Novels by Mali_810

ช่วงสายของวันต่อมาหนูนาเปิดประตูก้าวลงจากรถหรูที่จอดอยู่ในบริเวณวัด เจ้าของรถก็อ้อมไปเปิดประโปรงท้ายเพื่อหยิบสังฆทานออกมา จากนั้นก็พากันเข้าไปนั่งในศาลาการเปรียญ ใช้เวลาไม่นานก็ทำบุญเสร็จ“ไปให้อาหารปลากันครับ”ข้อมือเล็กถูกมือหนาของหนุ่มรุ่นพี่กอบกุม แล้วพาเธอไปยังโซนให้อาหารปลาที่อยู่อีกด้านของวัด“เอาขนมปังสองปอนด์ครับ”“นี่จ้ะ ปอนด์ละยี่สิบบาท เอาเงินหย่อนตู้ได้เลยนะจ๊ะ”แม่ค้าประจำจุดขายอาหารปลายื่นขนมปังให้สองถุง ก่อนเบี่ยงสายตามองหนุ่มหล่อสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างกัน พลางเอ่ยแซว“พาแฟนมาให้อาหารปลาเหรอจ๊ะ ใจบุญด้วยกันทั้งคู่ ขอให้รักกันไปนาน ๆ เลยนะ”“ไม่ใช่ค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน”หนูนารีบยกมือขึ้นโบกไปมาเบา ๆ เพื่อปฏิเสธ ทว่าเขื่อนกลับอมยิ้มแววตาเป็นประกาย ก่อนจับข้อมือของเธอพาไปที่แพมีหลังคามุง เข้าไปนั่งม้านั่งตัวยาวที่ทำจากไม้ แล้วแกะถุงขนมปังยื่นให้หญิงสาว“ขอบคุณค่ะ”ทั้งสองบิดขนมปังเป็นชิ้นโยนลงไปในน้ำ ทอดสายตามองหมู่ปลาที่พากันแหวกว่ายมายังจุดที่มีอาหาร แย่งกันอ้าปากงับขนมปังจนน้ำกระเพื่อมไหว บางครั้งก็กระเด็นเป็นวงกว้างเขื่อนลอบมองใบหน้าหญิงสาวข้างกาย มุมปากยกยิ้มเล็กน้อ

“มีของใช้จำเป็นที่อยากแวะซื้อไหมครับ”เขื่อนหันมองหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างคนขับของรถหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม และคำถามของเขาก็ทำให้หนูนารู้สึกเกรงใจอีกครั้ง“เอากระเป๋าไปไว้ที่คอนโดก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูนาค่อยออกมาอีกที เกรงใจพี่เขื่อน”“วันนี้พี่ว่างครับ เอาเป็นว่าเราแวะไปซื้อของก่อน แล้วค่อยกลับคอนโด”“ก็ได้ค่ะ”หนูนาเผยรอยยิ้มบางเบาให้หนุ่มรุ่นพี่ คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจ และดูท่าจะเปลี่ยนใจของอีกฝ่ายไม่ได้ เธอจำต้องตอบตกลงเท่านั้นหลายนาทีต่อมา ทั้งสองก้าวลงจากรถหรู เดินเคียงคู่กันผ่านประตูกระจกบานเลื่อนเปิดปิดอัตโนมัติเข้าไปในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ก่อนที่หนุ่มหล่อจะเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีกนิดเพื่อให้ถึงจุดจอดรถเข็นก่อนเธอ แล้วเข็นรถเข็นเข้าไปหาหนูนา“ไปซื้อของกันเถอะครับ เรื่องเข็นรถให้เป็นหน้าที่ของผู้ชาย”“เอ่อ เอางั้นก็ได้ค่ะ”มือเล็กจับสินค้าสำหรับใช้สอยในชีวิตประจำวางลงในรถเข็น รวมถึงพวกของกินสำเร็จรูป ก่อนจะพากันไปยังโซนขายรองเท้าสำหรับใส่ในบ้าน เธอยืนนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อมีภาพในอดีตผุดเข้ามาในหัว ก่อนตัดสินใจหยิบออกมาหนึ่งคู่ แล้วเดินไปยังโซนขายชุดผ้าปูที่นอนใบหน้าสวยไล่ส

ช่วงเที่ยงของอีกวัน“เมื่อคืนดื่มกับเพื่อนจนลืมพี่เลยนะครับ”เสียงทุ้มละมุนของหนุ่มหล่อที่กำลังขับรถอยู่เอ่ยถามกับหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างกัน หนูนาเผยรอยยิ้มบางเบา ทั้งรู้สึกเมาค้างเล็กน้อย เอ่ยตอบเขาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด“ขอโทษนะคะพี่เขื่อน ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ นาน เลยดื่มกันจนแทบกลับห้องไม่ไหว พอหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายเลยค่ะ”เมื่อคืนอีกฝ่ายส่งข้อความมาหา บอกว่าจะมารับเธอไปกินข้าว และแวะไปดูคอนโดด้วยเลย ทว่าหนูนาเพิ่งมาเห็นข้อความตอนสิบโมงของวันนี้และคนที่เอ่ยกับเธอก็คือ เขื่อน หนุ่มรุ่นพี่ที่เรียนปริญญาโทด้วยกันที่อังกฤษหนูนาเจอกับเขาในวันที่สายฝนโปรยลงมาในฤดูหนาว เป็นช่วงที่เปิดภาคเรียนได้ไม่ถึงครึ่งเดือน จู่ ๆ อีกฝ่ายก็กางร่มวิ่งเข้ามาหาเธอ และอาสาไปส่งเธอที่หอพัก หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันมากขึ้น เริ่มปรึกษาเรื่องเรียน และเรื่องทำงานหลังจากเรียนจบ และที่สนิทกันก็อาจเป็นเพราะเขาเป็นคนไทยคนเดียวที่เรียนปีการศึกษาเดียวกัน หลักสูตรเดียวกันเขื่อนเป็นลูกชายของผู้ถือหุ้นรายใหญ่และประธานกรรมการบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุน ธารินทร์ จำกัด พอเรียนจบเขาก็กลับมารับตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดก

เวลาผ่านไปหนึ่งปีกว่าชายร่างสูงกำยำสวมใส่เสื้อเคโกกิและกางเกงฮากามะ สองมือกระชับดาบไม้ไผ่เอาไว้มั่น ใบหน้าหล่อปราศจากหน้ากากป้องกัน เผยให้เห็นดวงตาคมกริบจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวและทิศทางของดาบไม้ไผ่ที่ฟาดฟันออกไปเป็นจังหวะหนักแน่นขณะนั้นเอง หูของทิศเหนือก็ได้ยินเสียงประตูบานเลื่อนถูกเปิดออก ชายชราในร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในโรงฝึกด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามกาลเวลายังคงแฝงความดุดันของอดีตหัวหน้าแก๊งยากูซ่า แม้จะวางมือไปแล้ว ทว่าปัจจุบันกลับยังมีอิทธิพลอย่างกว้างขวางในประเทศญี่ปุ่นชายชราสวมชุดฝึกเคนโด หรือการฝึกฟันดาบไม้ไผ่เช่นเดียวกับหลานชาย โดยไม่สวมหน้ากากป้องกัน ผู้เป็นตาไม่ได้เอ่ยทักทาย เพียงก้าวอย่างเงียบเชียบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ขณะยกดาบไม้ไผ่ขึ้นตั้งตรงทิศเหนือกระตุกยิ้มรับ ยกดาบไม้ไผ่ขึ้นรับการโจมตี ก่อนที่ตาของเขาจะพุ่งเข้าหา ทำให้ดาบไม้ไผ่สองเล่มปะทะกันเสียงดังอย่างต่อเนื่อง แม้ทิศเหนือจะได้เปรียบเรื่องความแข็งแกร่งและรวดเร็ว แต่ชายชรากลับเหนือกว่าด้วยประสบการณ์เพียงไม่นานตาของทิศเหนือที่มีชื่อว่า เก็นยะ ก็สกัดการโจมตีของเขาเอาไว

“พ่อครับ ผมอยากไปอยู่กับคุณตาสักระยะ”ทิศเหนือเอ่ยความต้องการกับผู้เป็นพ่อหลังจากเลิกงานแล้วกลับมาถึงคฤหาสน์ พร้อมกับใช้สายตาวิงวอนเพื่อให้ท่านอนุญาต น้องสาวต่างสายเลือดไปเรียนต่อเมืองนอกหลายเดือนแล้ว แต่เขายังคงจมอยู่กับความรู้สึกผิด ไม่อาจลบเรื่องนี้ออกไปจากใจได้“ถ้าแกไป แล้วใครจะดูแลพีเอ็ม”“ผมจะให้ไอ้สิงห์อยู่ที่นี่ มีมันคอยดูแล พ่อวางใจได้”“ช่วงนี้ข่าวของแกกับหนูเอวาก็หลุดออกมาบ่อย ๆ ท่านพงษ์สิทธิ์ก็มักจะถามทีเล่นทีจริงว่าเมื่อไหร่จะมีข่าวดี”ทิศเหนือถอนหายใจ มันจะมีข่าวดีได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจของเขามันยังไม่ได้เปิดรับเอวาเข้ามาเลยด้วยซ้ำนับตั้งแต่หมั้นกัน ความสัมพันธ์ของเขากับเอวาก็ไม่คืบหน้าไปมากกว่าเดิม แต่เธอกลับไม่ใส่ใจต่อความเย็นชาของเขา และมักใช้ประโยชน์จากสื่อหลายต่อหลายครั้ง เพื่อทำให้ข่าวถูกเผยแพร่สู่สายตาของคนทั้งประเทศว่า เขานั้นดูแลเธอดีแค่ไหน“ผมยังไม่อยากแต่ง เลื่อนเวลาออกไปสักสองสามปีไม่ได้เหรอครับ”“ฉันรอได้ แล้วหนูเอวาล่ะ”“ผมจะคุยกับเอวาเอง แต่งงานกันตอนนี้ก็เป็นการฝืนใจกัน เธอคงไม่มีความสุขหรอกครับ”“แล้วแกจะไปนานเท่าไหร่”“ยังไม่มีกำหนด เอาไว้ถ้าสภาพจิตใจ

หนูนายังคงไปทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้าน Eve’s Coffee House อย่างตรงเวลา เธอเปิดประตูก้าวเข้าไปในร้านด้วยรอยยิ้มบางเบา เอ่ยทักทายพนักงานที่มีอายุมากกว่าเธอสองปีขึ้นไปหลังจากถอดเสื้อโค้ตเก็บไว้ในล็อกเกอร์ของพนักงาน หญิงสาวก็หยิบผ้ากันเปื้อนสีดำ มีโลโก้ของร้านติดอยู่บริเวณหน้าอกมาคล้องคอ แล้วผูกสายบริเวณเอวไว้ทางด้านหลัง ก่อนจะเดินไปประจำตำแหน่งตรงหลังเคาน์เตอร์หน้าที่ของหนูนาคือรับออเดอร์จากลูกค้า แล้วบันทึกรายการลงในเครื่องคิดเงิน และรับชำระเงิน เมื่อไม่มีลูกค้ารออยู่หน้าเคาน์เตอร์ เธอก็หันไปช่วยเตรียมเครื่องดื่ม หยิบขนมใส่จาน และนำอาหารไปเสิร์ฟให้ตามโต๊ะแม้จะเป็นช่วงเย็น แต่ทว่าลูกค้ายังคงแวะเวียนเข้ามาในร้านอย่างต่อเนื่อง บางคนนั่งจิบกาแฟสลับกับอ่านหนังสือ บางโต๊ะพูดคุยกันระหว่างกินอาหารเย็น ขณะที่ลูกค้าอีกกลุ่มหนึ่งจะสั่งเครื่องดื่ม เบเกอรี หรืออาหารเพื่อนำกลับบ้านกระทั่งถึงเวลาสองทุ่มครึ่ง ลูกค้าคนสุดท้ายก็เดินออกจากร้าน พนักงานทุกคนก็ช่วยกันทำความสะอาดบริเวณที่ตนเองรับผิดชอบ เสร็จแล้วหนูนาก็ถอดผ้ากันเปื้อนออก ก่อนหยิบเสื้อโค้ตมาสวมใส่เพื่อเตรียมตัวกลับหอพัก“แบ่งกันไปกินเหมือนเดิมนะ

บรรยากาศในห้องรับประทานอาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและเป็นกันเอง จนกระทั่งมาถึงมื้อของหวานตบท้าย เสียงของยูตะก็ดังขึ้น เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันมามองที่เขาอย่างพร้อมเพรียง“ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกกับทุกคนครับ”“เรื่องอะไรคะ”อิงดาวเอ่ยพลางจ้องมองคนที่เธอนับถือเป็นพี่ชาย รอฟังคำตอบ ขณะเดียวกันทอรุ้งที่นั่งอยู่ข้างกายแฟนหนุ่มก็เปิดกระเป๋าสะพาย หยิบซองสีชมพูอ่อนออกมายื่นให้เธออิงดาวหยิบการ์ดที่อยู่ในซองออกมาดู ก่อนจะช้อนดวงตาเปล่งประกายขึ้นมองใบหน้าของยูตะและทอรุ้งสลับกัน สีหน้าแสดงออกถึงความยินดี“พี่หมอกับคุณรุ้งจะแต่งงานกัน ดาวยินดีด้วยนะคะ ดีใจกับพี่หมอมากจริง ๆ จากนี้ไปพี่จะมีผู้หญิงที่น่ารักแบบคุณรุ้งคอยดูแลกันและกัน”เอ่ยจบเธอก็ยื่นซองพร้อมกับการ์ดเชิญให้สามี คิณรับไปถือเอาไว้ ไล่สายตาอ่านเพียงชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาว ใบหน้าหล่อก็เงยขึ้นมองสองคนนั้น“ยินดีกับทั้งสองคนด้วยนะ งานแต่งนี้ครอบครัวของพวกเราจะไปร่วมอย่างแน่นอน”มือของยูตะเลื่อนเข้าไปประสานกับมือของว่าที่เจ้าสาวของเขา แววตาที่จ้องมองกันเปี่ยมล้นไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง ทั้งสองคนมีแพลนจะแต่งงานกันในอีกสองเดือนข้างหน้า แม้จะคบหาดูใ

1 ปีผ่านไปหนูอายวัยหนึ่งขวบสี่เดือนละความสนใจไปจากหนังสือนิทานที่ทำจากผ้าสีสันสดใส คลานไปหาพี่สาวที่นั่งอยู่ด้วยกัน ใช้มือเล็ก ๆ เกาะขาคนเป็นพี่ ยันตัวขึ้นในท่าตั้งไข่โอนเอนเล็กน้อย แต่ดีที่เกาะบ่าทั้งสองข้างของหนูเอมเอาไว้ พลางส่งเสียงประท้วง“หม่ำ หม่ำ หม่ำ”“ใจเย็นนะคะ คุณแม่กำลังทำของอร่อยให้อยู่”“แมะ แมะ”“ใช่ค่ะ คุณแม่เตรียมอาหารให้พวกเราอยู่ในครัว หนูอายเล่นกับพี่เอมรอแป๊บนึงนะคะ”คิณนั่งทำงานในโน้ตบุ๊กอยู่บนโซฟา หันใบหน้ามองลูกสาวคนโตเอ่ยกับน้องน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าจิ้มลิ้มของหนูเอมมีรอยยิ้มหวาน หนูอายก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจ ปล่อยมือจากไหล่ของคนเป็นพี่ หย่อนก้นลงบนเบาะรองคลาน แล้วเล่นของเล่นกันต่อไม่ถึงห้านาที เจ้าตัวเล็กของเขาก็คลานมาหา ก่อนจะใช้มือทั้งสองเกาะขาผู้เป็นพ่อยันตัวลุกขึ้นยืน“ป้อ ป้อ”“มีอะไรคะ อยากให้คุณพ่อไปเล่นด้วยเหรอ”“หม่ำ นำ”“อ๋อ หิวน้ำนี่เอง”“พี่เอมเอาน้ำให้นะคะ”หนูเอมได้ยินเสียงน้องเอ่ยกับผู้เป็นพ่อ เธอก็อาสาไปหยิบแก้วน้ำแบบมีหลอดดูดสำหรับเด็กเล็ก ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟามาให้น้องสาวดื่ม ทว่าเด็กน้อยก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากขาของบิดา“ป้อ ป้อ”ลูก

เด็กน้อยวัยสี่เดือนเริ่มจ้ำม่ำ และเพิ่งค้นพบว่าการพ่นน้ำลายจนริมฝีปากสั่นมันสนุกมากแค่ไหนหนูอายส่งเสียง “ปรือ… ปรือ…” นอนถีบแข้งถีบขา ขยับแขนทั้งสองข้างอยู่บนเบาะนอนในห้องนั่งเล่น โดยที่มีคุณปู่คุณย่าคอยอยู่เป็นเพื่อนหลังเลิกงานคิณก็ไปรับลูกสาวคนโตที่โรงเรียน และสิ่งแรกที่สองพ่อลูกจะทำเมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ก็คือเข้ามาหาหนูอาย“สวัสดีค่ะคุณปู่คุณย่า”หนูเอมยกมือไหว้ชายหญิงวัยกลางคนอย่างนอบน้อม ก่อนจะเข้าไปสวมกอดทั้งสองท่านที่นั่งอยู่บนเบาะหนานุ่มขนาดใหญ่ที่ปูอยู่บนพื้น“ไปเรียนเป็นยังไงบ้างจ๊ะ เล่าให้ย่าฟังหน่อย” เกสราเอ่ยถามหลานสาว“สนุกมากค่ะ คาบเรียนวิทยาศาสตร์คุณครูสอนทำภูเขาไฟลาวาด้วยค่ะ”“อู้ว… เก่งมากเลยจ้ะ”“เทอมนี้ถ้าสอบได้คะแนนดี ปู่จะมีรางวัลให้” ไอศูรย์เอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบา“จริงเหรอคะ”“หนูเลือกได้เลยว่าอยากซื้อของ ไปเที่ยว หรือไปกินของอร่อย ปู่จะตามใจหนูหนึ่งวัน”“คุณปู่เตรียมเงินไว้เลยค่ะ หนูเอมจะตั้งใจเรียนและสอบให้ได้คะแนนดี ๆ คิกคิก”เด็กหญิงส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะหันใบหน้าไปหาน้องสาว พร้อมกับยกมือขึ้นปิดใบหน้าของตัวเอง“จ๊ะเอ๋ พี่เอมมาแล้วค่า หนูอายคิดถึงพี่ไ

“พี่ขออุ้มหลานได้ไหมครับ” ยูตะเอ่ยขออนุญาตแม่ของหลานสาวตัวน้อย“ได้ค่ะ”อิงดาวเอ่ยอนุญาต มือหนาก็ประคองร่างเล็ก ๆ เข้ามาอุ้มในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ทอรุ้งขยับเข้าไปยืนอยู่ข้างกายยูตะ ชะโงกใบหน้ามองหลานสาวของเขาที่มีใบหน้าจิ้มลิ้ม สวยได้ทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ยังแบเบาะ“น่ารักน่าชังจัง น้องชื่ออะไรเหรอคะ”“ชื่ออายค่ะ”“ชื่อน่ารักมากเลยค่ะ โตมาต้องสวยเหมือนพี่สาวแล้วก็คุณแม่แน่ ๆ”ทอรุ้งเอ่ยกับอิงดาวด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนที่เธอกับยูตะจะเผลอช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของกันและกัน และค้างไว้แบบนั้นครู่หนึ่ง จนกระทั่งได้ยินเสียงแซวของคิณดังขึ้น ทำให้เปลือกตาของทั้งคู่กระพริบ ละสายตาออกจากกัน“จ้องแบบนั้นเดี๋ยวก็ท้องกันพอดี”“คนนะ ไม่ใช่ปลากัด”“อ้าว ทันมุกเหมือนกันเหรอไอ้หมอ”คิณกระตุกยิ้มส่งเสียงขำในลำคอ ยูตะก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยท่าทางสุขุมบรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยพิเศษทำให้ทอรุ้งรู้สึกถึงความเป็นกันเอง หลานสาวทั้งสองคนของยูตะก็น่ารักมาก ๆ หลังจากเยี่ยมทารกน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มเสร็จแล้ว เธอและยูตะก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อขณะยืนรอลิฟต์ ยูตะก็เอ่ยขึ้น“ผมยังพอมีเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะถึงเวรห้องตรวจ คุณร

“ดาวอยากให้พี่คิณตั้งชื่อให้ลูกค่ะ”อิงดาวเอ่ยกับสามีเสียงแผ่วเบา เนื่องจากยาชาเริ่มหมดฤทธิ์ทำให้เจ็บระบมช่วงล่าง และรู้สึกเหนื่อยล้าจากการคลอดลูก ทำให้เธอแทบไม่มีแรงจะขยับตัวคิณชะงักไปครู่หนึ่งราวกับตัวเองฟังผิดไป ก่อนเอ่ยถาม“แน่ใจเหรอครับว่าจะให้พี่ตั้งให้”“ค่ะ”วินาทีนี้หัวใจของมาเฟียหนุ่มเต้นระรัวด้วยความดีใจ ลูกสาวคนแรกเขาไม่เคยมีโอกาสได้เฝ้ามองตอนหนูเอมลืมตาดูโลก ทว่าลูกสาวคนที่สอง เขากลับได้รับความรักและความไว้ใจจากอิงดาว ดวงตาคมร้อนผ่าวและรื้นไปด้วยน้ำสีใส ริมปากคลี่ยิ้มตลอดเวลา ขณะในหัวกำลังครุ่นคิดว่าจะตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยคนนี้ว่าอย่างไรดี“พี่ขอเวลาแป๊บนะ”มันตื่นเต้นจนเขาคิดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงหลบมุมไปนั่งอยู่ตรงโซฟา นำโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ค้นหาชื่อเด็กผู้หญิงในกูเกิล ก่อนจะถูกชะตากับชื่อหนึ่ง ผละตัวลุกออกไปยืนอยู่ข้างเตียงของภรรยา“ชื่ออายดีไหมครับ อาย อรณิชา”“น้องอายหลอคะ หนูเอมชอบ”ลูกสาวคนแรกเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แล้วตามมาด้วยเสียงจากภรรยา“อรณิชา ชื่อเพราะดีนะคะ มีความหมายว่าอะไรเหรอ”“สตรีผู้บริสุทธิ์ครับ”“คนแรกหนูเอม คนที่สองหนูอาย ชื่อจริงก็ม

“จะทำอะไรคะ”อิงดาวเอ่ยถามสามีด้วยความสงสัย เพราะหลังจากกินมื้อเย็นอิ่มเขาก็ประคองเธอขึ้นมานั่งพักอยู่บนห้องนอน ทว่าอีกฝ่ายได้เดินไปหยิบอุปกรณ์บางอย่าง ก่อนจะกลับมานั่งลงบนพื้นตรงปลายเตียง จับเท้าของเธอวางลงบนขาของตัวเอง“พี่จะตัดเล็บให้ครับ”“ไม่ต้องทำหรอกค่ะ ดาวทำเองได้”เธอทำท่าจะชักขาออก ทว่ากลับถูกมือหนาของสามีรั้งเอาไว้“ท้องโตขนาดนี้ดาวคงก้มลำบาก พี่ขอทำให้นะ” อิงดาวเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าสามีมีความตั้งใจจะปรนนิบัติดูแลภรรยาตั้งครรภ์เข้าสู่ช่วงสัปดาห์ที่สามสิบ เธอจึงเผยรอยยิ้มหวาน พยักหน้าลงอนุญาต เพื่อบรรเทาความรู้สึกผิดที่สามีมักจะหลุดปากพูดถึงตอนเธออุ้มท้องลูกสาวคนแรก แล้วต้องอยู่ตามลำพังที่ญี่ปุ่นมือหนาของสามีจับนิ้วเท้าของเธอเบา ๆ ก่อนจะตัดเล็บให้ด้วยความระมัดระวัง จังหวะนั้นลูกสาวของทั้งสองคนก็ถูกผู้เป็นย่าพามาส่งที่ห้องหนูเอมเดินเข้าไปหาพ่อแม่ ก่อนเอ่ยถาม“ตัดเล็บให้คุณแม่หลอคะ”“ค่ะ หนูเอมเล็บยาวรึยัง ให้คุณพ่อตัดให้ไหม” คิณเอ่ยถามลูกสาว“ยาวนิดนึง แต่ตัดก็ได้ค่ะ”เด็กหญิงนั่งลงบนพื้นข้างกายผู้เป็นพ่อ หลังจากคิณตัดเล็บให้แม่ของลูกเสร็จ เขาก็หันไปตัดเล็บมือและเล