3.คืนที่ไม่มีใครควรอยู่คนเดียว(ต่อ)

เสียงประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับเสียงพูดคุยของพนักงานที่ค่อย ๆ หายไป ต้นหันกลับมาที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง ทั่วทั้งแผนกบัญชีที่เคยเต็มไปด้วยผู้คน บัดนี้เหลือเพียงเก้าอี้ว่าง แฟ้มเอกสารที่วางซ้อนกัน และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง หกโมงสิบห้านาที ความมืดด้านนอกค่อย ๆ กลืนแสงสุดท้ายของวัน ขณะที่ฝนยังคงตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ต้นถอนหายใจยาว ก่อนกลับมาจดจ่อกับรายงานที่เหลืออีกเพียงไม่กี่หน้า เขาตั้งใจว่าจะรีบทำให้เสร็จแล้วกลับห้องไปอาบน้ำ นอนพัก และตื่นมาทำงานเหมือนทุกวัน แต่คืนนี้กลับไม่ใช่คืนธรรมดา

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งสองทุ่มกว่า เขาปิดแฟ้มเอกสารกองสุดท้ายแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างโล่งอก นิ้วทั้งสองข้างปวดจนแทบกำเมาส์ไม่ไหว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พบข้อความจากแม่ที่ส่งมาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน

“ทำงานเสร็จหรือยังลูก อย่ากลับดึกมากนะ”

เขายิ้มบาง ๆ ก่อนพิมพ์ตอบกลับว่า “ใกล้เสร็จแล้วครับแม่ อีกไม่นานก็กลับ” แล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ความรู้สึกผิดแวบขึ้นมาในใจ เขาแทบไม่มีเวลากลับไปเยี่ยมแม่เลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา

ขณะที่กำลังจะปิดคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์สำนักงานบนโต๊ะก็ดังขึ้น

กริ๊ง…กริ๊ง…ต้นรีบรับสาย “ฝ่ายบัญชีครับ”ปลายสายเงียบสนิท ไม่มีเสียงพูด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาเหมือนมีใครกำลังถือสายอยู่ “ฮัลโหล…ได้ยินไหมครับ”ไม่มีคำตอบเขารออยู่เกือบสิบวินาที ก่อนปลายสายจะตัดไปเอง

ต้นมองโทรศัพท์ด้วยความสงสัย แต่ก็ส่ายหน้า คิดว่าอาจเป็นการโทรผิดหรือระบบภายในมีปัญหา เขาสะพายกระเป๋า เดินออกจากโต๊ะ เตรียมจะกลับบ้าน ทันใดนั้นเอง เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้น

ติ๊ง…ประตูลิฟต์เปิดออกช้า ๆ แต่ไม่มีใครเดินออกมา ต้นยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มก่อตัว เขากำลังจะหันหลังเดินต่อ แต่แล้ว…

ปัง!

เสียงของหนักตกกระแทกพื้นดังมาจากทางเดินด้านใน เป็นทิศทางเดียวกับห้องเก็บเอกสารของฝ่ายการเงิน ต้นชะงัก

เขาเงี่ยหูฟังอีกครั้งความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งชั้น คุณกิตติ?” เขาลองเรียกเสียงดัง แต่ไม่มีใครตอบกลับ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉาย แล้วค่อย ๆ เดินไปตามทางเดิน แสงสีขาวจากหน้าจอส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นเงาของตัวเองทอดยาวบนพื้นกระเบื้อง ทุกก้าวที่เดิน เสียงรองเท้าดังก้องอยู่ในความเงียบ เมื่อมาถึงหน้าห้องเก็บเอกสาร เขาพบว่าประตูเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย ทั้งที่ปกติห้องนี้จะล็อกไว้หลังเลิกงานเสมอ ต้นสูดหายใจลึก ก่อนใช้ปลายนิ้วดันประตูเบา ๆเสียงบานพับครางเอี๊ยดเบา ๆภาพที่เห็นทำให้เขาหยุดหายใจ

แฟ้มเอกสารถูกโยนเกลื่อนเต็มพื้น ตู้เหล็กเปิดอ้า ลิ้นชักหลายชั้นถูกค้นจนเละ กระจกบานหนึ่งแตกละเอียด เศษแก้วกระจายไปทั่วเหมือนเพิ่งเกิดการต่อสู้ “มีใครอยู่ไหมครับ”ไม่มีเสียงตอบ ต้นเดินเข้าไปอีกสองก้าว ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ร่างของชายคนหนึ่งซึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่กลางห้อง เสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดจนกลายเป็นสีแดงเข้ม เลือดไหลนองเป็นแอ่งอยู่ใต้ร่าง หัวใจของต้นเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกจากอก คุณ…กิตติ…”เขารีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าข้างร่างนั้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ พลิกร่างขึ้นอย่างระมัดระวัง ดวงตาของกิตติเบิกค้าง ริมฝีปากซีดไร้สี และมีด้ามมีดปักอยู่กลางหน้าอก ต้นรีบเอานิ้วแตะที่ลำคอเพื่อเช็กชีพจร

ไม่มี…เขาแตะที่ข้อมือ ไม่มีเช่นกัน กิตติเสียชีวิตแล้วความตกใจทำให้โทรศัพท์หลุดจากมือกระแทกพื้น เสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ทันใดนั้น เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ติ๊ง…ต้นสะดุ้งสุดตัว เขารีบหันไปทางประตูห้อง เห็นเงาคนทอดยาวอยู่บนพื้นทางเดิน มีใครบางคนกำลังยืนอยู่อีกฝั่งของประตู เขาไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงรองเท้าหนังสีดำและเงาร่างที่หยุดนิ่งราวกับกำลังมองเข้ามา

หัวใจของต้นเต้นแรงจนหูอื้อ เขาไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีไฟทั้งชั้นก็ดับลงพร้อมกันพรึ่บ!

ความมืดเข้าปกคลุมทุกสิ่ง เหลือเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำใส่กระจกอาคารและเสียงลมหายใจอันสั่นเครือของเขา จากความมืดนั้น มีเสียงฝีเท้าค่อย ๆ เดินถอยห่างออกไป ตึก…ตึก…ตึก…ก่อนทุกอย่างจะกลับมาเงียบสนิท ต้นรีบคลำหาโทรศัพท์ เปิดไฟฉายอีกครั้ง แล้วรีบกดโทรแจ้งตำรวจด้วยมือที่สั่นไม่หยุด

“ฮะ…ฮัลโหล…มีคนถูกฆ่าครับ…ผมอยู่บริษัทไพร์ม เทค ชั้นเจ็ด ห้องเก็บเอกสารฝ่ายการเงิน…รีบมาด้วยครับ!”ไม่ถึงสิบนาที เสียงไซเรนของตำรวจและรถพยาบาลก็ดังขึ้นจากด้านล่างอาคาร แต่สิ่งที่ต้นไม่รู้คือ นับตั้งแต่วินาทีที่เขาแตะร่างของกิตติ ลายนิ้วมือของเขาก็ได้ติดอยู่บนเสื้อของผู้ตายและด้ามมีดโดยไม่รู้ตัว และนั่นกำลังจะทำให้ชีวิตของพนักงานบัญชีธรรมดาคนหนึ่ง พลิกผันเข้าสู่ฝันร้ายที่ไม่มีวันหวนก