LOGINกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ปี 2019 ใครจะคิดว่าเวกัสจะเป็นคนสปอยล์แฟนตัวเองขนาดนี้ เพียงแค่เธอเอ่ยเล่นๆ ว่าอยากมางานครบรอบสามสิบปีของเครื่องประดับแบรนด์อเมทิสต์เป็นของขวัญรับปริญญา อาทิตย์ต่อมาเขาก็ลากเธอขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมายืนอยู่ในสวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานประมูลเครื่อง
“ตามสบายครับ เดี๋ยวพี่กลับมา” กดริมฝีปากจูบบนหน้าผากนูนสวยแผ่วเบา ก่อนจะระบายยิ้มออกมา “พี่สัญญาว่าอีกสองสามวันจะไปส่งปั้นกลับบ้าน” หญิงสาวไม่ได้เอะใจกับสิ่งที่แฟนหนุ่มพูด เพราะเขามักจะพูดจาแสดงออกถึงความปรารถนาดีต่อเธอมาตลอดจนมองว่ามันหมายถึงเรื่องทั่วไป════♡════ เวกัสเดินกลับเ
ความสัมพันธ์ระหว่างเวกัสและข้าวปั้นพัฒนาแบบก้าวกระโดด นับจากวันนั้นที่ทั้งคู่ศึกษาดูใจกัน ผ่านไปสี่เดือนทั้งสองก็ตกลงปลงใจเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการ เวกัสยังเข้านอกออกในบ้านของแฟนสาวเป็นกิจจะลักษณะ แม้จะไม่ค่อยได้พูดคุยกับพ่อของข้าวปั้น แต่กับผู้เป็นแม่ เวกัสแทบจะกลายเป็นลูกชายคนโตของบ้านไปแล้ว
กรี๊ดดดด!!! คนในร้านต่างรีดร้องกันระงม รวมถึงคนวู่วามที่ยกมือขึ้นปิดปากตนเองตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก “พะ พี่เวย์ พี่ต้องหาหมอ!!!”════♡════ เวลาหนึ่งทุ่มตรง การนัดเดทจากร้านผัดไทยเปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลเอกชนไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยแทน เพียงแค่ได้ยินเสียงตะโกนของเธอ เลขาของรุ่นพี่หน
ผ่านไปได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ เวกัสเข้านอกออกในบ้านเธอเป็นว่าเล่น ทั้งยังช่วยเธอทำวิจัยจนข้าวปั้นแทบจะเอาดอกไม้ธูปเทียนมาไหว้ให้สาแก่ใจกับความเป็นพ่อพระของอีกฝ่าย และแม้รถของข้าวปั้นจะซ่อมเสร็จและออกจากศูนย์เรียบร้อย รุ่นพี่หนุ่มก็ยังขอเป็นคนไปรับไปส่งเธอด้วยเหตุผลที่ว่า ตอนเย็นเขาต้องมาฝากท้องที่บ้านน
ถึงแม้ข้าวปั้นจะตกปากรับคำกับเวกัสว่าสามารถอยู่รอตามนัดในเวลาห้าโมงเย็นได้ แต่การที่เธอเลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสามแล้วต้องนั่งรอท่ามกลางหนังสือที่หอบมาอ่านเป็นการฆ่าเวลานั้น ทำให้ข้าวปั้นผล็อยหลับอยู่ในร้านกาแฟในที่สุด ติ๊ดดด ติ๊ดดด ติ๊ดดด... เฮือก!! เสียงนาฬิกาที่ตั้งปลุกเ
เช้าวันต่อมา เด็กหญิงวัยสี่ขวบสับฝีเท้าวิ่งลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าร่าเริงแจ่มใส จนพวงกุญแจลาบูบู้สีเขียวสะบัดแกว่งไปตามแรงเดิน วันนี้คุณพ่อสุดหล่อไม่ได้เข้ามาปลุกอีกแล้ว แต่ก็เข้าใจได้ว่าคงนอนอ้อนคุณแม่อยู่ ไข่หวานเข้าใจดี ว่าที่คุณพ่อมานอนกอดบางครั้งเพราะคุณแม่ไม่ให้กอด คุณพ่
“น้องก็พูดไปงั้นแหละ” “ก็ลองทำจริงสิ...” เขายิ้มและเขี่ยจมูกเธอเบาๆ แต่เป็นยิ้มที่มองแล้วรู้สึกขนลุกชะมัด “ปะ ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวลูกร้องไห้” ร่างบางเดินนำออกจากร้านเป็นคนแรก ตามด้วยสามีหนุ่มที่เร่งฝีเท้าเดินตามภรรยาไปติดๆ ก่อนที่จะฉวยเอามือนิ่มไปจับเดินขึ้นรถพร้อมกัน
Rrrrr~ เสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาจากมือถือเครื่องสีดำราคาแพงที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะในเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ข้าวปั้นละมือจากออเดอร์ดอกไม้ของลูกค้าที่วันนี้เข้ามาพร้อมกันหลายรายเนื่องจากมีงานแฟนไซน์ศิลปินเกาหลีในไทย -ที่รัก- “ค่ะ พี่เวย์กำลังจะออกมาเหรอคะ” ปกติในเวลาน
สามคนพ่อแม่ลูกเดินเข้ามาในคฤหาสน์ในเวลาหนึ่งทุ่มตรง วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ฟังจากไปรับลูกสาวที่โรงเรียน นักธุรกิจหนุ่มก็พาลูกสาวกับภรรยาไปทานมื้อเย็นริมแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อด้วยการไปย่อยอาหารที่เกมเซนเตอร์ในห้างสรรพสินค้า หมดเงินและเวลาไปกับตู้คีบตุ๊กตาจนได้มาล้นถึงจึงพากันกลับ “ไก่หวานรักจ







