Novels by Mali_810

“เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้บอกใคร แม้แต่พ่อก็ยังไม่รู้ แต่ในเมื่อเธอถาม ฉันก็จะเล่าให้ฟัง”อิงฟ้าเงียบไปครู่หนึ่งราวกับทำใจ ท่ามกลางสายตาของพ่อแม่ พี่สาวฝาแฝด และอดีตแฟนหนุ่มที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอฟัง ก่อนจะเริ่มเล่าตั้งแต่ถูกคิณขับไล่ออกจากคฤหาสน์เธอตัดสินใจขอไปอยู่กับเด่นคุณชั่วคราว เนื่องจากไม่มีที่ไป และเธอก็ไม่มีเพื่อนที่พึ่งพาได้เลยแรก ๆ หนุ่มโฮสต์คนนั้นก็เอาใจเธอสารพัด ทว่าทุกความดีและการเอาอกเอาใจที่เด่นคุณมีให้ ต้องแลกกับเธอต้องทุ่มเงินให้ครั้งละสามหมื่นถึงห้าหมื่นบาท เวลาผ่านไปไม่ถึงสองเดือน อิงฟ้าได้สูญเสียเงินจำนวนถึงสองล้าน จึงเริ่มมีปากเสียงกันพอโต้เถียงกันบ่อยเข้าไอ้แมงดาคนนั้นก็เริ่มลงมือทำร้ายร่างกาย และขับไล่เธอออกจากคอนโดเหมือนหมูเหมือนหมา“เธอได้แจ้งความรึเปล่า” อิงดาวเอ่ยถาม“อืม ฉันไม่ปล่อยให้มันหลอกเอาเงินของฉันไปใช้ฟรี ๆ หรอก”คนเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบอิงฟ้า มีหรือที่จะปล่อยให้หนุ่มโฮสต์คนนั้นนำเงินที่ได้จากเธอไปเสวยสุขกับผู้หญิงคนอื่นคนป่วยเล่าต่อว่า เหลือเงินติดบัญชีไม่ถึงสองแสน จึงหาห้องเช่าพักอยู่ชั่วคราว จากนั้นก็เริ่มสังเกตว่ามีอาการผิดปกติกับร่างกาย ที่จริงอา

อิงฟ้าถูกสายตาของคิณและพี่สาวฝาแฝดกดดัน ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นแรงอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่า วันนี้ทุกอย่างมันควรจบที่เธอ คนป่วยจึงเอ่ยออกมาตามตรง“คนที่พี่เคยช่วยชีวิตเอาไว้ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นอิงดาว”“แต่ว่าตอนนั้น…” ถ้อยคำของมาเฟียหนุ่มชะงักไป แววตาของเขาวูบไหวและเต็มไปด้วยความสับสน“ตอนนั้นฉันตั้งใจแย่งพี่มาจากดาว ฉันก็เลยสวมรอยเป็นคนที่พี่เคยช่วยเอาไว้ และฉันก็เป็นคนขอให้ดาวเลิกยุ่งกับพี่เอง”คิณหันมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกัน ใบหน้าของอิงดาวแดงก่ำ รู้สึกจุกตรงกลางอก แววตาสั่นระริกจ้องใบหน้าของน้องสาวฝาแฝด คิดไม่ออกเลยว่า ทำไมอิงฟ้าถึงทำกับเธอได้ถึงขนาดนี้ ทั้งที่อีกฝ่ายนั้นรู้ดีว่า คิณคือรักแรกของเธอ ก่อนจะเอ่ยถาม“ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอ”“เปล่าเลย เธอไม่เคยทำอะไรฉัน แต่เป็นฉันเองที่อิจฉาเธอ” อิงฟ้าหลุบตามองไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสู้หน้า“ฉันมีอะไรให้น่าอิจฉา ทำร้ายฉันยังไม่พอ แต่เธอยังกล้าทำกับเด็กตัวเล็ก ๆ ได้ลงคอ เธอมันใจร้ายมากเลยนะ”อิงฟ้าช้อนดวงตาแดงก่ำขึ้นมองใบหน้าพี่สาวฝาแฝดที่กำลังคาดโทษเธออยู่ พยายามข่มกลั้นหยาดน้ำแห่งความพ่ายแพ้ไม่ให้ร่วงหล่น ก่อนจ

จากคำบอกเล่าของผู้เป็นพ่อ ทำให้อิงดาวเกิดความรู้สึกสับสนและตัดสินใจทันทีไม่ได้ เธอจึงขอให้ท่านกลับไปก่อน ขณะที่ในห้องเหลือแค่เธอกับคิณ เขาก็เอ่ยถามความเห็น“ดาวคิดจะไปเจอผู้หญิงคนนั้นเหรอ พี่ว่าอย่าดีกว่า ไม่รู้ว่าอิงฟ้าจะมีแผนการชั่วร้ายอะไรอีก”“แต่พ่อบอกว่าอิงฟ้าไม่สบาย อีกอย่างเธอก็ขอเจอแม่ด้วย ฉันคิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าแค่อยากเจอหน้ากัน”“แต่ว่าพี่ไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น”“งั้นพี่ก็อยู่ที่นี่ ฉันจะเรียกรถไปรับแม่ และพากันไปโรงพยาบาลแค่สองคน”“ไม่ได้ พี่จะปล่อยให้ดาวกับคุณแม่ไปกันแค่สองคนได้ยังไง”มาเฟียหนุ่มไม่เห็นด้วยกับความคิดของอิงดาว ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะคิดในแง่ร้าย ทว่าประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ได้สอนว่า อย่าไว้ใจผู้หญิงหน้าซื่อใจคดอย่างน้องสาวฝาแฝดของเธออีก“งั้นก็แล้วแต่พี่แล้วกัน ถ้าจะไปก็ตามมา ถ้าไม่ไปก็รอรับลูกอยู่ที่นี่”อิงดาวไม่ได้ขอคำปรึกษา และไม่ได้อยากฟังความเห็นของคิณ เรื่องนี้เธอลองชั่งใจดูแล้วว่า สถานที่นัดเจอกันคือโรงพยาบาล ซึ่งเธออยากรู้ว่าน้องสาวฝาแฝดคิดจะทำอะไรกันแน่ อีกทั้งหนนี้ก็มีผู้เป็นพ่อมาขอร้องด้วยตัวเอง จึงไม่มีเหตุผลที่เธอจะไม่ไป“พี่เคารพการตัดสิ

ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสว่างทีละนิด และเช้านี้หนูเอมก็ได้ตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก จากปกติที่เด็กน้อยต้องถูกผู้เป็นแม่ปลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวไปโรงเรียนร่างเล็กที่ตอนเข้านอนได้อยู่ตรงกลางดันตัวลุกนั่ง มือทั้งสองข้างยกขึ้นขยี้ตาเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองหาพ่อแม่ แต่กลับพบว่าตัวเองได้ย้ายมานอนปลายขาของพวกท่านตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้อิงดาวได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของลูกสาวพลันสะดุ้งตื่นพร้อมกันกับคิณ เธอเบิกตากว้างมองใบหน้าของอดีตคนรัก เมื่อพบว่าตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนอนกอดกันอยู่ แล้วรีบผลักอีกฝ่ายออกไปทันที ก่อนจะลุกขึ้นนั่งขยับออกห่างกันเล็กน้อย ช้อนดวงตาวูบไหวเพราะทำตัวไม่ถูก ส่งเสียงแผ่วเบาเอ่ยถามลูกสาว“ตื่นนานแล้วเหรอคะ”“หนูเอมเพิ่งตื่นค่ะ คิกคิก” เด็กน้อยคลี่ยิ้มตาหยี ส่งเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ“คุณแม่พาไปอาบน้ำนะคะ”คิณเฝ้ามองอิงดาวอุ้มลูกสาวลงจากโซฟา แล้วจูงมือกันเข้าไปในห้องน้ำ มุมปากของเขายกยิ้ม แววตาเปล่งประกาย หัวใจพองโตเหมือนถูกอ้อมกอดของอิงดาวเติมเต็มตลอดทั้งคืน ทำให้รู้สึกเขินใบหน้าแดงก่ำเวลาผ่านไปหลายนาทีที่มาเฟียหนุ่มนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวราวกับคนเป็นบ้า จนกระทั่งอิงดาวพาลูกสาวที่แต่งตัวเสร็

กลับมาถึงโรงเรียนสอนภาษา คิณกับอิงดาวก็ช่วยกันขนของเข้าไปเก็บ ทว่ามีอีกหลายถุงที่มาเฟียหนุ่มไม่ได้เอาลงจากรถ พอขนของเสร็จเขาก็หันไปเอ่ยกับแม่ของลูกที่กำลังเริ่มเตรียมอาหารมื้อเย็นอยู่ในครัว“พี่ขอออกไปทำธุระก่อนนะครับ”“จะไปไหนก็ไปสิ จะมาขออนุญาตฉันทำไม ฉันไม่ใช่เจ้าของชีวิตพี่สักหน่อย” “ใช่สิครับ ดาวเป็นเจ้าของชีวิตและก็หัวใจของพี่”“หยุดพูดคำพวกนี้สักทีได้ปะ ฉันไม่ใช่เด็กวัยรุ่นที่จะชอบฟังคำเลี่ยน ๆ พวกนี้นะ พี่รีบออกไปเลย”“อย่าไล่สิครับ พี่แค่ออกไปธุระแป๊บเดียวก็กลับ”อิงดาวขมวดคิ้วมุ่น มือข้างหนึ่งของเธอถือมีดเอาไว้ หันใบหน้ามองไปทางอดีตคนรักที่ชักจะยียวนกวนประสาท เอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ“สรุปจะไปหรือไม่ไป”“ไปครับ พี่จะรีบกลับมานะ”มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากให้กับแม่ของลูก ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้องครัวทันที อิงดาวถอนหายใจ ก้มหน้าเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารต่อ ทว่าริมฝีปากอวบอิ่มกลับเผยรอยยิ้มออกมาไม่รู้ตัวคิณหายออกไปประมาณชั่วโมงกว่า เขาก็กลับเข้ามา แล้วนำของขึ้นไปเก็บไว้บนห้องทำงานของอิงดาว จากนั้นก็ลงไปหาเธอในครัว“มีอะไรให้พี่ช่วยไหม”“ฉันทำเสร็จพอดี ช่วยยกขึ

“ฉันไม่ได้บอกว่าจะกินนมเย็นสักหน่อย สั่งมาเผื่อทำไม” อิงดาวเอ่ยถามอดีตคนรัก“นมเย็นช่วยคลายเครียด แล้วยังช่วยดับร้อนได้ดี ดาวไม่ได้สั่งก็จริง แต่พี่อยากสั่งให้ ชดเชยที่พามาเดินตากแดด ดาวจะได้อารมณ์ดีและยิ้มให้พี่ทั้งวัน”“ไร้สาระ”อิงดาวบ่นพึมพำ ทว่าก็ดังพอให้อีกฝ่ายได้ยิน แล้วยังกระตุกยิ้มมุมปากให้เธอ เห็นแล้วก็น่าหมั่นไส้แม้ภายในร้านจะมีแอร์เคลื่อนที่หลายตัว ทว่าตำแหน่งที่เธอกับคิณนั่งอยู่ มีเพียงพัดลมที่พัดเอาไอเย็นมากระทบร่างของคนทั้งสองเป็นบางจังหวะเท่านั้น จึงทำให้ยังรู้สึกร้อนอยู่ดี คิณกับอิงดาวนั่งรออาหารประมาณสิบนาที ก๋วยเตี๋ยวสองชาม และนมเย็นสองแก้วก็ได้ถูกนำมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะอิงดาวหลุบตามองชามก๋วยเตี๋ยวขาหมูตุ๋นของคิณ พลันคิดในใจว่า ‘ขาหมูใหญ่ขนาดนี้จะกินหมดไหมเนี่ย’ ขณะที่เธอมองชามนั้นแล้วนิ่งไป เสียงทุ้มก็ดังขึ้น“อยากกินเหรอ”“เปล่า” เธอรีบปฏิเสธ ก่อนจะตักเครื่องปรุงใส่ในน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวในชามตัวเอง“ปรุงให้พี่บ้างสิ”“พี่ก็ปรุงเองสิ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าพี่ชอบกินแบบไหน”“ดาวปรุงให้พี่ยังไง พี่ก็กินได้ทั้งนั้น”“ปรุงก๋วยเตี๋ยวแค่นี้ก็ยังลำบากคนอื่น ทีหลังถ้าขี้เกียจก็อย่าอ

หลังเลิกเรียนหนูนาก็ได้แวะไปที่คอนโดของมาเบลเพื่อยืมชุดมาสวมใส่แทนชุดนักศึกษา แล้วพากันออกไปนั่งรอเพื่อนสนิทอีกคนที่ร้านนั่งชิลแบบเปิดโล่งรับลมธรรมชาติใกล้กับคอนโดของมาเบล ครีมที่อยู่คอนโดอีกฝั่งของถนนพอเปลี่ยนชุดเสร็จก็รีบตามมาสมทบอาหารและเครื่องดื่มที่สั่งได้ถูกนำมาวางจนเต็มโต๊ะ ครีมเห็นหนูนานำโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพ แล้วเอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ ปลายนิ้วพิมพ์ข้อความอยู่หลายนาที จึงเอ่ยถาม“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ คุยกับใครอยู่เหรอ”“คุยกับพี่ทิศเหนือ”ขณะเอ่ยตอบเพื่อน หนูนาก็กดออกจากแชทหลังจากคุยกับพี่ชายเสร็จ แล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าสะพายข้าง มาเบลก็ส่งเสียงแซว“คุยกับพี่ จำเป็นต้องยิ้มขนาดนี้เชียว”“ก็พี่ฉันแซวว่าแมวไม่อยู่หนูร่าเริง” หนูนามองใบหน้าของเพื่อนทั้งสองคนสลับกัน พลางยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี“มาจ้ายัยหนู มาร่าเริงกันให้เต็มที่ตอนที่แมวไม่อยู่ดีกว่า”ครีมหยิบแก้วเบียร์ยื่นออกไปด้านหน้า เพื่อนสนิททั้งสองก็จับแก้วของตัวเองยื่นออกมาชนกัน ก่อนจะพากันยกขึ้นจรดริมฝีปาก ดื่มน้ำเมาลงคอไปครึ่งแก้ว แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะดังเดิม“แกก็อย่าพูดถึง เดี๋ยวโผล่มาหาที่นี่ทำไง” มาเบลเอ่ยน้ำเสียงห

บรรยากาศการร่วมโต๊ะอาหารกับคนแปลกหน้าในครั้งนี้ ทำให้ทิศเหนือรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าสองพ่อลูกจะรู้เห็นเป็นใจกัน และไม่แน่ว่าพ่อของเขาก็อาจสมรู้ร่วมคิดกับเรื่องนี้ด้วย เพราะท่านอยากเห็นเขาเป็นฝั่งเป็นฝาใจจะขาดมาเฟียหนุ่มนั่งกินข้าวได้ไม่กี่คำก็วางช้อนส้อมลงในจาน หันใบหน้าไปเอ่ยกับท่านพงษ์สิทธิ์“ผมอิ่มแล้ว ขอออกไปดูลูกน้องข้างนอกก่อนนะครับ”“อ้าว ทำไมกินน้อยจัง อาหารไม่ถูกปากเหรอ”ชายวัยกลางคนถามกลับ และตามมาด้วยเสียงของเอวา“นั่นสิคะพี่ทิศเหนือ”“อาหารอร่อยมากครับ แต่ว่าผมยังไม่ค่อยหิว เชิญท่านกับคุณเอวาตามสบายนะครับ ผมขอตัวก่อน”เอ่ยจบเขาก็ลุกออกไปทันที ภายในห้องรับประทานอาหารจึงเหลือกันแค่สองพ่อลูก ท่านพงษ์สิทธิ์จึงตัดสินใจเอ่ยถามลูกสาว“ดูลูกจะชอบผู้ชายคนนี้มากนะ”“ก็แหงอยู่แล้วค่ะ ใครบ้างล่ะคะจะไม่ชอบคนหล่อ” เอวายอมรับออกไปตามตรง“แต่ว่าลูกมาไทยแค่เดือนเดียวก็ต้องบินกลับไปเรียนต่อ พ่อว่าไม่ควรอยู่ใกล้พ่อหนุ่มคนนี้นะ ถึงพ่อกับฉัตรพลจะรู้จักกันมานาน แต่ว่าธุรกิจของทางนั้นก็ไม่เหมาะที่ครอบครัวของเราจะไปเกี่ยวดอง”“พ่อควรจะคิดได้ตั้งนานแล้วนะคะว่า ไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้องก

รถตู้คันหรูสีดำขับเข้าไปจอดในคฤหาสน์ของท่านรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยในช่วงหัวค่ำ ลูกน้องของมาเฟียหนุ่มรีบลงจากรถไปยืนรออารักขาอยู่หน้าประตู ทิศเหนือก็ก้าวลงตามหลังลูกน้องคนสนิท แล้วตามมาด้วยลูกสาวของบ้านดวงตาของเอวาทอประกายมองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่อย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหันกลับไปหาชายฉกรรจ์ทั้งสี่คน“ให้พี่ทิศเหนือตามฉันเข้าไปคนเดียวก็พอ”ทิศเหนือเหลียวมองลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะหันใบหน้ากลับไปหาหญิงสาว“คุณเอวาเข้าไปเถอะครับ พวกเราจะรออยู่ข้างนอก”“เอวาแจ้งคุณพ่อไว้แล้วว่า พี่ทิศเหนือจะมากินข้าวด้วย เข้าไปด้วยกันนะคะ อย่าให้คุณพ่อต้องเป็นคนออกมาตามด้วยตัวเอง”เอวาคลี่ยิ้มอ่อนหวานราวกับเป็นคนใสซื่อและไร้พิษสง ทว่าน้ำเสียงละมุนของเธอกลับแฝงไปด้วยการข่มขู่ จากนั้นก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวของทิศเหนือ เลื่อนเรียวแขนไปเกี่ยวแขนของเขา ทำหน้าอ้อน“เข้าไปพบคุณพ่อเป็นเพื่อนเอวานะคะ คุณพ่อถามหาพี่ด้วย”“แต่ว่าพี่ไม่เคยรู้จักกับท่านโดยตรง”“คุณพ่อของเอวาใจดีมากนะคะ รับรองว่าไม่ทำให้พี่ทิศเหนืออึดอัดแน่นอน เอวาพอจะทราบว่าคุณพ่อของพี่กับคุณพ่อของเอวามีคุยธุรกิจนอกรอบกัน พี่ทิศเหนื

เอวาจัดของอยู่ในห้องนอนพักใหญ่ ก่อนออกมาเธอได้ถอดเสื้อคลุมไว้ในห้อง ทำให้เหลือเพียงร่างเล็กที่อยู่ในชุดกระโปรงทรงเอสีดำความยาวเลยหัวเข่า เดินผ่านทิศเหนือเข้าไปนั่งตรงโซฟา แม้ชุดที่สวมใส่จะไม่ได้วาบหวิว ทว่าก้อนกลมตรงหน้าอกยังคงนูนเด่นทั้งที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อกล้ามพอดีตัว ขณะที่เธอยกขาขึ้นไขว่ห้างก็ยังเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนเนื่องจากกระโปรงแหวกสูงขึ้นมาถึงต้นขาใบหน้าสวยหันมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ แล้วเอ่ยเชิญชวน“มานั่งด้วยกันสิคะ โซฟาออกจะกว้าง”ดวงตาของทิศเหนือเลิ่กลั่กเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ“ไม่ดีกว่า”“อย่าทำเหมือนรังเกียจเอวาสิคะ ยังไงพ่อของเราก็รู้จักกัน เอวาไม่ได้คิดว่าพี่เป็นลูกน้องสักหน่อย”“ผมไม่ได้รังเกียจ แต่คิดว่าผู้ชายกับผู้หญิงควรเว้นระยะห่างกันดีกว่า”เอวากระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ“หัวโบราณจัง”“ถ้าคุณเอวาไม่ได้ออกไปไหน ผมขอไปดูพวกลูกน้องก่อนนะครับ”มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่ากลับทำให้เจ้าของห้องรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกทอดทิ้ง“พี่ทิศเหนือจะทิ้งงาน แล้วปล่อยให้เอวาอยู่คนเดียวเหรอคะ”ใบหน้าของมาเฟียหนุ่มเรียบนิ่ง พยายามข่ม

มาเฟียหนุ่มยืนนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งใจว่า ในฐานะบอดีการ์ดสมควรที่จะนั่งกินข้าวกับลูกค้าหรือไม่ แต่ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเรียกร้องด้วยตัวเอง เขาจึงตัดสินใจเข้าไปนั่งเป็นเพื่อนเอวาในร้านอาหาร“พี่ทิศเหนือสั่งได้นะคะ มื้อนี้เอวาเลี้ยงเอง”“ไม่ดีกว่าครับ คุณเอวาเชิญตามสบาย”“ทำไมถึงเอาแต่เรียกเอวาว่าคุณละคะ ดูห่างเหินจัง เอวาน่าจะอายุน้อยกว่าพี่ตั้งหลายปี เรียกแค่ชื่อเอวาก็ได้นะคะ”“ผมมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของลูกค้า เพราะฉะนั้นควรวางตัวให้เหมาะสม”“งั้นพี่อยากเรียกอะไรก็ตามใจเลยค่ะ แต่เอวาขอเรียกว่าพี่ทิศเหนือนะคะ เรียกแบบนี้ดูสนิทกันดี”หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานให้เขาอย่างเป็นกันเอง และจากที่ทิศเหนือสังเกต เธอเป็นคนเข้าคนง่ายมาก ๆ ขนาดเขาวางตัวห่างเหินและขีดเส้นชัดเจนว่า เป็นเพียงลูกค้ากับคนให้บริการรักษาความปลอดภัย ทว่าเอวาก็ยังวางท่าสนิทสนมกับเขาได้อย่างง่ายดาย หลังจากนั่งเฝ้าเธอกินข้าวจนอิ่ม เอวาก็ไปเดินชอปปิงต่อ เธอเลือกซื้อของนานเกือบสองชั่วโมง ได้สินค้ามาเต็มสามรถเข็น ทำให้คนที่ไม่ค่อยได้มาเดินตามใครอย่างทิศเหนือชักรู้สึกเซ็ง ลอบถอนหายใจอยู่หลายครั้งกว่าจะพากันออกไปขึ้นรถเดินทางไ

ใกล้ถึงเวลาน้องสาวเลิกเรียน ทิศเหนือก็เดินทางออกจากตึก P.M. BODYGUARD VIP ไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทที่รับหน้าที่ขับรถไปยังมหาวิทยาลัยเอกชนรถหรูจอดอยู่หน้าตึกคณะบัญชีได้ไม่นาน หนูนาก็เปิดประตูเข้ามานั่ง พลันรู้สึกหนาวกายตั้งแต่วินาทีแรก เนื่องจากอุณหภูมิในรถเย็นเฉียบผิดกับอากาศข้างนอกที่ร้อนจัด แต่ก็ไม่ปริปากบอกให้ลดความเย็น เพราะไม่อยากเป็นฝ่ายเอ่ยกับพี่ชายก่อน เพราะครั้งนี้เขาเป็นคนที่เอาแต่จับผิดและต่อว่าเธออย่างไร้เหตุผลรถได้เคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยไปได้สักพัก ทิศเหนือก็เป็นฝ่ายหันใบหน้านิ่งไปเอ่ยกับคนตัวเล็กที่เอาแต่มองกระจกข้างทาง ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ในรถคันนี้“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้พี่คงไม่ได้มารับมาส่งแล้วนะ”ประโยคนี้ฟังดูแปลก ๆ เรียกความสนใจของหนูนาให้รีบหันไปเอ่ยถาม“ทำไมคะ พี่ทิศเหนือจะไปไหน”“พ่อรับงานลูกค้าวีวีไอพี พี่เลยต้องไปดูแลด้วยตัวเอง”“ลูกค้าคนนี้สำคัญมากเลยเหรอคะ ปกติให้พี่ ๆ ในพีเอ็มรับงาน แล้วทำไมเคสนี้พี่ทิศเหนือต้องไปทำเอง” หนูนาทำหน้าสงสัยและอยากรู้เหตุผล“พี่ต้องไปดูแลลูกสาวท่านรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย”“ลูกสาว?”หนูนานิ่งไปครู่หนึ่ง พลันรู้สึกว่าก้อนเน