ตอนที่ 2

“ภรรยาของผมไม่ค่อยชอบอยู่นิ่ง อีกอย่างคุณอิงฟ้าก็ว่างงาน เลยอยากหาอะไรทำแก้เบื่อ”

ใบหน้าหล่อมีรอยยิ้มบางเบาขณะเอ่ยกับภรรยา แต่พอเอ่ยจบคิณก็เบี่ยงสายตาคมดุจ้องไปยังแม่บ้านที่กำลังจะถูกส่งตัวกลับ

“หวังว่าเรื่องที่คุณอิงฟ้านอนในห้องนั่งเล่น จะไม่มีใครรู้อีก”

“ค่ะ”

“ค่ะ”

“พวกเราจะไม่ปากโป้งแน่นอนค่ะ”

พวกแม่บ้านทั้งสามคนพากันตอบเสียงสั่นเมื่อถูกน้ำเสียงข่มขวัญเอ่ยเตือน ก่อนจะรีบลุกออกไปเก็บของที่ห้องพัก

คิณจับมือของอิงดาวเดินออกไปนอกบ้าน ซึ่ง ‘แดน’ ลูกน้องคนสนิท มีตำแหน่งเป็นเลขาและบอดีการ์ดส่วนตัว ก็ได้ขับรถมาจอดรอที่หน้าประตู

“ต่อไปนี้เธอต้องออกมาส่งฉันไปทำงานทุกวัน อาหารก็ต้องเข้าไปช่วยป้าอิ่มทำทุกมื้อ โดยเฉพาะมื้อเที่ยง เธอจะต้องห่อใส่กล่องแล้วเอาไปส่งให้ฉันที่บริษัท ส่วนงานบ้านก็อย่าให้ขาดตกบกพร่อง เพราะฉันไม่ชอบอยู่ในที่ที่สกปรก”

“พี่คิณคะ แต่วันนี้ฉันไม่สบาย”

สีหน้าของอิงดาวดูเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่อาจทำให้คนที่ถูกคนรักหักหลังใจอ่อนลงได้

“ก็แค่ไม่สบาย ไม่ได้ใกล้ตายสักหน่อย อย่ามาสำออยหน่อยเลยน่ะ เธอควรจะปรนนิบัติสามี และรับผิดชอบงานภายในบ้าน ให้เท่ากับเงินห้าล้านที่ฉันเสียไปหน่อยสิ หรือว่าเธอคิดจะชุบมือเปิบ ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งสามีของน้องสาวตัวเอง”

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ”

“ไม่ได้คิดอย่างนั้นก็ดี”

เอ่ยจบคิณก็เข้าไปนั่งในรถตรงเบาะผู้โดยสารด้านหลัง ลูกน้องคนสนิทก็อ้อมเข้าไปนั่งที่คนขับ แล้วขับรถออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าไปยังบริษัท

อิงดาวเดินเข้าไปในบ้านด้วยสีหน้าซีด เข้าไปหาแม่บ้านเก่าแก่ที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ในครัว

“กำลังกินข้าวอยู่เหรอคะ พอดีฟ้าจะมาขอไม้กวาดค่ะ”

“ที่จริงคุณอิงฟ้าไม่ต้องทำก็ได้นะคะ เดี๋ยวให้เด็กสองคนนี้ช่วยกันทำ” ป้าอิ่มเอ่ยตอบ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าอยู่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ช่วยกันทำ งานจะได้เสร็จไว ๆ”

“ป้าเห็นสีหน้าคุณไม่ค่อยดี ไม่สบายรึเปล่าคะ”

อิงดาวเลื่อนมือขึ้นทาบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง นอกจากตัวร้อนเธอยังมีอาการปวดหัว และปวดเนื้อปวดตัวร่วมด้วย โดยเฉพาะใจกลางความเป็นสาวที่ถูกผู้เป็นสามีกระทำมาอย่างหนักก่อนจะถูกไล่ออกจากห้องเมื่อคืน

“เหมือนจะเป็นไข้น่ะค่ะ ป้ามียาลดไข้ไหมคะ ฟ้าขอสักสองเม็ด”

“ปิ่น ไปเอายาลดไข้มาให้คุณอิงฟ้า แล้วก็เทน้ำใส่แก้วมาด้วย”

ป้าอิ่มตะโกนบอกกับปิ่นที่กำลังกวาดพื้นอยู่ สาวใช้คนดังกล่าวก็ไปหยิบยาลดไข้ที่ตู้ยาสามัญประจำบ้าน นำมาให้นายหญิงของคฤหาสน์หลังนี้

“ยาค่ะคุณอิงฟ้า”

“ขอบคุณค่ะ”

อิงดาวเอ่ยพลางยื่นมือออกไปรับยาลดไข้ แล้วแกะยาทั้งสองเม็ดออกจากซองโยนใส่ปาก แล้วตามด้วยน้ำครึ่งแก้ว ก่อนจะเอ่ยถามป้าอิ่ม

“ปกติกับข้าวมื้อเที่ยงเริ่มทำกันกี่โมงเหรอคะ”

“ถ้าคุณคิณอยู่บ้าน ก็จะทำกันตอนสิบเอ็ดโมงค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวฟ้าขึ้นไปเก็บกวาดข้างบน แล้วจะลงมาตอนสิบเอ็ดโมงนะคะ ส่วนชั้นล่างต้องขอฝาก…”

อิงดาวหันมองแม่บ้านสาวที่อายุประมาณสามสิบต้น ๆ คล้ายกับเป็นการถามชื่อทางอ้อม

“ปิ่นค่ะ”

“พี่ชื่อหยกค่ะ”

“ฟ้าขอฝากพี่ปิ่นกับพี่หยกช่วยทำความสะอาดชั้นล่างด้วยนะคะ”

อิงดาวเอ่ยจบก็เดินออกจากห้องครัว แล้วขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน

เธอเริ่มทำความสะอาดห้องของคิณก่อน พอเดินเข้าไปหยุดอยู่ปลายเตียง ก็พลันทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหว นึกถึงภาพที่ผู้เป็นสามีกระทำต่อเธอบนเตียงนอนขนาดคิงส์ไซซ์ ทว่าความสุขเหล่านั้นก็มีได้เพียงไม่นาน เพราะยังไงเธอก็ไม่ใช่คนที่เขามีใจ

หญิงสาวใช้เวลาอยู่ในห้องนอนของสามีประมาณสิบห้านาที ก็มาจัดการที่ห้องของตัวเองต่อ และเนื่องจากสภาพร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย จึงทำความสะอาดได้เพียงแค่สองห้องนี้เท่านั้น

เธอเอนแผ่นหลังพิงหัวเตียงเพื่อพักให้หายเหนื่อย แต่ก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตื่นขึ้นมาอีกทีเวลาก็ล่วงเลยเป็นบ่ายสองโมง

อิงดาวฝืนร่างกายที่อ่อนล้าด้วยพิษไข้เปิดประตูออกจากห้อง ทว่าดวงตาของเธอก็พลันเบิกกว้าง เพราะคนที่ยืนขวางประตูก็คือผู้เป็นสามี

“ฉันสั่งเธอว่ายังไง”

ใบหน้าของคิณแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาเอ่ยพลางขยับเท้ามาข้างหน้า ทำให้อิงดาวต้องถอยหลังกลับเข้าไปในห้อง แล้วเขาก็ปิดประตูเสียงดัง ปัง!