เกิดใหม่ไปเป็นแม่ค้าขายไก่ทอดยุค60

  - ๑ -

  เกิดใหม่

 พ.ศ. ๒๕๖๘

มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด... ที่เธอต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ พร้อมคราบน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้งอาบแก้ม ทั้งที่เธอทุ่มเทความรักให้หมดหัวใจกับ ‘เขา’ คนที่เธอตั้งใจจะฝากชีวิตไว้ชั่วนิจนิรันดร์

แต่เขากลับหักหลังเธอไปแอบสมสู่กับผู้หญิงอื่น และผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... ‘เพื่อนรัก’ ที่เธอไว้ใจที่สุด ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวกับฝันร้าย

คืนนั้นช่างแสนยาวนานและหนาวเหน็บ รัตติ วิ่งหนีออกมาจากโรงแรมหรูอย่างคนเสียสติ หลังจากภาพบาดตาของชายโฉดหญิงชั่วที่นอนกอดก่ายกันบนเตียงคิงไซส์ในห้องเพนต์เฮาส์ ห้องเดียวกับที่เขาเคยพร่ำบอกรักเธอ มันกรีดลึกจนเกินรับไหว สิ่งเดียวที่สมองสั่งการคือต้องหนีไปให้ไกลที่สุด

ทว่ายิ่งเหยียบคันเร่งหนีเท่าไหร่ ภาพอุจาดตาเหล่านั้นกลับยิ่งตามหลอกหลอนคล้ายปีศาจ

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผดร้องลั่น ฝ่าความมืดมิดบนท้องถนน ด้วยความเร็วทะลุนรก ด้านหลังพวงมาลัยหรูคือหญิงสาวที่ปล่อยให้น้ำตาบดบังทัศนียภาพจนฝ้าฟาง

แสงไฟสปอตไลท์จากหน้ารถบรรทุกสว่างวาบเข้ามาในตา

วินาทีนั้น... โลกทั้งใบสว่างโร่ราวกับกลางวัน มันสว่างพอที่จะทำให้เธอตระหนักว่า วาระสุดท้ายในชาตินี้ได้มาถึงแล้ว

‘หลังจากนี้...สวรรค์หรือนรกจะเปิดรับวิญญาณของเธอ ก็ไม่อาจทราบได้’

☠️ ═══ ☠️

พ.ศ. ๒๕๐๓

ซ่าส์!

น้ำเย็นเยียบ กลิ่นโคลนคละคลุ้งสาดเข้าเต็มใบหน้า รัตติสำลักพรวด ยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยสัญชาตญาณ กลิ่นคาวแปลกๆ คล้ายน้ำในคลองแสนสกปรกท่วมท้นไปทั้งร่าง หญิงสาวไอโขลกจนตัวโยน ทั้งตกใจ ทั้งสะอิดสะเอียน

ใครกัน... ใครกล้าเอาท่อน้ำทิ้งมาสาดใส่คนอย่างเธอ

ยังไม่ทันหายใจได้ทั่วท้อง หญิงวัยกลางคนหน้าตาถมึงตึงก็ถลาเข้ามาจิกกระชากต้นแขนของเธอจนแทบหลุด อาการวิงเวียนคล้ายเพิ่งก้าวลงจากรถไฟเหาะตีลังกาทำให้ร่างกายโงนเงน ไร้เรี่ยวแรงจะพยุงตัว สมองอันตื้อชาพยายามประมวลผลอย่างหนัก ว่าเธอย้ายจากซากรถสปอร์ตมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“ฉันนึกว่าแกจะตายห่าไปแล้ว! อีนี่... ถ้าอยากจะตายน่ะ มึงต้องทำหน้าที่ของมึงให้จบซะก่อน”

สีหน้าของผู้หญิงตรงหน้าเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง นิ้วชี้สั่นระริกชี้ตรงมาที่หน้าเธอ ปากก็พ่นวาจาร้ายกาจไม่หยุด รัตติตาโต นั่งมองตาแป๋วด้วยความงุนงง นึกในใจว่าตัวเองไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้กับป้ามหาภัยคนนี้ ถึงได้มาเล่นบทตัวร้ายหลังข่าวใส่เธอตั้งแต่ลืมตา

“คุณ... เป็นใครเหรอคะ?” รัตติถามออกไป เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

หญิงวัยกลางคนชะงักกึก จ้องมองใบหน้าซูบซีดนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเบ้ปากบุ้ยใบ้ด้วยความเหยียดหยาม ที่เห็นหลานกำพร้าตัวซวยประจำบ้านริอ่านใช้คำพูดคำจาสะอาดหู

“แหม! มึงไปเอาคำพูดคำจาดัดจริตแบบนี้มาจากไหนหะ กระแดะจะพูด ‘คะ’ พูด ‘ขา’ ฟังแล้วมันบาดหูเว้ย”

พอสติเริ่มเข้าที่ คิ้วเรียวของรัตติก็ขมวดคิ้ว ยัยป้าปากปลาร้าคนนี้ไม่มีผ่อนหนักผ่อนเบาเลยสักนิด เธอถามดี ๆ แต่กลับได้คำด่าสวนกลับมา หญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความงุนงง เตรียมจะอ้าปากสวนกลับตามวิสัยสาวมั่นปี 2568

ทว่า... มีบางอย่างผิดปกติ

รัตติก้มลงมองมือตัวเอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ผิวพรรณที่เคยเนียนนุ่มจากการเข้าสปา บัดนี้กลับแห้งกร้าน และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำงานหนัก เมื่อเธอหันไปมองเงาสะท้อนในกระจกบานเล็กรมดำเก่า ๆ ที่แขวนอยู่บนฝาฝาบ้านไม้ สตรีที่สะท้อนกลับมา... ไม่ใช่ตัวเธอ!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!”

เสียงกรีดร้องลั่นบ้านทำเอาป้าวัยกลางคนสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดจนเกือบหงายหลัง ตกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ไม่กี่อึดใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากด้านนอกก็วิ่งตึงตังเข้ามา

ผู้มาใหม่สองคนคือชายชราท่าทางใจดี และเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่สิ่งที่ทำให้รัตติต้องอ้าปากค้าง คือเครื่องแต่งกายของทั้งสามคน พวกเขาแต่งตัวหลงยุค ราวกับหลุดออกมาจากฟิล์มภาพยนตร์เก่าๆ ผู้หญิงนุ่งผ้าถุง สวมเสื้อคอกระเช้า ผู้ชายถอดเสื้อคาดผ้าขาวม้า ใส่กางเกงม่อห้อม ผิวพรรณดำแดด ทุกคนดูย้อนยุคไปหมด

“ผีบ้าเข้าสิงหรือไง” เด็กสาวรุ่นตวาดแหวใส่ด้วยความไม่พอใจ

‘ละไม’ ตวาดใส่ลูกพี่ลูกน้องที่นอนแน่นิ่งไป จนเธอนึกว่า ราตรี ได้สิ้นใจตายไปจริงๆ แต่จู่ๆเจ้าหล่อนกลับฟื้นขึ้นมาโวยวายเสียงดังลั่นบ้านราวกับคนบ้า หรือนังนี่กำลังแกล้งบ้าเพราะไม่อยากแต่งงานกันแน่?

“ราตรี... เอ็งเป็นอย่างไรบ้างรึ? ลุงเห็นเอ็งเป็นลมพับไป กำลังจะไปตามหมอมารักษา พอดีได้ยินเสียงเอ็งร้องโวยวายเลยรีบมาดู” สีหน้าและแววตาของคนเป็นลุงฉายแววความห่วงใยอย่างจริงใจ

“ฉันก็บอกพี่แล้วไง ว่ามันไม่ได้เป็นอะไรหรอก!” นางสมใจได้ทีรีบแทรก “มันแค่แกล้งสำออย เพราะรู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกส่งไปแต่งงาน”

“แต่งงาน?!” คราวนี้รัตติอุทานลั่น สมองหมุนคว้างหนักกว่าเก่า

นี่เธอตื่นมาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ แถมยังกำลังจะถูกจับคลุมถุงชนอีกเหรอ?

ความคิดชั่ววูบสั่งการให้รัตติตัดสินใจกระชากตัวเอง วิ่งฝ่าวงล้อมของทั้งสามคนออกไปด้านนอก เธอต้องการเห็นกับตาว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่ฝันกลางวัน หญิงสาวสายตากวาดมองไปรอบบริเวณ

บ้านที่เธออยู่เป็นเรือนไม้เก่าคร่ำครึ กลิ่นอับของผ้าเก่า ไม้ผุ และกองฟางโชยมาเตะจมูก สภาพทรุดโทรมจนไม่ต่างจากบ้านผีสิง

เมื่อหลุดออกมาพ้นชายคา หญิงสาวหมุนตัวคว้าง มองทัศนียภาพรอบด้านด้วยความเหลือเชื่อ ต้นไม้ครึ้มหนาทึบจนบดบังแสงแดด ถ้ามีใครบอกว่าเธอถูกลักพาตัวมาปล่อยไว้ในรีสอร์ทสไตล์ย้อนยุคกลางป่า เธอก็พร้อมจะเชื่อ!

ทันใดนั้น... ความทรงจำสายหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวราวกับกระแสไฟฟ้า

ภาพชีวิตของ ‘ราตรี’ เด็กสาวกำพร้าที่ลุงรับมาเลี้ยงดู แต่ไม่นานที่ป้ากับลุงมีทายาท ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

‘ป้าสมใจ’ สะใภ้ใหญ่ก็เริ่มตราหน้าว่าเธอเป็นตัวกาลกิณี ลดสถานะเธอให้กลายเป็นคนรับใช้ในบ้าน คอยรองรับอารมณ์ของ ‘ละไม’ ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่เกลียดเธอตามแม่

ราตรีโตมาด้วยการกินหัวเผือกหัวมัน วันสำคัญเท่านั้นถึงจะได้ลิ้มรสข้าวข้าวก้นบาตรหรือของดีๆ

รัตติตัวสั่นเทิ้ม น้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความเวทนาเจ้าของร่างเดิม

น่าสงสาร... ชีวิตรันทดยิ่งกว่าละครน้ำเน่าหลังข่าวที่เคยผ่านตาเสียอีก

ไม่กี่นาทีต่อมา สามพ่อแม่ลูกก็วิ่งตามมาทัน ป้าสมใจหอบหายใจจนร่างท้วมกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด แกชี้หน้าสตรีตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“มึงคิดจะหนีใช่ไหมนังราตรี! ยังไงวันนี้มึงก็ต้องแต่งงาน เพราะเจ้าบ่าวของมึงกำลังเดินทางมารับแล้ว!”

รัตติแค่นยิ้มในใจ... แน่ล่ะ สิ ถ้าเธอหนีไป ป้าสมใจก็คงชวดเงินสินสอด ป้าเลยวิ่งหน้าตื่นลุกลี้ลุกลนขนาดนี้

“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การแต่งงานหรอกค่ะ...”

หญิงสาวหันกลับมาสบตาป้าสะใภ้ นัยน์ตาคู่เดิมที่เคยยอมคน บัดนี้วาวโรจน์ด้วยความทระนงของวิญญาณดวงใหม่ “มันคือการต้องอยู่ร่วมชายคากับคนในบ้านหลังนี้ต่างหาก”

ละไมได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า เสียงแหลมเล็กบาดแก้วหู

“ที่แท้ก็รนหาที่ อยากมีผัวจนตัวสั่น! นี่ บอกอะไรให้ แกได้ผัวแถมยังได้ลูกติดมาอีกสองคนด้วยนะ อีกอย่าง ใคร ๆ เขาก็ลือกันทั้งบางว่า ‘นายสิงห์’ น่ะเป็นคนเถื่อน เป็นมาเฟียใจดำ ฆ่าคนอย่างกับบี้แมลงใจ คราวนี้แกได้ตายคาตีนผัวแน่ ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจเขา”

นางสมใจรีบเอาศอกกระทุ้งสีข้างลูกสาว เพราะกลัวว่าถ้าราตรีรู้ความจริงทั้งหมดแล้วเกิดเป็นลมล้มพับไปอีกคน เงินสินสอดที่หวังไว้จะลอยหายไปกับตา

“อย่าพูดให้พี่เขาขวัญเสียสิละไม” คนเป็นลุงรีบห้ามปราม “คุณสิงห์ท่านเป็นคนเข้มงวดก็จริง แต่ท่านก็เป็นคนดี ไม่อย่างนั้นลุงไม่ตกปากรับคำยกราตรีให้ท่านหรอก”

มันคือความจริงที่ลุงยอมบากหน้าไปเจรจากับพ่อเลี้ยงสิงห์เพื่อขายที่นาประทังชีวิตในยุคข้าวยากหมากแพง

ลุงเล่าเรื่องความรันทดของราตรีให้เขาฟังด้วยความสงสาร และนายสิงห์ก็เอ่ยปากขอราตรีไปเป็นเมีย... พร้อมเสนอสินสอดเป็นเงินจำนวนถึง สองหมื่นบาท ข้าวสารอีกหลายกระสอบ และไก่ตัวเป็นๆ อีกยี่สิบตัว

สมองของรัตติ คำนวณมูลค่าทันที... พ.ศ. 2503 เงินสองหมื่นบาทนี่มันมหาศาลขนาดไหนกันนะ ถ้าย้อนหลังไปเจ็ดสิบปี ตอนนั้นทองประมาณบาทละสี่ร้อย ถ้าสองหมื่น ก็เยอะเอาเรื่องเชียวนะ หรือซื้อที่ดินได้หลายไร่เชียว

ลุงกำลังช่วยเธอให้พ้นจากนรกบนดินหลังนี้ต่างหาก และเงินก้อนนี้ก็มากพอจะซื้ออิสรภาพของเธอจากป้าสะใภ้ใจยักษ์

ราตรีคนใหม่สูดหายใจเข้าลึก... เธอเชื่อใจลุง! เธอจะยอมแต่งงานออกเรือนไปกับพ่อเลี้ยงชื่อสิงห์แต่ขายไก่

ไม่สิ! ชื่อสิงห์แต่ทำ ‘ฟาร์มไก่ระบบอุตสาหกรรม’ ต่างหาก!

ในยุคที่แผนพัฒนาเศรษฐกิจเพิ่งเริ่มต้น ใครที่ก้าวเข้าสู่ระบบอุตสาหกรรมเกษตรได้ ย่อมไม่ใช่นายกระจอก แต่คือ ‘มหาเศรษฐี’ ชัดๆ

ชีวิตใหม่ในยุค 2503 ของเธอ... มันต้องดีกว่าการจมรอยตีนอยู่ที่บ้านหลังนี้อย่างแน่นอน!