- 4 - ไม่แย่

"ช่วงที่มึงรักษาตัว... ซีนกับมีนามันคุยกันโอเคแล้วนะ มึงไม่ได้ต้องไปเครียดมากหรอกพาย มันอาจจะนิ่งๆไปหน่อย มึงก็ต้องยอมรับให้ได้ เข้าใจไหม"

เสียงทุ้มของเกียร์ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในรถ หลังจากที่เขาหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวเข้าจอดเทียบในช่องจอดรถของคณะ เครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวกลับมาอีกครั้ง พะพายนั่งตัวเกร็ง สองมือเล็กกำชายกระโปรงของตัวเองเอาไว้แน่น

วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคนหลังจากที่หยุดพักรักษาตัวไปนานหลายสัปดาห์ ความกลัวและความประหม่าตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

เธอไม่รู้เลยว่าสายตาของทุกคนจะมองเธอแบบไหน จะรังเกียจ จะสมเพช หรือจะเกลียดชัง... โดยเฉพาะซีนกับมีนา

ฝ่ามือหนาและอบอุ่นของเกียร์เอื้อมมาแตะลงบนไหล่เล็กที่กำลังสั่นเทาเบาๆ สัมผัสนั้นไม่ได้ฉาบฉวย แต่เป็นการบีบกระชับเพื่อส่งผ่านกำลังใจทั้งหมดที่เขามีไปให้เธอ

พะพายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆคลายมือที่กำชายกระโปรงออก แล้วหันไปสบตากับคนข้างๆ

"อืม อย่างน้อยถ้าพวกมันไม่เดินหนีกู กูก็คงพอไหวแหละ" เสียงหวานตอบกลับแผ่วเบา แววตาของเธอยังคงสั่นไหวด้วยความไม่มั่นใจ

ป๊อก!

"โอ๊ย!"

พะพายสะดุ้งสุดตัว ยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองทันทีเมื่อโดนกำปั้นของคนตัวโตเขกเข้าให้อย่างจัง แม้จะไม่ได้แรงมาก แต่มันก็พอทำให้ความกังวลเมื่อครู่ปลิวหายไปได้ชั่วขณะ

"เลิกทำตัวคิดมากได้ละ ทำหน้าซึมเป็นส้วมซึมอยู่ได้ สรุปนั่นหน้าหรือตูดวะ" เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงกวนทั้งเลิกคิ้วมองเธออย่างล้อเลียน

"ไอ้เกียร์! ไอ้บ้า!" พะพายแหวเข้าให้ ก่อนจะฟาดมือลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาเต็มแรงไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

เกียร์หัวเราะร่วน ไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงตีของเธอเลยสักนิด ร่างสูงเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้วก้าวลงไปยืนรออย่างสบายใจ พะพายสูดลมหายใจเรียกความกล้าให้ตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะผลักบานประตูรถออกไปเผชิญกับโลกความจริง

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปยังซุ้มม้าหินอ่อนใต้ตึกเรียน ซึ่งเป็นจุดรวมพลประจำของแก๊งพวกเขา ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ จังหวะหัวใจของพะพายก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นจนแทบจะทะลุออกมา

ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวยาว โซ่กับเจ้าขากำลังนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงตามประสาคนเป็นแฟน ถัดไปอีกฝั่งคือซีนที่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์ โดยมีมีนานั่งอ่านหนังสือเรียนอยู่ข้างๆ

ทุกอย่างดูเป็นปกติ... จนกระทั่งสายตาของมีนาเงยขึ้นมาปะทะกับร่างของพะพายที่กำลังเดินเข้ามา

ชั่ววินาทีนั้นบรรยากาศรอบโต๊ะพลันชะงักงัน โซ่กับเจ้าขาหันมามองตาม ซีนเองก็ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมามองเธอเช่นกัน

มีนาชะงักไปเล็กน้อย มือเล็กที่กำลังเปิดหน้าหนังสือค่อยๆปิดมันลง ก่อนจะรวบสมุดและปากกาใส่กระเป๋าผ้าของตัวเอง

สีหน้าของหญิงสาวรุ่นน้องไม่ได้มีความโกรธแค้น หรือแสดงท่าทีรังเกียจอะไรออกมาให้เห็น มันเป็นเพียงความเรียบเฉยที่คาดเดาอารมณ์ไม่ออก แต่การกระทำที่เตรียมจะลุกหนีนั้นก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ใจของพะพายหล่นวูบ

"พี่ซีน เดี๋ยวมีนาขอตัวไปเตรียมพรีเซนต์งานที่คณะก่อนนะ"

มีนาหันไปบอกแฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่แล้วทำท่าจะเดินออกไป โดยไม่ได้เอ่ยทักทายพะพายเลยแม้แต่คำเดียว

พะพายเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดตีรวนขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว ถ้าปล่อยให้มีนาเดินจากไปแบบนี้ กำแพงระหว่างพวกเธอคงไม่มีวันถูกทลายลงได้

ในจังหวะที่มีนากำลังจะเดินสวนไปนั้นเอง พะพายก็ตัดสินใจเอื้อมมือออกไปรั้งแขนของรุ่นน้องเอาไว้

มีนาหยุดชะงักหันกลับมามองใบหน้าหวานของรุ่นพี่ต่างคณะด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย

พะพายอึกอัก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันสลับกับคลายออกอยู่หลายครั้ง ก่อนที่ความกล้าทั้งหมดจะถูกเค้นออกมาผ่านน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"มีนา พี่ขอโทษนะ"

คำขอโทษที่หลุดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจที่สุดอย่างพะพาย ทำให้ทุกคนบนโต๊ะถึงกับเบิกตากว้าง ซีนหันขวับมามองด้วยความตกตะลึง โซ่กับเจ้าขาก็มองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

มีนาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอทำหน้างงๆ มองลึกเข้าไปในดวงตาของพะพายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างแท้จริง ไม่มีแววตาเสแสร้ง หรือการเรียกร้องความสนใจเหมือนที่ผ่านมา มันมีเพียงความเสียใจที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ความเงียบโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะค่อยๆปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของมีนา

"อื้อ"

มีนาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างมาจับมือของพะพายที่รั้งแขนตัวเองเอาไว้ บีบมันเบาๆ ฝเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความเข้าใจ

"พี่พายไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว"

น้ำเสียงของมีนาอ่อนโยนและไม่มีวี่แววของการประชดประชัน เธอเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้น

"อีกอย่างมันก็ไม่ใช่แค่ความผิดของพี่คนเดียวสักหน่อย คนแถวนี้ก็ผิดด้วยแหละค่ะ ที่ไม่รู้จักขีดเส้นแบ่งให้ชัดเจนแต่แรก"

มีนาปรายตามองไปทางซีนที่กำลังนั่งทำหน้าเหลอหลาอยู่บนม้าหินอ่อน

"อ้าว" ซีนชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ทำหน้างงงวยขั้นสุด

"กูโดนเฉยเลยเว้ย อะไรวะเนี่ย อยู่เฉยๆหวยก็ลงเฉย"

"ฮ่าๆๆๆ"

คำพูดติดตลกและหน้าตาเหวอๆของซีน ทำให้บรรยากาศที่แสนอึดอัดและตึงเครียดเมื่อครู่กระจายหายไปในพริบตา

โซ่กับเจ้าขาหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น พะพายเองก็เผลอระบายยิ้มออกมาทั้งที่ขอบตายังแดงรื้น ความประหม่าที่ทับถมอยู่ในใจของเธอถูกยกออกไปจนหมดสิ้น

มีนาหันกลับมามองพะพายอีกครั้ง แววตาของรุ่นน้องตรงหน้าเต็มไปด้วยความปรารถนาดีอย่างแท้จริง

"พี่พาย รักษาใจตัวเองให้หายนะคะ" มีนาเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนจะช้อนสายตาขึ้น มองเลยผ่านไหล่ของพะพายไปด้านหลัง

"รีบๆหายล่ะ เพราะมีใครบางคน เขารอพี่อยู่นะคะ"

สิ้นประโยคนั้นมีนาก็เหลือบสายตาไปทางเกียร์ที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างๆ อย่างจงใจ

"อะแฮ่ม!"

เกียร์สะดุ้งนิดๆก่อนจะแกล้งกระแอมไอกลบเกลื่อน ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองนกมองไม้บนต้นไม้อย่างมีพิรุธสุดๆจนใบหูเริ่มขึ้นสีเลือดฝาด มีนายิ้มขำกับปฏิกิริยานั้น ก่อนจะบอกลาทุกคน

"งั้นมีนาไปเรียนก่อนนะคะ เจอกันตอนเย็นค่ะพี่ซีน สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคน น้องเจ้าขา"

เมื่อร่างของมีนาเดินลับสายตาไป พะพายก็หันขวับไปมองหน้าเกียร์ทันทีด้วยความสงสัยกับประโยคทิ้งท้ายของรุ่นน้อง

"รออะไร? มึงรออะไรกูเหรอเกียร์" เธอถามด้วยใบหน้าซื่อๆ

"อะ เอ้า มึงไม่รู้เหรอ กูก็รอให้มึงหายบ้าไง จะได้มาช่วยกูปั่นโปรเจกต์สักที กูแบกจนหลังจะหักอยู่แล้วเนี่ย" เกียร์อึกอัก ตอบตะกุกตะกักพลางโวยวายกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเอง

พะพายหรี่ตามองอย่างจับผิด แต่ยังไม่ทันจะได้ซักไซ้อะไรต่อ เสียงของซีนก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

"ไอ้เกียร์ ไอ้พาย พวกมึงจะยืนทำห่าอะไรกันครับ แดดมันร้อน นั่งกันสิวะ ยืนจ้องตากันเป็นปลากัดอยู่ได้"

พะพายสะดุ้ง ละสายตาจากเกียร์แล้วเดินไปนั่งลงบนม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามกับซีน โดยมีเกียร์เดินตามมานั่งขนาบข้าง

เมื่อได้นั่งลงเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทที่เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเธอมาตลอด ความรู้สึกผิดก็กลับมาจู่โจมอีกครั้ง พะพายสูดลมหายใจเข้าลึกๆมองหน้าซีนด้วยแววตาจริงจัง

"ซีน คือกู..."

"หยุด!"

ยังไม่ทันที่พะพายจะได้พูดประโยคขอโทษ ซีนก็ยกมือขึ้นห้ามปรามเสียก่อน ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาพร้อมกับถอนหายใจยาว

"ไม่ต้องมาทำซึ้งเลยมึง กูขนลุก ข้ามบทดราม่าไปเลย กูขี้เกียจร้องไห้" ซีนพูดด้วยรอยยิ้มบางๆที่แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้โกรธเคืองอะไรเธอแล้ว

"เปลี่ยนจากขอโทษกู... เป็นไปบอกรักไอ้เกียร์แทนเหอะไป"

"ฮะ!?" พะพายเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน

"ไม่ต้องมาทำหน้าเหวอ หายไปด้วยกันตั้งหลายวันเลยนะพวกมึงสองคนน่ะ ทิ้งให้พวกกูเรียนหัวฟูอยู่ทางนี้ สรุปยังไงเนี่ย มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่า"

ซีนหรี่ตามองจับผิดเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่างออกรสออกชาติ โซ่เองก็พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยอยู่ข้างๆ พะพายหน้าแดงก่ำ อ้าปากเตรียมจะด่าเพื่อนจอมแซว

"ไอ้ซีน! มึงจะบ้าเหรอ! กูไข้ขึ้น กูเข้าโรงพยาบาลเว้ย ไม่ได้ไปไหน! แล้วกูกับไอ้เกียร์ก็..."

ฟรุ่บ!

ปุ๊!

"โอ๊ย! ไอ้เหี้ย!"

ยังไม่ทันที่พะพายจะพูดจบประโยค จู่ๆเกียร์ที่นั่งเงียบมาตลอดก็เอื้อมมือไปคว้าแก้วชาไข่มุกของเจ้าขาที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งยังไม่ได้เจาะหลอดดูดเลยด้วยซ้ำ

เขาจัดการเสียบหลอดลงไปอย่างรวดเร็ว ดูดเอาเม็ดไข่มุกสีดำเมี่ยมเข้าปาก แล้วพ่นใส่หน้าผากของซีนอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ซีนร้องลั่น ยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองที่มีเม็ดไข่มุกติดหนึบอยู่

"ฮ่าๆๆๆ โคตรแม่น!"

เกียร์ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ทำหน้าตายียวนกวนประสาทแบบเด็กประถมที่เพิ่งแกล้งเพื่อนสำเร็จ

"ไอ้เหี้ยเกียร์! สกปรกชิบหาย! มึงตายยยย!"

ซีนปัดไข่มุกทิ้ง ก่อนจะกระโดดข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนหมายจะตะครุบตัวคนก่อเรื่อง แต่เกียร์ไวกว่า เขาลุกพรวดขึ้นแล้วสับขาหลอกวิ่งหนีไปรอบๆลานเกียร์อย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย! ไอ้สัสเกียร์ นั่นชาไข่มุกแฟนกู มึงเอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!"

โซ่ที่เพิ่งตั้งสติได้ว่าเครื่องดื่มของแฟนตัวเองโดนขโมยไปหน้าด้านๆก็ลุกขึ้นตะโกนด่าลั่น ก่อนจะออกตัววิ่งกวดตามซีนไปติดๆ ฝ

"แน่จริงก็จับกูให้ได้ดิวะ ไอ้พวกเวร! ฮ่าๆๆๆ"

เสียงตะโกนด่าทอ เสียงหัวเราะ และภาพของผู้ชายตัวโตสามคนที่วิ่งไล่เตะตูดกันไปมาเหมือนเด็กประถม แย่งแก้วชาไข่มุกกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำเอาลานเกียร์ที่เคยเงียบสงบกลับมามีชีวิตชีวาและวุ่นวายอีกครั้ง

พะพายนั่งมองภาพความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก น้ำตาแห่งความโล่งใจและรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบหลายเดือนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานอย่างเป็นธรรมชาติ ความหนักอึ้งที่เคยกดทับหัวใจมลายหายไปจนหมดสิ้น

โลกของเธอไม่ได้พังทลายลงไปเลย... เพื่อนของเธอยังคงอยู่ที่นี่ ยังคงเป็นไอ้พวกบ้าบอที่คอยสร้างเสียงหัวเราะให้เธอเสมอ

ในขณะที่พะพายกำลังเหม่อมองเพื่อนๆวิ่งเล่นกันอยู่นั้น สัมผัสนุ่มนวลจากฝ่ามือของใครบางคนก็เอื้อมมากอบกุมมือของเธอเอาไว้เบาๆ

พะพายหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเจ้าขาแฟนสาวของโซ่ เจ้าขาส่งยิ้มหวานละมุนมาให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและเข้าใจโลก

"พี่พายคะ..." เสียงใสเอ่ยเรียกเบาๆ

"หืม? ว่าไงเจ้าขา"

เจ้าขามองตามสายตาของพะพายไปยังร่างสูงของเกียร์ที่กำลังวิ่งหลบลูกเตะของโซ่อยู่ไกลๆ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับรุ่นพี่สาวอีกครั้ง

"จริงๆแล้ว... พี่เกียร์เขาก็ไม่ได้แย่ใช่ไหมคะ?"

คำถามนั้นเปรียบเสมือนกุญแจดอกเล็กๆที่ไขเข้ามาในหัวใจของพะพายอย่างจัง เธอชะงักงันไปชั่วครู่ ดวงตากลมโตทอดมองไปยังแผ่นหลังกว้างของผู้ชายคนที่กำลังส่งเสียงโวยวายลั่นลานเกียร์

ผู้ชายที่มักจะทำตัวกวนประสาท ปากหมา และดูเหมือนไม่เคยจริงจังกับอะไร

แต่ทว่า... ในช่วงเวลาที่โลกทั้งใบของเธอแหลกสลายลงต่อหน้าต่อตา ในช่วงเวลาที่ทุกคนผลักไสเธอออกไปและจมดิ่งอยู่กับความมืดมิด... ก็มีแค่ผู้ชายคนนี้แหละ ที่ไม่เคยปล่อยมือเธอเลย

เขาคือคนที่พังประตูเข้าไปช่วยชีวิตเธอ เขาคือคนที่นั่งเฝ้าเธอที่โรงพยาบาลไม่ยอมห่าง เขาคือคนที่ยอมทำกิจกรรมงี่เง่าๆเพื่อให้เธอใจเย็นลง

เขาคือคนที่พาเธอไปไหว้พ่อกับแม่ และเขา... คือคนที่ยอมทำตัวเป็นตัวตลก พ่นไข่มุกใส่เพื่อนเพื่อเปลี่ยนเรื่องและปกป้องเธอจากความอึดอัดเมื่อครู่นี้

ทางด้านเกียร์แม้จะกำลังวิ่งหนีฝ่าเท้าของเพื่อนอยู่ แต่การรับฟังของเขากลับพุ่งเป้ามาที่โต๊ะม้าหินอ่อนอย่างจดจ่อ เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แกล้งวิ่งเหยาะๆให้ช้าลงเพื่อรอฟังคำตอบจากปากของคนตัวเล็ก

พะพายมองภาพเกียร์ที่กำลังหัวเราะร่า รอยยิ้มบางๆระบายขึ้นบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง มันเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจจริงๆ

เธอพยักหน้าเบาๆให้กับเจ้าขา ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเองเป็นครั้งแรก

"อืม... ก็ไม่แย่หรอก"

แม้เสียงนั้นจะแผ่วเบา แต่สำหรับคนที่ตั้งใจฟังอยู่อย่างเกียร์ มันกลับดังก้องไปถึงขั้วหัวใจ เขาเผลอหยุดชะงักรอยยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหูปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา และเพราะการหยุดชะงักนั้นเอง...

ป้าบ!

"โอ๊ย! ไอ้เหี้ยโซ่! มึงถีบตูดกูทำไมเนี่ย!"

เกียร์หน้าทิ่มลงไปกองกับพื้นหญ้า โดนเพื่อนรักทั้งสองคนรุมกระทืบซ้ำข้อหาขโมยชาไข่มุก แต่ถึงแม้จะเจ็บตัวและโดนด่าจนหูชา... หัวใจของเขากลับพองโตและมีความสุขที่สุดในโลก

พะพายหัวเราะเสียงใส มองดูผู้ชายที่เป็นดั่งเซฟโซนคนใหม่ของเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... ไม่ใช่สายตาที่มองแค่เพื่อนจอมกวนประสาทอีกต่อไป แต่เป็นสายตาที่เริ่มเปิดรับความรู้สึกใหม่ๆ ที่ค่อยๆแทรกซึมเข้ามาเยียวยาบาดแผลในใจของเธอทีละนิดๆอย่างไม่รู้ตัว