ตอนที่ 1

“คุณอิงฟ้า ทำไมมานอนที่นี่คะ”

ช่วงเช้าตรู่แม่บ้านรายหนึ่งได้เข้ามาทำความสะอาดในห้องนั่งเล่น ทว่านายหญิงของบ้านที่เพิ่งแต่งงานเข้ามาเมื่อวาน กลับมานอนอยู่บนโซฟา ส่งเสียงพึมพำคล้ายกับคนนอนละเมอแต่ฟังไม่ได้ศัพท์

“คุณอิงฟ้าคะ”

แม่บ้านเรียกอีกครั้ง คนที่นอนอยู่ก็ยังไม่ลืมตาตื่น และสีหน้าก็ดูคล้ายกับคนไม่สบาย จึงถือวิสาสะเลื่อนมือขึ้นไปแตะบนหน้าผาก จากนั้นก็เดินออกจากห้องนั่งเล่น

“ป้านวล ฉันเห็นคุณอิงฟ้านอนอยู่ในห้องนั่งเล่น แล้วตัวก็ร้อนมากเลยนะจ๊ะ ป้าขึ้นไปบอกคุณคิณให้หน่อยสิ”

แม่บ้านอีกคนที่กำลังวุ่นอยู่กับการทำความสะอาดคฤหาสน์หลังใหญ่เอ่ยตอบ

“แกก็ขึ้นไปบอกเองสินังปิ่น”

“ฉันไม่กล้าขึ้นไปหรอก หรือว่าฉันเอาผ้าชุบน้ำไปเช็ดตัวให้คุณอิงฟ้าดีไหมจ๊ะป้า”

“ถ้าแกไม่อยากชะตาขาด ป้าว่าอย่าไปยุ่งเรื่องของคุณคุณเค้าเลย ทำหน้าที่ของตัวเองไปเถอะ”

“จ้ะ”

ในขณะที่ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ๆ คิณ อคิราห์ พิชยเมฆา มาเฟียหนุ่ม อายุ 28 ปี ผู้สืบทอดธุรกิจนำเข้าน้ำมันดิบ และปั๊มน้ำมันรายใหญ่ทั่วประเทศ แล้วเขาก็ยังเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของ V.K.T. Pub ได้ลุกออกจากที่นอนไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วลงมากินมื้อเช้าก่อนออกไปทำงาน

ทว่าพอคิณเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร กลับไม่พบภรรยาที่ควรจะตื่นก่อนสามี

“คุณอิงฟ้าอยู่ไหน”

“เอ่อ คุณอิงฟ้ายังนอนอยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ ดูเหมือนจะไม่สบาย”

คิณถอนหายใจ คิ้วของเขาขมวดเป็นปมหลังจากได้ฟังคำตอบจากแม่บ้าน แล้วเดินออกจากห้องรับประทานอาหาร ตรงดิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น

“จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

อิงดาว อัญชิสา รวีทิพย์ หญิงสาวในวัย 25 ปี เธอกำลังถูกพิษไข้เล่นงานจนแทบไม่มีแรงลุกไปอาบน้ำ และตอนนี้เธอก็กำลังถูกกระชากแขน พลันทำให้สะดุ้งตื่น ใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมาจากหน้าอก

“พี่คิณ คือดาว…”

เธอเอ่ยเสียงแผ่ว และยังไม่ทันได้พูดจบประโยค คิณก็พูดแทรกขึ้น

“ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม อยู่ที่นี่ เธอเป็นได้แค่อิงฟ้าเท่านั้น”

สีหน้าของคิณดูไม่สบอารมณ์ มือหนาบีบแขนของอิงดาวจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ลุกไปอาบน้ำ แล้วไปกินข้าวกับฉันเดี๋ยวนี้”

“แต่ฉันลุกไม่ไหวจริง ๆ”

คิณกระชากแขนของอิงดาวเพื่อให้เธอลุกออกจากโซฟา ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น พร้อมกับแววตาที่ไร้เยื่อใย

“อย่ามาใช้วิธีทำตัวน่าสงสาร เพื่อทำให้ฉันเห็นใจ ทางที่ดีเธอควรรีบไปอาบน้ำ แล้วไปนั่งกินข้าวกับฉันจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องพวกนี้ไปถึงหูของคุณแม่ล่ะก็ ไอ้พวกขี้ฟ้องได้ถูกฉันส่งไปลงนรกแน่”

ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใสของอิงดาว ช้อนขึ้นมองใบหน้าของชายที่เธอแอบรักมานาน ทว่าตอนนี้เขาช่างดูเย็นชา และเป็นคนไร้เหตุผลสิ้นดี

“ค่ะ ช่วยปล่อยมือด้วย ฉันจะไปอาบน้ำ”

“ขึ้นไปอาบข้างบน ห้องของเธออยู่ถัดจากห้องของฉัน ตั้งแต่คืนนี้ก็ไปนอนที่นั่น อย่ามาทำตัวน่าสมเพชให้พวกแม่บ้านเอาไปนินทา”

“ค่ะ”

มือเล็กคว้ากระเป๋าเดินทาง เดินออกจากห้องนั่งเล่นเพื่อขึ้นไปยังห้องนอนที่เขาจัดเตรียมเอาไว้ให้ แม้ว่าห้องนี้จะใหญ่พอ ๆ กับห้องของคิณ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเลย

พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ อิงดาวก็ลงไปหาผู้เป็นสามีที่ห้องรับประทานอาหาร

“มาได้สักที เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำให้ฉันไปทำงานสาย”

“ขอโทษค่ะ ต่อไปฉันจะตื่นให้เร็วกว่านี้”

“ปกติฉันจะลงมากินข้าวเช้าไม่เกินเจ็ดโมงสี่สิบห้า แล้วออกจากบ้านไม่เกินแปดโมงครึ่ง ส่วนเธอก็ควรจะทำหน้าที่ภรรยา ให้สมกับความหน้าด้านที่เสนอตัวมาแต่งงานแทนน้องสาวหน่อยสิ”

ประโยคของคิณทำให้คนฟังรู้สึกเจ็บปวด จากนั้นเขาก็เงียบไปจนกระทั่งกินข้าวเสร็จ คิณก็ได้เรียกแม่บ้านทุกคนมารวมตัวกัน

“ใครที่รู้ตัวว่าเป็นคนของคุณแม่ ภายในวันนี้ให้รีบเก็บของ แล้วกลับไปที่คฤหาสน์พิชยเมฆาซะ เหลือแค่ป้าอิ่ม และคนที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่”

ป้าอิ่มคือคนที่อิงฟ้าเคยเอ่ยปากชมตอนไปกินข้าวที่บ้านกับพ่อแม่ว่าทำอาหารอร่อย แม่ของเขาจึงส่งให้มาทำงานที่นี่ แต่คนอื่น ๆ มาเฟียหนุ่มไม่อยากเก็บเอาไว้ข้างกาย

“ถ้าส่งแม่สามคนนี้กลับ แล้วใครจะช่วยป้าทำงานบ้านล่ะคะคุณคิณ”

แม่บ้านเก่าแก่ที่ชื่ออิ่มเอ่ยถามกับคนที่เธอเคยช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังแบเบาะ เพราะจะเหลือแค่เธอที่ส่วนใหญ่รับหน้าที่ดูแลงานในครัว กับเด็กใหม่อีกสองคนที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงเดือน

“ต่อจากนี้คุณอิงฟ้าจะเป็นคนดูแลบ้านหลังนี้เอง”

คิณจับมือของอิงดาว พร้อมกับหันมาสบตา ในขณะที่มือหนาก็ออกแรงบีบจนเธอรู้สึกเจ็บ

“ใช่ไหมครับ อิงฟ้า”

“ค่ะ เดี๋ยวฟ้าทำเอง”