ชวนคุย VS ช็อตฟีล

ตั้งแต่ขึ้นรถมา พี่รหัสของเธอไม่ชวนคุยเลยสักคำ รถก็หรู แอร์ก็เย็น เบาะก็กว้าง แต่เธอกลับรู้สึกอึดอัดจนนึกอยากเปิดประตูแล้วลงไปสก็อตจัมพ์ที่ลานเกียร์ต่อ

จะเงียบไปถึงไหนเนี่ย....

หญิงสาวคิดในใจ ดวงตากลมโตลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพี่รหัสที่มีคำว่าหล่อตัวโตๆ แปะไว้ แต่ทำไมนะ ทำไม ทำไมถึงได้ไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์เลย

#แชทสาวสวยสุดสตรอง

[ส้มหวาน] : เป็นไงบ้าง

[พราวตะวัน] : เงียบเป็นเป่าสากเลยแก

[ส้มหวาน] : แกก็ชวนคุยสิ

คำพูดของเพื่อนทำให้พราวตะวันเหลือบไปมองพี่รหัสของตัวเองอีกครั้ง ถึงเธอจะพูดเก่ง คุยเก่ง แต่ก็ต้องประเมินคนข้างๆ ตั้งแต่ขึ้นรถมาไม่ชวนคุยสักคำ ส่วนดวงตาภายใต้แว่นนั้นก็เอาแต่มองถนนไม่คิดจะหันมามองคนข้างๆ สักนิดเลย

ชวนคุยงั้นเหรอ?

ใช่ว่าเธอไม่คิดจะชวนคุย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มบทสนทนายังไง ก้อนน้ำแข็งตรงหน้าไม่เปิดโอกาสหรือส่งสายตาผูกมิตรมาให้ แอร์ที่ว่าเย็นยังไม่เท่ารัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวพี่รหัสไง ในหัวตอนนี้พยายามขุดเอาสารพัดหัวข้อขึ้นมาเพื่อชวนคุย

"พี่ไนท์จะพาพราวไปไหนเหรอคะ?"

พราวตะวันเปิดบทสนทนาที่คิดว่าจะชวนพี่รหัสคุยต่อแบบยาวๆ ได้ แต่คำตอบที่ได้นั้นก็ห้วนจนจุกซะเหลือเกิน

"กินข้าว"

หนึ่งประโยคมีแค่สองคำ และพี่รหัสของเธอก็เงียบไป เป็นคนพามา แต่ไม่ถามสักคำว่าอยากกินอะไร เป็นผู้ชายที่เข้าถึงยากซะจริง

"อ๋ออออ แล้วพี่ไนท์ชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ พราวจะได้จำไว้ เผื่อวันหลังพราวจะได้ซื้อของมาฝากพี่รหัสไงคะ"

"ไม่มี"

อื้อหือออ เป็นคำตอบที่ช็อตฟีลจนไม่รู้จะไปต่อยังไง รู้สึกเหมือนจงใจตัดบทไม่ให้ถามต่ออย่างไรอย่างนั้นเลย

#แชทสาวสวยสุดสตรอง

[พราวตะวัน] : ชวนคุยแล้วแต่ไม่เวิค

[ส้มหวาน] : ยังไง เล่ามา

[พราวตะวัน] : พี่เขาเหมือนไม่อยากคุย

[ส้มหวาน] : แล้วแกถามเขาไม่ตอบเหรอ

[พราวตะวัน] : ตอบอยู่

[ส้มหวาน] : งั้นก็สู้ต่อแก fighting✌️

กำลังใจมาเต็มขนาดนี้ เธอจะท้อได้ยังไง เป้าหมายของเธอคือต้องสนิทกับพี่รหัสให้ได้ แค่โดนช็อตฟีลนิดหน่อยจะเป็นไรไป ว่าแล้วก็สูดลมหายใจแล้วชวนพี่รหัสคุยต่อด้วยความสดใสคูณร้อยไปเลย

"รถพี่ไนท์สวยจังนะคะ เบาะที่นั่งก็กว้าง แถมแอร์ก็ยังเย็นสุดๆ ด้วย"

พราวตะวันส่งยิ้มส่งไปให้ หวังว่าคำชมเรื่องรถจะช่วยให้คนหน้านิ่งเปิดปากพูดบ้าง

"อืม"

หนึ่งคำถ้วนที่หลุดออกมาทำรอยยิ้มหวานแห้งไป แต่พราวตะวันก็ไม่คิดถอดใจ เธอฮึดสู้ใหม่อีกรอบ

"ปกติพี่ไนท์ชอบฟังเพลงแนวไหนเหรอคะ พราวเปิดวิทยุได้ไหม บรรยากาศมันเงียบเกินไป กลัวจะเผลอหลับเอา พี่ไนท์ชอบฟังคลื่นไหนคะ "

หญิงสาวยังคงพยายามรักษาโทนเสียงให้ร่าเริงสดใส แม้ในใจจะอยากหยิกแขนคนข้างๆ เต็มทีแล้ว

"รำคาญ"

"คะ?"

"รำคาญเสียงเพลงชอบเงียบๆ"

เป็นคำตอบที่ช็อตฟีลแล้วช็อตฟีลอีกจนพราวตะวันไม่รู้จะชวนคุยต่อยังไง ความสวยที่พกมาเต็มร้อยไม่ช่วยอะไร ความสดใสที่ส้มหวานบอกว่า 'ตกหนุ่มได้ทั้งมหาวิทยาลัย' ดูท่าจะใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่ชื่อไนท์คนนี้เลยจริงๆ

"โอเคค่ะ"

มือที่เตรียมยื่นไปเปิดเพลงหดกลับทันทีทันใด ใบหน้าสวยหันไปมองกระจก ไม่ชวนคุยอีกต่อไป แทนที่ไนท์จะดีใจ แต่ทำไมเขาต้องรู้สึกผิดกับท่าทีหงอยๆ นั้นก็ไม่เข้าใจตัวเอง

"ร้านที่จะไป..."

อยู่ๆ ไนท์ก็พูดโพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบจนพราวตะวันที่มองออกไปนอกหน้าต่างสะดุ้ง

"มีขนมหวานด้วยนะ"

อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมามีหรือจะไม่ตกใจ ถ้าไม่ติดว่าเป็นรุ่นน้องที่ต้องเคารพรุ่นพี่ให้มากๆ เธอคงถามออกไปว่าพี่พูดเกินสองคำได้ด้วยเหรอคะ

"พี่รู้ได้ไงคะว่าพราวชอบกินขนมหวาน"

"เดาเอา ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ชอบไม่ใช่รึไง"

ถึงจะเหมือนเป็นการพูดปัดๆ แต่ก็ทำให้พราวตะวันที่นั่งหงอยมาสักพักยิ้มได้ ป๊ะป๊าสอนเธอเสมอว่า 'ความพยายามไม่เคยทรยศใคร' ถึงเส้นทางจะดูยาวไกล แต่ใช่ว่าจะไม่มีวันไปถึงเลย

#แชทสาวสวยสุดสตรอง

[พราวตะวัน] : กรี้ดดดดด

[ส้มหวาน] : เป็นอะไรแก😲

[พราวตะวัน] : พี่ไนท์คุยกับฉันแล้ว

พราวตะวันที่นั่งก้มหน้าแชทคุยกับเพื่อนตอนนี้นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พี่รหัสของเธอเย็นชา เข้าถึงยาก เข้าถึงเย็นจริง สมกับฉายาก้อนน้ำแข็งเดินได้ แต่ใช่ว่าจะไม่มีช่องว่างให้เจาะเข้าไป น้ำแข็งต่อให้แข็งโป๊กเป็นหินสุดท้ายก็ย่อมต้องมีวันละลาย

พราวตะวันคนนี้...

จะเอาชนะใจก้อนน้ำแข็งให้ได้คอยดู!

✌️มาเอาใจช่วยยัยน้องกันค่า✌️