Masukกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ปี 2019 ใครจะคิดว่าเวกัสจะเป็นคนสปอยล์แฟนตัวเองขนาดนี้ เพียงแค่เธอเอ่ยเล่นๆ ว่าอยากมางานครบรอบสามสิบปีของเครื่องประดับแบรนด์อเมทิสต์เป็นของขวัญรับปริญญา อาทิตย์ต่อมาเขาก็ลากเธอขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมายืนอยู่ในสวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานประมูลเครื่อง
“ตามสบายครับ เดี๋ยวพี่กลับมา” กดริมฝีปากจูบบนหน้าผากนูนสวยแผ่วเบา ก่อนจะระบายยิ้มออกมา “พี่สัญญาว่าอีกสองสามวันจะไปส่งปั้นกลับบ้าน” หญิงสาวไม่ได้เอะใจกับสิ่งที่แฟนหนุ่มพูด เพราะเขามักจะพูดจาแสดงออกถึงความปรารถนาดีต่อเธอมาตลอดจนมองว่ามันหมายถึงเรื่องทั่วไป════♡════ เวกัสเดินกลับเ
ความสัมพันธ์ระหว่างเวกัสและข้าวปั้นพัฒนาแบบก้าวกระโดด นับจากวันนั้นที่ทั้งคู่ศึกษาดูใจกัน ผ่านไปสี่เดือนทั้งสองก็ตกลงปลงใจเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการ เวกัสยังเข้านอกออกในบ้านของแฟนสาวเป็นกิจจะลักษณะ แม้จะไม่ค่อยได้พูดคุยกับพ่อของข้าวปั้น แต่กับผู้เป็นแม่ เวกัสแทบจะกลายเป็นลูกชายคนโตของบ้านไปแล้ว
กรี๊ดดดด!!! คนในร้านต่างรีดร้องกันระงม รวมถึงคนวู่วามที่ยกมือขึ้นปิดปากตนเองตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก “พะ พี่เวย์ พี่ต้องหาหมอ!!!”════♡════ เวลาหนึ่งทุ่มตรง การนัดเดทจากร้านผัดไทยเปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลเอกชนไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยแทน เพียงแค่ได้ยินเสียงตะโกนของเธอ เลขาของรุ่นพี่หน
ผ่านไปได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ เวกัสเข้านอกออกในบ้านเธอเป็นว่าเล่น ทั้งยังช่วยเธอทำวิจัยจนข้าวปั้นแทบจะเอาดอกไม้ธูปเทียนมาไหว้ให้สาแก่ใจกับความเป็นพ่อพระของอีกฝ่าย และแม้รถของข้าวปั้นจะซ่อมเสร็จและออกจากศูนย์เรียบร้อย รุ่นพี่หนุ่มก็ยังขอเป็นคนไปรับไปส่งเธอด้วยเหตุผลที่ว่า ตอนเย็นเขาต้องมาฝากท้องที่บ้านน
ถึงแม้ข้าวปั้นจะตกปากรับคำกับเวกัสว่าสามารถอยู่รอตามนัดในเวลาห้าโมงเย็นได้ แต่การที่เธอเลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสามแล้วต้องนั่งรอท่ามกลางหนังสือที่หอบมาอ่านเป็นการฆ่าเวลานั้น ทำให้ข้าวปั้นผล็อยหลับอยู่ในร้านกาแฟในที่สุด ติ๊ดดด ติ๊ดดด ติ๊ดดด... เฮือก!! เสียงนาฬิกาที่ตั้งปลุกเ
ร้านอาหารสไตล์โมเดิร์นผสมผสานความเป็นท้องถิ่นไทยด้วยเครื่องสานและร่มกระดาษทางภาคเหนือ กับการตกแต่งทันสมัยบนตึกสูงระฟ้าของโรงแรมในเครือลูซโซ ให้ทั้งความรู้สึกอบอุ่นและเรียบหรูเข้ากับบรรยากาศยามเย็นที่พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าพอดี เวกัสอุ้มลูกสาวเข้าเอวด้วยมือขวาข้างที่ไม่เจ็บ ส่วนมือซ้ายก็จูง
[KHAO-PUN’s Talks] ฉันรีบล้างตัวและพาสามีไปโรงพยาบาล ส่วนเรื่องร้านกับดอกไม้ที่ลูกค้าจะเข้ามาเอาก็ฝากคนขับรถดูแลไปก่อน ระหว่างทางไปโรงพยาบาลพี่เวย์เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จาจนเป็นฉันเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ได้ “พี่เวย์ไม่คิดจะเล่าให้ปั้นฟังเลยใช่ไหมคะ ว่าเกิดอะไรขึ้น?” ฉันหันไปมองสามีพร
[KHAO-PUN’s Talks] ‘จะ จุนแม่ ไก่หวานไม่ไปโรงเรียนวันหนึ่งได้ไหมคะ ไก่หวานอยากรอจุนพ่อ’ ‘คุณพ่อกลับมาถึงบ้าน ลูกก็เลิกเรียนพอดีนะคะ...’ ‘ยะ อยากรอจุนพ่อ ฮึก... T^T’ ด้วยเหตุนี้วันนี้ลูกสาวถึงไม่ยอมไปโรงเรียน -_-^ แต่ก็เอาเถอะ ฉันเองก็ยังไม่อยากให้ลูก
[KHAO-PUN’s Talks] “สักครู่นะคะ” คำพูดของครูทำให้ฉันใจสั่น รีบเดินกลับเข้าไปในร้านคว้ากระเป๋าสะพายก่อนจะหันไปสั่งน้องสองคน ซึ่งกำลังนั่งจัดดอกไม้ตามออเดอร์ลูกค้า “หกโมงเย็นปิดร้านกลับบ้านเลยนะ พี่ไปโรงเรียนก่อน” เด็กสองคนพยักหน้าพร้อมกันและยกมือไหว้ ฉันจึงเร่ง







