คำสั่งที่ขัดไม่ได้

ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่สุคชิค☕

เพราะเป็นร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ บรรยากาศภายในร้านก็เลยน่ารัก สดใส มีมุมถ่ายรูปให้พราวตะวันตาเป็นประกาย เธอเดินตามหลังพี่รหัสไป แอร์เย็นๆ บวกกับความร่มรื่นของต้นไม้ช่วยให้ผ่อนคลาย ด้วยความที้เป็นคนชอบถ่ายรูปก็เลยอดใจไม่ไหว ขอสักแชะ! เก็บไว้เป็นที่ระลึกแล้วกัน

พราวตะวัน☀️

ร้านน่ารักมาก

รูปที่พราวตะวันโพสต์ลงก็เหมือนรูปทั่วไป ต่อให้ไม่ได้ลงรูปหน้าของตัวเองก็มีคนกด 'ถูกใจ' อารมณ์คนสวยทำอะไรก็ดูดี มีแต่คนอยากเอาใจ คำถามส่วนใหญ่ก็มาจากผู้ชายเจ้าชู้ หน้าหม้อที่ชอบแวะมาส่องคนสวยเช้า เที่ยง เย็น

'คนสวยไปไหนครับ'

'วันนี้ยังไม่เห็นหน้าคนสวยเลย'

'อยากเป็นคนพาไปจัง'

พราวตะวันไม่ใช่แค่ดังในคณะวิศวะ ตอนอยู่นอกคณะเธอก็ดังไม่แพ้กัน แค่ไปกินข้าวกับเพื่อนๆ ที่โรงอาหารกลาง ผู้ชายก็เหลียวมองและหลงเสน่ห์ในความน่ารักสดใสของเธอ

'น้องปีหนึ่งคณะไหนวะ'

'แม่ง! น่ารักจนใจเจ็บว่ะ'

'มึงไปเอาเบอร์โทรมาดิ๊'

ผู้ชายทั่วไปถ้าเจอคนสวยมีหรือจะทนได้ สายตาที่มองบ่งบอกให้รู้ว่าสนใจ เธอชินกับท่าทีเหล่านี้แต่กลับผู้ชายที่นั่งตรงหน้าไม่ใช่ เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งสนิท อ่านความในใจไม่ได้ ด้วยความที่อยากรู้ว่ารุ่นพี่คิดอะไร เธอจึงถามตรงๆ ไปว่า

"วันนี้ลมอะไรพัดพี่มาหาพราวได้คะ"

พราวตะวันถามพร้อมรอยยิ้มสดใส ผิวขาวๆ ของเธอสว่างอย่างกับอมหลอดไฟ แล้วผมยาวๆ สีน้ำตาลที่มัดรวบไว้ก็ช่างเข้ากับโครงหน้าเรียวสวยจริงๆ

"พี่รหัสสั่งมา"

ไนท์ตอบชัดถ้อยชัดคำ ไม่คิดจะปิดบังใดๆ อันที่จริงเขาไม่ได้อยากมา แต่มันเป็นคำสั่งของพี่รหัสก็เลยขัดไม่ได้ และที่สำคัญเขาก็ไม่ชอบโกหกใครเพื่อเอาหน้าด้วย

อ๋อ! ที่แท้ก็โดนบังคับมา

พราวตะวันคิดในใจ เธอมองใบหน้าหล่อๆ นั้นที่พอตอบคำถามเสร็จก็ก้มมองเมนูอาหารในมือต่ออย่างไม่สนใจ ก็ว่าแล้วเชียวก้อนน้ำแข็งอย่างพี่ไนท์คงไม่มีทางนึกอยากทำดีกับเธอเองแน่ๆ

"ที่แท้ก็ขัดคำสั่งไม่ได้สินะคะ"

ถึงจะรู้ว่าโดนบังคับมา แต่พราวตะวันก็นึกขอบคุณพี่ต้นในใจ ถึงพี่ต้นจะยุ่งกับการทำโปรเจ็กจบแต่ก็ยังเป็นห่วงเป็นใย ต่างจากคนตรงหน้าที่ดูเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย

"อืม!'

เป็นการยอมรับโดยไม่มีคำโต้แย้งใดๆ จะบอกว่า 'พี่ก็อยากมาเจอน้อง' มันอยากนักรึไง รู้จักสะกดคำว่า 'ถนอมน้ำใจ' น้องรหัสตัวเองบ้างไหมเนี่ย พราวตะวันว่าให้ ถึงจะโมโหแต่เขาก็เป็นถึงพี่รหัสไง เธอก็เลยเอาคืนด้วยการสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะเลย

"เอานี่ เอานี่ แล้วก็เอานี้ค่ะ"

พราวตะวันส่งยิ้มให้กับพนักงานที่จดออเดอร์อาหารแทบไม่ทัน เธอสั่งของคาวตามด้วยของหวาน ส่วนไนท์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ไม่ได้ว่าอะไร เขามองคนตัวเล็กที่สั่งเอา สั่งเอา ราวกับคนไม่ได้กินอะไร แต่ก็นั่นล่ะ อยากสั่งก็สั่งไป ค่าอาหารไม่ได้เป็นปัญหาสักนิด

"พราวจะกินให้พุงกางเลยค่ะ ให้สมกับที่ต้องใช้พลังงานหมดไปกับการโดนทำโทษถึงสองวันติด"

พราวตะวันเน้นคำว่า 'ทำโทษ' ดังกว่าคำไหนๆ ถ้าเป็นคนปกติมันก็ต้องมีความรู้สึกแบบ 'เอ๊ะ' แบบผิดในใจ แต่กับพี่ไนท์สีหน้า แววตาที่แสดงออกก็ยังคงเดิม

เพิ่มเติมคือ...

เป็นเธอที่หัวร้อนแทน!

'ใจเย็นๆ พราวตะวัน'

'ไม่โกรธ ปล่อยวาง'

'ท่องไว้ๆ พี่เขาคือพี่รหัสเธอ'

เสียงในหัวมันดังแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สีปี่ในคณะวิศวะใช่ว่าจะหายใจแล้วผ่านไป เธอยังไม่ได้ผ่านเชียร์ของคณะ รุ่นก็ยังไม่ได้ ถ้าทำให้รุ่นพี่ไม่พอใจ ชีวิตได้บรรลัยแน่นอน

"โอ้โหน่ากินจัง"

พราสตะวันตาโตเมื่อเห็นอาหาร ถึงจะดูเหมือนโอเว่อร์แอคติ้งไปบ้าง แต่ก็น่าจะทำให้บรรยากาศดีขึ้น

"ก็งั้นๆ"

เป็นคำตอบที่ช็อตฟีลมาก ได้โปรดดูหน้าพนักงานที่มาเสริฟด้วย

"งั้นๆ ที่แปลว่าน่ากินน่ะค่ะ"

พราวตะวันช่วยแก้ต่างให้ ถ้าพูดแล้วทำให้คนที่นั่งอยู่ด้วยลำบากก็ช่วยหุบปากไป แล้วนั่งกินเงียบๆ อย่างเดียวพอ

ติ้ง!!

[พี่ต้น] : อย่าลืมถ่ายรูปน้องมานะเว้ย

[พี่ต้น] : ไอ้นี่ อ่านไม่ตอบ

[พี่ต้น] : รู้ใช่ไหมว่าจะโดนซ่อมอะไร

ข้อความจากพี่ต้นที่ส่งมาย้ำเตือนให้ไนท์รู้ว่ายังอีกหนึ่งสิ่งที่ต้องทำ ดวงตาคู่คมภายใต้แว่นมองใบหน้าของน้องรหัสที่ดูจะเอนจอยกับขนมหวานจนลืมไปแล้วมั้งว่าเขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

เฮ้อ!

ในเมื่อเป็นคำสั่งก็ขัดไม่ได้ โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อช็อปถูกหยิบออกมา และเล็งไปยังเป้าหมายที่ตอนนี้กำลังเอนจิยอีทติ้งกับขนมหวานสุดๆ

"ยิ้มหน่อย"

พราวตะวันชะงัก ช้อนที่ตักเค้กยังค้างเติ่งอยู่ที่ปาก เธอมองกล้องโทรศัพท์สลับกับหน้าของพี่รหัสอย่างงงๆ

"ทำไมพราวต้องยิ้มด้วยคะ?"

อยู่ๆ มาให้ยิ้มไม่ใช่คนบ้า ถ้าคนมันสงสัยก็ต้องถาม แล้วดูคำตอบสิโอ้ย!! กำปั้นทุบดินชะมัด

"ยิ้มๆ ไปเถอะ อย่าถามมาก"

ไนท์ตอบปัดรำคาญ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะพี่ต้นสั่ง เขาคงไม่มานั่งทำเรื่องบ้าบออย่างนี้แน่

"ไม่ค่ะ ถ้าไม่มีเหตุผลพราวไม่ยิ้มหรอก"

ว่าแล้วก็ทำแก้มป่องใส่ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ไนท์กดปุ่มถ่ายรูปไป พอเปิดดูเขาก็ต้องขมวดคิ้วหนักเมื่อน้องรหัสไม่ให้ความร่วมมือ

"รูปนี้ใช้ไม่ได้"

ไนท์พึมพำ รูปที่พี่ต้นอยากได้คือรอยยิ้มของน้องรหัสที่ดูมีความสุขมาก แต่รูปที่เขาถ่ายได้นั้นถ้าส่งไปมีหวังโดนด่าหูชาแน่

"ก็พี่ไม่ยอมบอกเหตุผลนี่คะ"

ก็แค่บอกเหตุผลตรงๆ มันจะไปยากอะไร พราวตะวันคิดในใจพร้อมกับทำแก้มป่องใส่กล้องโทรศัพท์ของรุ่นพี่ทันที ต่อให้ถ่ายอีกกี่ที เธอก็จะทำหน้าบูดเป็นตูดหมึกอย่างนี้นี่ล่ะ

"พี่ต้นต้องการหลักฐาน"

ในเมื่อไม่ได้รูปที่ต้องการ ไนท์จึงจำเป็นต้องอธิบาย พามากินข้าวแล้วยังต้องเอารูปเป็นหลักฐานให้วุ่นวาย ไนท์ถอนหายใจก่อนพูดต่อ

"พี่ต้นอยากเห็นรูปยืนยันว่าพี่พาน้องรหัสมาเลี้ยงข้าวแล้วจริงๆ และน้องต้องยิ้มมีความสุข ไม่ใช่ทำหน้าบูดๆ เหมือนโดนบังคับมาอย่างนี้"

"อ๋อออ เป็นหลักฐานส่งงานพี่ต้นนี่เอง"

พราวตะวันลากเสียงยาว

"งั้นพราวมีข้อเสนอค่ะ"

แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดขึ้นมาทันที ตอนนี้เธอเห็นช่องโหว่ของก้อนน้ำแข็งแล้ว

"ข้อเสนออะไร"

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อโดนอีกฝ่ายยื่นข้อเสนอให้ รอยยิ้มเล็กๆ มุมปากบางสวยทำเขารู้สึกตงิดในใจ และคำตอบที่ได้ก็คือ

"พราวไม่ชอบถ่ายรูปคนเดียวค่ะ"

"แล้วไง"

"ก็ไม่แล้วไงค่ะ"

คนมันเป็นต่อจะร้องขออะไรก็ได้ ในเมื่อเป้าหมายของเธอคือสนิทกับพี่ไนท์ ไม่ว่าจะต้องใช้แผนการหรือเล่ห์กลใดๆ เธอก็จะต้องไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ให้ได้เลย

"ถ้าอยากได้รูปพราวยิ้มสวยๆ ส่งให้พี่ต้นดู พี่ไนท์ต้องขยับมาตรงนี้แล้วมาถ่ายร่วมเฟรมกับพราวด้วยค่ะ"

"ไม่เอา"

ไนท์ปฏิเสธทันควัน

"งั้นพราวก็ไม่ยิ้มค่ะ"

คนตัวเล็กยื่นคำขาด ถึงคำพูดจะเด็ดเดี่ยวแต่ในใจก็แอบลุ้นมาก ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนที่นั่งทำหน้าคิดหนัก ถ้าไม่ได้รูปถ่ายของน้องเขาคงโดนด่าหูชาและโดนพี่ต้นซ่อมหนัก บวก ลบ คูณหาร ผลลัพธ์แล้วคนที่เป็นฝ่ายชนะก็คือ...

"เฮ้อ!!! ก็ได้"