้กำลังของตนสร้างเกราะป้องกันให้กับดวงจิตวิญญาณดวงน้อยของบุตรตนที่เกือบจะต้องแตกดับเพราะพลังสายฟ้า ปราการสีทองเปล่งประกายก่อตัวเป็นดอกไม้ชนิดหนึ่งล้อมรอบฟางเซียนมารดาของหนิงเฟิ่งเป็นเทพธิดาเผ่าบุปผา หนิงเฟิ่งจึงสามารถใช้พลังของเผ่าบุปผาได้ อิงอิงนั้นเทพธิดาสร้างขึ้นจากดอกอิงฮวาเพื่อให้เป็นเพื่อนเล่นกับบุตรสาวของตนมาตั้งแต่อายุยังน้อย“ดอกอวี้หลันนี้ เจ้านำไปปลูกไปไว้ที่อุทยานตำหนักฮวาหรงของข้าในวังไท่จื่อ ข้าหวังให้เขาแข็งแกร่งดั่งดอกอวี้หลันที่มีกลีบแข็งแรง”ขณะพูดหนิงเฟิ่งมองดอกอวี้หลันทองสุกสกาวในมืออย่างเศร้าสร้อย“อย่าให้ใครรู้เห็น หรือเข้าใกล้ลูกข้าก่อนข้าจะรับพลังสายฟ้าครบสามวันสามคืน”“แต่เป็นเช่นนี้แล้วพลังปราณของท่านอาจรับสายฟ้าฟาดไม่ไหว ผิวกายปริแตก”อิงอิงเกรงว่านายตนจะต้องเจ็บปวดทรมาน“ข้าต้องปกป้องลูกข้า”ยิ่งได้ฟังเสียงหวานพร่าที่ราวแหลกสลายแล้วของพระชายาอิงอิงก็ยิ่งร้องไห้หนักด้วยความเสีย
Read More
3.สวามีช่างไร้ใจ (1)
“ไท่จื่อท่านลงโทษพระชายาแล้ว ยังต้องรับธิดาเจ้าบาดาลไว้อีกหรือ”เทพสงครามจิ่นลี่มาพบไท่จื่อถึงตำหนักเฉิงคุน หลังจากองค์จักรพรรดิประทานอภิเษกของไท่จื่อกับธิดาของเจ้าบาดาล“หากพระชายารู้จะเสียใจแค่ไหน ท่านลงโทษพระนางเพราะฆ่าคนที่ทำร้ายตนเอง แล้วยังรับคนที่พูดให้ร้ายมาเป็นสนม ราวท่านไม่นึกถึงใจพระนางเลย”มีเพียงเทพสงครามเท่านั้นที่กล้าออกความเห็นกับไท่จื่อ เพราะเป็นน้องชายในฮองเฮาพระมารดาเดียวกัน เรียนรู้ทั้งด้านกลการรบและวิชาความรู้มาด้วยกันเหมือนเพื่อนคู่คิด“เรื่องราวคลุมเครือ นางไม่อาจแก้ต่างให้ตัวเองพ้นผิดได้ จะให้ข้าทำอย่างไร ข้าไม่อาจมองข้ามได้จิ่นลี่ หากช่วยนางก็ต้องผิดใจกับเผ่าบาดาล ข้าคือไท่จื่อสวรรค์จะลำเอียงไม่ได้”ไท่จื่อเจิ้งหานถอนหายใจเคร่งเครียด“ถึงอย่างนั้นข้าก็คิดว่าท่านไม่จำเป็นต้องยอมรับธิดาของเจ้าบาดาล”“จุดประสงค์เจ้าบาดาลกับบุตรีมีหรือที่ข้าจะมองไม่ออก ยิ่งสูญเสียบุตรชายก็คงยากที่จะล้มเลิกความตั้งใจ ไม่ทำเช่นนี้คิดหรือว่าเผ่าบาดาลจะยอมจบโดยง่าย หากเรื่องถึงพระบิดา หนิงเฟิ่งอาจไม่เพียงแค่รับสายฟ้าฟาด”ใช่ว่าจิ่นลี่จะไม่เข้าใจไท่จื่อว่าที่ลงโทษพระชายาหนักเช่นนี้ส่วน
Read More
3.สวามีช่างไร้ใจ (2)
วังประดับประดาอย่างสวยงามทั้งโคมไฟและผ้าแดงมงคลทำให้หนิงเฟิ่งสังเกตได้ แม้ว่าเทพสงครามจะพานางมายังประตูสวรรค์แล้วเข้าวังทันที ทั้งยังตรงมายังตำหนักฮวาหรงอย่างไม่หยุดที่ใด“ขอบใจท่านมาก เทพสงคราม”“พระชายาพักผ่อนให้มาก ข้าต้องขอตัวก่อน”เมื่อเทพสงครามไปแล้วหนิงเฟิ่งก็สั่งอิงอิงทันที โดยเก็บความแปลกใจเอาไว้ก่อน“พาข้าไปที่อุทยาน”อิงอิงโล่งใจขึ้นมาหน่อยที่พระชายาไม่ถามถึงความเปลี่ยนแปลง แม้คาดว่าไม่นานพระนางต้องรู้เป็นแน่ แต่นางก็อยากให้นายตนแข็งแรงพอที่จะทนรับความเจ็บปวดเสียใจได้“ลูกแม่”มาถึงต้นอวี้หลันน้อยร่างของหนิงเฟิ่งก็ทรุดลงนั่งใกล้ชิด“เจ้ายังบอบบางนัก ยังไม่ทันได้เติบโต ก็ถูกสายฟ้าฟาดเสียแล้ว แม้จะให้พลังส่วนหนึ่งเสริมกายทิพย์ให้กับเจ้า เจ้าอาจต้องใช้เวลาบำเพ็ญตนประสานจิตกับกายทิพย์หลายพันปี แต่หากว่า...พ่อเจ้าได้รู้ เขา...เขาอาจช่วยเจ้า”แม้ไม่อยากคร่ำครวญแต่น้ำตาก็ไหลออกมาเอง นางยังไม่แน่ใจว่าจะพูดกับไท่จื่ออย่างไร ในเมื่อแคลงใจแล้ว บอกไปเขาจะเชื่อหรือไม่ว่าอวี้หลันน้อยนี้คือลูกของเขา เหนืออื่นใด นางยังไม่อยากเห็นหน้าสวามีของตนไม่อยากเห็นหน้าคนใจดำ“อิงเอ๋อร์ เจ้าพาอวี้หลั
Read More
4.สวรรค์ไร้ใจ ไร้เมตตา (1)
หนิงเฟิ่งปรากฏกายกลางท้องพระโรงตำนักสวรรค์ชั้นฟ้าในสภาพที่เสื้อผ้าร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากสายฟ้า นางรำที่กำลังโชว์ต่อหน้าธารกำนัลที่มาร่วมงานรื่นเริ่งมงคลสวรรค์ต่างก็หยุดลง เทพเซียนทั้งหมดต่างก็หันมาสนใจร่างบอบบางที่บาดเจ็บหนักของพระชายาไท่จื่อ“หนิงเฟิ่ง”ฮองเฮาสวรรค์ฮุ่ยเฟิ่งพึมพำแล้วรีบลงไปช่วยพยุง“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เหตุใดจึงบอบช้ำเช่นนี้”พระนางเอ็นดูสะใภ้อย่างมากด้วยเป็นเทพธิดาวิหค เป็นน้องสาวท่านปู่ของหนิงเฟิ่งจึงเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าบาดเจ็บ“หนิงเฟิ่งมีเรื่องทูลฝ่าบาทกับฮองเฮา”หนิงเฟิ่งเอ่ยโดยไม่ยอมให้เสียเวลา“มีเรื่องอะไรก็พูดมา”องค์จักรพรรดิสวรรค์จินหวงรู้สึกแปลกใจ เพราะวันนี้เป็นงานอภิเษกของไท่จื่อ แต่ชายากลับมาปรากฏเบื้องหน้าด้วยสภาพไม่ดีนัก ราวตั้งใจทำให้งานไม่เป็นมงคล และเวลานี้เกี้ยวเจ้าสาวน่าจะไปถึงวังไท่จื่อตามฤกษ์ยามแล้ว ไม่รู้ว่าที่นั่นเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นหรือไม่“ขอฝ่าบาทกับฮองเฮาเมตตา เผ่าบาดาลหลอกลวงเบื้องสูง หนิงเฟิ่งไม่อาจนิ่งเฉยได้”คำพูดของพระชายาไท่จื่อทำให้เทพเซียนต่างก็มองหน้ากันแล้วเริ่มซุบซิบด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าการณ์ภายในไม่ค่อยดีนัก องค์จัก
Read More
4.สวรรค์ไร้ใจ ไร้เมตตา (2)
กรงจักรวัฎสงสารอยู่ตรงหน้า หนิงเฟิ่งยืนเคียงข้างเทพชะตา สำหรับนางแล้วไม่มีอะไรต้องห่วงอีก เวลานี้ลูกของนางปลอดภัยที่ดินแดนบุปผา หลังเผชิญวิบากกรรมนางก็จะได้ไปอุ้มชูลูกน้อยที่นั่น แม้ในโลกมนุษย์จะกินเวลาหลายสิบปี ทว่าดินแดนเทพเซียนก็เพียงไม่กี่วัน“พระชายา ลำบากท่านแล้ว”“ข้าจะไม่ใช่พระชายาอีกแล้ว”เทพชะตาหน้าเสีย เขาได้รู้เรื่องยังประหลาดใจทั้งยังเอ่ยทัดทานว่าไม่สมควรทำ แต่องค์จักรพรรดิรับสั่งอย่างเด็ดขาดตนจึงขัดไม่ได้“พระชายาดูแลตัวเองด้วย”เมื่อติดเรียกเช่นเดิมก็ถูกมองตาขุ่นแต่เทพชะตาไม่ยอมแก้ไข เขาผายมือเชิญให้หนิงเฟิ่งเตรียมพร้อม ก่อนจะเริ่มร่ายเวทย์หนิงเฟิ่งหลับตาลง บอกตัวเองว่านางทำถูกแล้ว เพื่อตนเองและลูกน้อย ผู้หญิงร้ายกาจเช่นองค์หญิงเผ่าบาดาลหรือจะยอมให้นางกับลูกอยู่ในวังอย่างสงบสุขสวรรค์ชั้นฟ้า ไม่ใช่สวรรค์อันสงบสุขสำหรับนางอีกแล้ว‘ท่านเป็นฝ่ายทอดทิ้งข้าและลูกเจิ้งหาน ลาก่อน’นางคิดอยู่ในใจ หากสวามีไม่คลางแคลงใจ หากเขาปกป้องนางบ้างแม้เพียงเล็กน้อย นางคงพร้อมสู้เพื่อยืนเคียงข้างเขาต่อไป แต่เขากลับสั่งลงทัณฑ์แล้วไปแต่งงานกับธิดาเจ้าบาดาลอย่างไม่แย่แสแม้แต่จะไปเยือนนางที่แท
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status