ฝันร้าย

- ๗ -

ฝันร้าย

พ.ศ. ๒๕๖๘

ประตูลิฟต์ของโรงแรมหรูย่านใจกลางกรุงเทพมหานครเลื่อนเปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดสีดำสนิทก้าวเท้าออกมาช้า ๆ ใบหน้าของหล่อนเรียบนิ่งสนิท ผิดกับสภาพภายในจิตใจที่กำลังร้อนรุ่มดั่งเปลวไฟแผดเผา

รัตติได้กระแสข่าวฉาวนี้มาโดยบังเอิญ มีคนตาดีเห็น ‘ปกรณ์’ สามีของเธอ และ ‘เชอลิน’ เพื่อนสนิท พากันมาที่โรงแรมแห่งนี้หลายครั้งหลายครา ตอนแรกเธอพยายามคิดบวกว่ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ทว่าเมื่อเวลาผ่านล่วงเลยไป เธอเริ่มระแคะระคายและได้รับหลักฐานชิ้นสำคัญ ที่ทำให้แน่ใจแล้วว่าเรื่องทุเรศนี้เป็นเรื่องจริง เธอจึงต้องเดินทางมาพิสูจน์เรื่องนี้ให้เห็นประจักษ์กับตาตัวเอง

รู้ตัวอีกที... เธอก็มายืนหยุดอยู่หน้าประตูหมายเลขห้อง 67 เสียแล้ว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวระทึก

“รูมเซอร์วิสค่ะ” รัตติตั้งใจกดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้จับสังเกตได้

ประมาณหนึ่งนาทีผ่านไป คนข้างในก็เลื่อนเปิดประตูออกมา สาวผมยาวใบหน้าคุ้นตาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนของหล่อนเพิ่งหมาดน้ำ กลิ่นยาสระผมหอมฟุ้งยังคงคละคลุ้งอยู่ในห้อง 

ถัดออกไปสายตาของรัตติมองเห็นผู้ชายตัวสูงใบหน้าคุ้นเคยอีกนั่นแหละ นั่งเปลือยท่อนบนอยู่ที่ปลายเตียงคิงไซส์ ในมือกำลังถือแก้วบรั่นดีสีทองนั่งทอดอารมณ์มองไปยังจอโทรทัศน์ที่มีข่าวรายงานราคาทองคำอย่างสนใจ

“รัต!!!” เชอลินหลุดปากอุทานเรียกชื่อเพื่อนรัก เสียงหลงพลันใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดราวกับกระดาษ

ผู้ชายที่นั่งอยู่ที่เตียงเงยหน้าขึ้นมาเจอเธอ ใบหน้าของเขาเหวอไปทันที เขารีบวางแก้วเหล้าลงหน้าร้านก่อนจะลุกขึ้นพรวดฉับไวเหมือนกับโดนกระแสไฟช็อต

รัตติกำหมัดแน่น จิกเล็บลงไปที่ฝ่ามือเพื่อเตือนสติระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้โมโหจนสติหลุดคลั่ง ทั้งที่ตั้งใจเดินทางมาแล้วว่าจะมาอาละวาดฟาดงวงฟาดงาให้สาสมใจ ทว่าเมื่อได้เผชิญหน้ากับสถานการณ์จริงเบื้องหน้า เธอเลือกจะหมุนตัวเดินหันหลังกลับไปที่ลิฟต์โดยไม่ได้คิดเหลียวหลังฟังเสียงเรียกอ้อนวอนของเพื่อนทรยศและสามีชั่วเลยแม้แต่น้อย

อย่างน้อย... สิ่งที่เธออยากรับรู้ เธอก็ได้รู้ได้เห็นกระจ่างแจ้งกับตาตัวเองแล้ว มันคือความจริงที่ไม่อาจจะหาข้ออ้างใด ๆ มาลบล้างได้อีกต่อไป

ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดรวดร้าวเหมือนหัวใจกำลังโดนมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นอย่างรุนแรงขนาดนี้กันนะ

ปกรณ์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาดักหน้ารัตติ ก่อนจะเอื้อมมือรวบกอดรั้งร่างของเธอจากด้านหลังไว้แน่นหนา

“ฟังผมอธิบายก่อนนะรัต มันไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจเลยสักนิด!”

เพี๊ยะ!!!!!!

แรงตบฉาดใหญ่ฝากไว้ที่ใบหน้าอันหล่อเหลาและเลวทรามของสามี คนที่หักหลังทรยศเธอครั้งแล้วครั้งเล่า และในครั้งนี้... เขาไม่เว้นแม้แต่เพื่อนรัก

“อย่า... ได้บังอาจมาเรียก...ชื่อของฉันอีก แกมันก็แค่ไอ้คนทรยศสกปรก” หญิงสาวกัดฟันแน่น น้ำตาคลอหน่วย

“โถ่... รัต ผมก็แค่เล่น ๆ สนุก ๆ แก้ขัดไปชั่วครั้งชั่วคราว ผมไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด คุณก็รู้... ผมไม่มีทางจริงจังกับผู้หญิงแบบนั้นอยู่แล้ว คุณคือที่หนึ่งคนเดียวในใจของผมนะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำบวกกับใบหน้าที่หล่อเหลาชวนมอง ช่างไม่เข้ากันเลยกับถ้อยคำที่พ่นออกมาได้น่าสะอิดสะเอียนเช่นนี้

“ปกรณ์... คุณรู้ไหมว่าที่ผ่านมา ฉันยอมปล่อยให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันมามากพอแล้ว ที่ผ่านมาคุณไม่เคยคิดจะทำตัวทำอะไรให้มันดีขึ้นเลย สร้างแต่ความชั่วความเลวทรามต่ำช้า ฉันพยายามแกล้งมองข้ามทุกสิ่งทุกอย่าง จนกระทั่งตอนนี้ฉันเหลืออะไร... เหลือแต่เขาบนหัว เป็นควายให้คุณหลอกสวมเขาได้ไม่เว้นแต่ละวัน ความไว้เนื้อเชื่อใจของฉันไม่มีค่าสำหรับคุณเลยแม้แต่นิด ต่อไปนี้ขอให้เราทั้งสองคนอย่าได้พบได้เจอกันอีกเลย ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติหน้า”

หญิงสาวพยายามกัดริมฝีปากแน่น ข่มความเจ็บปวดรวดร้าวเอาไว้ข้างใน ดวงตากลมโตเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา ปกรณ์มองหญิงสาวตรงหน้า หล่อนเป็นผู้หญิงที่เขาเปิดใจรักก็จริง แต่เรื่องมักมากแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญของผู้ชาย ทำไมหล่อนจะต้องทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตระเบิดขนาดนี้ด้วย และเขาก็ไม่สามารถปิดบังกระแสความรู้สึกอัดอั้นของตัวเองได้อีกต่อไป

“เอาเลย!!!!! ถ้าเรื่องขี้ผงแค่นี้คุณจะเอามาตัดสินผมล่ะก็ เชิญคุณไปนอนเสวยสุขอยู่กับศักดิ์ศรีอะไรของคุณเถอะ! ผมจะบอกอะไรให้รู้นะ... ผู้ชายมันก็แค่ต้องการผู้หญิงที่คอยเอาใจใส่ปรนนิบัติ ไม่ใช่เอาแต่มุ่งมั่นทำงาน ไขว่คว้าหาแต่ความสำเร็จระดับร้อยล้าน ต่อให้คุณเลิกรากับผมแล้วไปแต่งงานใหม่ ผู้ชายที่ไหนมันก็ไม่ชอบให้ผู้หญิงทำตัวเก่งกาจกว่าตัวเองหรอก!” เขาแผดตะโกนระบายทุกอย่างที่อัดอั้นตันใจออกมาจนหมดเปลือก รัตติได้แต่ขบเม้มริมฝีปากแน่นอยู่ข้างใน เพื่อสะกดกลั้นไม่ให้ตัวเองต้องร้องไห้โฮออกมาต่อหน้าคนใจทราม

เมื่อประตูลิฟต์เลื่อนปิดลง... นั่นคือกาลครั้งสุดท้ายที่เธอได้จากลากับเขา หญิงสาวทรุดกายลงร้องไห้อย่างบ้าคลั่งระคนสิ้นสติ... ความรักมันไม่มีจริงหรอกบนโลกใบนี้ มันไม่มีอยู่จริง...

พ.ศ. ๒๕๐๓

รัตติในร่างของหญิงสาวในอดีตสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมากลางดึก หยาดน้ำตาอุ่น ไหลอาบแก้มเนียน หล่อนหอบหายใจรัวระทึก ราวกับว่าเหตุการณ์ฉาวโฉ่ในชาติก่อนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง

เงาร่างสูงตระหง่านที่เพิ่งก้าวเดินเข้ามาในห้องเห็นอาการหน้าเสียของภรรยา ชายหนุ่มรีบสับเท้าเข้ามานั่งลงข้างกายหญิงสาวทันที พลางเอื้อมมือเข้าประคองใบหน้าของเธอไว้มั่น

“คุณแค่ฝันร้าย...” คุณสิงห์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลึกล้ำ ส่งผลให้คนที่กำลังหายใจถี่รัวด้วยความตื่นตระหนก ค่อยๆ คลายความวิตกกังวลลงไปทีละน้อย 

ชายหนุ่มมีดวงตาที่อบอุ่นละมุน... เหมือนกับแสงอาทิตย์สาดส่องในยามเช้าตรู่ หล่อนไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าทำไมตนเองถึงรู้สึกวางใจคนแปลกหน้าที่เพิ่งพานพบเจอหน้ากันได้รวดเร็วขนาดนี้

“ฉันไม่อยากจะฝันร้ายชแบบนี้อีกแล้วค่ะ มันเป็นความฝันที่ฉันอยากจะลบมันออกไปจากสมอง แต่ทำยังไง... มันก็ไม่หายไปสักที” หญิงสาวพูดน้ำตาคลอเบ้า พลางกำหมัดแน่น

ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความตกใจ อยากจะเอื้อมมือเข้าไปกอดปลอบประโลมหล่อน เหมือนยามที่เจ้าแก้วเสียขวัญร้องไห้ แต่มันก็ดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เค้าคิดทบทวนอยู่ชั่วครู่ หล่อนคงมีเรื่องหนักอกที่ไม่สบายใจ ซ้ำร้ายอาการพิษไข้แทรกซ้อนจากข้อเท้าอักเสบอาจทำให้เธอละเมอไปไกล

“ราตรี... ไม่ว่าคุณจะเคยพบเจอเรื่องร้ายแรงอะไรมาจากที่ไหน ตอนนี้คุณเป็นคนของผมแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีหน้าไหนมาทำอันตรายอะไรคุณได้อีกเด็ดขาด ผมจะปกป้องดูแลคุณให้เหมือนกับเป็นคนในครอบครัว นอนหลับพักผ่อนให้สบายกายสบายใจอยู่ในบ้านของเราเถอะนะ”

รัตติในร่างของราตรีรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด... ในโลกอนาคตอันศิวิไลซ์ของเธอ หล่อนไม่มีวันได้พานพบคนแสนดีแบบเขาเลย ทว่าในโลก พ.ศ. 2503 บัดนี้เธอได้มาก้าวเดินและได้มาสัมผัสอานุภาพความอบอุ่นอันแสนพิเศษ ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรืออะไรก็ตามแต่ที่ดลบันดาลให้หล่อนได้มายืนอยู่ที่ตรงนี้

“ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ” เธอเอ่ยปากถามเพื่อเปลี่ยนประเด็น ก่อนที่เขาจะทันสังเกตได้ว่า ใบหน้าหวานของเธอเริ่มแดงก่ำร้อนผ่าวด้วยความขัดเขิน

“เจ็ดโมงเช้าแล้ว... วันนี้จะมีแขกผู้ใหญ่เดินทางมาบ้านเรา ถ้าหากร่างกายไม่ไหว คุณก็นอนพักอยู่บนนี้ ไม่ต้องลงไปข้างล่างหรอก” เขาบอกน้ำเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้สัก จัดแจงเลือกชุดที่เป็นทางการในตู้ แขกที่จะเดินทางมาเยือนในวันนี้คงมีความสำคัญทางธุรกิจมากเลยทีเดียว ถึงขนาดระดับคุณสิงห์ต้องลงมือมาเลือกสรรเสื้อผ้าด้วยตนเอง

ว่าแล้ว... สายตาของหล่อนก็เหลือบไปเห็นผ้าห่มบนโซฟาตัวยาวที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ขนาดนั้น ทว่ากลับยอมเสียสละลงมานอนขดบนโซฟามาหลายวัน คงจะปวดหลังปวดเอวน่าดู หล่อนแอบนึกสงสารเขาเหมือนกันที่ตนเองก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านแล้วมายึดพื้นที่เตียงนอนของเขาไปแบบนี้ 

แถมเขายังต้องคอยมาทำหน้าที่บุรุษพยาบาลพยาบาลคนข้อเท้าบวมอย่างหล่อนอีก ผู้ชายสมัยโบราณนี่ช่างแสนดีแท้ ไม่คิดจะฉวยโอกาสเอาเปรียบหล่อนเลยแม้แต่นิด ทั้งที่หล่อนก็แต่งงานแต่งการเข้ามาเป็นสะใภ้ของบ้านนี้เต็มตัวแล้ว... ผิดกับผู้ชายสารเลวที่เธอเคยเจอมาในยุคสมัยของเธอราวฟ้ากับดิน

“ฉันจะ... ลงไปด้านล่างด้วยค่ะ อยากจะไปช่วยคุณทำหน้าที่ต้อนรับแขก” ราตรีบอกกับชายหนุ่ม

คุณสิงห์หันมามองหล่อนแวบหนึ่ง ราตรีคงอยากลงไปเดินสูดอากาศจริง ๆ นั่นแหละ ตั้งแต่ที่ข้อเท้าเธอพลิกอักเสบ หล่อนก็นอนแกร่วเบื่อหน่ายอยู่บนเรือนเสียหลายวัน คงอึดอัดแย่

“คุณลงบันไดไหวหรือ”

“ฉันเดินไปอาบน้ำเข้าห้องน้ำเองได้ตั้งแต่วันแรกแล้ว เรื่องแค่นี้สบายมากค่ะคุณสิงห์ ให้ฉันได้ลงไปช่วยงานเถอะนะคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนนิดๆ ชายหนุ่มยังคงวางหน้านิ่งขรึม ทว่ากลับพยักหน้ารับคำเป็นการอนุญาต

“คนที่จะเดินทางมาเยือนชื่อคุณ ‘ปรเมศ’ ท่านเป็นลูกชายของเจ้าสัวชัย ตอนนี้กำลังทำมาค้าขายทำธุรกิจกับบ้านเรา คุณปรเมศเพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศนอก เขาคงหิ้วของฝากมาให้ผมแทนเจ้าสัว และคงเข้ามาเจรจาคุยธุระงานกับผมด้วย”

หญิงสาวพพยักหน้ารับทราบ... เจ้าสัวชัยที่คุณสิงห์ว่า ถ้าเรียกตามศัพท์แสงยุคอนาคตก็คงเป็นลูกค้ารายใหญ่ ของฟาร์มไก่แห่งนี้ มิน่า…คนขายไก่ของเธอถึงได้ต้องจัดเตรียมตัวต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี แบบนี้เธอคงต้องจัดแจงแต่งเนื้อแต่งตัวสวย ๆ เพื่อไม่ให้สามี ของเธอต้องอับอายขายขี้หน้าคนอื่นเขา

เมื่อคุณสิงห์ก้าวเดินออกไปนอกห้องเพื่อปล่อยให้หล่อนทำธุระส่วนตัวให้เสร็จสรรพ ราตรีก็จัดแจงเลือกชุดสวยในตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่ 

หล่อนเลือกเป็นชุดเดรสกระโปรงคลุมเข่าสีชมพูหวานลายตารางสีขาว มีดีเทลปกคอเชิ้ตและติดกระดุมสีมุกเม็ดงาม ยามลองมองดูเงาสะท้อนตัวเองในกระจกแล้ว เหมือนหลุดออกมาจากพวกสาวงามในหน้านิตยสารวินเทจของต่างประเทศไม่มีผิด นึกชื่นชมเทสต์รสนิยมของคนเลือกซื้อเสื้อผ้ามาใส่ไว้ในตู้ เหมาะเจาะเข้ากับหุ่นของเธอเกือบทุกชุด

เครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้งโบราณมีหลายกล่อง มือน้อยค่อย ๆ เปิดออกสำรวจอย่างระมัดระวัง มีทั้งต่างหูมุกและต่างหูทองคำลวดลายวิจิตร ซึ่งถ้าพิจารณาให้เข้าชุดเดรสหวาน ต้องเป็นต่างหูมุก

 สร้อยคอ รวมถึงกำไลเงินและกำไลทอง ราตรีหยิบออกมาลองและเลือกสวมใส่เฉพาะชิ้นที่เข้าชุดกันเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีที่คาดผมผ้าสีชมพูอ่อนโทนขาวชมพู หญิงสาวหยิบมาประดับใส่หลังจากใช้หวีรวบเรือนผมยาวเป็นลอนจัดทรงเป็นทรงหางม้าเรียบร้อยแล้ว หล่อนหมุนตัวหน้ากระจกไปหนึ่งทีด้วยความเบิกบาน

ยังมีกล่องเครื่องสำอางค์วางอยู่รายรอบ มีทั้งแป้งเนื้อละเอียดที่ถูกบรรจุในตลับบรรจุภัณฑ์แบบสมัยโบราณ มองดูคล้ายกับพวกแป้งฝุ่นมากกว่าแป้งพัฟฟ์  มีอายไลเนอร์ดินสอสีดำสนิท กับบลัชออนที่ข้างกล่องเขียนอักษรภาษาอังกฤษว่า ‘ชีค รูจ’ และลิปสติกสีชมพูหลากโทนที่บรรจุอยู่ในแท่งพลาสติก มองเผิน ๆ แล้วเหมือนของเล่นเด็กมากกว่าจะเป็นของที่จะนำมาใช้งานได้จริง ทว่ามันกลับใช้แต่งแต้มได้ดีทีเดียว 

“ต่อไปนี้ฉันคือราตรี... ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้ฉันได้รับโอกาสมีชีวิตใหม่อีกครั้ง ความเสียใจรันทดทั้งหมด ฉันขอโยนทิ้งเอาไว้ให้เป็นเพียงฝันร้ายในคืนวาน มันจะไม่มีทางตามมาหลอกหลอนฉันได้อีกต่อไปแล้ว...” 

เธอมองดูเงาตัวเองในกระจก พลางฉีกยิ้มแฉ่งอย่างสดใส หล่อนเปิดประตูห้องนอน ค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินพยุงตัวลงบันไดมาด้านล่าง พยายามทรงตัวไม่ลงน้ำหนักลงที่ขาข้างที่อักเสบเจ็บ จนก้าวมาหยุดยืนด้านล่างบันไดขั้นสุดท้าย ดูท่าทุกคนคงมัวแต่วุ่นวายจัดเตรียมต้อนรับแขกที่จะเดินทางมาถึง จนหายหน้าหายตาไปกันหมดบ้าน

หญิงสาวก้าวเดินตามกลิ่นหอมไปยังห้องครัวประจำบ้าน ที่นั่นมีป้าสร้อยคอยยืนคุมเชิงเป็นหัวหน้าเชฟใหญ่ และมีสองสาวรับใช้อย่างจันทร์เจ้าและสไบคอยกุลีกุจอหยิบโน่นใส่นี่กันวุ่นวายโกลาหล 

“ต๊าย...! นึกว่าแม่ดารานางเอกที่ไหนมาเยี่ยมเยียนบ้านสวนเรานะคะเนี่ย” สไบทำท่าเอามือทาบอกตาโต ยามมองเห็นคุณผู้หญิงคนใหม่ยืนเด่นอยู่ในเครื่องแต่งกายทันสมัย แต่งหน้าบาง ๆ ดูสวยสดใสมีราศีจับอย่างที่ไม่เคยพานพบเห็นจากที่ไหนมาก่อน

“อาการบาดเจ็บดีขึ้นมากแล้วเหรอคะคุณราตรี” ป้าสร้อยเอ่ยปากถามไถ่ พลางจับจ้องมองใบหน้าแฉล้มผุดผาดนั้นด้วยความชื่นชมระคนเอ็นดูในใจลึก ๆ

“ฉันดีขึ้นมากแล้วค่ะป้าสร้อย อยากจะลงมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง นอนอุดอู้อยู่แต่ข้างบนบ้านตั้งสองสามวันแล้วค่ะ” เธอเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มหวานจับใจ

ป้าสร้อยและสองสาวรับใช้ จ้องมองนายหญิงคนใหม่ของบ้านสวนแล้วปลื้มอกปลื้มใจสุด ๆ ดูเหมือนว่า คุณราตรีจะแต่งเนื้อแต่งตัว จัดแต่งทรงผม และแต่งหน้าเก่งแบบที่พวกดาราดังเขาแต่งกันไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งสามคนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อนเติบโตและชุบเลี้ยงมาจากบ้านนอกแร้นแค้นแบบบ้านของลุงแดง

“คุณราตรีแต่งกายสวยงามแบบนี้ทุกวันเลยนะคะ รับรองคุณสิงห์ต้องรีบเคลียร์งานกลับบ้านสวนไวทุกวันแน่ค่ะ” จันทร์เจ้าเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ ก่อนจะโดนฝ่ามือป้าสร้อยแอบตีแขนเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมปราม

รัตติในร่างราตรีลอบมองชุดแต่งกายตัวเองพลางทำตัวไม่ถูก เมื่อโดนชมซึ่งหน้าแบบนี้ 

“ขอบใจมากนะจ๊ะ... ฉันไม่เคยแต่งตัวหวานแหววอะไรแบบนี้เลยจริง ๆ แต่ว่า... วันนี้คุณสิงห์บอกกำชับไว้ว่าจะมีแขกสำคัญเดินทางมาที่บ้านด้วย ฉันเลยต้องแต่งตัวให้ดูเป็นทางการสักหน่อยน่ะจ้ะ” เธอพูดความจริง เรื่องที่ไม่เคยสวมใส่อะไรแบบนี้เลย เพราะว่ารัตติในโลกปี 2568 เป็นสาวเวิร์กกิ้งวูแมน วัยทำงานเต็มตัว ไม่เน้นการสวมกระโปรงหวานเยิ้ม เธอต้องใช้ความปราดเปรียว ว่องไว และทะมัดทะแมงในการเดินทางติดต่อธุรกิจ ดังนั้นเรื่องการสวมกระโปรงจึงเป็นรสนิยมที่เธอมองข้ามไปโดยปริยาย

“วันพรุ่งนี้คุณสิงห์ท่านจะเดินทางเข้าพระนคร ติดต่อธุระ ถ้าหากว่าคุณราตรีอยากเดินทางไปเลือกซื้อเสื้อผ้าใหม่ ชุดใหม่ที่อยากได้ ก็เอ่ยปากบอกคุณสิงห์ท่านได้เลยนะคะ” ป้าสร้อยแนะนำเสนอแนะด้วยความหวังดี

“ชุดที่จัดวางอยู่ในตู้เสื้อผ้าเยอะแยะมากแล้วค่ะป้าสร้อย ฉันคงสวมใส่ได้เป็นเดือนโดยไม่ซ้ำแบบกันเลยล่ะค่ะ แต่... ฉันอยากเดินทางไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาในพระนครมากกว่าค่ะ อยากจะไปดูว่า กรุงเทพในสมัยอดีตจะเหมือนกับภาพที่เคยเห็นในพวกสารคดีรึเปล่า” ทุกคนที่ได้ฟังคำบอกเล่าต่างชะงักกึกไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจความหมายศัพท์แปลกๆที่ราตรีเพิ่งพ่นออกมา ก่อนหญิงสาวจะตาโต เพราะเพิ่งรู้ตัวว่า ได้พูดเรื่องที่คนในยุคนี้คงไม่ค่อยเข้าใจเข้าให้แล้ว…

“ว่าแต่... ป้าสร้อยจัดทำสำรับอะไรเลี้ยงต้อนรับแขกเหรอคะ กลิ่นหอมโชยฟุ้งออกไปถึงข้างนอกเชียวค่ะ” หญิงสาวแสร้งยิ้มแห้ง พลางเอ่ยปากถามเปลี่ยนประเด็นขึ้นมาทันควัน 

“ป้าเห็นว่าคุณปรเมศ ลูกชายของเจ้าสัวชัย ท่านเพิ่งเดินทางกลับมาจากเมืองนอกเมืองนา คงอยากจะลิ้มรสอาหารไทยโบราณ แต่ช่วงเช้าตรู่แบบนี้ ป้าคิดทบทวนดูแล้วว่า ถ้าจัดแจงทำเป็นอาหารไทยสำรับหนัก ๆ พวกแกงเผ็ดคงจะทานไม่ลงเท่าไหร่นัก ป้าเลยเลือกทำเป็น ‘ข้าวต้มหมูสับทรงเครื่อง’ กับพวกเครื่องเคียง น่าจะเหมาะเจาะและทานง่ายกว่าค่ะ”

ราตรีดวงตาเบิกโต ใช่แล้ว... หล่อนได้กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปข้าวต้มแบบฉบับสูตรโบราณจริง ๆ

“ดีเลยค่ะ! ข้าวต้มหมูสับแบบนี้คุณยายของรัต... เอ่อ คุณยายของฉันเคยทำได้อร่อยมากเลยค่ะ รสชาติอร่อยรองลงมาจากเมนูไก่ทอดเลยล่ะค่ะ” เธอหลุดปากพ่นชื่อเก่าตัวเองออกมา จนคนฟังถึงกับเบิกตางงงวย

“เอ... ป้าได้ยินมาว่าคุณราตรีอาศัยอยู่ร่วมชายคากับคุณลุงคุณป้ามาตั้งแต่จำความได้ไม่ใช่เหรอคะ” ป้าสร้อยเอ่ยปากถามด้วยความแปลกใจ แกไม่ได้มีเจตนาจับผิดทว่าแค่สงสัยในคำพูด

“เอ่อ... คือฉันหมายถึงคุณยายข้างบ้านน่ะค่ะป้าสร้อย แกเอ็นดูฉัน เลยมักจะทำแบ่งให้กินบ่อย ๆ” ด้วยทักษะความสามารถการแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าอันดีเลิศ ส่งผลให้หล่อนตอบคำถามไปได้อย่างราบรื่นไร้รอยต่อระคายหู

ป้าสร้อยพยักหน้ารับคำเข้าใจกระจ่าง

 “ท่าทางแขกผู้ใหญ่จะเดินทางมาถึงแล้วล่ะค่ะคุณราตรี ออกไปยืนต้อนรับพร้อมกับคุณสิงห์ข้างนอกเถอะค่ะ ข้างในห้องครัวนี้ปล่อยให้จันทร์เจ้ากับสไบจัดแจงจัดการเรื่องอาหารการกินเอง ไม่ต้องกังวลนะคะ” จันทร์เจ้าเอ่ยบอก ยามได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถยนต์แล่นมาจอดเทียบที่หน้าบ้านสวน

หญิงสาวสับเท้าก้าวเดินออกมาจากห้องครัวเรือนไม้ จนกระทั่งสืบเท้ามาถึงบริเวณหน้าลานบ้าน พอดีกับที่บุตรชายของเจ้าสัวชัยก้าวเท้าก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู

ทว่า... ยามเมื่อแขกผู้มาเยือนเงยใบหน้าขึ้นสบสายตาประสานเข้ากับราตรี ดวงตาของเธอขอบตาเบิกกว้างโพล่ง ตกใจตื่นตระหนกขีดสุด! 

เมื่อพบว่า…คุณ ‘ปรเมศ’ ลูกชายเจ้าสัวชัย แขกวีไอพีที่มาเยี่ยมเยียนบ้านสามีของเธอในวันนี้... มีดวงหน้าเหมือนกับ ‘ปกรณ์’ สามีชั่วช้าสารเลวในโลกปี 2568 ราวกับเป็นพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน

“สวัสดีครับ... คุณสิงห์ สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผม…ปรเมศครับ"หนุ่มหล่อกล่าวทักทายก่อนจะยื่นมือจับคุณสิงห์แช็คแฮนด์

 "แล้ว…คุณผู้หญิงคนสวยคนนี้คือใครกันครับคุณสิงห์” ชายหนุ่มผู้มาใหม่หันไปเอ่ยปากถามไถ่คุณสิงห์ พลางหมวกสีขาวออก เผยให้เห็นใบหน้าและรอยยิ้มหล่อๆแบบที่สาวๆทั้งพระนครต้องหลงใหลเมื่อได้เจอ...