ตอนที่ 5

หวังเอ้อร์สะดุ้งนึกไม่ถึงว่าน้องสาวจะเรียกข้าว่า...พี่รอง ปกตินางเรียกเขาว่าเอ้อร์โก่ว[1] เรียกพี่ใหญ่ว่าต้าโก่ว[2] “ข้าจะกล้าลงไม้ลงมือกับนางได้อย่างไร”

เสิ่นจือหันแก้มข้างที่โดนหลิวอวี้ตบชี้ให้เขาดู “ข้าถูกตีจนมีสภาพเช่นนี้ท่านยังจะให้ข้าไกล่เกลี่ย? ท่านกับพี่ใหญ่ย่อมรู้ดีกว่าในบ้านว่าไม่มีใครเคยลงไม้ลงมือกับข้า แม้แต่จะดุด่าสักคำท่านพ่อก็ยังไม่เคย”

“หย่าเถิด” อยู่ๆ หวังต้าก็กล่าวขึ้นเสียงเรียบ พี่ใหญ่ของนางคนนี้เป็นคนพูดน้อยเขาเห็นใบหน้าของนางก็ถอนหายใจแล้วกล่าวขึ้น “คนที่ลงไม้ลงมือกับฮูหยินไม่สมควรเรียกว่าบุรุษ แม้จือจือของบ้านเราจะทำไม่ถูกในหลายๆ เรื่องทว่าหลิวอวี้เจ้าทำเกินไปจริงๆ บิดาร้อนใจและอยากปกป้องบุตรเป็นเรื่องสมควร ทว่าเจ้าสมควรทำตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้าบ้านจือจือแล้ว หากวันนั้นเจ้าไม่สะบัดก้นไปชายแดนทิ้งลูกๆ เอาไว้ เรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร”

เสิ่นจืออยากลุกขึ้นปรบมือให้พี่ใหญ่จริงๆ

หลิวอวี้ประสานมือคารวะพี่ชายของนาง “ข้าผิดเอง เป็นข้าที่ผิดต่อนาง ผิดต่อพวกท่าน ข้ายอมหย่ากับนางทั้งยังไม่เรียกร้องสิ่งใด เงินห้าตำลึงที่นางแบ่งให้ข้าก็ไม่ขอรับเอาไว้ นางเป็นสตรีจะอย่างไรก็เสียเปรียบ”

หลายคนสูดลมหายใจเข้าลึก หย่าขาดและจากไปตัวเปล่า? นั่นเงินห้าตำลึงเชียวนะ!! ไหนจะลูกอีกสามคน? เขาจะยอมให้ลูกๆ อดตายหรืออย่างไร!

ตอนนี้แม้แต่เสิ่นหูกับมารดาเองก็เบิกตาตกตะลึงจนหน้าซีด ดูเหมือนความหวังความฝันจะถูกทำลายลงแล้ว จากที่คิดจะแยกคนที่แอบมีใจออกจากหญิงอ้วนทั้งยังอาจจะได้เงินติดมือมานิดหน่อย ตอนนี้เงินห้าตำลึงกลับปลิวหายไปเพียงเพราะประโยคเดียวของหลิวอวี้!!!

หนังสือหย่าถูกเขียนขึ้นโดยท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน เสิ่นจือเลิกคิ้วมองอักษรข่ายซูในกระดาษ เจ้าของร่างเดิมไม่รู้หนังสือแต่ว่านางรู้!! นึกไม่ถึงว่าที่แคว้นเทียนฉีแห่งนี้จะใช้อักษรข่ายซู ตอนนี้ไม่เพียงคำนวณเก่งแต่นางยังอ่านออกเขียนได้เชียวนะ!!

การหย่าขาดของคนสองคนก็เกิดขึ้นเช่นนี้ เสิ่นจือปล่อยให้หลิวอวี้เข้าไปเก็บของของบุตรสาวบุตรชาย ยิ่งเห็นสีหน้าของเขาที่มองเสื้อผ้าและรองเท้า รวมไปถึงข้าวของเครื่องใช้ของลูกๆ สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูย่ำแย่ สายตามองมายังเสิ่นจือเจือปนเอาไว้ด้วยความรู้สึกผิด

หัวหน้าหมู่บ้านเห็นว่าเรื่องราบรื่นดีก็เอ่ยปาก “ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วบ้านเดิมก็ยังอยู่ เช่นนั้นก็กลับไปอยู่บ้านเดิมของเจ้าที่ท้ายหมู่บ้านก็แล้วกัน ซ่อมแซมสักหน่อยก็น่าจะพออยู่ได้”

พออยู่ได้... คำนี้ช่างบาดลึกทำให้ชาวบ้านถอนหายใจออกมา ที่ดินทำกินไม่มีมีเพียงบ้านที่ผุพัง แม้สงสารเห็นใจทว่าก็เข้าอกเข้าใจ ชื่อเสียงความร้ายกาจของเสิ่นจือจะอย่างไรก็เอาชนะความลำบาก ในสายตาชาวบ้านเหล่านี้จึงคิดว่าหลุดพ้นจากนางได้ย่อมเป็นเรื่องดี เด็กสามคนอยู่กับบิดาที่แท้จริงจึงจะดีที่สุด

สงสารก็อีกเรื่องหนึ่ง เห็นใจก็อีกเรื่องหนึ่ง ทว่าการจะหยิบยื่นในช่วงที่ตัวเองก็ลำบากเช่นกันจึงนับว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ชาวบ้านเริ่มทยอยเดินจากไปเพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน หากย่อมแบ่งสิ่งของหรือของกิน เช่นนั้นก็เท่ากับยอมเฉือนเนื้อตัวเองแบ่งผู้อื่น มีใครเล่าจะยอมทำเช่นนั้น

“ช้าก่อน” เสิ่นจือรั้งหลิวอวี้เอาไว้ “นี่เงินห้าตำลึงห้าร้อยอิแปะของท่าน ข้าไม่อยากติดค้างผู้ใด ส่วนนี้ข้าวสาลีกับแป้งข้าว อย่างไรเสียก็ต้องมีของกินสำหรับวันนี้ ผ้านวมนั่นก็ขนไปด้วย” นางชี้กลับเข้าไปในห้องของเสี่ยวจู”

หัวหน้าหมู่บ้านที่ยังไม่จากไปพยักหน้าให้นางด้วยสายตาชื่นชม “จะอย่างไรจือจือก็ยังรู้ความที่สุดในเวลานี้” กล่าวจบก็มองไปยังหลิวอวี้แล้วถอนหายใจเสียงเบาก่อนเดินจากไป

เสี่ยวไป๋เบิกตารีบวิ่งกลับเข้าไปม้วนผ้านวมหนานุ่มของน้องสาว เขากลับออกมาสองแขนที่หอบผ้านวมหนานุ่มเกือบรัดไม่มิด สายตาดีใจทำให้บิดารู้สึกผิดยิ่งขึ้นไปอีก “ขอบใจเจ้ามากและขอโทษเจ้าอีกครั้ง”

“จากนี้แยกย้ายไม่ติดค้าง” นางกล่าวจากนั้นมองส่งหนึ่งบิดากับบุตรสามชีวิตเดินออกไปจากลานบ้าน ข้างหลังมีเสียงฝีเท้า หวังต้า หวังเอ้อร์ พี่ชายของนางยังคงอยู่ทั้งคู่ “พวกท่านยังไม่กลับ?”

ทั้งสองมีท่าทีเลิ่กลั่ก “จือจือเจ้าคิดดีแล้วหรือ”

นางขมวดคิ้ว “หรือว่าท่านกลัวว่าข้าจะไม่มีบุตรชาย จากนั้นที่ดินที่นาพวกท่านจะไม่ได้รับส่วนแบ่ง?”

“มะ...ไม่ใช่! ข้ากับเจ้ารองไม่ได้คิดเช่นนั้น!”

นางพยักหน้าเพราะรู้อยู่แล้ว พี่ชายสองคนของเจ้าของร่างจะว่าซื่อก็ซื่อ จะว่าโง่ก็โง่ ไม่มีทางคิดเอาเปรียบหรือคิดเรื่องร้ายๆ กับเสิ่นจือเป็นแน่ พวกเขาทั้งสองรวมไปถึงมารดาที่ล่วงลับเคยลำบากมามาก เคยอดมื้อกินมื้อกว่าจะมาถึงหมู่บ้านตระกูลเสิ่นแห่งนี้ บิดาของนางเห็นว่าทั้งสามคนน่าสงสารจึงรับเอาไว้ ตอนแต่งงานเสิ่นจืออาละวาดบ้านแทบพังทว่าต่อมาก็ยังขัดขวางไม่สำเร็จ ดังนั้นในบ้านเสิ่นจือจึงเป็นเหมือนเจ้าชีวิตของมารดาเลี้ยงและพี่ชายทั้งสอง

“พวกท่านกลับไปได้แล้วข้าอยากพัก”

“แต่...เจ้ายังไม่ได้กินอะไรเลย”

“นั่นสิยังมียาที่ต้องต้ม ร่างกายของเจ้า...”

“ไสหัวกลับไปเสีย ที่บ้านของพวกท่านมิใช่มีพี่สะใภ้กับลูกๆ รออยู่หรือ ข้าเหนื่อยอย่าให้ข้าต้องออกแรงด่าคน” นางเคยเป็นคนปากจัดด่ากราดดังนั้นจะเปลี่ยนไปในวันเดียวไม่ได้ ตอนนี้ยังอ้างได้ว่าเหนื่อยจึงไม่อยากด่าใคร

พี่ชายทั้งสองลนลานเดินไปที่ประตู “ดะ...ได้ พวกข้าไปก่อน แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายต้องตะโกนเสียงดังๆ”

[1] คำว่าเอ้อร์คือหมายเลขสอง ลำดับที่สอง คำว่าโก่วหมายถึงสุนัข ในที่นี้คือสุนัขลำดับที่สอง มองได้สองแง่คือสนิทกันมากแต่ก็มองได้ว่ากำลังเหยียดหยามดูแคลนเช่นกัน

[2] คำว่าต้าในที่นี้คือพี่คนโต คำว่าโก่วหมายถึงสุนัข ในที่นี้คือสุนัขคนโต มองได้สองแง่คือสนิทกันมากแต่ก็มองได้ว่ากำลังเหยียดหยามดูแคลนเช่นกัน