로그인กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ปี 2019 ใครจะคิดว่าเวกัสจะเป็นคนสปอยล์แฟนตัวเองขนาดนี้ เพียงแค่เธอเอ่ยเล่นๆ ว่าอยากมางานครบรอบสามสิบปีของเครื่องประดับแบรนด์อเมทิสต์เป็นของขวัญรับปริญญา อาทิตย์ต่อมาเขาก็ลากเธอขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมายืนอยู่ในสวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานประมูลเครื่อง
“ตามสบายครับ เดี๋ยวพี่กลับมา” กดริมฝีปากจูบบนหน้าผากนูนสวยแผ่วเบา ก่อนจะระบายยิ้มออกมา “พี่สัญญาว่าอีกสองสามวันจะไปส่งปั้นกลับบ้าน” หญิงสาวไม่ได้เอะใจกับสิ่งที่แฟนหนุ่มพูด เพราะเขามักจะพูดจาแสดงออกถึงความปรารถนาดีต่อเธอมาตลอดจนมองว่ามันหมายถึงเรื่องทั่วไป════♡════ เวกัสเดินกลับเ
ความสัมพันธ์ระหว่างเวกัสและข้าวปั้นพัฒนาแบบก้าวกระโดด นับจากวันนั้นที่ทั้งคู่ศึกษาดูใจกัน ผ่านไปสี่เดือนทั้งสองก็ตกลงปลงใจเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการ เวกัสยังเข้านอกออกในบ้านของแฟนสาวเป็นกิจจะลักษณะ แม้จะไม่ค่อยได้พูดคุยกับพ่อของข้าวปั้น แต่กับผู้เป็นแม่ เวกัสแทบจะกลายเป็นลูกชายคนโตของบ้านไปแล้ว
กรี๊ดดดด!!! คนในร้านต่างรีดร้องกันระงม รวมถึงคนวู่วามที่ยกมือขึ้นปิดปากตนเองตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก “พะ พี่เวย์ พี่ต้องหาหมอ!!!”════♡════ เวลาหนึ่งทุ่มตรง การนัดเดทจากร้านผัดไทยเปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลเอกชนไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยแทน เพียงแค่ได้ยินเสียงตะโกนของเธอ เลขาของรุ่นพี่หน
ผ่านไปได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ เวกัสเข้านอกออกในบ้านเธอเป็นว่าเล่น ทั้งยังช่วยเธอทำวิจัยจนข้าวปั้นแทบจะเอาดอกไม้ธูปเทียนมาไหว้ให้สาแก่ใจกับความเป็นพ่อพระของอีกฝ่าย และแม้รถของข้าวปั้นจะซ่อมเสร็จและออกจากศูนย์เรียบร้อย รุ่นพี่หนุ่มก็ยังขอเป็นคนไปรับไปส่งเธอด้วยเหตุผลที่ว่า ตอนเย็นเขาต้องมาฝากท้องที่บ้านน
ถึงแม้ข้าวปั้นจะตกปากรับคำกับเวกัสว่าสามารถอยู่รอตามนัดในเวลาห้าโมงเย็นได้ แต่การที่เธอเลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสามแล้วต้องนั่งรอท่ามกลางหนังสือที่หอบมาอ่านเป็นการฆ่าเวลานั้น ทำให้ข้าวปั้นผล็อยหลับอยู่ในร้านกาแฟในที่สุด ติ๊ดดด ติ๊ดดด ติ๊ดดด... เฮือก!! เสียงนาฬิกาที่ตั้งปลุกเ
หลังจากไก่เข้าปากไปสามชิ้น อาการโมโหของข้าวปั้นก็เหมือนจะดีขึ้น สามีหนุ่มก้มหน้าก้มตาเลาะกระดูกไก่ยิ้มๆ ลอบมองหน้าภรรยาเป็นระยะไปด้วย เขาบอกแล้วว่าเธอโมโหหิว โกรธเขาก็ส่วนหนึ่ง แต่อาการหิวน่าจะเป็นปัจจัยหลัก ได้แต่คิดแต่ไม่กล้าพูดออกมา เพราะกลัวว่าเมียจะด่าอีกรอบ เนื้อไ
“มันเป็นผัวปั้นเหรอถึงได้เอาเรื่องลูกไปคุยกับมัน หรือเป็นพ่อของไข่หวาน?” เขาพูดออกไปแล้ว พูดจบก็ชะงักกับถ้อยคำที่ตนเองเผลอใช้เช่นกัน แต่ขอโทษไม่ทันแล้ว... “พี่เวย์!! มันจะมากเกินไปแล้วนะ” ปากเล็กๆ ของเธอเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตตอนนี้สั่นระริกด้วยความโกรธ เพราะคำ
ข้าวปั้นสังเกตว่าเวกัสยืนคุยกับบอดีการ์ดสองคนนั้นอยู่อย่างนั้นไม่ยอมเดินมาหาเสียที แถมยังหันมามองที่เธอและเกื้อกูลเป็นระยะอีก สองคนนั้นต้องรายงานเจ้านายตนเองเกี่ยวกับเธอแน่ๆ “ผู้ชายสองคนนั้นเป็นคนของสามีคุณปั้นเหรอครับ ผมนึกว่าเขาเป็นลูกค้าซะอีก” เกื้อกูลหันมาถามหลังสัง
เวกัสทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดีตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ดูเหมือนว่าคราวนี้เขาจะพยายามปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นจริงๆ ส่วนชีวิตประจำวันของข้าวปั้นเองก็เปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่ที่สามีเปิดตัวกับเธออย่างเป็นทางการว่าเป็นมาเฟีย ผู้ชายสองคนที่ปกติมักจะนั่งเฝ้ามองเธอตามคำสั่งเจ้านายจากร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม ตอนนี้ได้







