Novels by Mali_810

บรรยากาศในห้องรับประทานอาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและเป็นกันเอง จนกระทั่งมาถึงมื้อของหวานตบท้าย เสียงของยูตะก็ดังขึ้น เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันมามองที่เขาอย่างพร้อมเพรียง“ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกกับทุกคนครับ”“เรื่องอะไรคะ”อิงดาวเอ่ยพลางจ้องมองคนที่เธอนับถือเป็นพี่ชาย รอฟังคำตอบ ขณะเดียวกันทอรุ้งที่นั่งอยู่ข้างกายแฟนหนุ่มก็เปิดกระเป๋าสะพาย หยิบซองสีชมพูอ่อนออกมายื่นให้เธออิงดาวหยิบการ์ดที่อยู่ในซองออกมาดู ก่อนจะช้อนดวงตาเปล่งประกายขึ้นมองใบหน้าของยูตะและทอรุ้งสลับกัน สีหน้าแสดงออกถึงความยินดี“พี่หมอกับคุณรุ้งจะแต่งงานกัน ดาวยินดีด้วยนะคะ ดีใจกับพี่หมอมากจริง ๆ จากนี้ไปพี่จะมีผู้หญิงที่น่ารักแบบคุณรุ้งคอยดูแลกันและกัน”เอ่ยจบเธอก็ยื่นซองพร้อมกับการ์ดเชิญให้สามี คิณรับไปถือเอาไว้ ไล่สายตาอ่านเพียงชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาว ใบหน้าหล่อก็เงยขึ้นมองสองคนนั้น“ยินดีกับทั้งสองคนด้วยนะ งานแต่งนี้ครอบครัวของพวกเราจะไปร่วมอย่างแน่นอน”มือของยูตะเลื่อนเข้าไปประสานกับมือของว่าที่เจ้าสาวของเขา แววตาที่จ้องมองกันเปี่ยมล้นไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง ทั้งสองคนมีแพลนจะแต่งงานกันในอีกสองเดือนข้างหน้า แม้จะคบหาดูใ

1 ปีผ่านไปหนูอายวัยหนึ่งขวบสี่เดือนละความสนใจไปจากหนังสือนิทานที่ทำจากผ้าสีสันสดใส คลานไปหาพี่สาวที่นั่งอยู่ด้วยกัน ใช้มือเล็ก ๆ เกาะขาคนเป็นพี่ ยันตัวขึ้นในท่าตั้งไข่โอนเอนเล็กน้อย แต่ดีที่เกาะบ่าทั้งสองข้างของหนูเอมเอาไว้ พลางส่งเสียงประท้วง“หม่ำ หม่ำ หม่ำ”“ใจเย็นนะคะ คุณแม่กำลังทำของอร่อยให้อยู่”“แมะ แมะ”“ใช่ค่ะ คุณแม่เตรียมอาหารให้พวกเราอยู่ในครัว หนูอายเล่นกับพี่เอมรอแป๊บนึงนะคะ”คิณนั่งทำงานในโน้ตบุ๊กอยู่บนโซฟา หันใบหน้ามองลูกสาวคนโตเอ่ยกับน้องน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าจิ้มลิ้มของหนูเอมมีรอยยิ้มหวาน หนูอายก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจ ปล่อยมือจากไหล่ของคนเป็นพี่ หย่อนก้นลงบนเบาะรองคลาน แล้วเล่นของเล่นกันต่อไม่ถึงห้านาที เจ้าตัวเล็กของเขาก็คลานมาหา ก่อนจะใช้มือทั้งสองเกาะขาผู้เป็นพ่อยันตัวลุกขึ้นยืน“ป้อ ป้อ”“มีอะไรคะ อยากให้คุณพ่อไปเล่นด้วยเหรอ”“หม่ำ นำ”“อ๋อ หิวน้ำนี่เอง”“พี่เอมเอาน้ำให้นะคะ”หนูเอมได้ยินเสียงน้องเอ่ยกับผู้เป็นพ่อ เธอก็อาสาไปหยิบแก้วน้ำแบบมีหลอดดูดสำหรับเด็กเล็ก ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟามาให้น้องสาวดื่ม ทว่าเด็กน้อยก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากขาของบิดา“ป้อ ป้อ”ลูก

เด็กน้อยวัยสี่เดือนเริ่มจ้ำม่ำ และเพิ่งค้นพบว่าการพ่นน้ำลายจนริมฝีปากสั่นมันสนุกมากแค่ไหนหนูอายส่งเสียง “ปรือ… ปรือ…” นอนถีบแข้งถีบขา ขยับแขนทั้งสองข้างอยู่บนเบาะนอนในห้องนั่งเล่น โดยที่มีคุณปู่คุณย่าคอยอยู่เป็นเพื่อนหลังเลิกงานคิณก็ไปรับลูกสาวคนโตที่โรงเรียน และสิ่งแรกที่สองพ่อลูกจะทำเมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ก็คือเข้ามาหาหนูอาย“สวัสดีค่ะคุณปู่คุณย่า”หนูเอมยกมือไหว้ชายหญิงวัยกลางคนอย่างนอบน้อม ก่อนจะเข้าไปสวมกอดทั้งสองท่านที่นั่งอยู่บนเบาะหนานุ่มขนาดใหญ่ที่ปูอยู่บนพื้น“ไปเรียนเป็นยังไงบ้างจ๊ะ เล่าให้ย่าฟังหน่อย” เกสราเอ่ยถามหลานสาว“สนุกมากค่ะ คาบเรียนวิทยาศาสตร์คุณครูสอนทำภูเขาไฟลาวาด้วยค่ะ”“อู้ว… เก่งมากเลยจ้ะ”“เทอมนี้ถ้าสอบได้คะแนนดี ปู่จะมีรางวัลให้” ไอศูรย์เอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบา“จริงเหรอคะ”“หนูเลือกได้เลยว่าอยากซื้อของ ไปเที่ยว หรือไปกินของอร่อย ปู่จะตามใจหนูหนึ่งวัน”“คุณปู่เตรียมเงินไว้เลยค่ะ หนูเอมจะตั้งใจเรียนและสอบให้ได้คะแนนดี ๆ คิกคิก”เด็กหญิงส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะหันใบหน้าไปหาน้องสาว พร้อมกับยกมือขึ้นปิดใบหน้าของตัวเอง“จ๊ะเอ๋ พี่เอมมาแล้วค่า หนูอายคิดถึงพี่ไ

“พี่ขออุ้มหลานได้ไหมครับ” ยูตะเอ่ยขออนุญาตแม่ของหลานสาวตัวน้อย“ได้ค่ะ”อิงดาวเอ่ยอนุญาต มือหนาก็ประคองร่างเล็ก ๆ เข้ามาอุ้มในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ทอรุ้งขยับเข้าไปยืนอยู่ข้างกายยูตะ ชะโงกใบหน้ามองหลานสาวของเขาที่มีใบหน้าจิ้มลิ้ม สวยได้ทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ยังแบเบาะ“น่ารักน่าชังจัง น้องชื่ออะไรเหรอคะ”“ชื่ออายค่ะ”“ชื่อน่ารักมากเลยค่ะ โตมาต้องสวยเหมือนพี่สาวแล้วก็คุณแม่แน่ ๆ”ทอรุ้งเอ่ยกับอิงดาวด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนที่เธอกับยูตะจะเผลอช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของกันและกัน และค้างไว้แบบนั้นครู่หนึ่ง จนกระทั่งได้ยินเสียงแซวของคิณดังขึ้น ทำให้เปลือกตาของทั้งคู่กระพริบ ละสายตาออกจากกัน“จ้องแบบนั้นเดี๋ยวก็ท้องกันพอดี”“คนนะ ไม่ใช่ปลากัด”“อ้าว ทันมุกเหมือนกันเหรอไอ้หมอ”คิณกระตุกยิ้มส่งเสียงขำในลำคอ ยูตะก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยท่าทางสุขุมบรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยพิเศษทำให้ทอรุ้งรู้สึกถึงความเป็นกันเอง หลานสาวทั้งสองคนของยูตะก็น่ารักมาก ๆ หลังจากเยี่ยมทารกน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มเสร็จแล้ว เธอและยูตะก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อขณะยืนรอลิฟต์ ยูตะก็เอ่ยขึ้น“ผมยังพอมีเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะถึงเวรห้องตรวจ คุณร

“ดาวอยากให้พี่คิณตั้งชื่อให้ลูกค่ะ”อิงดาวเอ่ยกับสามีเสียงแผ่วเบา เนื่องจากยาชาเริ่มหมดฤทธิ์ทำให้เจ็บระบมช่วงล่าง และรู้สึกเหนื่อยล้าจากการคลอดลูก ทำให้เธอแทบไม่มีแรงจะขยับตัวคิณชะงักไปครู่หนึ่งราวกับตัวเองฟังผิดไป ก่อนเอ่ยถาม“แน่ใจเหรอครับว่าจะให้พี่ตั้งให้”“ค่ะ”วินาทีนี้หัวใจของมาเฟียหนุ่มเต้นระรัวด้วยความดีใจ ลูกสาวคนแรกเขาไม่เคยมีโอกาสได้เฝ้ามองตอนหนูเอมลืมตาดูโลก ทว่าลูกสาวคนที่สอง เขากลับได้รับความรักและความไว้ใจจากอิงดาว ดวงตาคมร้อนผ่าวและรื้นไปด้วยน้ำสีใส ริมปากคลี่ยิ้มตลอดเวลา ขณะในหัวกำลังครุ่นคิดว่าจะตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยคนนี้ว่าอย่างไรดี“พี่ขอเวลาแป๊บนะ”มันตื่นเต้นจนเขาคิดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงหลบมุมไปนั่งอยู่ตรงโซฟา นำโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ค้นหาชื่อเด็กผู้หญิงในกูเกิล ก่อนจะถูกชะตากับชื่อหนึ่ง ผละตัวลุกออกไปยืนอยู่ข้างเตียงของภรรยา“ชื่ออายดีไหมครับ อาย อรณิชา”“น้องอายหลอคะ หนูเอมชอบ”ลูกสาวคนแรกเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แล้วตามมาด้วยเสียงจากภรรยา“อรณิชา ชื่อเพราะดีนะคะ มีความหมายว่าอะไรเหรอ”“สตรีผู้บริสุทธิ์ครับ”“คนแรกหนูเอม คนที่สองหนูอาย ชื่อจริงก็ม

“จะทำอะไรคะ”อิงดาวเอ่ยถามสามีด้วยความสงสัย เพราะหลังจากกินมื้อเย็นอิ่มเขาก็ประคองเธอขึ้นมานั่งพักอยู่บนห้องนอน ทว่าอีกฝ่ายได้เดินไปหยิบอุปกรณ์บางอย่าง ก่อนจะกลับมานั่งลงบนพื้นตรงปลายเตียง จับเท้าของเธอวางลงบนขาของตัวเอง“พี่จะตัดเล็บให้ครับ”“ไม่ต้องทำหรอกค่ะ ดาวทำเองได้”เธอทำท่าจะชักขาออก ทว่ากลับถูกมือหนาของสามีรั้งเอาไว้“ท้องโตขนาดนี้ดาวคงก้มลำบาก พี่ขอทำให้นะ” อิงดาวเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าสามีมีความตั้งใจจะปรนนิบัติดูแลภรรยาตั้งครรภ์เข้าสู่ช่วงสัปดาห์ที่สามสิบ เธอจึงเผยรอยยิ้มหวาน พยักหน้าลงอนุญาต เพื่อบรรเทาความรู้สึกผิดที่สามีมักจะหลุดปากพูดถึงตอนเธออุ้มท้องลูกสาวคนแรก แล้วต้องอยู่ตามลำพังที่ญี่ปุ่นมือหนาของสามีจับนิ้วเท้าของเธอเบา ๆ ก่อนจะตัดเล็บให้ด้วยความระมัดระวัง จังหวะนั้นลูกสาวของทั้งสองคนก็ถูกผู้เป็นย่าพามาส่งที่ห้องหนูเอมเดินเข้าไปหาพ่อแม่ ก่อนเอ่ยถาม“ตัดเล็บให้คุณแม่หลอคะ”“ค่ะ หนูเอมเล็บยาวรึยัง ให้คุณพ่อตัดให้ไหม” คิณเอ่ยถามลูกสาว“ยาวนิดนึง แต่ตัดก็ได้ค่ะ”เด็กหญิงนั่งลงบนพื้นข้างกายผู้เป็นพ่อ หลังจากคิณตัดเล็บให้แม่ของลูกเสร็จ เขาก็หันไปตัดเล็บมือและเล

ดวงตาคมหลุบมองเมล็ดข้าวโพดคั่วเคลือบรสหวานสีเหลืองน่ากินที่วางบนฝ่ามือเล็ก ทว่าเขาไม่ค่อยชอบของพวกนี้สักเท่าไร จึงเอ่ยปฏิเสธ“กินเถอะ พี่ไม่หิว”“กินสักหน่อยนะคะ”ทิศเหนือเหลียวมองใบหน้าสวยที่กำลังกระพริบตาปริบ ๆ ส่งเสียงอ้อน และก็เป็นเขาเองที่ยอมใจอ่อน อ้าปากงับของกินที่อยู่ในมือของเธอเข้าปาก ดวงตาคมจ้องน้องสาวที่กำลังยกยิ้มชอบใจเพียงแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองหน้าจอสี่เหลี่ยมต่อหนูนาหยิบพ็อปคอร์นเข้าปากตัวเองขณะชมภาพเคลื่อนไหวบนจอยักษ์ นานครั้งก็สลับป้อนเขาด้วย มาเฟียหนุ่มนอกจากจะไม่ปฏิเสธซ้ำ ทว่ายังอ้าปากรับทุกครั้งที่น้องสาวส่งมาให้ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอหลงรักพี่ชายต่างสายเลือดที่ชอบตามใจเธอได้อย่างไรภาพยนตร์แนวโรแมนติกสยองขวัญดำเนินไปได้ครึ่งเรื่อง หนูนาก็รู้สึกปวดหน่วงบริเวณท้องน้อย จะว่าเป็นอาการปวดปัสสาวะก็ไม่น่าใช่ เธอจึงหันมองใบหน้าของพี่ชาย แล้วเอ่ย“ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”“อืม”เธอปรับเอนพนักพิงขึ้นเล็กน้อย ดึงผ้าห่มออกจากตัวแล้ววางไว้บนเบาะ ก่อนจะคว้ากระเป๋ามาสะพายไว้บนไหล่ ลุกออกจากที่นั่งโดยไม่ได้รบกวนผู้ชมคนอื่นหนูนาเดินตามทางออกของโรงภาพยนตร์ไปยังบริเวณด้านนอกเพื่อ

“ขอบคุณนะคะ พี่ทิศเหนือใจดีกับหนูนาอีกแล้ว” หญิงสาวทำแววตาหวานซึ้ง“ขอบคุณเรื่องอะไร พี่ก็แค่ขี้เกียจฟังเธอบ่นว่ามาถึงที่นี่แล้ว แต่กลับไม่ได้ดูหนัง”“เหรอคะ หนูนาจะยอมเชื่อแบบนั้นก็ได้”แม้เธอจะเอ่ยออกไปอย่างนั้น ทว่าใบหน้าสวยกลับซ่อนรอยยิ้มดีใจเอาไว้ไม่มิด ส่วนคนที่ตอบคำถามน้องสาวอย่างขอไปที แล้วนั่งทำหน้านิ่งขรึมปกปิดความจริงที่ว่า ตัวเองกำลังตามใจหนูนาอยู่ เห็นว่าเธอตั้งใจชวนมาดูภาพยนตร์ ไหน ๆ ก็มาถึงที่แล้ว ตั๋วหนังจะแพงสักแค่ไหนเขาก็มีปัญญาจ่าย ดีกว่าต้องมานั่งฟังเธอบ่นตอนขากลับทั้งสองนั่งคุยกันได้ไม่กี่ประโยค บัตเลอร์คนเดิมก็กลับมาพร้อมกับถาดอาหาร ก่อนจะหยิบวางลงบนโต๊ะ“ครัวซองต์กับชาเย็นสองที่ได้แล้วครับ”“ขอบคุณค่ะ” หนูนาเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบา“เชิญตามสบายนะครับ ก่อนถึงรอบฉายผมจะมาแจ้งอีกครั้ง”ชายในชุดสูตค้อมศีรษะลงเล็กน้อย แล้วถอยออกไป ปล่อยให้ลูกค้าหนุ่มหล่อสาวสวยนั่งรับประทานอาหารว่างท่ามกลางบรรยากาศสงบของเลานจ์มือเล็กหยิบครัวซองต์ขึ้นมากัดกินคำหนึ่ง เนื้อแป้งด้านนอกแตกเป็นชั้นบางกรอบ ขณะที่ด้านในยังนุ่มฟูและชุ่มด้วยกลิ่นเนยหอมละมุน“หืม อร่อย”หนูนาเลื่อนมืออีกข้างจับแก

“พี่สิงห์กลับก่อนเลยก็ได้นะคะ เดี๋ยวถ้าหนูนากับพี่ทิศเหนือเสร็จธุระแล้วค่อยโทรตาม”รถหรูถอยเข้าช่องจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง สิงห์ก็ได้รับคำสั่งจากน้องสาวของมาเฟียหนุ่ม เหลียวใบหน้าหันมองทิศเหนือว่าจะยินยอมหรือไม่ และพอเจ้านายพยักหน้าลงหนึ่งครั้ง เขาจึงไม่ได้ลงจากรถไปด้วยหนูนาเข้าไปกอดแขนของพี่ชายต่างสายเลือด เดินผ่านประตูกระจกใสบานเลื่อนเปิดปิดอัตโนมัติ สถานที่แรกก็คือพากันเข้าไปนั่งในร้านซูชิแบบสายพาน เลือกหยิบหน้าที่อยากกินได้ตามใจชอบ และยังเลือกสั่งเมนูพิเศษผ่านหน้าจอแท็บเล็ตที่มีประจำโต๊ะได้เลยหญิงสาวหยิบจานซูชิวางบนโต๊ะสี่ห้าจาน และคำแรกที่เธอใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาก็ไม่ได้นำเข้าปากของตัวเอง ทว่ากลับเลื่อนมือไปข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหวาน มาเฟียหนุ่มรับรู้ได้ทันทีว่าเธอต้องการอะไร“พี่กินเองได้”คำปฏิเสธของเขาทำให้หนูนายู่ปากออกมาข้างหน้า แววตาเศร้าลงแต่กลับมีความอ้อนปนอยู่ในนั้น พลันทำให้หัวใจของคนเป็นพี่อ่อนยวบ ยอมอ้าปากรับซูชิที่เธอตั้งใจป้อนหนูนาเผยรอยยิ้มหวานอย่างพึงพอใจ ก่อนจะคีบอีกชิ้นที่อยู่ในจานเดียวกันเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย“ให้ป้อนแค่คำเดียวนะ”“โอเคค่ะ”

ผ่านการตอบคำถามสามข้อ ทว่ามีกรรมการคนหนึ่งให้ความสนใจประวัติผลการเรียนของหนูนาเป็นพิเศษ ใบหน้าของหญิงวัยประมาณสามสิบกลาง ๆ ลอบมองหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่มีข้อมูลตรงกับเอกสารในมืออยู่บ่อยครั้ง ก่อนเอ่ย“ได้เกรดเอทุกวิชาเลยนะคุณนลินญา แต่ดิฉันสนใจเรื่องกฎหมายภาษีมากกว่า ซึ่งในโลกความจริงมันไม่ได้ตรงไปตรงมาเหมือนในข้อสอบ สมมุติว่าบริษัทมหาชนแห่งหนึ่งที่เป็นลูกค้าของเรา กำลังจะทำการจ่ายเงินปันผลมูลค่าหนึ่งร้อยล้านบาทให้กับบริษัทแม่ที่อยู่ต่างประเทศ โดยในสนธิสัญญาภาษีซ้อนระบุว่า ต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ทีมกฎหมายของลูกค้าหัวหมอ คิดวิธีซิกแซ็กเพื่อไม่จ่ายภาษีสิบล้านบาท และพวกเขาได้สั่งให้คุณเซ็นหนังสือรับรองความถูกต้องของแผนนี้ ถ้าคุณยอมเซ็น ลูกค้าก็จะเซ็นสัญญาจ้างบริษัทของเราต่อมูลค่ายี่สิบล้านบาท แต่ถ้าคุณไม่ยอมเซ็นและชี้ว่านี่คือการเลี่ยงภาษีที่ผิดกฎหมาย บริษัทก็จะเสียรายได้ทันที ถ้าเป็นคุณที่กำลังอยู่ในฐานะนักวางแผนภาษีคนหนึ่งของเอวัน ฟิเดลลิที คุณจะทำยังไง”“เรียนท่านกรรมการทุกท่าน ในฐานะนักวางแผนภาษี หน้าที่ของเราคือ การประหยัดภาษีอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่การเลี่ยงภาษี

“ช่วงปิดเทอมไม่ได้ออกไปไหนเลย สงสัยกิน ๆ นอน ๆ น้ำหนักก็เลยขึ้น”หนูนาตอบคำถามของเพื่อนสนิทไปอย่างนั้น ทั้งที่ไม่ได้ขึ้นเหยียบตาชั่งเพื่อเช็กน้ำหนักของตัวเองมาหลายเดือนแล้ว พอถูกเพื่อนทักมือเล็กก็เปิดกระเป๋า หยิบตลับแป้งพัพออกมาเพื่อส่องกระจกทันทีใบหน้าสวยเอียงซ้ายเอียงขวา จากที่ไม่เคยสังเกตตัวเอง พอดูแล้วก็มีความเอิบอิ่มและแก้มพองขึ้นเล็กน้อย จะว่าไปเธอก็กินอาหารตามปกติ ร้านบุปเฟต์ก็ไม่ได้ไปนานแล้ว สงสัยเป็นเพราะความสุขที่ได้รับจากพี่ชายมันเอ่อล้นในใจ จนแสดงออกมาทางร่างกายอย่างที่เห็นหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ทิศเหนือจะไม่มาหาเธอที่ห้อง แม้จุดประสงค์หลักของเขาเพียงแค่อยากหาที่ระบายความต้องการ แต่ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่เคยปล่อยให้เธอรู้สึกอ้างว้าง หรือทิ้งขว้างหลังจากหลั่งน้ำแห่งความสุขสมแม้แต่คืนเดียว เขายังคงนอนกอดเธอ เฝ้ารอให้เธอนอนหลับสนิทแล้วค่อยกลับห้องของตัวเอง“ว่าแต่แกเถอะยัยครีม ตั้งแต่ขอเบอร์พี่โซ่มา ได้ทักไปหาเค้าบ้างไหม” หนูนาเอ่ยถามเพื่อน“อืม” ครีมส่งเสียงในลำคอ มุมปากยกยิ้มเคอะเขิน“อะไร ทำหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง” มาเบลเอ่ย“ฉันบอกชอบพี่โซ่ไปแล้ว”“แล้วพี่

ร่างเปลือยเปล่าของคนที่เพิ่งเสร็จจากกิจกรรมอันเร่าร้อนนอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีชมพูหวานแหววปกคลุมถึงหน้าอก หนูนานอนท่าตะแคงข้างหนุนแขนของพี่ชาย วางใบหน้าสวยซบแผงอกอุ่นที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เรียวแขนเล็กโอบกอดร่างกำยำเอาไว้ด้วยความรักจนถอนตัวไม่ขึ้น ก่อนเอ่ยถามทิศเหนือเสียงแผ่ว“อย่าเพิ่งกลับห้องได้ไหมคะ หายหน้าไปทั้งวัน หนูนายังไม่หายคิดถึงเลย”“อ้อนเป็นเด็กไปได้ ยังไงเราก็อยู่บ้านหลังเดียวกัน ตอนเช้าก็ได้เห็นหน้ากันอยู่ดี”“มันไม่เหมือนกันนี่นา”“ไม่เหมือนยังไง”“เราเพิ่งมีอะไรกัน พี่ก็จะทิ้งให้หนูนาอยู่คนเดียวแล้วเหรอ”แม้การกระทำของเธอจะดูไร้ค่าและสิ้นคิดมาก ทว่าหนูนาก็ยังอยากเป็นคนสำคัญในสายตาของทิศเหนือ อยากให้เขาคอยเอาอกเอาใจ และเป็นห่วงความรู้สึกของเธอบ้าง ไม่ใช่อยากได้ก็มาหา พอได้ทุกอย่างสมใจแล้วก็ทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดี“อยู่ต่ออีกแป๊บได้ แต่ให้นอนค้างไม่ได้ เดี๋ยวพ่อตื่นมาเจอจะทำยังไง”“หนูนาเข้าใจค่ะ กล่อมหนูนานอนหน่อยสิ” หญิงสาวส่งเสียงอ้อน ขยับใบหน้าเสียดสีหน้าอกแน่นของอีกฝ่ายแผ่วเบามาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากกับท่าทางน่ารักของน้องสาว หากคิดย้อนไปถึงวันที่ผู้เป็นพ่