- 3 - กูกลัว

"เมื่อไหร่จะกลับไปเรียนวะ ขาดนานๆ เดี๋ยวก็เรียนไม่ทันไอ้พวกนั้นหรอก งานกลุ่มมึงกูก็ต้องเป็นคนแบกเนี่ย"

เสียงทุ้มของเกียร์ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นไปตามถนนเส้นยาว หลังจากที่เขาแวะจอดให้พะพายลงไปซื้อดอกไม้ช่อใหญ่เพื่อนำไปไหว้หลุมศพพ่อกับแม่ของเธอตามความตั้งใจ

พะพายที่กำลังนั่งกอดช่อดอกลิลลี่สีขาวไว้บนตักชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ มองดูภาพทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"กู... กูกลัว"

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ

"กูกลัวว่าตัวเองจะยังรับไม่ไหว แล้วก็... กลัวสายตาซีนด้วย กูไม่รู้จะทำหน้ายังไงถ้าต้องเจอมัน"

คำตอบนั้นทำให้เกียร์ที่กำลังจับพวงมาลัยอยู่ลอบถอนหายใจออกมา เขาปรายตามองคนข้างๆแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองถนนตามเดิม

บรรยากาศอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมอีกครั้ง จนกระทั่งพะพายเป็นฝ่ายทนความเงียบไม่ไหว และตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอด

"เกียร์... แล้วซีนกับมีนาเป็นไงบ้างวะ?"

เกียร์ขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตอบออกไปตามความจริง

"ก็กำลังตามง้อกันอยู่นั่นแหละ เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เล็กๆ ความเชื่อใจมันพังไปแล้ว ก็คงต้องให้เวลากันหน่อย"

ได้ยินแบบนั้น พะพายก็ก้มหน้าลงคางชิดอก มือเล็กกำก้านดอกไม้ในมือแน่นจนสั่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

ภาพเหตุการณ์ที่เธอไปทำตัวงี่เง่าจนทำให้ทั่งสองคนต้องเข้าใจผิดกันยังคงฉายชัดอยู่ในหัว เธอรู้ตัวว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ความรักของพวกเขาสั่นคลอน

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มมีสีหน้าสลดลงและทำท่าจะร้องไห้อีกแล้ว เกียร์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดเตือนสติ

"มึงก็เลิกโทษตัวเองได้แล้วน่าพาย"

น้ำเสียงของเกียร์ไม่ได้ดุดัน แต่กลับแฝงไปด้วยความจริงจังและเหตุผล

"มึงผิดแหละที่ทำแบบนั้น กูไม่เถียง แต่ส่วนหนึ่งไอ้ซีนมันก็ผิดด้วย เพราะมันเองนั่นแหละที่ไม่เคยรักษาระยะห่างกับมึงเลย มันยอมมึงทุกอย่างจนมึงเคยตัวและคิดว่าตัวเองสำคัญที่สุด ส่วนนั้นกูว่าคือส่วนที่ไอ้ซีนมันต้องรับผิดชอบความรู้สึกของมีนาเอาเอง มึงไม่ต้องไปแบกรับไว้ทั้งหมดหรอก"

พะพายเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเกียร์ คำพูดของเขามันเหมือนน้ำเย็นที่ชโลมลงในใจเธอ ทำให้ความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งเบาบางลงไปได้บ้าง

"ส่วนเรื่องของมึง" เกียร์หันมาสบตากับเธอชั่วครู่

"ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ก็แค่เดินไปขอโทษมีนาซะ เท่าที่กูมอง... กูว่ามีนาไม่ใช่คนใจแคบหรือเป็นคนไม่ให้โอกาสคนหรอก ถ้ามึงสำนึกผิดจริงๆ เขาก็คงรับฟัง"

พะพายเม้มริมฝีปากนิ่งคิดตามคำแนะนำของเพื่อนสนิท ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"อืม กูขอเตรียมใจก่อนแล้วกันนะ ให้กูพร้อมกว่านี้อีกนิด กูจะไปขอโทษเขาแน่นอน"

"เออ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ไม่ต้องรีบ"

เกียร์ตอบรับสั้นๆก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปยังลานจอดรถของสุสานที่เงียบสงบและร่มรื่น

เมื่อรถจอดสนิท ทั้งสองคนก็พากันเดินลงจากรถ พะพายอุ้มช่อดอกไม้เดินนำหน้าไปยังโซนที่ตั้งของหลุมศพพ่อและแม่ของเธอ โดยมีร่างสูงของเกียร์เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามหลังมาเงียบๆ คอยทอดสายตามองแผ่นหลังเล็กๆนั้นอย่างห่วงใย

สายลมพัดเอื่อยๆหอบเอาความเย็นสบายและกลิ่นของต้นหญ้ามาแตะจมูก พะพายหยุดยืนอยู่หน้าป้ายหินอ่อนสีขาวที่สลักชื่อของบุคคลที่เธอรักที่สุดในชีวิตเอาไว้ เธอค่อยๆย่อตัวลงนั่งคุกเข่า วางช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ลงบนแท่นหินอย่างเบามือ

มือเล็กเอื้อมไปลูบรูปถ่ายใบหน้าเปื้อนยิ้มของพ่อกับแม่ที่ติดอยู่บนป้ายหินอ่อน ขอบตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ค่อยๆ ไหลรินลงมาอาบสองแก้ม

"พายมาเยี่ยมแล้วนะพ่อ... แม่..."

เสียงหวานสั่นเครือ พะพายสะอื้พยายามเปล่งเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก

"พายขอโทษนะแม่ ทั้งที่แม่สอนให้พายเป็นเด็กดีแท้ๆ แต่พายก็ทำไม่ได้ พายทำตัวงี่เง่า พายทำให้คนอื่นเดือดร้อน พายเกือบจะทิ้งชีวิตตัวเองไปแล้ว พายมันเป็นลูกที่ไม่เอาไหนเลยใช่ไหมแม่"

เธอพึมพำขอโทษซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนหลังมือของตัวเอง ความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างเกาะกินหัวใจจนปวดหนึบไปหมด

ในขณะที่พะพายกำลังร้องไห้จนไหล่สั่นไหว ฝ่ามือหนาและอบอุ่นของใครบางคนก็วางแหมะลงบนลาดไหล่บาง ก่อนจะบีบเบาๆเพื่อส่งผ่านกำลังใจ

"ร้องอีกละ ไอ้สัส ขี้เหร่ว่ะ"

คำพูดติดตลกและน้ำเสียงยียวนกวนประสาทที่คุ้นเคย ทำเอาพะพายที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายถึงกับชะงัก เธอสูดน้ำมูกเสียงดัง ก่อนจะหันขวับไปค้อนวงโตใส่คนที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้านหลัง

"หุบปากไปเลยไอ้เกียร์! คนกำลังซึ้งๆ มึงจะมาขัดมู้ดทำไมเนี่ย!" พะพายแหวเข้าให้ พร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ

เกียร์หัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบใจที่สามารถดึงเธอกลับมาจากความเศร้าได้ เขายื่นกระดาษทิชชูที่พกติดตัวไว้ส่งให้เธอ

"ก็มึงขี้เหร่จริงๆอะ จมูกแดงตาบวม ถ่ายรูปประจานลงกลุ่มคณะดีไหมเนี่ย"

"มึงลองถ่ายดูดิ กูจะเอาหินก้อนนี้ทุ่มหัวมึงให้แบะเลย!" พะพายขู่ฟ่อก่อนรับทิชชูมาซับหน้าซับตาตัวเอง

เกียร์ส่ายหน้ายิ้มๆมองดูคนที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาและต่อล้อต่อเถียงกับเขาได้อีกครั้ง เขาปล่อยให้พะพายนั่งคุยกับพ่อแม่เงียบๆอีกพักใหญ่ จนกระทั่งเธอรู้สึกดีขึ้นและลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่กางเกง

"แล้วนี่อยากไปไหนต่อ?" เกียร์เอ่ยถาม ขณะเดินเคียงข้างกันกลับไปที่รถ

"นี่กูโดดเรียนวิชาไอ้จารย์เจษมาเพื่อพามึงมาเลยนะเว้ย คงไม่ใช่ว่าไหว้เสร็จแล้วจบแค่นี้มั้ง อย่างน้อยก็ต้องเลี้ยงข้าวกูสักมื้อปะวะ"

พะพายหันไปหรี่ตามองคนตัวโตอย่างจับผิด ปากบางเบ้ออกเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้

"มึงนี่นะ... กูเพื่อนมึงนะเว้ย พามาแค่นี้ทำเป็นบ่น ยังจะมาทวงค่าตอบแทนอีก ทำดีหวังผลเหรอวะ"

ได้ยินคำถามนั้น รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเกียร์ก็ค่อยๆจางลง เขาหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับร่างเล็กอย่างเต็มตัว

ดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้ความกะล่อน บัดนี้กลับทอดมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของพะพายอย่างสื่อความหมาย

"ใครบ้างวะทำดีไม่หวังผล..."

น้ำเสียงของเกียร์ราบเรียบ แต่มันกลับหนักแน่นและสั่นคลอนหัวใจคนฟังได้อย่างประหลาด เขาขยับก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด จนพะพายต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"แต่บางที... ผลของการทำดี มันก็ไม่ใช่อย่างที่เราคาดหวังไว้เสมอไปหรอกนะ"

ประโยคนั้นฟังดูเหมือนจะแฝงตัดพ้ออยู่ในนั้น พะพายนิ่งงันไป เธอจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาสีเข้มของคนตรงหน้า พยายามจะค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเหล่านั้น

สายตาของเกียร์ในตอนนี้มันมีอะไรบางอย่างที่มากกว่าความเป็นเพื่อน... บางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก มันทั้งอบอุ่น ลึกซึ้ง และเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ยืนสบตากันเนิ่นนาน ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ

พะพายรู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นผิดจังหวะ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยมีให้กับเกียร์มาก่อน กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ทันคิดอะไรไปไกลกว่านั้น...

เป๊าะ!

"โอ๊ย!"

พะพายสะดุ้งโหยง ยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองทันทีเมื่อโดนนิ้วแกร่งของเกียร์ดีดเข้าให้อย่างจัง ความเจ็บจี๊ดแล่นมาจนต้องเบ้หน้า

"ไอ้เกียร์! มึงดีดหน้าผากกูทำไมเนี่ย เจ็บนะเว้ย!"

เกียร์หัวเราะหึๆในลำคอ รีบปรับสีหน้าและแววตาให้กลับมาเป็นไอ้เกียร์คนเดิมจอมกวนประสาทอย่างรวดเร็ว เขาล้วงมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วยักคิ้วให้เธออย่างกวนๆ

"ก็เห็นมึงจ้องกูตาเป็นมันเลยไง กูรู้ว่ากูหล่อมาก ไม่ต้องมองอึ้งขนาดนั้นหรอก หิวแล้วเว้ย ไปหาอะไรแดกกันดีกว่า กูอยากกินปิ้งย่าง มื้อนี้มึงจ่ายด้วย เข้าใจ๊?"

พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวเดินผละนำหน้าไปที่รถ ทิ้งให้พะพายยืนลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนสับสน

"หลงตัวเองชิบหาย เออ! เลี้ยงก็เลี้ยงวะ"

พะพายตะโกนไล่หลัง ก่อนจะรีบก้าวเท้ายาวๆเดินตามเขาไป โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่า... รอยยิ้มบางๆได้จุดประกายขึ้นบนใบหน้าของเธออีกครั้ง และมันเป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้นเพราะผู้ชายที่ชื่อเกียร์ คนที่เธอไม่เคยมองเห็นเลย ทั้งที่เขาอยู่ใกล้เธอที่สุด