ตอนที่ 7.

ตอนที่ 7.

“แต่มีนอยากรู้ตอนนี้ อยากรู้ว่าคุณนนท์โกรธเกลียดมีนเรื่องอะไร”

ดวงตากลมโตหวานซึ้งที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยคราบน้ำตาเงยขึ้นสบตากับดวงตากร้าวกระด้างของรัชชานนท์อย่างขอความเห็นใจ

แต่อสูรร้ายกาจอย่างเขาหรือจะมีความรู้สึกนั้น...

“เธอมีสิทธิ์ออกคำสั่งกับฉันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

เสียงฟันของเขากัดกันดังกรอด และไม่ช้าข้อมือบางของหล่อนก็ถูกกระชากเข้าไปบีบแน่น ก่อนที่ร่างสูงกำยำของรัชชานนท์จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ออกไปรับฟังคำพิพากษาของฉันดีกว่า...”

ร่างบางของนทิชาถูกหิ้วปีกออกมาโยนกองอยู่หน้าห้องหอนั่นเอง ส้มโอที่นั่งรออยู่ตามคำสั่งของรัชชานนท์มองด้วยความตกใจ ตั้งถ้าจะถลาเข้าไปประคองร่างของนายสาว แต่เสียงเข้มที่กระด้างน่ากลัวก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ไม่ต้องเข้าไปพยุงหล่อน...”

ร่างอ้วนของส้มโอชะงักอยู่กับที่ ขณะส่งสายตาไปมองร่างอรชรที่ล้มกองอยู่กับพื้นด้วยความสงสารจับใจ และก็สงสัยว่าทำไมรัชชานนท์ถึงได้โหดร้ายถึงเพียงนี้

“นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป... ส้มโอเธอไม่ต้องขึ้นมาทำความสะอาดในตึกใหญ่นี้แล้วนะ...”

“ทำไมล่ะคะ หรือว่าไล่ส้มโอออก...”

ส้มโอถามออกไปด้วยความตกใจ แต่รัชชานนท์หัวเราะร่วนพร้อมกับส่ายหน้าให้กับความคิดนั้นของส้มโอ

“ฉันมีคนใหม่มาทำแทนเธอต่างหากล่ะ...” ชายหนุ่มปรายตามองนทิชาที่นั่งก้มหน้าราวกับรู้ชะตากรรมของตนเองอย่างสะใจ

“คุณนนท์รับคนใช้ใหม่หรือคะ ไหนล่ะ มาเมื่อไหร่ ส้มโอไม่เห็น...” ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน

“ก็นั่นไง สาวใช้คนใหม่...”

ส้มโอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะจ้องมองใบหน้าของเจ้านายหนุ่มกับใบหน้าเศร้าสร้อยที่เอาแต่มองพื้นของนทิชาอย่างไม่เชื่อหู

“แต่คุณมีนเป็นเมียคุณนนท์นะคะ...”

“เป็นเมียก็ต้องทำงานบ้าน ไม่ใช่จะมานั่งชูคอเป็นกิ่งก่า... และอีกอย่างบ้านหลังนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แค่กวาดพื้น ถูพื้น เช็ดกระจก กวาดหยากไย่ ไม่นานก็เสร็จแล้ว...” น้ำเสียงเข้มที่เต็มไปด้วยความดูหมิ่นดูแคลนจนนทิชาอยากจะกลั้นใจตายเสียตรงนี้

“โห... ไม่ใหญ่อะไรกันล่ะคะคุณนนท์ นี่มันเกือบเท่าราชวังแล้วนะคะ ขนาดส้มโอกับมะนาวช่วยกันทำตั้งแต่เช้ากว่าจะเสร็จก็เกือบเที่ยงวันแน่ะ แต่ยังดีนะที่สองวันทำที...ไม่งั้นตายอย่างเขียดแน่ๆ...” ส้มโอค้านออกมาอย่างไม่เห็นด้วย

รัชชานนท์อมยิ้มเจ้าเล่ห์ก้มลงมองใบหน้างามที่เปรอะคราบน้ำตาของสาวน้อยที่นั่งเงียบไม่ปริปากผ่านเลนส์แว่นสีดำ ความจริงเขาอยากให้เจ้าหล่อนร้องโวยวาย หรือต่อต้านเขามากกว่าจะมาทำท่าทางนิ่งเฉยแบบนี้

เพราะยิ่งเห็นหล่อนสงบเงียบ... เขาก็ยิ่งร้อนเป็นไฟ ด้วยใจเคียดแค้นที่หล่อนไม่ได้แสดงท่าทางทรมานไว้อย่างที่คิด

“ว่าไงนทิชายอดรัก... เธอทำได้ไหม แค่ทำงานบ้านหลังนี้...คนเดียว...!”

คำพูดสุดท้ายของเขาช่างเหี้ยมเกรียมจนไขสันหลังของสาวน้อยเย็นยะเยือก แต่หล่อนก็พยายามไม่ฟูมฟายมันออกไป

“มีนทำได้ค่ะ...”

เมื่อเห็นหล่อนรับปากรับคำด้วยท่าทางสงบ ชายหนุ่มก็เดือดดาลขึ้นมาในทันที สมองพยายามหาทางกลั่นแกล้งผู้หญิงที่นั่งกองอยู่ตรงหน้าให้มากขึ้นอีก

“ก็ดี... งั้นเปลี่ยนจากสองวันครั้งเป็นทำทุกวันแล้วกันนะ และพอทำเสร็จแล้วเธอก็ไปซักผ้าแทนมะนาวด้วย... แต่ห้ามใช้เครื่องซักผ้าล่ะ เพราะมันเปลืองไฟ”

“โห คุณนนท์ใจร้ายจัง ให้ทำงานขนาดนี้ก็เลิกจ้างส้มโอกับมะนาวไปเลยดีกว่ามั้งคะ” ส้มโอประชด รู้สึกสงสารนายสาวจับใจ

รัชชานนท์ตวัดสายตาคมที่อยู่ภายในแว่นตาดำไปทางที่ส้มโอนั่ง แค่นั้นก็ทำให้คำพูดจากปากของส้มโอหยุดลงในทันที

“มีนทำได้ค่ะ...”

หญิงสาวยังคงรับคำด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับน้ำแข็งต่อไป และเป็นรัชชานนท์เองต่างหากที่ต้องเต้นเพราะความเยือกเย็นของสาวน้อยตรงหน้า

“ยังไม่หมด...” ชายหนุ่มกัดฟันแน่น

“ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าแม่ลำไยฝีมือตกไป เพราะสองสามวันนี้ ฉันกินข้าวไม่ค่อยอร่อย จึงอยากจะขอแรงให้เธอ...นทิชา ช่วยเป็นแม่ครัวทำอาหารทุกมื้อให้ฉันกินสักหน่อย เผื่อว่าฉันจะเจริญอาหารขึ้นมาบ้าง...”

“คุณนนท์ค่ะ ส้มโอว่ามันมากเกินไปนะคะ อย่างนี้คุณมีนไม่ได้หลับได้นอนแน่ มีหวังตายภายในอาทิตย์สองอาทิตย์นี้แหละ”

ส้มโอพยายามออกความคิดเห็น เพราะต้องการจะให้รัชชานนท์เปลี่ยนใจ แต่ก็ถูกชายหนุ่มไล่ให้กลับลงไปข้างล่างแทนเสียนี่

“ส้มโอไปบอกมะนาวกับแม่ลำไยตามที่ฉันบอก และขอเตือนว่าถ้าใครขัดคำสั่งของฉัน โทษที่หนักที่สุดก็คือไล่ออก จำเอาไว้... ไปสิ ไปได้แล้ว...!”

สาวใช้ร่างท้วมขยับตัวเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจกับคำสั่งไร้ความยุติธรรมของรัชชานนท์นัก แต่หล่อนก็ไม่มีปัญญาจะต่อต้านเขาได้ สงสารก็แต่นทิชาเท่านั่นแหละ ไม่รู้เวรกรรมอะไรถึงต้องมาเจอเหตุการณ์เลวร้ายขนาดนี้

“แล้วเย็นนี้ไม่ต้องจัดอาหารเผื่อคุณมีนเขาล่ะส้มโอ...”

ส้มโอที่ก้าวไปข้างหน้าจนเกือบถึงบันไดที่ทอดยาวลงชั้นล่างแล้วต้องชะงัก และหันกลับมามองเจ้านายหนุ่มราวกับไม่เชื่อหูของตัวเอง

“เพราะคุณมีนจะไปทานข้าวกับพวกเธอในครัว... ไปได้แล้วส้มโอ และกลืนคำพูดทุกคำที่กำลังจะถามลงคอไปด้วย หากไม่ต้องการให้ฉันหักเงินเดือน...”

เมื่อเห็นสาวใช้ทำท่าทางจะเอ่ยปากถาม ชายหนุ่มจึงตัดบทด้วยความเหี้ยมเกรียมเสียก่อน และเมื่อส้มโอหายลงบันไดไปแล้ว รัชชานนท์จึงหันมาเล่นงานนทิชาอีกครั้ง

“อย่าคิดว่าการที่เธอสงบนิ่งแล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้ นทิชา... และก็จำให้ขึ้นสมองว่า กลางวันเธอคือทาสรับใช้ของฉัน ส่วนกลางคืนก็คือนางบำเรอ...”

เสียงหัวเราะจากลำคอแกร่งสีแทนของรัชชานนท์ไม่ได้ดังนัก แต่มันกลับสนั่นหวั่นไหวในหูของหล่อนจนสั่นสะเทือน ความโหดร้ายของเขาคล้ายคมมีดที่วนเวียนทิ่มแทงหัวใจจนเลือดอาบ

หญิงสาวปล่อยน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้เนิ่นนานให้หลุดลอดออกมาพร้อมๆ กับเสียงสะอื้นไห้ เมื่อร่างสูงของรัชชานนท์เดินหายลับไปจากสายตาแล้ว

ผู้ชายคนนี้ตาบอดแค่ชั่วคราว... แต่หัวใจนั้นคงมืดบอดตลอดกาล...