4.ผู้ต้องสงสัยคนแรก

เสียงไซเรนดังสะท้อนอยู่ด้านล่างอาคาร ขณะที่แสงไฟสีแดงและสีน้ำเงินกะพริบลอดผ่านม่านฝนขึ้นมาถึงชั้นเจ็ด ต้นยืนตัวแข็งอยู่หน้าห้องเก็บเอกสาร มือยังสั่นไม่หยุด โทรศัพท์ในมือเปียกไปด้วยเหงื่อ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง แต่สมองกลับเหมือนปฏิเสธสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นจากทางเดิน

“ตำรวจครับ! อยู่ตรงไหน!”

ต้นรีบตะโกนตอบ

“ทางนี้ครับ!”

เจ้าหน้าที่หลายนายวิ่งเข้ามาพร้อมไฟฉายกำลังแรง คนแรกที่มาถึงก้มตรวจชีพจรของกิตติ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ ให้เพื่อนร่วมทีม อีกสองคนรีบกั้นพื้นที่และเริ่มถ่ายภาพหลักฐานทันที

ชายวัยประมาณสี่สิบปลาย ๆ ในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาช้า ๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกอย่างเพียงครั้งเดียวก็เหมือนจดจำรายละเอียดทั้งหมดได้

“ผมสารวัตรภาคิน”เขาแสดงบัตรประจำตัวก่อนมองตรงมายังต้น

“คุณเป็นคนแจ้งเหตุใช่ไหม”ต้นพยักหน้าช้า ๆครับ”ชื่อ”

ต้น…ณัฐวุฒิครับ เป็นพนักงานฝ่ายบัญชี” สารวัตรภาคินพยักหน้า ก่อนมองไปยังร่างของผู้เสียชีวิต

คุณเป็นคนพบศพ”ครับ”แล้วแตะต้องร่างหรือเปล่า”คำถามนั้นทำให้ต้นนิ่งไป เขาพยายามย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

“…ผมพลิกตัวเขา แล้วก็จับชีพจรครับ”ภาคินไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

เพียงพยักหน้าสั้น ๆ แล้วหันไปบอกเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน เก็บลายนิ้วมือบนร่างผู้ตายและอาวุธทุกจุด”ต้นรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในอก เขาไม่ได้คิดเลยว่าการพยายามช่วยชีวิตคนจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับคดี เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมถุงซิปใส ขอเก็บโทรศัพท์และเสื้อผ้าของคุณไว้ตรวจคราบเลือดนะคะ”ต้นมองเธออย่างตกใจ ผม…ต้องถูกตรวจด้วยเหรอครับ”

“เป็นขั้นตอนปกติค่ะ”แม้จะรู้ว่าเป็นหน้าที่ แต่คำว่า “ตรวจ” ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ไม่นาน พื้นที่ทั้งชั้นก็เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน แสงแฟลชจากกล้องส่องวาบไม่หยุด มีการวัดระยะเลือด เก็บเศษกระจก ตรวจรอยรองเท้า และค้นหาลายนิ้วมือทุกพื้นผิว ต้นถูกพาไปนั่งที่ห้องประชุมเล็กข้างแผนกบัญชี ตรงหน้าเขามีเพียงแก้วน้ำหนึ่งใบกับเครื่องบันทึกเสียง

สารวัตรภาคินนั่งลงฝั่งตรงข้าม ผมจะถามทุกอย่างตั้งแต่คุณมาทำงานวันนี้”ต้นสูดหายใจลึกก่อนเริ่มเล่าตั้งแต่เช้า เรื่องเอกสารด่วน งานที่ต้องเร่งส่ง ผู้จัดการที่สั่งให้ทำโอที ฝนที่ตกหนัก และพนักงานที่ทยอยกลับบ้าน ภาคินฟังเงียบ ๆ แทบไม่ขัดจังหวะ จนกระทั่งต้นพูดถึงโทรศัพท์สำนักงานที่ดังขึ้น ปลายสายไม่พูดอะไรเลยครับ”ได้ยินเสียงอะไร”…เหมือนเสียงหายใจ”สารวัตรหยุดจดทันที แน่ใจ”

ครับ”ผู้ชายหรือผู้หญิง”ต้นนิ่งคิด แยกไม่ออกครับ”

ภาคินพยักหน้าอีกครั้ง หลังจากนั้น”ต้นเล่าถึงเสียงลิฟต์เปิดเอง ห้องเก็บเอกสารที่เปิดอยู่ เสียงของตก และภาพศพของกิตติ เมื่อเล่าถึงเงาคนหน้าประตู สีหน้าของสารวัตรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เห็นหน้าไหม”ไม่ครับ”ส่วนสูง”ประมาณร้อยเจ็ดสิบกว่า”ผู้หญิง”

น่าจะผู้ชายครับ”ทำไมคิดอย่างนั้น”รองเท้าหนังผู้ชาย”ภาคินจดทุกคำ

ก่อนถามคำถามที่ทำให้ต้นถึงกับชะงัก คุณมีปัญหากับผู้ตายไหม”

ไม่มีครับ”เรื่องเงิน”ไม่มี” เรื่องงาน”ไม่มี”เรื่องผู้หญิง”ต้นรีบส่ายหน้า

ไม่เคยเลยครับ”ภาคินมองเขาอยู่หลายวินาที สายตานั้นเหมือนพยายามอ่านความคิดของอีกฝ่าย จากนั้นประตูก็เปิดออก เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร สารวัตรครับ”ภาคินรับแฟ้มมาเปิดดู เพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดกว่าเดิม

ต้นมองอย่างหวาดหวั่น “มีอะไรหรือครับ” ภาคินปิดแฟ้มช้า ๆ

พบลายนิ้วมือของคุณบนด้ามมีด”คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง ต้นเบิกตากว้าง เป็นไปไม่ได้!”คุณยืนยันว่าไม่ได้จับมีด”ผมจับแค่ตัวคุณกิตติครับ!”แต่ผลเบื้องต้นพบลายนิ้วมือคุณบนด้ามอาวุธ”

ต้นรีบลุกขึ้นยืน ผมไม่ได้ฆ่าเขา!”

ตำรวจสองนายที่ยืนอยู่ด้านหลังขยับเข้ามาทันที ภาคินยกมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนใจเย็น ผมยังไม่ได้บอกว่าคุณเป็นฆาตกร”ต้นค่อย ๆ นั่งลงอีกครั้ง เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงมาตามขมับ เขาพยายามนึกซ้ำแล้วซ้ำอีก ตอนพลิกตัวกิตติ มือของเขาแตะโดนด้ามมีดหรือเปล่า หรือว่า…มีใครจงใจทำให้เป็นแบบนี้ ความคิดนั้นทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว ถ้ามีคนวางแผนไว้ตั้งแต่แรก

แสดงว่า…ฆาตกรอาจกำลังมองดูทุกอย่างอยู่ตั้งแต่ต้นและเลือกให้เขากลายเป็นแพะรับบาป สารวัตรภาคินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองสายฝนที่ยังตกไม่หยุด ก่อนพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมา

คุณต้น”ครับ”คืนนี้คุณยังกลับบ้านไม่ได้”

ต้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆทำไมครับ”ภาคินหันกลับมา สีหน้าเรียบนิ่ง

ตั้งแต่วินาทีนี้ คุณคือพยานคนสำคัญ…”เขาหยุดไปชั่วครู่ และอาจเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งของคดีนี้”เสียงฟ้าร้องดังสนั่นเหนืออาคาร ราวกับเป็นสัญญาณเปิดฉากของคดีฆาตกรรมที่ซับซ้อนกว่าที่ใครคาดคิด