เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต

เล่ห์ลวงบ่วงอำมหิต

last updateLast Updated : 2026-11-16
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
71Chapters
23views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อพี่สาวฝาแฝดถูกวางยาพิษจนเกือบสิ้นใจ หลานทั้งสามถูกกดขี่รังแก และทรัพย์สินของตระกูลถูกคนชั่วฮุบไป หลินเยว่ซิน เจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า จึงตัดสินใจสวมรอยเป็นพี่สาว กลับเข้าสู่จวนสกุลเฉินเพื่อทวงคืนทุกสิ่ง! ใครเคยทำร้ายพี่สาว นางจะเอาคืนเป็นสิบเท่า ใครกล้าแตะต้องหลานรัก นางจะทำให้มันรู้ว่าการมีชีวิตอยู่อย่างทรมานเป็นเช่นไร! ทว่าระหว่างเดินเกมล้างแค้น กลับมีบุรุษหน้าด้านผู้หนึ่งยอมปลอมตัวเป็นบ่าว คอยตามติดนางไม่ห่าง ทั้งยังกล้าประกาศว่าจะครอบครองหัวใจของนางให้ได้ นางมารผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด จะยอมพ่ายแพ้ให้แก่บุรุษเจ้าเล่ห์ผู้นี้หรือไม่!

View More

Chapter 1

1

“จับนางไว้! วันนี้ข้าจะดูสิว่านางยังกล้าขัดคำสั่งข้าอีกหรือไม่!” เสียงแหลมสูงของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นกลางลานเรือนใหญ่แห่งจวนสกุลเฉิน

แสงแดดยามสายแผดเผาพื้นหินจนร้อนระอุ ทว่าเด็กหญิงวัยสิบสี่ปีซึ่งถูกบ่าวหญิงสองคนกดไหล่ให้คุกเข่าอยู่กลางลานกลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนี

เฉินซูเม่ยกัดริมฝีปากจนซีดขาว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตา มือทั้งสองข้างบวมช้ำจากการถูกด้ามพู่กันฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เบื้องหน้าของนางคือซูอวี้หลัน เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีในอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูปักลายบุปผา ใบหน้างดงามพริ้มเพรากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

“ข้าบอกให้เจ้าวาดภาพบุปผาเริงระบำให้เสร็จก่อนวันงานชุมนุมจิตรกรรม เจ้ากลับเอาเวลาไปวาดภาพไร้สาระพวกนี้!”

ซูอวี้หลันสะบัดม้วนภาพในมือ ก่อนโยนลงในกระถางไฟที่บ่าวยกมาตั้งไว้ข้างกาย

“ไม่นะ!”

เฉินซูเม่ยร้องเสียงหลง รีบคลานเข้าไปหมายจะคว้าภาพวาดคืน แต่กลับถูกบ่าวหญิงกระชากแขนไว้

“อย่าเผาเลยเจ้าค่ะ! ภาพนั้นข้าวาดให้ท่านแม่ ข้าตั้งใจจะมอบให้นางเมื่อหายป่วย ได้โปรดคืนให้ข้าเถิด!”

เปลวไฟลุกวาบขึ้นทันทีที่กระดาษสัมผัสถ่านแดง

ภาพภูเขาสลับซับซ้อน ลำธารใส และเรือนหลังเล็กท่ามกลางดอกเหมยที่เด็กหญิงใช้เวลาวาดนานนับเดือน ค่อย ๆ มอดไหม้ต่อหน้าต่อตา

“ท่านแม่ของเจ้าอย่างนั้นหรือ”

ซูอวี้หลันหัวเราะเยาะ

“เจ้าคงยังไม่รู้สินะว่ามารดาของเจ้าถูกส่งไปอยู่บนเขาเพราะป่วยหนักจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ต่อให้นางกลับมาได้ ก็คงไม่มีแรงจับพู่กันชื่นชมภาพของเจ้าหรอก!”

“อย่าพูดถึงท่านแม่ข้าเช่นนั้น!”

“ทำไม ข้าพูดผิดตรงไหน”

ซูอวี้หลันก้าวเข้ามาใกล้ ยกด้ามพู่กันขึ้นเชยคางเด็กหญิงอย่างดูหมิ่น

“มารดาเจ้าไม่มีปัญญารักษาตำแหน่งฮูหยินใหญ่เอาไว้ด้วยซ้ำ เจ้าคิดว่าตนเองยังเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ของจวนนี้อีกหรือ”

เฉินซูเม่ยสะบัดหน้าหนี

“ท่านแม่ข้าเป็นฮูหยินเอกที่แต่งเข้าจวนอย่างถูกต้อง ส่วนมารดาเจ้าเป็นเพียงอนุภรรยา!”

“นังเด็กปากดี!”

เพียะ!

ฝ่ามือของซูอวี้หลันฟาดลงบนแก้มเด็กหญิงเต็มแรง

เฉินซูเม่ยล้มลงกับพื้น มุมปากแตกจนเลือดไหลซึม

“จำใส่หัวไว้ให้ดี! ต่อไปนี้ข้าต่างหากที่เป็นคุณหนูใหญ่ของจวนสกุลเฉิน ส่วนเจ้ามีหน้าที่ทำตามคำสั่งข้า!”

“ซูอวี้หลัน!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้นจากทางเดิน

เฉินจื่อเฟิง เด็กหนุ่มวัยสิบหกปี วิ่งเข้ามาผลักบ่าวหญิงที่จับน้องสาวออก ก่อนประคองร่างเล็กขึ้นจากพื้น

“ซูเม่ย เจ้าเจ็บมากหรือไม่”

“พี่รอง...” เด็กหญิงสะอื้นจนพูดแทบไม่เป็นคำ

เมื่อเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าน้องสาว เฉินจื่อเฟิงก็หันขวับไปมองซูอวี้หลัน

“เจ้ากล้าทำร้ายน้องสาวข้า!”

“แล้วอย่างไร”

“นางเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของท่านพ่อ แต่เจ้ากลับเป็นเพียงลูกติดของอนุภรรยา ยังกล้าใช้อำนาจข่มเหงนางอีกหรือ!”

ซูอวี้หลันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

คำว่า ลูกติดของอนุภรรยา เป็นสิ่งที่นางเกลียดชังที่สุด

“ท่านแม่! ท่านได้ยินหรือไม่เจ้าคะ มันดูถูกข้า!”

“ได้ยินแล้ว” เสียงหวานเย็นเยียบดังมาจากระเบียงเรือน

ซูม่านอิงเดินออกมาพร้อมพ่อบ้านเฉียนกุ้ย อาภรณ์ผ้าไหมสีม่วงปักดิ้นทองของนางงดงามหรูหราเสียยิ่งกว่าฮูหยินเอกในจวนขุนนางหลายแห่ง

นางกวาดตามองเฉินจื่อเฟิง ก่อนยกยิ้มบาง

“จื่อเฟิง เจ้าเป็นถึงคุณชายรอง เหตุใดจึงพูดจาหยาบคายกับพี่สาวเช่นนี้”

“นางไม่ใช่พี่สาวข้า!”

“บังอาจ!” ซูม่านอิงตวาดทันที

“มารดาของเจ้าป่วยจนไม่อาจอบรมบุตร ข้าในฐานะผู้ดูแลเรือนหลักจึงจำเป็นต้องสั่งสอนแทน!”

นางหันไปสั่งบ่าวชายสี่คน

“จับคุณชายรองไว้ ตบปากเสียสิบครั้ง!”

“ใครกล้าแตะต้องข้า!” เฉินจื่อเฟิงยืนขวางหน้าน้องสาว มือทั้งสองกำแน่น

แม้จะมีพื้นฐานวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่หลายวันที่ผ่านมาเขาถูกกักบริเวณ ทั้งยังถูกสั่งให้ลดอาหารในแต่ละมื้อจนร่างกายอ่อนแรง

บ่าวชายทั้งสี่กรูกันเข้ามา เด็กหนุ่มชกคนแรกจนเซถอย ทว่าคนที่สองกลับเตะเข้าที่ข้อพับเข่า ส่วนอีกสองคนช่วยกันจับแขนเขาไว้

พลั่ก!

หมัดหนักกระแทกเข้าที่ท้อง

เฉินจื่อเฟิงงอตัวด้วยความเจ็บปวด

“พี่รอง!” ซูเม่ยพยายามเข้าไปช่วย แต่ถูกบ่าวหญิงดึงกลับ

“หยุดนะ! อย่าทำร้ายพี่ชายข้า!”

ซูม่านอิงมองภาพนั้นด้วยความพอใจ

“ตีต่อไป จนกว่าเขาจะยอมเรียกอวี้หลันว่าพี่สาว!”

เสียงหมัดและเท้ากระแทกร่างเด็กหนุ่มดังขึ้นไม่ขาดสาย

ห่างออกไปในเรือนหนังสือฝั่งตะวันตก เฉินจื่อหานวัยสิบแปดปีกำลังทุบประตูจนข้อนิ้วแตก

“เปิดประตู! ข้าได้ยินเสียงเอะอะจากลานเรือนใหญ่ พวกเจ้ากำลังทำอะไรน้องข้า!”

ไม่มีผู้ใดตอบ

“เฉียนกุ้ย! ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ข้างนอก ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้!”

พ่อบ้านเฉียนกุ้ยได้ยินเสียงนั้น แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ซูม่านอิงปรายตามองไปทางเรือนหนังสือ ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ปล่อยให้คุณชายใหญ่ร้องไปเถิด เขาคงยังคิดว่าตนเองมีสิทธิ์สั่งการในจวนนี้”

นางก้าวลงจากระเบียง มาหยุดตรงหน้าเฉินจื่อเฟิงซึ่งถูกบังคับให้คุกเข่า

“จำเอาไว้ให้ดี ต่อให้มารดาพวกเจ้ากลับมา นางก็ไม่มีวันได้เป็นใหญ่ในจวนนี้อีกแล้ว”

เฉินจื่อเฟิงเงยหน้าขึ้นทั้งที่เลือดไหลจากมุมปาก

“สักวันท่านแม่ของข้าจะกลับมา!”

เฉินจื่อเฟิงกัดฟันกล่าว แม้ร่างกายจะถูกบ่าวชายสองคนกดไว้กับพื้น แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มยังคงแข็งกร้าว ไม่ยอมก้มหัวให้สตรีตรงหน้า

“เมื่อถึงวันนั้น ข้าจะบอกท่านแม่ทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่เจ้ารังแกซูเม่ย ทั้งเรื่องที่เจ้าขังพี่ใหญ่ และเรื่องที่พวกเจ้าขโมยสินเดิมของท่านแม่ไป!”

ซูม่านอิงชะงักเล็กน้อย ก่อนแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน

“มารดาของเจ้าอย่างนั้นหรือ”

นางย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเชยคางเด็กหนุ่มขึ้นอย่างหยาบคาย

“จื่อเฟิงเอ๋ย เจ้าช่างเป็นเด็กโง่เขลาเสียจริง มารดาของเจ้าป่วยจนแทบลุกจากเตียงไม่ไหว ต่อให้นางกลับมาได้ แล้วจะทำอะไรข้าได้”

“อย่าดูหมิ่นท่านแม่ข้า!”

“ข้าจะพูดแล้วอย่างไร”

ซูม่านอิงเหยียดยิ้ม ก่อนกระซิบข้างหูเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้สักอย่าง ต่อให้มารดาของเจ้ากลับมาเหยียบจวนแห่งนี้ได้อีกครั้ง นางก็ไม่มีวันแย่งทุกสิ่งกลับคืนไปจากข้า!”

“เจ้ามันอสรพิษ!”

“ปากดีนัก!”

ซูม่านอิงลุกขึ้นแล้วหันไปสั่งบ่าวชาย

“ตีมัน! ตีจนกว่าจะยอมคุกเข่าขอขมาอวี้หลัน!”

“อย่านะเจ้าคะ!”

เฉินซูเม่ยร้องไห้จนแทบขาดใจ พยายามคลานเข้าไปหาพี่ชาย แต่กลับถูกซูอวี้หลันกระชากผมเอาไว้

“อยากช่วยพี่ชายหรือ เช่นนั้นเจ้าก็คุกเข่าขอร้องข้าสิ!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
71 Chapters
1
“จับนางไว้! วันนี้ข้าจะดูสิว่านางยังกล้าขัดคำสั่งข้าอีกหรือไม่!” เสียงแหลมสูงของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นกลางลานเรือนใหญ่แห่งจวนสกุลเฉินแสงแดดยามสายแผดเผาพื้นหินจนร้อนระอุ ทว่าเด็กหญิงวัยสิบสี่ปีซึ่งถูกบ่าวหญิงสองคนกดไหล่ให้คุกเข่าอยู่กลางลานกลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนีเฉินซูเม่ยกัดริมฝีปากจนซีดขาว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตา มือทั้งสองข้างบวมช้ำจากการถูกด้ามพู่กันฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเบื้องหน้าของนางคือซูอวี้หลัน เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีในอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูปักลายบุปผา ใบหน้างดงามพริ้มเพรากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง“ข้าบอกให้เจ้าวาดภาพบุปผาเริงระบำให้เสร็จก่อนวันงานชุมนุมจิตรกรรม เจ้ากลับเอาเวลาไปวาดภาพไร้สาระพวกนี้!”ซูอวี้หลันสะบัดม้วนภาพในมือ ก่อนโยนลงในกระถางไฟที่บ่าวยกมาตั้งไว้ข้างกาย“ไม่นะ!”เฉินซูเม่ยร้องเสียงหลง รีบคลานเข้าไปหมายจะคว้าภาพวาดคืน แต่กลับถูกบ่าวหญิงกระชากแขนไว้“อย่าเผาเลยเจ้าค่ะ! ภาพนั้นข้าวาดให้ท่านแม่ ข้าตั้งใจจะมอบให้นางเมื่อหายป่วย ได้โปรดคืนให้ข้าเถิด!”เปลวไฟลุกวาบขึ้นทันทีที่กระดาษสัมผัสถ่านแดงภาพภูเขาสลับซับซ้อน ลำธารใส และเรือนหลังเล็กท่ามกลางดอกเหมยที่เด็กหญิง
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
2
“ปล่อยน้องสาวข้า!”เฉินจื่อเฟิงดิ้นรนสุดกำลัง ทว่าบ่าวชายกลับเหยียบแผ่นหลังเขาจนแนบพื้นซูม่านอิงมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ ในจวนสกุลเฉินแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งนาง แม้แต่เฉินหย่งคังผู้เป็นเจ้าของจวน ยังต้องยอมตามใจนางแทบทุกเรื่อง แล้วเด็กสามคนที่มารดาถูกส่งไปรักษาตัวบนเขาจะทำอะไรได้นางไม่รู้เลยว่า คำพูดโอหังของตนในวันนี้ กำลังจะกลายเป็นสิ่งที่นางเสียใจไปชั่วชีวิตในขณะที่คนในจวนสกุลเฉินยังหลงคิดว่าตนกุมอำนาจไว้ได้ทั้งหมด ผู้ที่กำลังจะทำให้ทุกอย่างพลิกผันก็เดินทางใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วถนนสายหลักเข้าสู่เมืองหลวง เสียงกีบม้าดังก้องไปตามถนนหินอาชาสีนิลตัวใหญ่พุ่งทะยานผ่านผู้คนด้วยความเร็วราวสายลม บนหลังม้าคือสตรีร่างระหงในชุดจอมยุทธ์สีดำขลิบแดง เรือนผมดำสนิทถูกรวบขึ้นด้วยปิ่นเงินเรียบง่ายใบหน้างดงามเย็นชาดุจหิมะบนยอดเขา ดวงตาหงส์คมกริบแฝงประกายอันตรายนางคือหลินเยว่ซิน เจ้าสำนักวิหกเหินฟ้าทว่าการเดินทางเข้าเมืองหลวงครั้งนี้ นางไม่ได้ตั้งใจจะปรากฏตัวในฐานะเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่นางกำลังจะกลับไปเป็นสตรีอีกคนหนึ่งหลินหว่านชิง พี่สาวฝาแฝดของนางสองพี่น้องมีใบหน้าละม้ายกันจนแทบแยกไม่อ
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
3
ส่วนตัวเขา แม้จะเป็นถึงเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่ ก็ได้รับเพียงคำทักทายตามมารยาทในที่สุดเซียวจิ้งเหยียนจึงตัดสินใจเปลี่ยนวิธี เมื่อรู้ว่านางกำลังเดินทางเข้าเมืองหลวง เขาจึงปลอมตัวเป็นขอทาน และจัดฉากให้คนของตนแสร้งเป็นอันธพาลเดิมทีเขาเพียงหวังให้นางยื่นมือช่วยสักครั้ง ไม่คิดเลยว่าจะได้เป็นคนรับใช้ติดตามนางในทันทีห้าปีที่ข้าเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง เจ้ากลับไม่เคยสนใจวันนี้ข้าเป็นเพียงขอทาน เจ้ากลับยอมให้ติดตามเซียวจิ้งเหยียนหัวเราะในลำคอเยว่ซินเอ๋ย หากรู้ความจริง เจ้าคงอยากหักขาข้าจริง ๆ กระมังเขาเงยหน้ามองแผ่นหลังของสตรีบนหลังม้า แววตาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่เป็นไร ขอเพียงได้อยู่ข้างกายนาง ต่อให้ต้องเป็นบ่าวรับใช้ไปตลอดชีวิต เขาก็ยินดีทว่าเมื่อเห็นนางหยุดม้าในตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เซียวจิ้งเหยียนก็ชะงัก“นายหญิง มีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ”เยว่ซินหันมามองเขา“ข้าจะไปพบคนผู้หนึ่ง เจ้ารออยู่ตรงนี้”“ขอรับ” อาเหยียนรับคำ ก่อนถอยไปยืนรอข้างกำแพง เยว่ซินจึงเดินหายเข้าไปในตรอกซึ่งมีทางแยกทอดลึกเข้าไปด้านในไม่นานนัก สตรีในชุดผ้าไหมสีครามอ่อนก็เดินออกมาแทนเรือนผมที่เคยรวบอย่างจอ
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
4
“ใช่ แล้วอย่างไร นางเป็นเพียงเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าสั่งสอนบ้างจะเป็นอะไรไป!”“ดี” เยว่ซินพยักหน้าช้า ๆ“กล้ายอมรับก็ดี”ซูอวี้หลันยังไม่ทันเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นเพียะ!ฝ่ามือของเยว่ซินตบลงบนใบหน้านางเต็มแรง“กรี๊ด!”ซูอวี้หลันเซถลาล้มลงกับพื้น ใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดงทันที นางยกมือกุมแก้มด้วยความตกตะลึง“เจ้า... เจ้ากล้าตบข้า!”เยว่ซินเดินเข้าไปใกล้“เมื่อครู่เจ้าใช้มือข้างใดตีลูกสาวข้า”ซูอวี้หลันถอยกรูด“ท่านแม่! ช่วยข้าด้วย!”“นังสารเลว!” ซูม่านอิงกรีดร้อง รีบวิ่งเข้ามา“หลินหว่านชิง! เจ้ากล้าทำร้ายลูกสาวข้าต่อหน้าข้า!”เยว่ซินหันไปมองสตรีในชุดหรูหรา“ซูม่านอิง” นางเอ่ยชื่ออีกฝ่ายช้า ๆ“ข้าไม่อยู่เพียงไม่กี่เดือน เจ้าก็กล้าขึ้นมานั่งบนหัวข้าแล้วหรือ”ซูม่านอิงหน้าเปลี่ยนสี“เจ้าพูดจาอะไรของเจ้า!”“ข้าพูดเรื่องอะไร เจ้าควรรู้ดีที่สุด”เยว่ซินก้าวเข้าไปใกล้“ข้าเป็นฮูหยินเอกของจวนนี้ แต่เจ้ากลับแต่งกายอวดอำนาจราวกับเป็นนายหญิงตัวจริง ทั้งยังปล่อยให้ลูกติดของตนรังแกบุตรของข้าอย่างเปิดเผย”“เด็กพวกนี้ดื้อด้าน ข้าเพียงสั่งสอนแทนเจ้า!”“สั่งสอนอย่างนั้นหรือ”เยว่ซินยิ้มเย็น“เช่น
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
5
เฉินหย่งคังตัวสั่น“เจ้า... เจ้ากล้าข่มขู่สามีหรือ!”เยว่ซินแค่นหัวเราะ“สามีหรือ” นางมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ“บุรุษที่ปล่อยให้อนุภรรยารังแกภรรยาเอกกับบุตรของตน ยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าสามีอีกหรือ”เฉินหย่งคังหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย“หลินหว่านชิง! เจ้าจะเอาอย่างไรกับข้ากันแน่!”“ข้าไม่ได้ต้องการอะไรมาก” เยว่ซินยิ้มบาง“เพียงต้องการทวงทุกสิ่งที่เป็นของข้ากับลูกกลับคืนมา” นางยืดตัวขึ้น ก่อนหันไปมองบ่าวไพร่ทั่วลาน“ฟังให้ดีทุกคน!” เสียงของนางดังชัดเจน“ข้าคือหลินหว่านชิง ฮูหยินเอกของจวนสกุลเฉิน!”บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้า“นับจากวันนี้ เรือนใหญ่จะกลับมาอยู่ในความดูแลของข้า ผู้ใดกล้าขัดคำสั่ง หรือกล้าแตะต้องลูกทั้งสามของข้าอีกแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะลงโทษให้สาสม!”ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง ซูม่านอิงยืนตัวแข็ง นางรู้จักหลินหว่านชิงมาหลายปี สตรีผู้นั้นเคยอ่อนโยน ยอมถอยให้ผู้อื่นเสมอ แต่หลินหว่านชิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนหรือความเจ็บป่วยจะทำให้นางเสียสติไปแล้วซูม่านอิงคิดอย่างหวาดหวั่นทว่าความคิดนั้นกลับไม่ทำให้นางสบายใจขึ้นแม้แต่น้อย เพราะหลินหว่านชิงที่นางเคยรู้จักไ
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
6
“ฟังแม่ให้ดี” เด็กทั้งสามเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน“ตั้งแต่วันนี้ พวกเจ้าไม่ต้องกลัวผู้ใดอีกแล้ว”นางมองจื่อหาน“เจ้าจะได้สอบขุนนาง”มองจื่อเฟิง“เจ้าจะได้ฝึกวรยุทธ์และเข้ากองทัพตามความฝัน”สุดท้ายหันไปหาซูเม่ย“ส่วนเจ้า จะได้วาดภาพที่ตนเองอยากวาด ไม่ต้องเป็นเงาของผู้ใดอีก” เด็กทั้งสามมองนางด้วยความตื้นตัน“ท่านแม่...”เยว่ซินยิ้มบาง“แม่จะทวงทุกสิ่งที่เป็นของพวกเจ้าคืนมา”ขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักของเฉินหย่งคัง ซูม่านอิงกำลังประคองสามีให้นั่งลงบนเก้าอี้ ใบหน้าของนางซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว“นายท่าน ท่านจะปล่อยให้นางทำเช่นนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ!” เฉินหย่งคังนั่งกุมอกด้วยความเจ็บปวด“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร! เจ้าไม่เห็นหรือว่านางมีวรยุทธ์สูงส่งถึงเพียงนั้น!”“แต่ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเป็นเช่นนี้!”ซูม่านอิงกล่าวเสียงสั่น“นางเคยอ่อนแอ ยอมคน ไม่กล้าขัดใจท่านแม้แต่น้อย เหตุใดกลับมาคราวนี้จึงเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้!”เฉินหย่งคังขมวดคิ้ว เขาเองก็สงสัยเช่นกัน แต่ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าของหลินหว่านชิงอย่างแน่นอนอีกทั้งนางยังรู้เรื่องภายในจวนหลายอย่าง เขาจึงไม่คิดสงสัยตัวตนของนาง“คงเป็นเพราะนางเกือบตาย จ
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
7
“ว่ามา”“คนของเราพร้อมแล้วขอรับ เพียงท่านออกคำสั่ง ก็สามารถควบคุมจวนสกุลเฉินทั้งหมดได้ทันที”เซียวจิ้งเหยียนยกมือห้าม“ไม่จำเป็น”“แต่คนสกุลเฉินกล้าล่วงเกินฮูหยิน...”“นางจัดการเองได้” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ“หน้าที่ของพวกเจ้าคือคอยเฝ้าระวัง อย่าให้ผู้ใดลอบทำร้ายนางหรือเด็กทั้งสาม”“ขอรับ”“อีกเรื่องหนึ่ง”“เชิญนายท่านสั่ง”“จับตาดูพ่อบ้านเฉียนกุ้ยกับซูม่านอิงเอาไว้ คืนนี้พวกมันจะยักย้ายหลักฐาน” ชายชุดดำชะงัก“ให้ข้าน้อยชิงหลักฐานมาเลยหรือไม่ขอรับ”เซียวจิ้งเหยียนยิ้มบาง“ชิงมาได้ แต่ห้ามทำให้พวกมันรู้ตัว”“ขอรับ”“แล้วนำหลักฐานทั้งหมดมาวางไว้ในที่ที่ฮูหยินค้นพบได้โดยง่าย”“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว” เงาดำหายวับไปในความมืดเซียวจิ้งเหยียนหันกลับมามองถ้วยน้ำแกง แววตาอำมหิตเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอีกครั้งเขายกถาดอาหารขึ้นด้วยตนเอง ก่อนเดินออกจากห้องครัวด้วยรอยยิ้มคืนนี้เขายังมีหน้าที่สำคัญกว่าเรื่องใดทั้งหมด นั่นคือทำให้นางมารผู้แสนดุร้ายของเขาได้กินอาหารอร่อย ๆ และพักผ่อนอย่างสบายใจ ส่วนพวกคนชั่วในจวนสกุลเฉิน ปล่อยให้พวกมันมีความสุขกับลมหายใจที่เหลืออยู่อีกสักคืนก็แล้วกัน เพรา
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
8
“ในเมื่อเจ้าชอบแย่งของผู้อื่นนัก วันนี้ก็จงคุกเข่าดูให้เต็มตาว่าอะไรเป็นของเจ้า และอะไรไม่ใช่”ซูม่านอิงถูกบังคับให้คุกเข่าต่อหน้าบ่าวที่เคยประจบสอพลอนาง ความอับอายทำให้นางแทบคลั่ง แต่ก็ไม่กล้าลุกขึ้น เพราะเยว่ซินประกาศชัดว่าหากขัดขืนอีก จะถูกลงโทษหนักกว่าเดิมหลังจากนั้นเยว่ซินแสร้งประกาศว่าการตรวจค้นคลังทรัพย์สินส่วนที่เหลือจะเลื่อนไปเป็นวันรุ่งขึ้น เนื่องจากนางเหน็ดเหนื่อยและต้องการพักผ่อนเฉียนกุ้ยหลงเชื่อว่าตนยังมีเวลา จึงรีบไปตรวจหีบสมบัติที่เรือนร้างหลังสวนไผ่ แต่กลับพบว่าสร้อยไข่มุกทะเลใต้และหยกพกประจำตระกูลหายไปเขาตกใจจนเสียสติ คิดว่าซูม่านอิงแอบนำไปขาย จึงรีบไปต่อว่าอีกฝ่ายถึงเรือนบุปผางามซูม่านอิงซึ่งกำลังเดือดดาลจากการถูกประจานตวาดกลับทันที นางกล่าวหาว่าเฉียนกุ้ยเป็นฝ่ายยักยอกทรัพย์สิน แล้วคิดโยนความผิดให้ตนทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงจนหลุดปากกล่าวถึงทรัพย์สินที่ถูกนำไปขาย และเงินบางส่วนที่เฉินหย่งคังใช้ติดสินบนผู้มีอำนาจเพื่อความก้าวหน้าในราชสำนักเยว่ซินซ่อนตัวฟังอยู่ด้านนอกพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบนางได้ยินข้อมูลสำคัญโดยไม่ต้องทรมานเค้นคำสารภาพ เพราะความโลภและความระแวงทำให้ค
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
9
นางพบกาน้ำชากระเบื้องเคลือบใบหนึ่ง ซึ่งเป็นของใช้ประจำตัวของพี่สาวเมื่อเปิดฝาออก กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ที่ผิดปกติก็ลอยแตะจมูกเยว่ซินหยดน้ำยาตรวจพิษของสำนักวิหกเหินฟ้าลงบนคราบที่ติดอยู่ก้นกา ก่อนใช้เข็มเงินแตะสารละลายนั้น เมื่อน้ำยาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ นางก็จำได้ทันทีว่าเป็นปฏิกิริยาของพิษสลายวิญญาณ พิษเรื้อรังชนิดหนึ่งที่รู้จักกันในยุทธภพพิษชนิดนี้สะสมในร่างกายอย่างช้า ๆ ทำให้ผู้ได้รับพิษอ่อนแรงและมีอาการคล้ายเจ็บป่วยเรื้อรัง หากได้รับต่อเนื่องเป็นเวลานานอาจถึงแก่ชีวิตเยว่ซินจำพิษชนิดนี้ได้ทันที เพราะก่อนหน้านี้นางเคยตรวจอาการของหลินหว่านชิงด้วยตนเอง และพบร่องรอยพิษชนิดเดียวกันสะสมอยู่ในร่างกายพี่สาว การพบคราบพิษในกาน้ำชาครั้งนี้จึงยืนยันได้ว่าหลินหว่านชิงถูกลอบวางยามาเป็นเวลานาน เพียงแต่เยว่ซินยังไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนปรุงและจัดหาพิษให้เฉินหย่งคังกับซูม่านอิงนางกำเข็มเงินแน่น ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นในอกที่ผ่านมาเฉินหย่งคังและซูม่านอิงไม่ได้เพียงยักยอกสินเดิม แต่ยังตั้งใจพรากชีวิตหลินหว่านชิงเพื่อครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดเยว่ซินอยากบุกไปสังหารทั้งสองในทันที แต่กลับยับยั้งตนเอง เพร
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
10
“เจ้าวาดภาพให้แม่ใหม่ได้หรือไม่”เด็กหญิงชะงัก“ท่านแม่อยากได้ภาพของข้าหรือเจ้าคะ”“อยากได้มาก”เยว่ซินยิ้มอ่อนโยน“แม่จะให้คนทำกรอบที่งดงามที่สุด แล้วแขวนไว้ในห้องของแม่”“จริงนะเจ้าคะ”“จริงสิ”ซูเม่ยโผเข้ากอดมารดาทันทีเยว่ซินกอดตอบพลางลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบโยน“จำเอาไว้ ต่อจากนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวใครอีกแล้ว”นางหันไปสั่งสาวใช้ที่ยืนรออยู่หน้าประตู“ไปซื้อกระดาษเสวียนจื่อชั้นเลิศ พู่กันขนหมาป่า หมึกอย่างดี และสีที่บดจากแร่ธรรมชาติมาให้คุณหนูเล็ก แล้วจัดห้องปีกตะวันออกไว้ให้นางใช้วาดภาพโดยเฉพาะ”“เจ้าค่ะฮูหยิน”“แล้วประกาศให้ทั่วเรือน หากผู้ใดเข้าไปยุ่งกับภาพวาดของซูเม่ยโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้าจะหักมือมันเสีย”สาวใช้สะดุ้ง รีบรับคำแล้วถอยออกไป“ฮูหยินช่างเอาใจคุณหนูเล็กยิ่งนักขอรับ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากหน้าประตูอาเหยียนเดินเข้ามาพร้อมถาดขนมกุ้ยฮวาและน้ำชาร้อน ๆ ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามเคย“ข้าน้อยได้ยินว่าคุณหนูเล็กชอบวาดภาพ จึงนำขนมมาให้เติมกำลังขอรับ”ซูเม่ยรีบเช็ดน้ำตา“ขอบคุณพี่อาเหยียน”“ไม่ต้องเกรงใจขอรับ”ชายหนุ่มวางถาดลง ก่อนชะโงกมองภาพบนโต๊ะ“โอ้โห! ภู
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status