เธอคือภรรยาของผม

-๘-

เธอคือภรรยาของผม

“เธอคือราตรี ภรรยาของผมเองครับ” ดูเหมือนว่าคุณสิงห์จะต้องรีบตอบ เพราะไม่อยากให้ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาสุดเก๋ เป็นที่หมายตาของสาวๆ ในพระนครแบบคุณปรเมศ จ้องมองราตรีนานมากไปกว่านี้ อาการร้อนรนแปลกๆ ในใจก่อตัวขึ้น 

เหมือนว่าเขากำลัง ‘หวง’หล่อนอย่างจริงจัง

ปรเมศลดสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องจนเกินงามลงทันที ตอนแรกเขานึกว่าหล่อนคงเป็นน้องสาวหรือญาติของคุณสิงห์ มากกว่าที่จะเป็นภรรยา เพราะหน้าของเธอยังอ่อนเยาว์ เป็นสาวรุ่นเด็กในสถานบันเทิงของเขา 

 แต่… ในตอนนี้เขาควรรักษาระยะห่างเอาไว้ก่อนเพื่อมารยาท

“แหม กระผมก็นึกว่าเธอเป็นน้องสาวคุณนะครับ เธอยังดูเด็กอยู่เลย” 

“ไม่เด็กนะครับ เธออายุยี่สิบแล้ว” ปรเมศเอียงคอมองหล่อน 

ใบหน้าหล่อเหลาแบบนี้ สาวที่ไหนเห็นก็คงหลงรักทันที ไม่เหมือนกับใบหน้าของคุณสิงห์ ถึงจะหล่อแต่ก็ดูเป็นคนที่เข้าถึงยากกว่ามาก ไม่ได้หน้าเป็นมิตรกับทุกคน สมชื่อสิงห์ 

“นึกว่าสิบหกสิบเจ็ด” เขาพูดยิ้มกรุ้มกริ่ม

แต่ใบหน้าของราตรีไม่ได้มีแววพิศวาสอะไรเขาเลยแม้แต่นิด นอกจากความตกใจและอยากจะเข้าไปตบหน้าเขาอีกสักฉาดให้หายแค้น

 เรื่องอะไรที่คนคนนึงจะหน้าเหมือนสามีเก่าของหล่อนได้ขนาดนี้ หากไม่ใช่เรื่องบังเอิญหล่อนก็คงว่า ฟ้ากลั่นแกล้งให้เธอ อย่าเพิ่งดีใจจนลืมตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไปก่อน

“ราตรี เป็นอะไรรึเปล่า” คุณสิงห์เรียกภรรยา ที่ตอนนี้ยืนหน้าซีดเผือด หญิงสาวกระพริบตาถี่ และเรียกสติตัวเองให้กลับมาให้เร็วที่สุด

 ‘เขาไม่ใช่ปกรณ์ แค่…หน้าเหมือนเท่านั้น’ หล่อนรีบเตือนสติตัวเองอย่างรวดเร็ว 

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"

 “ยินดีครับ” ปรเมศยื่นมือออกไปเชกแฮนด์ หมายว่าจะทำความรู้จักกับเธอแบบฝรั่ง ราตรียกมือไหว้เขาแทน ทำให้นายปรเมศต้องยื่นมือเก้อ

อาการของราตรีอยู่ในสายตาของนายคนขายไก่ทุกอิริยาบถ หล่อนช่างไว้ตัว วางตัวได้เหมาะสม เหมือนนางพญาที่อ่อนน้อม แม้การแต่งงานของเขาจะเป็นเรื่องหลอก แต่เขารู้สึกว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่คู่ควรและเหมาะสมอย่างที่สุด

“เราเข้าไปข้างในกันเถอะ ผมจัดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณปรเมศแล้วครับ”

 คุณสิงห์เอ่ยชวนแขก 

“เชิญครับ” ปรเมศผายมือให้ราตรีเดินไปก่อนอย่างสุภาพ ใจหล่อนตอนนี้เต้นแรงเหมือนจะระเบิด หลายความรู้สึกปะปนกันอยู่ ทั้งอึดอัด โกรธ แต่ต้องวางตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น…

หญิงสาวเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร ป้าสร้อยกับจันทร์เจ้ายืนคอยท่าอยู่แล้ว พร้อมกับเจ้าแก้วเจ้ากล้า ที่นั่งคอยที่โต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อยด้วยชุดเอี๊ยมค่อนข้างเป็นทางการ หน้าขาวด้วยแป้งประแจะที่พวงแก้มยุ้ยน่าเอ็นดู เด็กๆ คงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

 ข้าวต้มหมูกลิ่นหอมยั่ว โรยหน้าด้วยผักชีและไชโป๊หวานเค็มน้อยๆ สวยน่ากินจนราตรีเผลอกลืนน้ำลายไม่รู้ตัว

“อาหารไทยเราทั้งสวยน่ากินทั้งอร่อย ผมไปเมืองนอกหลายปี คิดถึงจนอยากจะกลับบ้านทุกวันเลยเชียวครับ”

 “แหม คุณปรเมศล่ะก็ ยังไม่ได้ลองชิมเลยนะคะ คุณรู้ว่าอร่อยได้ยังไงกัน”

 ป้าสร้อยยิ้ม เมื่อได้รับคำชมในอาหารที่ตั้งใจทำสุดฝีมือ โดยแขกคือลูกชายเจ้าสัวผู้ร่ำรวย หล่อเหลา และปากหวาน ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่ในบ้านเขินม้วนกันเป็นแถบ 

“แค่มองก็รู้ว่าอร่อยแน่ครับ” เขาเอ่ยยิ้มกรุ้มกริ่ม ทอดสายตามองไปที่ราตรีอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ คำพูดของเขาเหมือนจะแอบจีบใครบางคนอยู่ 

ราตรีทำเฉย แต่คนขายไก่กลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที หน้าร้อนผ่าวๆ 

เคยได้ยินว่า ‘หมอนี่เป็นเสือผู้หญิงที่แยบยล เพิ่งกลับมาจากเมืองนอกได้ไม่เท่าไหร่ก็สร้างชื่อเสียงให้คนซุบซิบ ลูกใครเมียใครไม่สนถ้าเขาพอใจ และเพราะหน้าตาและฐานะดึงดูดสาวๆ ได้อย่างไม่ยาก วันนี้ได้มาเห็นกับตาตัวเอง ดูท่าว่าเขาจะพอใจราตรีเข้าให้แล้ว’ 

“ทานให้อร่อยนะคะ” ป้าสร้อยยิ้มบอกกับลูกชายเจ้าสัว ส่วนจันทร์เจ้ายืนม้วนเป็นนางอายอยู่ข้างฝาผนังบ้านกับสไบ

เริ่มทานไปสักพัก ราตรีเหมือนว่าจะทานไม่ค่อยลงเท่าไหร่ ปรเมศเอื้อมมือไปตักผักโรยให้ราตรีเมื่อเห็นเธอเอื้อมมือลำบาก 

“ขอบคุณค่ะ” หล่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย 

เจ้ากล้ามองเจ้าหนุ่มปรเมศอย่างไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ เขาที่นั่งข้างกับพ่อสิงห์ใช้ข้อศอกจิ๋วสะกิดคนเป็นพ่อ ทำหน้าพยักพะเยิดให้พ่อรินน้ำให้ราตรีบ้าง 

คุณสิงห์หันไปรินน้ำให้กับราตรี เจ้าแก้วเจ้ากล้ายิ้มฟันหลออย่างชอบใจ

 “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวทำตัวไม่ถูก เหมือนตอนนี้เธออยู่ในสงครามอะไรสักอย่าง

“สงสัยว่าผมคงต้องมาฝากท้องที่นี่บ่อยๆ แล้วล่ะครับ อาหารอร่อยเหลือเกิน” ปรเมศเอ่ยขึ้นมา

 “แม่ราตรีบอกว่าจะทำไก่ทอดให้กินด้วยนะคะ” เจ้าแก้วสาวน้อยเอ่ยขึ้น หมายจะอวดคนเป็นแม่เลี้ยงให้แขกฟัง

 ปรเมศเลิกคิ้ว หันไปมองหน้าราตรี 

“ไก่ทอดเหรอครับ แบบที่ทางใต้เขาหมักกินกันรึเปล่า” ราตรีส่ายหน้า ไม่รู้จะอธิบายยังไง 

ความจริงมันก็คล้ายๆ กับไก่เคเอฟซี เพียงแต่ พ.ศ. นี้ หล่อนไม่รู้ว่าอีตาผู้พันแซนเดอร์สเกิดมาหมักไก่ทอดแล้วหรือยัง หล่อนเลยไม่สามารถอธิบายให้เขาเข้าใจได้ 

“ใช้แค่เกลือ น้ำตาล ไข่ หมักสามเกลอ (รากผักชี กระเทียม พริกไทย) ค่ะ วิธีการคือทำให้ไก่ฟูกรอบด้วยแป้งสาลี สลับการชุบกับน้ำ แล้วทอดในน้ำมันที่ร้อนจัด” เธออธิบายไปอย่างที่คิดว่าทุกคนจะเข้าใจ

แต่ตรงกันข้าม สถานที่นั้นกลับเงียบกริบด้วยอาการทึ่งและงง วิธีการทอดไก่แบบนี้ไม่เคยปรากฏในสูตรอาหารใดๆ ที่ประเทศไทย 

“มันจะไม่แข็งหรือคะ” จันทร์เจ้าเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย

 “ไม่หรอกจ่ะ วิธีการนี้ จะทำให้แป้งกรอบ ยิ่งทอดด้วยน้ำมันที่ร้อนพอดี จะทำให้ไก่มันอมน้ำมัน แล้วฉันจะลองทำให้กินนะ” ราตรีรีบบอกคนรับใช้เพื่อสร้างความเชื่อมั่น 

ดูจากน้ำเสียงแล้ว คนที่นี่คงไม่เคยเห็นไก่ทอดแบบใหม่แบบสับแน่ๆ 

“น่าสนใจนะ ผมอยากจะเห็นหน้าตามันแล้วสิ ว่าจะออกมาเป็นยังไง” คุณสิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงใจจริงๆ ราตรียิ้มให้คุณสิงห์อย่างอ่อนโยน 

“ไว้ฉันจะทำให้คุณทานนะคะ” 

“ผมเองก็อยากลองทานครับ ถ้าหากว่าคุณราตรีลงมือทำ อย่าลืมโทรเรียกผมนะครับ จะมาในทันทีเลย” ตาปรเมศรีบทำคะแนนต่ออย่างไม่ลดละ ไม่ยอมปล่อยให้คุณสิงห์ที่เป็นผัวเขาได้มีสิทธิ์พูดอะไรต่อ

“ถ้าอิ่มกันแล้ว ผมเชิญคุณปรเมศที่ห้องหนังสือเลยนะครับ เราจะได้คุยธุระกันต่อ” คุณสิงห์เอ่ยเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย 

ราตรีไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม ที่สายตาคมกริบของคนขายไก่เริ่มออกอาการไม่พอใจอย่างมาก ที่ปรเมศจ้องไม่ลดละมาทางเธอ อีกทั้งยังใช้น้ำเสียงอ่อนเสียงหวานดูผิดธรรมชาติของผู้ชายปกติ

‘และใช่แล้ว… หน้าตาแบบนี้ บุคลิกแบบนี้ แบบนายปรเมศ ที่เธอเคยเจอเมื่อชาติก่อน ผู้หญิงที่ไหนได้เห็นคงต้องมีหวั่นไหวกันบ้าง หลงคารมจนยอมแต่งงานด้วย แต่สุดท้ายก็เจ้าชู้ตัวพ่อ’ 

หญิงสาวหลีกเร้นตัวเองขึ้นมาอยู่ข้างบนห้องนอนตามเดิม เพราะไม่อยากเจอหน้านายปรเมศนั่นอีก คลื่นเหียนเหมือนจะคลื่นไส้ ไม่ได้เป็นเพราะหล่อนจะคิดถึงคะนึงหานายปกรณ์คนรักเก่าของเธอหรอก แต่ว่าหล่อนเกลียดจนไม่อยากจะปั้นหน้าคุยด้วยได้อีก 

หวังว่าคงไม่เจอกันอีกแล้ว สาธุ! หนีมาเจ็ดสิบกว่าปี ยังอุตส่าห์ตามมายืนลอยหน้าลอยตาได้อีก อยากจะบ้า!

เธอเก็บผ้าเก็บผ่อนจัดห้องฆ่าเวลา จนคนขายไก่เดินมาเคาะประตู คาดว่าแขกของบ้านคงกลับไปแล้ว ฟังได้จากเสียงรถยนต์ที่เคลื่อนออกไปจากบ้านเมื่อห้านาทีก่อน 

“เป็นยังไงบ้างคะ แขกกลับแล้วเหรอ” ราตรีถามไปอย่างนั้น 

“ทำไมไม่รอส่งแขกหน่อยล่ะ เขาถามถึงคุณด้วยตอนคุยธุรกิจ” เสียงคนขายไก่ของเธอสะบัดเล็กน้อย…

‘นี่เรื่องอะไรจะต้องมาเคืองเธอล่ะ หล่อนไม่รู้ไม่เห็นกับนายปรเมศนั่นสักหน่อย’ 

“ฉันไม่ค่อยว่างค่ะ หรือว่าคุณอยากให้ฉันอยู่คุยกับเขาล่ะ" หญิงสาวเอ่ยถาม มองไปยังร่างสูงที่ตอนนี้ยืนอยู่ใกล้เธอเพียงแค่ช่วงแขน 

หล่อนรู้ว่าเขามีบางอย่างในดวงตาคู่นั้น แต่หล่อนไม่กล้าที่จะคิดไปไกล เรื่องการแต่งงานเป็นเรื่องหลอกลวงที่เขาใช้หล่อนเป็นไม้กันหมาอย่างสองแม่ลูกนั่นเท่านั้น ได้แต่เตือนตัวเองว่าถ้าไม่อยากเจ็บปวด ก็อย่าเอาใจไปเล่นกับเรื่องของความรักอีก

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายกระทบจมูก ทำเอาใจสั่นไหวแปลกๆ ความคิดวาบหวามแล่นเข้ามาในหัว 

“ผมไม่อยากให้ใครได้เห็นคุณทั้งนั้น” เขาเอ่ย เหมือนเป็นคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจพูดมากนัก แต่มันดังเข้าไปถึงใจของรัตติอย่างห้ามไม่ได้

 “นี่คุณ หึงฉันเหรอ” แววตาหญิงสาวล้อเลียนอย่างน่าเอ็นดู 

คุณสิงห์ช้อนคางหญิงสาวขึ้นมาจนชิด “ถ้าบอกว่าใช่… หล่อนจะรับผิดชอบยังไงเหรอ” เสียงทุ้มต่ำเซ็กซี่จนเธอแอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ

ตาสบตา ชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนตัวเข้าชิด ดวงตาคู่งามไม่สะท้านหรือหวาดกลัว 

ปากกระจับเล็กๆ อมชมพูของหล่อนจะหวานขนาดไหนกัน ยากแล้วที่จะอดใจได้ไหว 

‘เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ภวังค์ฝันของทั้งสองสลายในพริบตา’ 

“คุณพ่อขา แก้วอยากไปตลาดด้วย” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กสาวดังมาจากด้านนอก

“พรุ่งนี้ได้ยินว่าคุณจะเข้าไปพระนคร” ราตรีถามกลบเกลื่อน หน้าแดงขึ้นมาจนคนตรงข้ามสังเกตได้

 “ผมจะไปทำธุระ ถ้าคุณอยากไปเดินห้างด้วย ผมจะพาไป” 

“ห้างในพระนครเหรอคะ”

 “ตลาดติดแอร์ เดินสบายไม่ร้อน” เขาอธิบายให้หล่อนฟัง ราตรีตาโต โอกาสได้เข้าไปเที่ยวมาถึงแล้ว อย่างนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด 

“ฉันไปค่ะ” หล่อนเขย่ามือคุณสิงห์อย่างดีใจ ชายหนุ่มมองมือหล่อนที่กุมเขาไว้ อมยิ้มอย่างชอบใจ

 “จับแบบนี้ ผู้ชายเขาก็คิดว่าหล่อนมีใจนะ” ใบหน้าหล่อๆ ยิ้มให้เธอ เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้มออกมา 

“แล้วใครบอกว่าฉันไม่มีใจล่ะคะ” หญิงสาวเอ่ย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูหาเจ้าแก้ว ทำเอาคนขายไก่ยืนอึ้งเหมือนโดนสะกดไปเป็นนาที

เขาคงไม่รู้หรอกว่าสาวอายุสามสิบในอีกเจ็ดสิบปีข้างหน้า ชีปัง ชีกล้าขนาดไหน แล้วชีก็ไม่หลงมุกขอมาทานข้าวที่บ้านของนายปรเมศอะไรนั่นหรอก…

 วางใจได้เลยว่าการเลือกครั้งต่อไปไม่มีผิดแน่…