ตอนที่ 6

นางถอนหายใจมองกำแพงสูงสองฟาก ด้านหนึ่งเป็นบ้านของหวังต้า อีกด้านเป็นบ้านของหวังเอ้อร์ บ้านชนบทที่มีกำแพงสูงขวางกั้นและบ้านของนางอยู่ตรงกลาง มองไปรอบๆ ตัวบ้านที่มีสามด้านหันเข้าหาลาน คล้ายซานเหอย่วนแต่ก็ไม่ใช่เพราะตัวเรือนแยกจากกำแพงสูง เรือนตรงกลางคือโถงและห้องนอนของนางอยู่ติดกัน ปีกซ้ายเป็นห้องนอนสองห้องที่ตอนนี้ว่างแล้ว ปีกขวาคือห้องครัว ห้องกินข้าว และห้องเสบียง ลานบ้านมีโม่หินและโต๊ะเก้าอี้ มุมกำแพงด้านในมีต้นกุ้ยฮวาต้นหนึ่ง จะว่าไปบ้านของนางนับว่าทั้งปลอดภัย มั่นคง แข็งแรง ไม่มีอะไรต้องซ่อมแซมปรับปรุง รั้วสูงยากแก่การปีน ประตูไม้บานใหญ่ลงกลอนก็แทบไม่มีที่ติ

“ก็ไม่ได้ดูแย่” นางถอนหายใจจากนั้นค่อยๆ นั่งลงเพื่อตั้งสติ ในมือยังถือหนังสือหย่าที่มีการประทับลายนิ้วมือซึ่งเพิ่งได้มาจากหัวหน้าหมู่บ้าน

เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่กำลังจะสิ้นแสงสุดท้ายของวัน นางรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาจริงๆ แล้ว ไม่ได้เหนื่อยใจแต่เป็นร่างกายนี้ที่กำลังประท้วงต่างหาก “ช่างเถิด ในเมื่อมาแล้วก็ต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ก่อนหน้านี้จะใจร้ายก็ดี จะปากร้ายก็ช่าง ข้าไม่จำเป็นต้องพยายามเอาใจผู้ใด ไม่จำเป็นต้องทำให้ผู้ใดชอบข้า ข้าจะอยู่ที่นี่ในแบบของข้า เป็นตัวข้าเสิ่นจือคนใหม่ที่มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง”

ยังไม่ทันเริ่มแสงแรกของวันเสียงไก่ขันก็ปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้น

ที่นี่ชาวบ้านเริ่มเตรียมตัวออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้ามืด ตอนนี้ข้าวในนากำลังออกรวงยิ่งต้องได้รับการประคบประหงม เสียงสนทนากันของบ้านพี่ชายที่ขนาบทั้งซ้ายขวาแม้ไม่ได้ดังมาก แต่เพราะเป็นบ้านที่สร้างขึ้นแบบชนบท เรื่องเก็บเสียงอะไรนั่นเลิกคิดไปได้เลย

จิ่นซื่อเอ่ยถามหวังเอ้อร์เรื่องการหย่าร้างของเสิ่นจือ ตำหนิที่นางทำอะไรไม่ยั้งคิดถึงผลที่อาจตามมา ชื่อเสียงที่อาจจำทำให้ผู้คนรังเกียจ “ในหนังสือหย่าก็ระบุชัดเจนว่าเป็นหลิวอวี้ที่ผิดต่อนางแท้ๆ แถมเมื่อวานชาวบ้านในหมู่บ้านก็มาเป็นพยานกว่าครึ่งหมู่บ้าน ใครจะกล้ากล่าววาจาว่าร้ายจือจือบ้านข้า” หวังเอ้อร์กล่าวเสียงไม่เบานัก “มาถึงไม่สอบถามกลับกล้าลงมือกับจือจือบ้านข้า เขาคิดว่าเขาเป็นใครกัน ท่านพ่อยังไม่เคยลงมือกับนางสักครั้ง”

ดูเหมือนพี่สะใภ้รองจะไม่พอใจกับการเข้าข้างของพี่ชายนาง “เจ้าคำก็จือจือบ้านข้าสองคำก็จือจือบ้านข้า นางเคยเห็นเจ้าเป็นคนบ้านเดียวกันด้วยหรือ ที่ผ่านมานางด่าทอเอาเปรียบให้เจ้าทำงานเป็นวัวเป็นม้า ไม่เคยเห็นนางจะคิดว่าเจ้าเป็นพี่ชายสักครั้ง”

“หากนางไม่เห็นข้าเป็นพี่ชายแล้วเจ้าคิดว่าข้าวที่กินมาตลอดปีมาจากที่ใด บ้านที่อยู่ตอนนี้ก็เป็นท่านพ่อที่แยกเรือนออกเงินสร้างให้ แต่งเจ้าเป็นฮูหยินก็ท่านพ่อออกเงินค่าสินสอด เงินนั่นเป็นเงินสินเดิมของจือจือด้วยซ้ำ”

“อย่างไรเสียนั่นก็คือเงินของบิดานางไม่ใช่นางเสียหน่อย”

“เจ้าก็รู้นี่ว่านั่นคือบิดาของนาง ท่านพ่อมีบุญคุณใหญ่หลวง ข้าจะอกตัญญูไม่ได้ ก่อนสิ้นใจท่านพ่อสั่งเสียเอาไว้ให้ข้ากับพี่ใหญ่ดูแลจือจือให้ดี ข้าเองก็รับปากเอาไว้แล้ว”

“เจ้าโง่!” พี่สะใภ้รองตวาดเสียงดังอย่างไม่ได้ดังใจกระทั่งต่อมาเสียงก็เงียบไป ดูเหมือนหวังเอ้อร์จะลงนาไปแล้ว

เสิ่นจือลงจากเตียงเดินออกมาข้างนอก นางหันซ้ายหันขวาวางแผนว่าวันนี้จะต้องทำอะไรบ้าง จากนั้นครู่ต่อมาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในครัว ในถังมีข้าวสารมากพอสมควร อีกถังมีแป้งหยาบ ถัดมามีแป้งขาวละเอียด มีแม้กระทั่งขาหมูทั้งท่อนที่ทำเป็นเนื้อเค็ม ยังมีมันหมูและผักดอง ไข่ไก่อีกสี่ห้าฟอง ห้องถัดไปเป็นห้องเก็บเสบียง ในห้องนั้นอัดแน่นไปด้วยข้าวสาลีกว่ายี่สิบกระสอบ ส่วนแบ่งสองส่วนของที่ดินยี่สิบหมู่ถือว่ามาก ทว่าตอนนี้เหลือเพียงยี่สิบกระสอบก่อนการเก็บเกี่ยว จำนวนเด็กสามคนที่เพิ่มมาเห็นชัดว่าทำให้เสบียงของเสิ่นจือลดลงอย่างรวดเร็ว

หลังบ้านมีมุมหนึ่งที่มีเล้าไก่ ในนั้นมีแม่ไก่สามตัวที่กำลังออกไข่ เสิ่นจือเก็บไข่ไก่ออกมาได้ถึงหกฟอง นึกขึ้นได้ว่าอย่างไรก็ต้องให้แม่ไก่ฟักไข่เพิ่มจำนวนไก่ในเล้า ตอนนี้จำนวนคนน้อยลงนางไม่จำเป็นต้องกินไข่ไก่วันละหลายๆ ฟองแล้ว

หญิงสาวเดินกลับเข้าไปในครัวลงมือก่อไฟหุงข้าว เพราะไม่ได้ทำบ่อยข้าวจึงออกมาค่อนข้างแฉะ ข้าวแฉะกับไข่เจียวคือมื้อเช้าอย่างง่ายๆ เพราะวันนี้ยังต้องวางแผนกับชีวิตต่อไป หลังมื้อเช้าก็เริ่มค้นกล่องเก็บเงินของเจ้าของร่างเดิมออกมานับ เงินทั้งหมดนับแล้วมีเพียงยี่สิบสองตำลึงกับอีกสี่สิบสามอีแปะ ถือว่าเสิ่นจือคนนี้ไม่ได้ยากจนข้นแค้นหากเทียบกับบ้านอื่นๆ ตอนเดินสำรวจรอบบ้านและเปิดประตูด้านหลังออกมาก็เห็นหวังต้ากับหวังเอ้อร์ ที่นายี่สิบหมู่ของบ้านก็อยู่หลังประตูนี่เอง

“จือจือเจ้าออกมาทำอะไร ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกไม่สบายหรือเหตุใดตื่นเช้าขนาดนี้ กินมื้อเช้าแล้วหรือยัง”

เช้า? นางมองไปรอบๆ พระอาทิตย์พ้นขอบฟ้าแล้วแถมแดดก็เริ่มสาดส่อง “ข้านอนไม่หลับน่ะ” มองเห็นชาวบ้านสองสามคนลอบมองมายังนาง แต่พอนางหันไปมองกลับรีบหลบทันที เสิ่นจือถอนหายใจ “ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อวานข้าก็รู้สึกว่าทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง เช้านี้ไหนๆ ก็ตื่นแล้วเลยออกมาเดินสูดอากาศ พวกท่านกำลังทำอะไร”