Goldberryの小説

ฝูอี้หานนั่งอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ เขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้หญิงได้เข้าใกล้ เขาชอบความเงียบสงบ ไม่วุ่นวาย แต่เพราะหน้าตาที่ดูน่ารักและโดดเด่นเกินเด็กผู้ชายทั่วไป จึงทำให้เขากลายมาเป็นจุดสนใจของเด็กผู้หญิงทุกคนในห้องเรียน"อี้หานบอกไปเลยสิว่าชอบหลินหลิน''ลู่หลินหลิน' เด็กผู้หญิงเกาะแขนข้างซ้ายของเด็กชายฝูอี้หานที่ทำหน้างุนงง ส่วน'จูถงถง' เด็กผู้หญิงอีกคนก็เกาะแขนขวาแล้วเขย่าเร่งเร้าว่าต้องให้เด็กชายฝูอี้หานเลือกเธอเท่านั้น"อี้หานเขาชอบถงถงต่างหาก"เด็กหญิงจูถงถงไม่ยอมรับ เธออุตส่าห์แอบเอาขนมแพงๆ อร่อยๆ มาแบ่งให้อี้หานทุกวัน อี้หานก็ต้องชอบเธอมากกว่าหลินหลินสิ"ไม่จริง ถงถงโกหก""ถงถงไม่ได้โกหก"คนที่เถียงไม่ทันก็ต้องแพ้ไป มีคนหนึ่งร้องไห้ เหตุการณ์เริ่มวุ่นวาย ทั้งๆ ที่เขายังไม่ได้พูดหรือทำอะไรเลย แค่รับขนมมาเฉยๆ มันต้องเลือกฝั่ง เลือกข้างว่าจะเล่นกับใครถึงขนาดนี้เชียวเฮ้อ....ความทรงจำในวัยเด็กที่ผุดขึ้นมาทำให้ฝูอี้หานถอนหายใจ เขาจำเรื่องราวตอนอายุหกขวบกว่าๆ ได้ ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ และรู้สึกอับอายเพราะถูกเพื่อนๆ ล้อเลียน'อี้หานคนเจ้าชู้''หล่อก็เงี้ย''นายก็เลือกสักคนสิ''จับปลาสองมื

"ฉันชอบคุณค่ะ"พูดไปแล้ว...ฉันพูดไปแล้ววววรั่วหยุนซีพึมพำในใจ เธอจะพลิกวิกฤตมาเป็นโอกาสได้ไหม เธอเองก็ไม่แน่ใจ ตอนนี้เธอกำลังลุ้นกับท่าทีของพระเอกในนิยาย รอยยิ้มหวานหยดที่ส่งไปมันต้องทำให้เขาหวั่นไหวไม่มากก็น้อยบ้างล่ะ"....."ไม่มีสัญญาณตอบรับจากอีกฝ่ายให้ชื่นใจ เมื่อกี้เขาได้ยินสิ่งที่เธอพูดไหม ทำไมถึงได้นั่งเงียบเป็นเป่าสากขนาดนี้"คุณได้ยินที่ฉันพูดไหมคะ"หญิงสาวลองหยั่งเชิงถามดู"ฉันไม่ได้หูหนวก"อีตาบ้า...ได้ยินแล้วทำไมถึงไม่ตอบเล่า!หญิงสาวนึกโมโหในใจ ปากเธอคันยุบยิบอยากจะด่าคนตรงหน้าให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่เพราะเขาเป็นพระเอกที่เธออยากได้ใจ จึงต้องอดทนไว้แม้อีกฝ่ายจะทำตัวได้น่าหยุมหัวเหลือเกิน"ฉันรู้ค่ะว่าคุณไม่ได้หูหนวก"หญิงสาวทำปากยื่นใส่ เขาพูดดีๆ หวานๆ เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ไม่เป็นหรือไง ทำไมต้องชอบชักสีหน้าตึงใส่ตลอดเวลา แล้วปากน่ะอมดอกพิกุลไว้หรือไง ห๊ะ! ห๊ะ! ห๊ะ! "ฉันมีงานค้างที่ต้องทำต่อ""แต่ว่าเรายังคุยกันไม่..."หญิงสาวพูดไล่ตามแผ่นหลังกว้างของคนที่ลุกจากเก้าอี้เดินออกจากห้องไป ไหนเขาบอกว่าได้ยินสิ่งที่เธอพูดทั้งหมดไง แล้วทำไมถึงได้ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ในหัวพลันเก

แค่ก!ผู้ชายที่มีมาตรฐานสูงในการวางตัวถึงกับสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป เธอสติยังดีอยู่หรือไม่ ทำไมถึงได้กล้าพูดในสิ่งที่ผู้หญิงเขาไม่พูดกัน ดวงตาคมหรี่มองใบหน้าสวยหวาน พลันเกิดคำถามขึ้นในใจว่า'เขาต้องพาเธอไปหาหมอหรือไม่'เพราะข้อตกลงของเขากับเธอคือเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นจะต้องไม่ทำให้สงสัย มีพูดคุย จับมือกันบ้างตามสถานการณ์ที่พาไป พอลับตาคนอื่นไป เขาก็จะรักษาระยะห่างไว้ดังเดิม ซึ่งสำหรับเขาแล้วความสัมพันธ์ในรูปแบบเช่นนี้ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่ เขาเองสบายใจ มารดาไม่มาวุ่นวาย และนั่นก็ทำให้เขาไม่ต้องเหนื่อยกับการดูตัวใช่แล้ว!นั่นเป็นความคิดเมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่มีต่อภรรยาที่มารดาหามาให้ อาชีพ 'ทหาร' ไม่ได้มีเวลามากพอที่จะเอาไปมอบให้กับสตรีที่สักแต่เรียกร้องเอาแต่ใจ ดังนั้นเขาจึงจงใจพูดดักไว้ การพูดคุยจบลงที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจ ซึ่งหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่มีปัญหาอะไรจนกระทั่ง...ภรรยาที่สงบเงี่ยม เจียมเนื้อ เจียมตัว ชอบขลุกอยู่แต่ในครัว คนนั้นได้เปลี่ยนไป ท่าทีของเธอดูมั่นใจ และไม่ตื่นกลัวเวลาที่ต้องสบตา เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคนภายในชั่วพริบตา แต่เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร สิ่ง

"ป้าคะ ขอพริกอีกค่ะ"รั่วหยุนซีหันไปบอกป้าลิ่วจูที่ยืนอยู่ข้างๆ อาหารที่เธอทำในวันนี้ช่างแตกต่างจากเมื่อวาน อารมณ์โมโหทั้งหมดถูกระบายใส่อาหารที่เธอกำลังทำ รสชาติเผ็ดร้อน เหมือนหัวของเธอที่ 'ร้อน' เพราะเพิ่งโดนพระเอกนิยายลงโทษมา"แต่ป้าว่าพริกมันเยอะแล้วนะคะ"ป้าลิ่วจูเอ่ยท้วงเมื่อเห็นนายหญิงสาดพริกใส่ลงไปในน้ำซอสที่จะใช้เอามาราดปลาทอดไม่ยั้ง พริกสีเขียวสลับแดงดูแล้วสวยงาม หน้าตาของอาหารมื้อนี้ช่างดูเผ็ดร้อน จัดจ้าน เหลือเกิน"แค่นี้ไม่เยอะหรอกค่ะ"รั่วหยุนซีคนที่กำลังโมโหตอบ เธอไม่ฟังคำเตือนและหันไปซอยพริกเพิ่มเข้าไป ในหัวตอนนี้คิดแค่ว่าจะเอาคืนคนที่เอะอะก็ตัดเงินเดือน"แต่ป้ากลัวว่า...."มองพริกในกะทะแล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ รสชาติของมันจะเผ็ดขนาดไหน เธอไม่สามารถตอบได้ แต่เมื่อเห็นนายหญิงชิมแล้วทำหน้าตาพอใจ เธอจึงเลือกที่จะเงียบไม่ขัดอะไร เพราะถือว่านายก็คือ 'นาย' ที่เธอต้องเคารพนั่นเองอาหารมื้อเย็นถูกจัดขึ้นโต๊ะอย่างสวยงาม ปกติแล้วภรรยาต้องเป็นคนดูแลเรื่องอาหาร ซึ่งหลี่หยุนซีนางเอกคนเดิมนั้นทำหน้าที่ได้ดี ไม่มีขาดตกบกพร่องใดๆ รสมือถือว่ากลมกล่อมดี ใช้ได้ คนที่กินยากอย่างฝูอี้หานยัง

ฝูอี้หานพ่นลมหายใจ เขาเมินเฉยคำพูดของหญิงสาวที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เสียงรถของบิดาที่ขับออกไปทำให้เขาเหมือนยกภูเขาออกจากอกทันที"อ้าว!""แล้วรางวัลของฉันล่ะ...."เสียงหวานพึมพำตามหลังพระเอกในนิยาย จูบทีเผลอไม่ได้ทำให้ฝูอี้หานคนใจแข็งหวั่นไหว ถ้าเมื่อกี้หูของเธอไม่ได้ฟังเพี้ยนไปเขาเพิ่งถอนหายใจหนักๆ ใส่เธอ"ไม่มี!!"ฝูอี้หานตอบก่อนจะปิดประตูใส่หน้าหนีเธอเข้าห้องหนังสือไป หญิงสาวเบะปากกรอกตาใส่ จูบเมื่อกี้คงยังไม่ร้อนแรงพอจะทลายกำแพงในหัวใจ สงสัยเธอคงต้องรุกให้หนักกว่านี้ซะแล้ว"คุณไม่ต้องอายหรอกค่ะ"รั่วหยุนซีตะโกนเข้าไปในห้องหนังสือ "ฉันไม่ได้อาย"ชายหนุ่มแย้งกลับไป ทำไมเขาต้องอาย ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ บอกตัวเองที่อยู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดใจ เมื่อคิดว่าจูบเมื่อกี้มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการแสดงละครตบตา "ถ้าไม่อายแล้วหลบหน้าฉันทำไมคะ"คำพูดของคนที่ยืนนอกประตูทำชายหนุ่มถอนหายใจ ท่าทีของเขามีตรงไหนที่บ่งบอกว่ากำลังเขินอาย เธอเอาความมั่นใจพวกนี้มาจากไหนถึงได้กล้ามากล่าวหาเขากัน"ถ้าคุณไม่เปิดประตูออกมาคุยกันฉันจะถือว่าคุณอายจนไม่ยอมสู้หน้าฉันนะคะ""...."ฝูอี้หานไม่ตอบเพราะเส้นสมอง

"อะ...อะไรนะคะ"รั่วหยุนซีคิดว่าตัวเองหูฝาดไป เมื่อกี้เขาบอกว่าอยากให้เธอถอดกางเกงให้ใช่ไหม ถามตัวเองพลันหรี่มองหน้าของสามีอย่างไม่ค่อยแน่ใจ ถ้าเธอมีอาชีพเป็นหมอก็คงวินิจฉัยว่าเขาเป็นพวกอารมณ์แปรปรวน"ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ"โอ้ย!นาทีนี้อยากตีปากพระเอกในนิยายของเธอสักที สองที กับอีแค่พูดซ้ำเนี่ยมันเหนื่อยมากรึไง หญิงสาวคิดพร้อมกับเบะปากใส่ เธอก็แค่อยากมั่นใจว่าเขาพูดอย่างนั้นจริงๆไม่กล้าล่ะสิ!ชายหนุ่มลอบยิ้มในใจ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าสวยที่เงียบไป แววตาที่เหมือนครุ่นคิดทำให้เขามั่นใจว่ายังไงซะก็คงไม่กล้าทำอยู่ดี แต่ที่ไหนได้..."คุณอนุญาตเองนะคะ"พอพูดจบสองมือของรั่วหยุนซีก็ไวเท่ากับสมองที่คิดถ้วนถี่แล้วว่านี่คือโอกาสอันดีที่จะได้เขยิบความสัมพันธ์ เธอจับขอบกางเกงของอีกฝ่ายด้วยแววตามุ่งมั่น จังหวะที่กำลังดึงลงนั้น เสียงทุ้มต่ำก็โพล่งดังขึ้นมา"เดี๋ยว!!!"เป็นฝูอี้หานที่เปลี่ยนใจ เขาปัดมือเรียวเล็กของหญิงสาวทิ้งไป ดวงตาคมดูไม่พอใจก่อนจะตวัดตัวเดินหนีเข้าห้องน้ำไป และไล่เธอให้ไปเตรียมเสื้อผ้าให้เขาใส่แทน ฮึ! นึกว่าจะแน่รั่วหยุนซีมองตามแผ่นหลังกว้าง ผู้ชายแข็งๆ ไม่อ่อนโยนอย่างฝูอี้หาน ต้องเจ

"พี่จะทำให้ซูมีความสุข"หลี่หมิงพูดพร้อมๆ กับมือที่ล้วงเข้าไปในชุดนอนตัวบางของภรรยา แล้วเริ่มเล้าโลมตรงจุดที่เธออ่อนไหว ความร้อนนิ้วที่วนเวียนตรงนั้นสร้างความวาบหวามให้ เขาช่างรู้ใจ แค่เพียงสัมผัสภายนอกก็ทำอารมณ์เธอกระเจิดกระเจิง"อื้อ~ พี่เฉิง"ซูกลั้นเสียงคราง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อสองนิ้วนั้นกำลังเข้าออกพลิ้วไหว เธอเกรงว่าจะทำเสียงดังไป หากแต่ความเสียวที่ถาโถมเข้ามาซ้ำๆ นั้นทำเธอกลั้นเสียงต่อไปไม่ไหวจริงๆ"อร้ายยย"สัมผัสสุขสมจากปลายนิ้วทำซูหอบหายใจ สามีรู้ว่าเธอชอบอะไร และเขาก็มักจะทำให้เธอแตะฝั่งฝันก่อนทุกที"ซูสวยมากเลย"หลี่หมิงเอยชมภรรยาที่ดูสวยและเย้ายวเสมอสำหรับเขา ยิ่งเธอใส่ชุดนอนบางเบาก็ยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากจะดึงกระชากมันออกมา "พูดจริงเหรอคะ"ซูมองสามีที่ปากหวาน เขาชอบชมเธอทุกครั้งที่มีอะไรลึกซึ้งกัน และมันก็ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นเป็นคนที่สวยในสายตาของสามีจริงๆ "ครับ"หลี่หมิงตอบรับด้วยดวงตาหลงใหล มุมปากหยักได้รูปส่งยิ้มให้ เขาดูชอบใจเมื่อเห็นภรรยาลุกขึ้นมาคร่อมเขาแทน"ฉันคงต้องให้รางวัลแล้ว"มุมปากสวยผุดรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะยื่นมือเรียวบางไปจับที่ส่วนแข็งขืนขอ

สามปีผ่านไป🍃"ไม่ให้จับมะม๊า"มือน้อยๆ ของบุตรชายตอนนี้กำลังผลักไสบิดาที่เดินเข้ามาโอบเอวภรรยาที่กำลังเตรียมอาหารมื้อเย็น"มะม๊าเป็นของผมคนเดียว"แววตาไร้เดียงสาของเจ้าก้อนแป้งในวันนั้นเปลี่ยนไป ซีซวนในวัยสามขวบฉลาดสดใส และ 'หวง' สิ่งของทุกอย่างที่อยู่รอบตัว ซึ่งแน่นอนว่าของรักที่หวงแหนที่สุดของซีซวนตัวอ้วนก็คือ 'มะม๊าซูที่สวยที่สุดในบ้านนั่นเอง'"ของพ่อด้วยครับ"หลี่หมิงในชุดทหารย่อตัวนั่งลงยองๆ ลูบหัวของบุตรชายที่มองเขาราวกับเป็นศัตรูตัวร้ายที่จ้องจะแย่งความรักจากซูไป ทั้งที่ความจริงแล้วคนที่ได้รับความรักไปเต็มๆ จากซู ก็คือ 'ซีซวน' จอมอ้อนนั่นเอง"มะม๊าซีซวนหิว""มะม๊าทำไข่เจียวอร่อยที่สุดในโลก""ซีซวนรักมะม๊าฮับ""กอดๆ ซีซวนหน่อย"ทั้งพูดเก่ง อ้อนเก่ง และยังใช้สายตาเรียกร้องเก่งเกินกว่าใคร คงต้องยกให้เจ้าซีซวนตัวน้อยที่ตัวติดกับมารดาตลอดเวลาจริงๆ "ไม่ใช่ มะม๊าเป็นของซีซวนคนเดียว"พ่อได้ยินว่าพ่อจะแบ่งความรักไป ซีซวนก็เบะปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เสียง 'ฮึกๆ' ของบุตรชายทำให้ซูหันมาเอ็ดสามีที่ชอบแกล้งว่า"พี่เฉิง!"ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงวันนี้ เธอก็ยังติดปากเรียกชื่อสามีว่า 'พี

วันนี้ร้านอาหารเช้าขึ้นป้ายแจ้งว่า 'หยุด 1 วัน' ซึ่งสาเหตุที่ร้านหว่ออ้ายหนี่ประกาศหยุดนั้นเนื่องมาจาก..."พี่พูดจริงเหรอ"ซูทำหน้าตกใจเมื่อได้ฟังเรื่องบางอย่างจากปากสามีที่เดินเข้ามาบอกเธอที่ลุกขึ้นมาเตรียมแป้งปาท่องโก๋ตั้งแต่เช้ามืดว่า 'พี่มีเรื่องที่จะต้องเล่าให้ซูฟัง' ซึ่งเนื้อหาและใจความสำคัญที่พี่เฉิงเล่านั้นมันทำเธอไม่ค่อยอยากเชื่อเลยจริงๆ "ครับ"หลี่หมิงพยักหน้ารับ เขามั่นใจว่าตนเองในตอนนี้มีพร้อมทุกอย่าง ซูไม่จำเป็นต้องทำงาน เพราะแค่เงินเก็บและเงินเดือนเขาก็ทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่ได้สุขสบาย หากแต่สีหน้าของภรรยาที่แสดงออกมาต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ ดูเธอเหมือนไม่ค่อยดีใจ และมองเขาที่กำลังพูดด้วยแววตาแปลกๆ ยังไงพิกล"ไม่อยากเชื่อเลย"ซูพึมพำขณะมองหน้าของสามีที่ไม่มีแววหยอกล้อใดๆ ดวงตาคมเข้มนั้นดูจริงใจ จะผิดไหมหากเธอคิดว่าสมองของเขาได้รับความกระทบกระเทือน"ชื่อเดิมของพี่คือหลี่หมิง""หลี่หมิง?"ซูทวนชื่อที่สามีบอกอีกครั้ง "ครับ"แววตาของสามีตอนพูดช่างดูจริงจัง ส่วนภรรยาที่นั่งฟังอยู่นั้นทำหน้าไม่ถูกเอาซะเลย"แผลพี่....""ทำไมครับ""หายดีแล้วจริงๆ ใช่ไหม"ซูเดินเข้าไปเปิดแผลบริเว

ห้าเดือนกว่าที่ไม่ได้เจอกัน ทำให้ซูออกอาการเก้อเขินสามีที่ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้เขาก็ดูหล่อเท่ซะเหลือเกิน "ปิดไฟได้ไหมคะ"ซูบอกด้วยท่าทีเอียงอาย ยกสองมือปิดหน้าอกที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม"ไม่ปิดได้ไหม"คนไม่อายทำตาอ้อนใส่ เขาชอบมองเรือนร่างภรรยามันผิดหรืออย่างไร ซูดูสวยและอวบอิ่มขึ้นจนเขาละสายตาไม่ได้เลย"แต่ฉัน อื้อ~"คำพูดของเธอกลืนหายเมื่อถูกสามีป้อนจูบหนักหน่วงให้ เขาทำเธอแทบขาดอากาศหายใจ ลิ้นร้อนที่เกี่ยวพันตักตวงความหวานจนเธอแทบละลาย เนื้อตัวอ่อนระทวยในวงแขนของสามี"พี่คิดถึงซู คิดถึงมาก คิดถึงที่สุด"หลี่หมิงพร่ำบอกคิดถึงภรรยาที่เขารักสุดหัวใจ ดวงตาคมที่มองเธอนั้นช่างร้อนแรงและเปี่ยมไปด้วยความต้องการ"อ๊ะ~"ซูสะดุ้งเมื่อมือของสามีเลื้อยไม่หยุด แต่ละจุดล้วนแต่ทำให้เธออ่อนไหว เสียงครางในลำคอบ่งบอกถึงความพอใจ เขาชอบมองใบหน้าของเธอตอนมีอารมณ์"อย่าเกร็งสิครับ"หลี่หมิงกระซิบข้างหูของภรรยาขณะแยกเรียวขาสวยออกจากกัน ดวงตาคมจ้องมองไปที่เนินกุหลาบแสนสวยนั้น มันช่างดูยั่วยวนชวนให้เขาสัมผัสจริงๆ"พี่เฉิง อย่าค่ะ"คำห้ามของซูที่หน้าแดงไม่เป็นผล เมื่อเห็นสามีก้มหน้าลงไปทำรักให้ ร่างกายของเธอ

เมื่อพายุฝนพัดผ่านไป ท้องฟ้าก็พลันสว่างสดใส ดวงตาของหลี่หมิงที่นั่งมองภรรยาให้นมบุตรชาย ช่างเปี่ยมไปด้วยความรักที่อัดแน่นมากมายเหลือเกิน"เขาชื่อซีซวนค่ะ"ซูพูดไปยิ้มไป ชื่อนี้มีความหมาย เขาจะเป็นเด็กที่ร่าเริงและมีความสุขมากกว่าใคร สดใสดั่งดวงอาทิตย์ที่สาดแสงส่องมา"ลองอุ้มไหมคะ"ซูถามสามีที่จดๆ จ้องๆ เจ้าก้อนแป้งในอ้อมแขนของเธออยู่นานสองนาน ตอนที่ซีซวนร้องไห้หิวนมนั้น สามีเธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย"พี่อุ้มได้เหรอครับ"เขาถามอย่างไม่แน่ใจ ดวงตาคมจ้องมองที่ใบหน้าแสนน่ารักของบุตรชาย มือไม้สั่นเพราะความตื่นเต้นจริงๆ"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ"ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของคุณพ่อมือใหม่ทำซูอดหัวเราะเอ็นดูไม่ได้ เขาดูเกร็งๆ ขณะยื่นมือมารับเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยที่ดูดนิ้วหลับปุ๋ยไป แววตาของเขาที่มองใบหน้าของบุตรชายลึกซึ้งจนเธอกลั้นน้ำตาไม่ไหว เธอไม่ได้อยากร้องไห้ แต่มันดีใจ เพราะก่อนหน้านี้เธอได้แต่จินตนาการภาพนี้ด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ไปในที่สุด...ซีซวนก็ได้เจอกับพ่อสักที"แง้ แง้ แง้~"เสียงร้องไห้จ้าทำเอาหลี่หมิงที่นั่งเฝ้าบุตรชายที่นอนหลับปุ๋ยเลิ่กลั่กทันที ชายชาติทหารอย่างเขาไม่รู้วิธีว่าจะทำให้เจ้าตัวน้อ

"พี่เฉิง"ซูเรียกชื่อสามีที่หายตัวไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหวพลันหยดน้ำใสๆ ก็ร่วงหล่นลงมา เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ 'สามี' ของเธอจริงๆ"ซู พี่กลับ..."เพี้ย!!ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้พูดจนจบประโยค ภรรยาก็ตรงปรี่เข้ามาตบที่แก้มฝั่งซ้ายจนชา"พี่ไปไหนมา"ซูถามเสียงสั่น อารมณ์หลายอย่างถาโถมเข้าใส่ ทั้งดีใจทั้งโกรธสามีในคราวเดียว"พี่รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน"ถึงจะรู้สึกเจ็บจนหน้าชา แต่เขารู้ดีว่าเทียบไม่ได้กับความลำบากที่ผ่านมาของภรรยาเลย"พี่ขอโทษ""ขอโทษ?"ซูเน้นคำว่า 'ขอโทษ' ของสามีที่หายไปถึงห้าเดือนกว่าและกลับมาพร้อมกับคำว่า 'ขอโทษ'"พี่อธิบายได้""อธิบายได้??"หญิงสาวกวาดตามองสำรวจสามีที่ดูไม่ได้ไปตกระกำลำบากอะไร เสื้อผ้าที่เข้าใส่ ดูดีและแพงกว่าตอนที่อยู่กับเธอเยอะเลยหนีไปกับชู้แน่ๆคงทนลำบากไม่ไหวน่าสงสารนะสามีหลายใจคำนินทาที่เธอเคยได้ยินและไม่สนใจ ตอนนี้กลับมาทิ่มแทงใจ สภาพของสามีไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร เป็นเธอซะอีกที่ก้มหน้าทำงานหาเงินตัวเป็นเกลียว"พี่คิดถึงเธอนะ"ประโยคนี้เขย่าหัวใจคนฟัง เธอเองก็คิดถึงสามีเช่นกัน ดวงตาแดงก่ำมองที่ใบหน้าของสามี"คิดถึงแล้วทำไมถึ

สามปีผ่านไป🍃"ที่รักผมไม่อยากไปทำงานเลย"คนตัวโตทำหน้างอแง หลังจากที่ใช้พักร้อนหมดไปกับทริปฮันนีมูน เขาใช้เวลาอยู่กับซินเจียทั้งวัน พอต้องไปทำงาน มันก็ต้องมีคิดถึงภรรยาบ้างเป็นธรรมดา"ถ้าคุณไม่อยากไปทำงาน ก็ให้ฉันไปทำงานแทนดีไหมคะ"หญิงสาวบีบปลายจมูกโด่งๆ ของสามีที่ทำสายตาออดอ้อนเรียกร้องความสนใจ ก่อนแต่งเป็นยังไง หลังแต่งยิ่งติดเธอหนักกว่าเดิม"ไม่ครับ ผมไม่อยากให้คุณเหนื่อย"ว่าที่ 'ผู้บริหาร' รุ่นที่ห้าของตระกูล 'จาง' พูดด้วยสีหน้าและแววตาจริงจัง เขาเป็นถึงหนึ่งในผู้บริหาร ภรรยาคนเดียวจะเลี้ยงไม่ได้เชียวหรือ"ถ้างั้นก็...ไปทำงานค่ะ"หญิงสาวดันหลังสามีไปที่ประตู แต่เขาก็พยายามเอี้ยวตัวหันมาสบตา ก่อนจะพูดว่า"วันนี้ไม่มีแรงเลยครับ""คุณนอนเต็มอิ่มแล้วนะคะ เมื่อกี้ก็กินโจ๊กไปตั้งสองถ้วย ไข่ลวกไปอีกสองฟอง กาแฟอีกหนึ่งแก้วเต็มๆ ถ้าคุณไม่มีแรง ใครจะมีแรงคะ"แซวสามีที่ปากบอกว่า 'ไม่มีแรง' แต่ซัดอาหารเช้าไปซะจนพุงกาง ข้ออ้างทั้งนั้นเลย"ก็ผมยังไม่ได้กำลังใจ"ทำหน้าละห้อยใส่ภรรยา"กำ-ลัง-ใจ"หญิงสาวพูดเน้นๆ ทีละคำๆ ช้าๆ รวมเป็นคำว่า 'กำลังใจ' ส่งให้สามีที่ทำตัวให้เธออยากแกล้งตั้งแต่เช้าเลย

"อาทิตย์หน้าคุณว่างไหมครับ"ชายหนุ่มถามขณะจูงมือหญิงสาวเดินเล่นแถวๆ คอนโด หิมะแรกของฤดูกำลังโปรยปราย สายลมเย็นๆ พัดผ่านหน้าไป แต่ทว่ามือของเธอกลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นตลอดเวลา"ทำไมเหรอคะ?"ซินเจียถามแฟนหนุ่มที่จับมือเธอขณะเดินเคียงข้างกัน เขาทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคนพิเศษด้วยการกระทำ บางครั้งไอ้คำพูดหวานๆ ก็ไม่จำเป็น"พอดีผมมีคนที่อยากให้คุณรู้จักครับ"ถึงเขาไม่ได้บอกว่าเป็นใคร แต่เธอก็เดาได้ทันทีว่าคนๆ นั้นต้องเป็นคนสำคัญ เพราะดูจากแววตาและสีหน้าที่ผ่อนคลายก็รู้แล้วว่าเป็นคนสำคัญสำหรับอี้เทียน"ว่างสิคะ"หญิงสาวพูดพลางระบายยิ้มกว้าง การที่เขาอยากแนะนำเธอให้ญาติผู้ใหญ่รู้จัก มันก็เหมือนเป็นการเปิดตัวเธอในฐานะ 'แฟน' กรายๆ ดังนั้นเธอจะทำตัวเฉิ่มและเชยให้อี้เทียนต้องขายหน้าไม่ได้เด็ดขาดเลย"ชุดนี้โอเคไหมนะ""กระโปรงหรือกางเกงดี""โอ้ย! เลือกยากจัง"หญิงสาวพึมพำกับตัวเองที่ยืนเลือกชุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าอยู่นาน ลองชุดนั้น เปลี่ยนชุดนี้จนเสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มเตียง แต่ทว่าก็ยังไม่มีชุดที่เธอถูกใจ สุดท้ายเลือกไม่ได้ก็เลยส่งรูปไปให้แฟนหนุ่มช่วยดูให้ ซึ่งคำตอบที่ได้มาก็คือ...'ชุดนี้สวยมากเล

Trrr📞"ครับคุณป้า"เสียงทุ้มตอบรับ ถึงเขาจะกำลังยุ่งกับงานจนหัวหมุน แต่เมื่อมีสายสำคัญโทรมา เขาย่อมปลีกเวลามาได้เสมอ"หลานว่างไหมจ๊ะ"โทนเสียงอบอุ่นใจดีถามหลานชายไป"สำหรับป้าอี้หนิงผมว่างเสมอครับ"พอได้ยินหลานชายสุดที่รักตอบมาอย่างนี้ คนแก่ก็ยิ้มแก้มปริดีใจ เธอเลี้ยงหลานชายคนนี้ตั้งแต่จำความได้ ไปไหน ทำอะไร ก็กระเตงไปด้วย"ปากหวานเสมอเลยนะหลานป้า"แซวหลานที่ทำให้หัวใจคนแก่ขี้เหงาพองโต ตั้งแต่ที่อี้เทียนเรียนจบและต้องเข้าไปทำงานในบริษัทของตระกูลก็ไม่ค่อยได้เจอกัน ทำให้เธอคิดถึงหลานคนนี้สุดใจ ว่างเมื่อไหร่ต้องนัดเจอทุกที คุยไปคุยมาก ถามสารทุกข์สุกดิบกันไป ก่อนจะวกมาถึงเรื่องที่เธอตั้งใจจะไหว้วานให้หลานมาช่วยอยู่เฝ้าร้านให้ไปทำธุระ ซึ่งหลานชายก็ตอบรับว่าจะมาดูร้านให้เธอนิยายเรื่องนี้อยู่ตรงไหนครับมีนิยายแนวดราม่าแนะนำไหมคะวันนี้หมอดูอยู่ไหมคะอี้เทียนที่มารับหน้าที่เป็นผู้จัดการร้านจำเป็นตอนนี้แทบไม่มีเวลาได้นั่งพักกินข้าวเลย เดี๋ยวคนนั้นถาม เดี๋ยวคนนี้ถาม ซึ่งเขาที่มาเล่นที่ร้านป้าบ่อยๆ มีหรือจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร นิยายวางตรงไหน เรื่องอะไร แน่นอนว่าเขารู้หมด และนั่นจึงเป็นเหตุผลท

ปกติเวลามีอะไรกัน อี้เทียนจะเป็นฝ่ายรุกก่อนเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ ส่วนอีกศูนย์จุดศูนย์หนึ่งที่เหลือนั้นคือเธอที่แอบจุ๊บแก้มเขาตอนหลับสนิทนั่นเอง"ดูสิครับว่ามันต้องการคุณ"มือหนาเอื้อมมาจับมือบาง ก่อนจะนำไปวางตรงท่อนความเป็นชายที่กำลังแข็งตัว ยิ่งเห็นเธอเขินอาย เขาก็ยิ่งตื่นตัว ดูท่าเขาคงจะหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างที่ไอ้เฉินว่าจริงๆ'ไอ้คนหลงเมีย''เบาได้เบาครับ''สงสารคนโสดอย่างกูด้วย'เมื่ออารมณ์มันพาไป เขาก็คว้าเธอมาจูบแลกลิ้นอย่างร้อนแรง ริมฝีปากสีแดงของเธอหวานฉ่ำไม่ต่างจากผลไม้ที่กำลังสุกงอม เย้ายวนชวนให้เขาจูบซ้ำแล้วซ้ำอีกจริงๆ"อือ...."หญิงสาวครางในลำคอเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมา เขาจูบเธอด้วยความเสน่หา แววตาที่มองมาสะท้อนได้ถึงความรักที่เอ่อล้นภายใน ร่างกายของเธอสะท้านไหว เมื่อถูกมือหนารุกราน เรียวลิ้นตวัดเรียกร้องหาความหอมหวานจนเธอหายใจแทบไม่ทัน โซฟาที่เอาไว้นั่งเล่นคุยกันบัดนี้กลายเป็นสนามรักที่ทั้งสองใช้พรอดรักกัน บรรยากาศภายในห้องตอนนี้ช่างเป็นใจเหลือเกิน"อ๊ะ...อี้เทียน"ความนุ่มนวลและความร้อนของผิวเปลือยเปล่าที่สัมผัสแนบชิดกันปลุกเร้าความต้องการของทั้ง

เรื่องคาวๆ ของ 'ดาวอินสทา' ยังติดท็อปค้นหาให้โซเชี่ยลเผือกต่อไปอีกหลายวัน ซึ่งบริษัท X ที่รักษาภาพลักษณ์จึงมีคำสั่งปลดพนักงานคนนั้นให้ออกทันที"ฉันจะฟ้องให้หมดทุกคนเลย""พวกแกทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง""ไม่ต้องมาแตะตัวฉัน"เหมยลี่ที่โดนปลดแบบไม่ทันได้ตั้งตัวร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวาย ไม่มีใครเห็นใจ มีแต่เสียงซุบซิบสมน้ำหน้าตามมา เหมยลี่มองคนที่นินทาระยะประชิดด้วยแววตาที่ไม่พอใจ ก่อนจะตรงปรี่เข้าไปกระชากทึ้งผมของอีกฝ่ายอย่างเดือดดาล"ปากดีนักใช่ไหม"ฝ่ามือเรียวฟาดลงไป ระบายอารมณ์กับอีกฝ่ายที่ไม่ได้ยอมเหมือนกัน ตบมา ตบกลับ ไม่โกง และจะตบให้ใบหน้าสวยๆ นั้นใช้หลอกล่อผู้ชายไม่ได้อีกเลย"โอ้ย!""กรี้ดดดด""ปล่อยผมฉันนะ"สองสาวเปิดศึกกัน ส่วนคนดูก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปและอัพลงโซเชี่ยลหวังเรียกยอดไลท์ให้พุ่งกระจุยกระจาย พร้อมติดแฮชแท็กที่ทำให้เหมยลี่ดังสมใจ คนเข้ามาแสดงความคิดเห็นมากมาย รูปถ่ายปลิวว่อนเน็ทอย่างรวดเร็ว#ดาวอินสทาขี้วีน#เหวี่ยงเก่งเกิ้นนนน#ตบเขาคิดดีหรือยังและผลของการตบกันก็ทำให้เหมยลี่หน้าบวมไปหลายวัน ในเมื่องานการไม่มีทำ จำต้องขายของเก่ากิน ชีวิตตอนนี้ตกต่ำจนเธอไม่กล้าออกไป

พอแฟนชม แรงฮึกเหิมในการทำอาหารก็มา ซินเจียที่เคยทุ่มเทเวลาให้กับการทำงาน ก็เลยเจียดเวลาว่างๆ ไปหัดทำขนมหวานตามคลิปที่เป็นกระแสในโลกออนไลน์แฟนชอบมากเลยค่ะเนื้อขนมนุ่มมากทำง่ายอร่อยด้วยคอมเม้นท์ของสาวๆ ทำให้เธอตัดสินใจทำเค้กไข่เนื้อนุ่มฟู ซึ่งเท่าที่ดูๆ ก็ไม่ได้ยากอะไร อุปกรณ์ในครัวไม่ครบไม่เป็นไร แค่ทำแล้วใส่ความรักเข้าไปเยอะๆ ก็พอ"อ๊ะ! ลืมซื้อช้อนตวง"เพราะไม่เคยทำขนม ทำให้เธอลืมซื้อช้อนตวงที่เป็นอุปกรณ์สำคัญ แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับคนที่อยากทำขนมเซอร์ไพร์สแฟนเลย"กะๆ เอาก็ได้มั้ง"ว่าแล้วก็ทำการกะปริมาณส่วนผสมด้วยตา และคิดเองเออเองว่าสิ่งที่ทำไปนั้นตรงตามสูตรทุกประการ ไม่มีตรงไหนผิดพลาด กลิ่นของมันหอมยั่วยวนชวนให้ท้องร้องมาก ถ้าอี้เทียนเห็นต้องดีใจแน่ๆ คนที่อดใจไม่ชิมเค้กเพราะกลัวจะแหว่งไม่สวยคิด เธอบรรจงจัดเค้กไข่ลงกล่องอย่างสวยงาม พร้อมเขียนการ์ดใบเล็กๆ ว่า'กินให้อร่อยนะคะ'ตั้งใจว่าจะเอาไปให้ด้วยตัวเอง แต่เธอดันมีงานด่วนเข้ามา ก็เลยฝากน้องที่ดูจะว่างที่สุดในแผนกไปส่งแทน ส่วนเธอก็รีบเตรียมเอกสารไปประชุม งานยุ่งมากจนไม่มีเวลาส่งข้อความ และไม่ได้ถามรุ่นน้องที่เดินกลับมาว่าเ

"ญาโกรธพี่ใช่ไหมครับ"พีทถามเมียตรงๆ เมื่อเห็นท่าทีของญารินดูไม่ปกติเอาซะเลย ตอนแรกคิดในแง่ดีว่าเธอคงมีปัญหาหรือไม่ก็ทะเลาะกับเพื่อน อยากเล่าก็ค่อยเล่า เขาพร้อมรับฟัง แต่ดูท่าเขาคงจะคิดในแง่ดีเกินไป เพราะเท่าที่เห็นและประเมินสถานการณ์อันแสนอึดอัดในตอนนี้คนที่ทำให้ญารินอารมณ์ไม่ดีจนหน้าหงิกหน้างอน่าจะเป็นตัวเขามากกว่า "......"ญารินเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม เธอปีนขึ้นเตียงนอนหันหลังให้ นาทีนี้เขาควรจะรู้ตัวว่าทำผิดอะไร ไม่ใช่เอาแต่มาถามเธอ ปกปิดอะไรไว้เขานั่นล่ะรู้ดีแก่ใจที่สุด"ญาครับ"เรียกชื่อเมียเสียงอ่อน นัยน์ตาคมมองแผ่นหลังบอบบางของเมีย เขาอยากให้เธอหันหน้ามาคุยกันตรงๆ ดีกว่านิ่งเงียบไม่พูด ไม่อธิบายอะไรเลย เอาตรงๆ มันกดดันนะ เพราะจากที่คิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด ตอนนี้เริ่มไขว้เขวไม่แน่ใจและคิดไปเองว่าหรือผมทำผิดจริงๆ แต่ไม่รู้ตัว!! คนที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำผิดอะไรถอนหายใจ เพราะสุดท้ายคืนนี้เขาคงต้องโดนทิ้งให้นอนที่พื้นคนเดียวจริงๆ เฮ้อ!! แทนที่จะได้นอนกอดเมียอุ่นๆ แต่กลับต้องมานอนขดที่พื้นแข็งๆ เย็นๆ นี่นะ เซงบรรลัย...แต่จะให้ตีมึนขึ้นไปนอนข้างๆบอกตามตรงว่า "ไม่กล้า"เพราะอะ

ถึงจะตกใจที่พลั้งปากด่าผัวไป แต่อารมณ์คนมันโมโหอยู่ไงก็เลยไม่เอ่ยปากขอโทษหรือแก้ตัว เธอเชิดหน้ากอดอกมองสามีที่ยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตก ถึงเขาไม่ถาม แต่เธอก็รู้ว่าเขาคงได้ยินเต็มสองรูหู ยิ่งเห็นหน้าหล่อๆ ที่ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่ทำลับหลังเธอ อารมณ์ขุ่นเคืองที่กักเก็บไว้มันก็เหมือนจะเอ่อล้นเตรียมตัวปะทุขึ้นมาอีกรอบใจเย็นไว้ญารินใจเย็นไว้!!!หญิงสาวบอกตัวเอง เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อคุมสติ แต่ทว่ายิ่งคุมมันก็ยิ่งทำให้หน้าสวยๆ หวานๆ น่ามองนั้นบูดบึ้งจนหมอหนุ่มจับสังเกตุได้"ญาเป็นอะไรรึเปล่า"คำถามที่เหมือนไปสะกิดใจให้เจ็บๆ คันๆ ส่งผลให้เธอเหยียดยิ้มออกมาเพื่อปกปิดความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ ก่อนหน้านี้รอยยิ้มของเมียสวยมากแค่ไหนเขาย่อมรู้ดี แต่ครั้งนี้ทำไมถึงรู้สึกได้ว่ามันน่ากลัว ไม่อบอุ่นหัวใจเหมือนเคย ออกจะเย็นๆ เสียวๆ แผ่นหลังยังไงพิกล"ไม่เป็นอะไรค่ะ"คำตอบที่ว่า "ไม่เป็นอะไร" ทำเขาไม่ค่อยเชื่อนัก เพราะสีหน้าของเธอกับคำพูดนั้นมันสวนทางกันอย่างเห็นได้ชัด ถ้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ทำไมเธอถึงยังหน้าบึ้ง ถ้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ทำไมตรงหน้าเขาตอนนี้ถึงมีแค่ข้าวหนึ่งจานกับพริกน้ำปลาห

หน้าตาให้สามผ่านแหมๆ ถ้าจะทำก็ทำได้นะเราญารินพูดชมตัวเอง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาววับด้วยความมั่นใจ เพราะอาหารทุกจานที่เธอลงมือทำวันนี้มีย่าคอยคุมกำกับทุกขั้นตอน ดังนั้นเรื่องรสชาติขอคอนเฟิร์มตรงนี้เลยว่าจัดจ้านถึงใจหอยนางรมหวานๆผักเคียงสดๆ น้ำจิ้มรสแซ่บๆ เปรี้ยวนำ เผ็ดตาม หวานปลาย คือที่สุดของความเข้ากัน ความอร่อยในปากนั้นบอกเลยว่ากลมกล่อมนัวยิ่งกว่าอะไรดี เธอไม่ได้โม้นะ แต่เท่าที่เห็นด้วยตาคือใครกินก็ต้องติดใจถึงขั้นต้องยกนิ้วชมว่า "อร่อย" ให้กับเมนูนี้แทบทุกคน​​​​​​เมนูเด็ดมัดใจสามี~งานนี้ถ้าไม่หลงก็ให้มันรู้ไป!!พี่พีทกลับกี่โมงคะมุมปากได้รูปสีชมพูยิ้มน้อยๆ ขณะพิมพ์ข้อความหาสามี เธอจัดโต๊ะ เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อย ที่เหลือก็แค่นั่งทำหน้าสวยๆ รอสามี แล้วบอกว่า "คิดถึงจัง" โอ้ย!! นี่ฉันทำตัวน้ำเน่ามากบอกเลย ใจหนึ่งก็นึกอายแต่อีกใจก็นะ...อยากลองแน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดเอง เพราะนี่คือคำแนะนำอันเลอค่าของสมาชิกในกลุ่มปิด ที่ต่างพร้อมใจกันมาให้คำแนะนำเธออย่างล้นหลาม หลังจากที่เธอโพสต์ถามไปว่ารบกวนขอวิธีมัดใจสามีด้วยค่ะไม่ถึงนาที คำแนะนำก็มารัวๆ อ่านไปขำไป ทั้งทำได้บ้าง ทำไม่ได

เฮ้อ!!อุตส่าห์รอแต่เผลอหลับไปนี่นะ เวรกรรม!!​​​​​​คนเพิ่งตื่นถอนหายใจเมื่อรู้ว่าแผนยั่วผัวพังไม่เป็นท่า ชุดนอนสายเดี่ยวเสียวหลุดของเธอยังอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือผัวหวังดีช่วยห่มผ้าให้จนถึงคอ หญิงสาวนั่งทำหน้าเซง หางตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่แปะไว้ข้างหัวเตียง พี่ไปทำงานก่อนนะครับโอเค!! อย่างน้อยๆ ผัวของเธอก็ยังกลับมานอนบ้าน แต่กลับมาตอนไหน บอกตามตรงอันนี้เธอไม่รู้จริงๆ เพราะหลับสนิท หลับจริง หลับจังหลับยันพระอาทิตย์ขึ้นกลางหัวแต่ถ้าไปทำงานได้ก็แสดงว่าพี่พีทคงไม่เมามากมั้ง...คิดเอง เดาเอง ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอน เพราะท้องของเธอมันกำลังร่ำร้องว่าหิวหนักมาก เมียที่ดี ควรตื่นนอนก่อนผัว ข้อนี้เธอสอบตกอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะอะไรนะเหรอก็เพราะมีผัวเป็นหมอไง!!พี่มีราวน์วอร์ดครับพี่มีเคสฉุกเฉินพี่ต้องเข้าเวรเหตุผลจำเป็นพวกนี้ทำให้พี่พีทต้องตื่นเช้า เช้าที่ว่านี่คือตีห้าครึ่งได้มั้ง เธอเคยตื่นขึ้นมานะ แต่สุดท้ายคนขี้เซาอย่างเธอก็เอาแต่นั่งสัปหงก หาได้ทำตัวมีประโยชน์กับสามีไม่ ถามจริงๆ ว่าละอายใจไหม??ตอบตรงนี้เลยว่า...ก็นิดหนึ่ง!!เอาน่ะ!! พี่พีทคงเข้าใจแหล่ะ หญิงสาวให้กำลังใ

ผับ ABC"ทำไมมาคนเดียวล่ะคะ"สาวสวย หุ่นดีในชุดเดรสเกาะอกเย้ายวน เดินฉีกยิ้มหวานเข้ามาถามชายหนุ่มด้วยความสนใจ เขาหน้าตาดีถูกใจเธอ ดวงตาสีนิลคู่นั้นดึงดูดให้เธอมองอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปชวนคุย การที่เขานั่งดื่มคนเดียวมาพักใหญ่ๆ ทำให้เธอมั่นใจว่าไม่มีใครมาคุม สวยๆ ขาวๆ นมโตๆ อย่างเธอมีหรือผู้ชายจะไม่ชอบ เผลอๆ ถ้าคุยกันถูกคอ ไม่แน่คืนเหงาๆ อย่างนี้อาจเปลี่ยนเป็นคืนที่เร่าร้อนจนอีกฝ่ายลืมไม่ลง"ชื่ออะไรคะ"ถามพลางหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ ชายหนุ่มอย่างมีจริต เธอเอ่ยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มชวนมอง "......"ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวลดละที่จะทำความรู้จัก เธอค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้ๆ ร่างสูง มือเรียวจงใจจับที่หน้าขาเพื่อสื่อให้เขารู้ว่าเธอสนใจเขามากจริงๆ"ผมมีเมียแล้ว"ชายหนุ่มเงยหน้าหล่อๆ ขึ้นจากแก้วเหล้าที่ถือในมือ คำตอบของเขาดูห้วนจนคนที่เข้ามาทักหน้าเจื่อน เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอกอีกฝ่ายด้วยท่าทีไม่สนใจว่า"ผมอยากอยู่คนเดียว"คำพูดไม่กี่คำ แต่ทำเอาคนฟังหน้าชา ตั้งใจว่าจะมาชวนคุยสนุกๆ เผื่อได้ไปต่อ แต่นี่อะไร ทำเธอหมดอารมณ์ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ผู้ชายบ้าอะไรเข้าถึงยากชะมัดเลย"

"ถอนหายใจทำไมล่ะญา"คุณฤดีเอ่ยถามหลานสาวที่พอมาถึง ก็นั่งใจลอยเท้าคางเหมือนคนมีอะไรเก็บงำไว้ในใจ"เปล่าค่ะ""อย่ามาโกหก!!!'คนแก่ทำแสร้งทำเสียงเข้ม เลี้ยงหลานมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย มีหรือคนแก่หัวหงอกอย่างเธอจะอ่านสีหน้าของหลานสาวคนโปรดไม่ออก"ทะเลาะกับพ่อพีทเหรอ"ถามเข้าประเด็น จากประสบการณ์ชีวิตที่สั่งสมมาคนเพิ่งแต่งงานกัน จะมีอะไรให้ต้องคิดมากถ้าไม่ใช่น้อยใจผัว"ไม่ได้ทะเลาะกันค่ะ ก็แค่....."เงียบไปก่อนถอนหายใจ เธอปิดบังอะไรย่าไม่ได้ เธอรู้ดี แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายให้ย่าเข้าใจยังไง กับสิ่งที่เกิดขึ้นในสมองเธอ ภาพจำที่ผลุบๆ โผล่ๆ มาแบบไม่ปะติดปะต่อมันกวนใจเธอ ยิ่งอยากรู้ มันก็ยิ่งคาใจ เพราะเหมือนกับว่าบางครั้งเธอจะนึกออก แต่สุดท้ายมันก็นึกไม่ออก"แค่อะไร"เสียงนุ่มนวลชวนฟังของย่าดึงคนที่กำลังตกในภวังค์ให้เงยขึ้นมองสบตาที่เจือความเป็นห่วง"แค่รู้สึกหงุดหงิดตัวเองน่ะค่ะ""พ่อพีทไปเผลอทำอะไรขัดใจล่ะ"มือเหี่ยวย่นยื่นไปลูบหัวหลานสาวเบาๆ ก่อนจะผุดยิ้มจางๆ และพูดต่อว่า"ถ้าอึดอัดก็ระบายให้ย่าฟัง"คำพูดอ่อนโยนและน้ำเสียงที่แสดงความเข้าใจทำให้ญารินกล้าที่จะเล่าเรื่องที่เก็บไว้ให้ผู้เป็นย่าฟัง แ