เกียร์ร้ายคล้องใจพะพาย

"บาดแผลที่ข้อมือจัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ โชคดีที่คนไข้ไม่ได้ลงน้ำหนักมือจนลึกถึงเส้นเลือดใหญ่ และโชคดีมากที่คุณพามาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา"เสียงของนายแพทย์วัยกลางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยจางๆปะปนกับความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ"แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงมากกว่าบาดแผลทางร่างกาย คือสภาวะทางจิตใจของคนไข้นะครับ อย่างที่คุณทราบว่าอาการของโรคซึมเศร้าที่คนไข้เป็นอยู่ ค่อนข้างอยู่ในระดับที่รุนแรงและฝังรากลึก การตัดสินใจทำร้ายตัวเองครั้งนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าเธอเผชิญกับความเครียด หรือมีเหตุการณ์บางอย่างไปกระตุ้นปมความสูญเสียในใจอย่างหนัก หมออยากให้ดูแลอย่างใกล้ชิด อย่าให้คลาดสายตาหรือปล่อยให้อยู่คนเดียวเด็ดขาดนะครับ""ครับหมอ ผมจะดูแลเขาเอง ขอบคุณมากครับ"เกียร์รับคำด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้นิ่งสนิท ก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยส่งนายแพทย์ที่เดินออกจากห้องไปเมื่อบานประตูเคลือบสีขาวปิดลง ร่างสูงในชุดที่หลุดลุ่ยก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆเพื่อเรียกสติตามด้วยการถอนหายใจยาวเหยียดสายตาคมกริบที่คนทั้งคณ

"เสร็จหรือยังพาย ของมีแค่นี้ใช่ไหม""อืม เสร็จแล้ว มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดนั่นแหละ"เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะที่มือหนากำลังรูดซิปกระเป๋าเดินทางใบเล็กให้เรียบร้อย วันนี้เป็นวันที่พะพายได้รับอนุญาตจากคุณหมอให้กลับบ้านได้ และแน่นอนว่าคนแรกที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งมารับ แต่เกียร์ไม่เคยห่างเธอไปไหนเลยต่างหาก ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาคอยกิน นอน และเฝ้าไข้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ตลอดเวลาพะพายเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวและอมทุกข์เริ่มมีสีสันและดูสดใสขึ้นมาบ้างเล็กน้อย แม้ดวงตาจะยังคงหลงเหลือร่องรอยของความอ่อนล้าอยู่บ้างก็ตาม"มา กูถือเอง มึงเดินตัวปลิวไปเถอะ แขนยังเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไง" เกียร์อาสาถือกระเป๋าและถุงยาใบใหญ่ไว้ในมือทั้งสองข้าง ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เธอเดินนำหน้าไปพะพายมองการกระทำนั้นแล้วก็อดรู้สึกอบอุ่นในใจไม่ได้ เธอเดินตามเขาไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาล จนกระทั่งลงมาถึงลานจอดรถด้านล่าง เกียร์จัดการโยนกระเป๋าไว้ที่เบาะหลัง ก่อนจะปิดประตูรถจนเกิดเสียงดัง ทว่าเมื่อเขาหันกลับมา ก็พบว่าร่างเล็กยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ยอมเดินมาข

"ช่วงที่มึงรักษาตัว... ซีนกับมีนามันคุยกันโอเคแล้วนะ มึงไม่ได้ต้องไปเครียดมากหรอกพาย มันอาจจะนิ่งๆไปหน่อย มึงก็ต้องยอมรับให้ได้ เข้าใจไหม"เสียงทุ้มของเกียร์ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในรถ หลังจากที่เขาหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวเข้าจอดเทียบในช่องจอดรถของคณะ เครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวกลับมาอีกครั้ง พะพายนั่งตัวเกร็ง สองมือเล็กกำชายกระโปรงของตัวเองเอาไว้แน่น วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคนหลังจากที่หยุดพักรักษาตัวไปนานหลายสัปดาห์ ความกลัวและความประหม่าตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้เลยว่าสายตาของทุกคนจะมองเธอแบบไหน จะรังเกียจ จะสมเพช หรือจะเกลียดชัง... โดยเฉพาะซีนกับมีนาฝ่ามือหนาและอบอุ่นของเกียร์เอื้อมมาแตะลงบนไหล่เล็กที่กำลังสั่นเทาเบาๆ สัมผัสนั้นไม่ได้ฉาบฉวย แต่เป็นการบีบกระชับเพื่อส่งผ่านกำลังใจทั้งหมดที่เขามีไปให้เธอพะพายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆคลายมือที่กำชายกระโปรงออก แล้วหันไปสบตากับคนข้างๆ"อืม อย่างน้อยถ้าพวกมันไม่เดินหนีกู กูก็คงพอไหวแหละ" เสียงหวานตอบกลับแผ่วเบา แววตาของเธอยังคงสั่นไหวด้วยความไม่มั่นใจป๊อก!"โอ๊ย!"พะพายสะดุ้งสุดตัว ยกมือข

"แหมๆช่วงนี้ตัวติดกันเหลือเกินนะพวกมึง เป็นปาท่องโก๋หรือไงวะ มาด้วยกันแทบจะทุกเช้าเลยนะเดี๋ยวนี้"เสียงแซวพร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียนของโซ่ดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างของเพื่อนสนิททั้งสองคนเดินเคียงคู่กันเข้ามาในโรงอาหารของคณะในช่วงเช้าเกียร์ที่กำลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงมาด้วยท่าทีสบายๆชะงักเท้าไปเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตาดุๆไปมองเพื่อนจอมจับผิด แล้วสวนกลับทันควัน"แซวเหี้ยอะไรของมึง ก็เพื่อนป่ะวะ หรือมึงจะไปรับมันล่ะ บ้านมึงอยู่ใกล้คอนโดมันนี่"โซ่รีบยกมือขึ้นทำปางห้ามญาติ ส่ายหน้าหวือพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาท "โนครับ กูต้องไปรับแฟนกู กูต้องมากับแฟนครับผม ขืนแวะไปรับไอ้พาย มีหวังเจ้าขาได้หยิกหูกูขาดพอดี""เห็นไหมล่ะ!" เกียร์ยักคิ้ว ยืดอกตอบอย่างผู้ชนะ "ก็ต้องเป็นกูป่ะ ที่ต้องไปรับไปส่งมันเนี่ย เพื่อนร่วมโลกเขาต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันเว้ย""จ้า พ่อคนดี พ่อพระเอกซีรีส์เกาหลี พ่อคนช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลก" โซ่เบ้ปากหมั่นไส้กับข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นของเพื่อนพะพายที่ยืนฟังผู้ชายสองคนเถียงกันไปมาส่ายหัวเบาๆอย่างระอาใจ เธอวางกระป๋าลงบนโต๊ะ กวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณโต๊ะประจำที่ยังคงว่างเปล่า ก่อนจะหันไปเ

"สวัสดีค่ะพี่พาย พี่เกียร์ มาเร็วจังเลยนะคะ พี่โซ่พึ่งตื่นเมื่อกี้เอง กำลังอาบน้ำอยู่เลยค่ะ"เสียงใสแจ๋วของเจ้าขาเอ่ยทักทายขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานทันทีที่เปิดประตูห้องชุดสุดหรูของแฟนหนุ่มให้แขกทั้งสองคนเข้ามาด้านใน วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่กลุ่มของพวกเขานัดหมายกันมาปั่นโปรเจกต์งานกลุ่มชิ้นใหญ่ที่ใกล้จะถึงกำหนดส่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้าพะพายระบายยิ้มบางๆ พยักหน้ารับคำทักทายนั้นอย่างเป็นมิตร ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นว่าบนเคาน์เตอร์ครัวมีถุงขนมและเครื่องดื่มวางอยู่เต็มไปหมด "มา เดี๋ยวพี่ช่วยแกะขนมใส่จานนะ ถุงเยอะแยะเลย ซื้ออะไรมาบ้างเนี่ย" พะพายอาสาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น พลางหยิบจานกระเบื้องจากชั้นวางลงมาเตรียมพร้อมเจ้าขาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "อุ๊ย ไม่เป็นไรค่ะพี่พาย พี่พายนั่งพักเถอะค่ะ เดี๋ยวเจ้าขาจัดการเอง แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว""ไม่เป็นไรหรอกน่า มาห้องคนอื่นทั้งที จะให้มานั่งงอมืองอเท้ารอให้แฟนเจ้าของห้องเสิร์ฟอย่างเดียวได้ยังไง มาๆ ช่วยกันทำจะได้เสร็จไวๆ พี่ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกันนะเนี่ย"พะพายพูดติดตลกพลางแย่งถุงขนมใ