บททั้งหมดของ เกิดใหม่ไปเป็นแม่ค้าขายไก่ทอดยุค60: บทที่ 1 - บทที่ 10

- ๑ - เกิดใหม่ พ.ศ. ๒๕๖๘มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด... ที่เธอต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ พร้อมคราบน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้งอาบแก้ม ทั้งที่เธอทุ่มเทความรักให้หมดหัวใจกับ ‘เขา’ คนที่เธอตั้งใจจะฝากชีวิตไว้ชั่วนิจนิรันดร์แต่เขากลับหักหลังเธอไปแอบสมสู่กับผู้หญิงอื่น และผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... ‘เพื่อนรัก’ ที่เธอไว้ใจที่สุด ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวกับฝันร้ายคืนนั้นช่างแสนยาวนานและหนาวเหน็บ รัตติ วิ่งหนีออกมาจากโรงแรมหรูอย่างคนเสียสติ หลังจากภาพบาดตาของชายโฉดหญิงชั่วที่นอนกอดก่ายกันบนเตียงคิงไซส์ในห้องเพนต์เฮาส์ ห้องเดียวกับที่เขาเคยพร่ำบอกรักเธอ มันกรีดลึกจนเกินรับไหว สิ่งเดียวที่สมองสั่งการคือต้องหนีไปให้ไกลที่สุดทว่ายิ่งเหยียบคันเร่งหนีเท่าไหร่ ภาพอุจาดตาเหล่านั้นกลับยิ่งตามหลอกหลอนคล้ายปีศาจเสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผดร้องลั่น ฝ่าความมืดมิดบนท้องถนน ด้วยความเร็วทะลุนรก ด้านหลังพวงมาลัยหรูคือหญิงสาวที่ปล่อยให้น้ำตาบดบังทัศนียภาพจนฝ้าฟางแสงไฟสปอตไลท์จากหน้ารถบรรทุกสว่างวาบเข้ามาในตาวินาทีนั้น... โลกทั้งใบสว่างโร่ราวกับกลางวัน มันสว่างพอที่จะทำให้เธอตระหนักว่า วาระสุดท้ายในชา

-๓-รับเจ้าสาวราตรีในเวลานี้ อยู่ในชุดเสื้อแขนพองแต่งลูกไม้สีครีม นุ่งผ้าถุงลายขวางสีม่วงมังคุด ผมยาวสลวยถูกเกล้าเป็นมวยต่ำไว้ด้านหลังด้วยฝีมือของเธอเอง มันขับให้ดวงหน้าเรียวเล็ก ส่งประกายงดงามผุดผาดอย่างที่คนในบ้านไม่เคยมีโอกาสได้เห็น แค่อาบน้ำชำระคราบไคลจนสะอาดหมดจด แต่งกายด้วยเสื้อผ้าดีๆ แม้แต่ละไมที่เกลียดลูกพี่ลูกน้องคนนี้เข้าไส้ ก็ยังต้องยอมรับในใจอย่างจำนน... ว่านังราตรีเป็นผู้หญิงที่สวยจัดคนหนึ่ง เพียงแต่ความงดงามนั้นถูกซ่อนอยู่ใต้รอยแผลและความแร้นแค้นมาตลอดสิบเก้าปีลุงแดงเดินเข้ามาหาหลานสาวที่เพิ่งผลัดผิวแต่งหน้าเสร็จด้วยเครื่องสำอางเท่าที่พอจะหยิบยืมมาได้ มือที่สั่นเทาหยิบกิ๊บติดผมรูปดอกไม้โบราณขึ้นมาบรรจงติดลงบนเรือนผมให้หลานสาว“นี่เคยเป็นของแม่หลาน... มันเป็นของชิ้นเดียวที่ลุงเก็บรักษาไว้ให้ราตรีได้”แววตาของคนเป็นลุงฉายความโศกเศร้าลึกซึ้ง ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ภรรยาและลูกสาวแท้ๆ กดขี่หลานกำพร้ามาเนิ่นนาน ยังคงเป็นแผลเป็นในใจ ราตรียกมือไหว้ลุงอย่างนอบน้อม แววตาซาบซึ้ง“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะลุง ราตรีเชื่อว่าโอกาสที่ลุงมอบให้ในครั้งนี้ จะทำให้ชีวิตของราตรีเปลี่ยนไปใ

- ๕ -คลื่นหัวใจถูกรบกวนราตรีตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกประหลาด เหมือนมีสายตาของใครบางคนกำลังยืนจ้องมองหล่อนอยู่ หญิงสาวขยับกายบนเตียงไม้หลังใหญ่ หล่อนเผลอหลับไปได้เกือบชั่วโมงด้วยความเพลีย เธอหยีตาปรับแสงดูช้า ๆ ก่อนจะพบเงาร่างตะคุ่มของเด็กชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเอาผ้าห่มผืนหนาคลุมโปงตัว หมายจะแกล้งปลอมเป็นผีเพื่อโปรยความกลัวให้หล่อนตกใจเล่นตอนตื่นขึ้นมาหญิงสาวแอบกลั้นขำในใจ ก่อนจะแกล้งเล่นตามน้ำ หล่อนขยับตัวทำทีเป็นบิดขี้เกียจแล้วเบิกตาโพลงแสร้งทำเป็นเจอกับผ้าห่มลอยได้ตรงหน้า“ว้าย! ตกใจจังเลย!” รัตติในร่างของราตรีแกล้งยกมือเรียวทาบอก ทำเสียงตระหนกตกใจขีดสุด ส่งผลให้มีเสียงหัวเราะคิกคัก เล็ดลอดดังมาจากด้านในผ้าห่มผืนหนาทันควันไม่ต้องเดาก็บ่งบอกได้ทันที... ต้องเป็นลูกสาวและลูกชายของนายสิงห์อย่างแน่นอน“ผีตัวนี้ชื่ออะไรเหรอจ๊ะ”“ชื่อแก้ว...” เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วตอบกลับมา ทว่ากลับมีอีกเสียงหนึ่งกระซิบดุตามมาติด ๆ“ไปบอกเขาทำไมเล่า! เป็นผีต้องไม่มีชื่อสิ” เสียงเด็กผู้ชายเอ่ยเตือนหน้านิ่ง“ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะจับผีสองตัวนี้ไปส่งให้คุณสิงห์ลงโทษแล้วกันนะ”ว่าแล้วหญิงสาวก็ลุกพรวดข

- ๗ -ฝันร้ายพ.ศ. ๒๕๖๘ประตูลิฟต์ของโรงแรมหรูย่านใจกลางกรุงเทพมหานครเลื่อนเปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดสีดำสนิทก้าวเท้าออกมาช้า ๆ ใบหน้าของหล่อนเรียบนิ่งสนิท ผิดกับสภาพภายในจิตใจที่กำลังร้อนรุ่มดั่งเปลวไฟแผดเผารัตติได้กระแสข่าวฉาวนี้มาโดยบังเอิญ มีคนตาดีเห็น ‘ปกรณ์’ สามีของเธอ และ ‘เชอลิน’ เพื่อนสนิท พากันมาที่โรงแรมแห่งนี้หลายครั้งหลายครา ตอนแรกเธอพยายามคิดบวกว่ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ทว่าเมื่อเวลาผ่านล่วงเลยไป เธอเริ่มระแคะระคายและได้รับหลักฐานชิ้นสำคัญ ที่ทำให้แน่ใจแล้วว่าเรื่องทุเรศนี้เป็นเรื่องจริง เธอจึงต้องเดินทางมาพิสูจน์เรื่องนี้ให้เห็นประจักษ์กับตาตัวเองรู้ตัวอีกที... เธอก็มายืนหยุดอยู่หน้าประตูหมายเลขห้อง 67 เสียแล้ว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวระทึก“รูมเซอร์วิสค่ะ” รัตติตั้งใจกดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้จับสังเกตได้ประมาณหนึ่งนาทีผ่านไป คนข้างในก็เลื่อนเปิดประตูออกมา สาวผมยาวใบหน้าคุ้นตาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนของหล่อนเพิ่งหมาดน้ำ กลิ่นยาสระผมหอมฟุ้งยังคงคละคลุ้งอยู่ในห้อง ถัดออกไปสายตาของรัตติมองเห็นผู้ชายตัวสูงใบหน้า

- ๙ -อยู่ด้วยกันตลอดไปได้ไหมราตรีจัดแจงแต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จสิ้นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า พลันเสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะ เจ้าของบ้านหนุ่มมักจะเดินมาส่งเสียงเรียกเธอทุกครั้งก่อนที่จะเปิดประตูเข้าห้องมา หล่อนนึกตลกขบขันอยู่ในใจลึก ๆ ว่าบัดนี้หล่อนได้ทำการยึดห้องนอนส่วนตัวของเขามาเป็นของตัวเองเสียแล้ว ส่วนคนขายไก่มาดเข้ม กลับต้องระเห็จไปนอนขดตัวอยู่ที่โซฟามาเกือบอาทิตย์“พร้อมรึยังครับ” เขาเอ่ยปากถามไถ่น้ำเสียงเบา ๆ มาจากนอกห้องนอน“แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ พร้อมเดินทางแล้ว” ราตรีเอ่ยปากตอบเธอหมุนตัวเช็กความเรียบร้อยหน้ากระจกเงาอีกครั้ง... ยิ่งกว่าการได้มาเกิดใหม่ คือการได้กลับมาโลดแล่นอยู่ในเรือนร่างของหญิงสาวอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ มันช่างสดใสกระปรี้กระเปร่าอะไรเช่นนี้ หากนึกย้อนไปถึงช่วงอายุต้นสามสิบในโลกอนาคตแล้วล่ะก็ พอเวลาเย็นมาถึง เธอต้องมานั่งทายานวดเคาน์เตอร์เพนที่ต้นคอด้วยอาการออฟฟิศซินโดรม ส่วนวันเสาร์อาทิตย์ก็ต้องยอมเสียเงินเสียทองไปกับการนวดหลังคลายปวดเมื่อย ร่างกายอ่อนแรงอ่อนล้าแสนง่ายดายคิดพิจารณาดูแล้วการย้ายภพมาคราวนี้ก็ดีไปอีกอย่าง ถือเป็นการเริ่มต้นชีวิตให