เจ้าบ่าวอสูร

เจ้าบ่าวอสูร

last updateLast Updated : 2025-07-19
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
99Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะความแค้น... เขาจึงทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเจ็บ เพราะความรัก... เธอถึงยอมตกเป็นเหยื่อรักของเขา ความเข้าใจผิดของเขา... ทำให้เธอต้องกลายเป็นหมากในเกมส์ล้างแค้นอย่างไม่มีทางเลือก รัชชานนท์ไม่เคยคิดเลยว่า...ผู้หญิงที่ตั้งหน้าตั้งตา สั่งสมองให้เกลียดชัง จะทำให้หัวใจกระด้างของตนเองเต้นแรงที่สุดในชีวิต นทิชามีเสน่ห์ หอมหวานเย้ายวน จนเขาไม่อาจจะปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้ ดังนั้น... นอกจากจะหลอกล่อให้เธอเดินตามเกมส์แค้นแล้ว เขาก็ยังมีหน้าที่ที่ต้องทำให้เธอ ปีนขึ้นจากหลุมรักไม่ได้เช่นกัน... นิยายชุดนี้ มี 3 เรื่องนะคะ 1. เสน่หาอาญารัก 2. เจ้าบ่าวอสูร 3. มายาทมิฬ แจ้งค่ะ นิยายเล่มนี้มีไม่ใช่แนวความรู้สึกดีๆ นะคะ มีฉากเลิฟซีนค่อนข้างมาก ดังนั้นกรุณากดผ่าน ถ้าไม่ใช่แนวเดียวกันจ้า ขอบคุณค่ะ +++++++++++++++++++++++++++++++++

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1.

Sofia's POV

“Are you done embarrassing me, Sofia? Because I’m done.”

That was the first thing I heard as I stepped into the living room, still peeling off my heels and still thinking about how badly my back hurt and how all I needed was a cup of tea and five quiet minutes.

Instead, I got a stack of papers thrown right into my face. Literally thrown.. not tossed and definitely not handed. Thrown.

“What the... Santoro, are you crazy?” I joked, grabbing at the papers on my chest before they fell. They fell anyway.

“I’m not taking this anymore,” he said in a cold and calm voice. Calm in that annoying way he always used when he wanted to feel powerful.

I stared at him at his curly dark hair and those stupid soft dimples that once made me blush. He stood there like he was the injured saint of the house. Meanwhile I was standing by the door, smelling like office printer ink.

I dropped my bag on the couch and bent down to gather the fallen papers. 

“What is this nonsense?” I mumbled, flipping through them and halfway into page two, my eyes widened.

No. No way. No fucking way!

I read the words again just to be sure my eyes weren’t deceiving me and then I looked up slowly, like a horror movie character about to scream.

“Santoro. These are divorce letters.”

“Yeah,” he said simply. “I’m tired.”

“Tired,” I repeated in the utmost shock. “You’re tired. You’re tired of what? This marriage? Me? What exactly are you tired of? Breathing? Thinking? Being a human being?!”

He crossed his arms. 

“The wedding, the marriage.. everything.”

I laughed cause.. What else could I have done? 

“You’re tired? You? Santoro, if anyone should be tired, it’s me! Cause I carried this whole marriage on my back like a donkey!”

I held up the papers. 

“What does this even mean?! You want a divorce out of the blue?”

He didn’t say a word. He just stared at me with those empty black eyes.

“You know what?” I stepped closer. “No, say it. Say what made you wake up and think, ‘Ah yes, today I will destroy my wife’s life.’”

Still nothing from him so I kept talking because when I’m upset, my mouth refuses to shut up.

“I used my money to help you!” I shouted. “When you were broke, who paid your debts? Me. Who covered your mother’s hospital bills when she hurt her back? Me!”

My voice cracked and I hated that. I hated sounding weak in front of him.

“I sacrificed everything for you, Santoro. Everything. Hell, I’m the one who got you the job you’re managing right now. You’d be nothing without...”

“Stop shouting like a market woman,” a harsh voice snapped from behind me.

I didn’t even have to turn around because I knew that voice too well.

Lady Marta. My delightful mother-in-law. (Heavy sarcasm.)

The woman walked in with her face permanently stuck in that disapproving expression she wore every time she looked at me.

“Sofia,” she scolded, “why are you making noise in this house? I just returned from my prayer group. I don’t want to hear your loud voice.”

I held the divorce papers in front of her. 

“Your son is serving me divorce papers! Should I clap for him instead?!”

She actually smiled with a tiny little wicked smile. 

“Good. It’s about time my son did the right thing.”

I blinked at her in surprise. 

“You… what?”

Before I could process that insanity, footsteps echoed through the hallway and a young woman walked into the room.

She was pretty… very pretty with long hair, perfect lips, small waist and wearing a really expensive dress. I recognized her instantly.

Lucia Eduardo. Daughter of Mayor Manuel Eduardo. A golden child and a politician’s princess.

“What is she doing here?” I asked sharply.

Lady Marta smiled like she had rehearsed it in the mirror. 

“This is Lucia. The young lady Santoro will be marrying.”

My jaw dropped. 

“Excuse me?! Marrying? Are you people mad in this house? Is this a prank? Hidden cameras? Where?”

No one answered and instead, Lucia walked right up to my husband... my husband... and wrapped her arms around him like she was claiming a prize she won at an auction and she placed a hand over her stomach. 

“Baby, are you sure we should be doing this now? I didn’t want to stress myself out because of the pregnancy…”

Preg... what? Pregnancy?

I felt my stomach fall straight to my feet. 

“She’s pregnant?” I asked with my voice now weak.

Lucia smiled proudly. 

“Of course.”

Lady Marta clasped her hands like she was announcing a miracle. 

“Finally, a real woman can give my son a child. Something you wouldn’t do.”

That comment really stabbed a clean hole through my heart and I winced. 

“I couldn’t,” I whispered. “And you know that.”

Santoro still said nothing. He stood there like he was made from stone while these two witches did all the talking.

“Say something!” I screamed at him. “You’re just standing there letting your mother speak for you again? Why?! Because you’re still her little boy?”

His jaw twitched. 

“Just pick the damn papers and sign, Sofia.”

I stared at him in disbelief and disappointment. My mouth opened, closed and opened again.

“Oh. Wow. So this is how you want to do it.”

He didn’t even blink so I tried one last time. Not for him, but for me.

“I did everything for you, Santoro. Not just you... your entire family. I used the influence of my family too even when they warned me you’d ruin my life.”

His eyes turned sharp. 

“Yeah, but you’re not the golden daughter anymore, are you? Your family kicked you out. You were cast and now look... you’re useless without them!”

I froze.

“So that’s what this is,” I whispered. “You think I’m useless now.”

Lady Marta snorted. 

“Weren’t you? Running to us with your tail between your legs after your parents shut their doors on you.”

Lucia smirked. 

“Some people are not meant for important families. It’s okay, Sofia. Not everyone can rise to the top. Some remain where they belong.”

I turned to Santoro again. 

“And you agree with them?”

He shrugged with both hands tucked in his pockets.

I felt something inside me crumble quietly and almost politely like a tired piece finally giving way and my hands shook but my voice stayed steady.

“You know what?” I said. “Fine.”

I picked up the papers again. My eyes blurred but I blinked the tears away. I’m Sofia Esteban. I don’t cry in front of snakes.

I signed the papers with a sharp stroke of the pen, ripped the last page off and threw it at his chest.

“Congratulations,” I said. “Enjoy your new life.”

Then I grabbed my handbag, turned around and walked out with no dramatic pause and no looking back. If I looked back, I might break.

I stepped into the evening air and took a deep breath. My heart was beating fast... too fast... but I kept going. I got into my car, closed the door and sat in silence as one tear slid down my cheek.

I wiped it quickly. 

“Stop crying,” I muttered. “You’re a daughter of the Esteban family. We don’t fall. We rise.”

My grandmother’s old saying slipped out of my mouth like muscle memory..

“Our name is Stone. Wind may shake us but it cannot break us.”

I breathed in deeply. My eyes were still stinging but I felt a small spark of strength growing inside me but then my phone rang.

I picked it up and placed it against my ear.

“Hello...?”

I didn’t even finish before the voice on the other end went off like a time bomb.

My heart froze, my breath caught in my throat and everything went silent…

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
99 Chapters
ตอนที่ 1.
ตอนที่ 1.ร่างสูงหกฟุตสามนิ้วยืนสงบนิ่งอยู่หน้าเจดีย์ของน้องสาวเพียงคนเดียวที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยสายตาอาลัยเศร้าหมอง ชุดสูทไร้ที่ติกลืนไปกับเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกสายลมโชยพัดแผ่วๆ จนปรกหน้าผากไหล่กว้างซ่อนอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวช่วยเน้นให้เห็นกล้ามเนื้อกำยำแสดงถึงความแข็งแรงและมีพละกำลังอย่างน่าทึ่ง แสงตะวันกล้ายามสนธยาที่อาบไร้ลงสู่พื้นเบื้องล่าง ช่วยเน้นรูปหน้าหล่อเข้มคมคายให้คล้ายกับหินสลักที่ไร้ชีวิตดวงตาสีนิลถูกห้อมล้อมด้วยขนตาดกดำเป็นประกายดุดันพร้อมจะฟาดฟันกับผู้ที่เป็นศัตรูให้ย่อยยับอย่างไม่ปรานี สันจมูกโด่งตรงช่วยเสริมให้ใบหน้าหล่อกระชากใจนั้นสมบูรณ์แบบราวกับถูกปั้นแต่งโดยจิตรกรเอกของโลกโหนกแก้มสูงและกรามสี่เหลี่ยมมีไรเคราเขียวครึ้มที่ทำให้เขาดูแกร่งกระด้าง น่ากลัว และต่ำลงไปกว่านั้นคือริมฝีปากหยักสีสดบางได้รูปที่ปราศจากรอยยิ้มแห่งความสุขมาเนิ่นนาน นับตั้งแต่การสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป ด้วยการกระทำที่น่ารังเกียจของหญิงชายคู่นั้นรัชชานนท์ วนิชเจริญกุล ทายาทที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของโรงแรมหรูห้าดาวในเครือ วนิชกรุ๊ป ชายหนุ่มสูญเสียบิดาและมารดาไปกับอุบัติเหตุบนท
last updateLast Updated : 2025-05-03
Read more
ตอนที่ 2.
ตอนที่ 2.ลำคอตีบตันรวดร้าวเพราะน้ำตาที่นทิชาพยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้ หล่อนไม่เข้าใจเลยว่าแค่หล่อนติดหนี้เขาเพียงแค่สามแสน ทำไมรัชชานนท์ถึงได้ใจร้ายกับหล่อนมากนัก ทำไมถึงต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันมากมายขนาดนี้ทั้งๆ ที่ตอนแรกที่เขาเอ่ยปากบอกว่าจะจัดงานแต่งงานให้นั้น หล่อนคิดว่าเขาเริ่มรู้สึกดีกับตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ผิดคาด เพราะนอกจากเขาจะตอกย้ำถึงจุดประสงค์ที่จัดงานแต่งแล้ว เขายังทำให้ความฝันของหล่อนที่มีเขาอยู่ในนั้นพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดีหล่อนโง่เองที่หลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปำ ปิดหูปิดตาไม่สนใจความจริงที่ชายหนุ่มแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบังเวลาที่เผชิญหน้ากันว่ารังเกียจและขยะแขยงหล่อนเพียงไหนนทิชายกหลังมือขึ้นป้ายน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาจากดวงตากลมโตที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำใสๆ ที่มันจะไหลออกมาพร้อมๆ กับความเสียใจเสมอด้วยความรวดร้าว ถึงเวลาแล้วที่หล่อนควรจะต่อต้านเขาเสียที หล่อนจะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้ผู้ชายที่ทั้งตาบอดและหัวใจบอดคนนี้ทำราวกับว่าหล่อนไม่มีหัวใจอีกแล้วหญิงสาวตลบผ้าม่านลงอย่างรวดเร็ว เมื่อรับรู้ถึงกระแสสายตาคมกล้าที่ถูกปิดบังด้วยแว่นตาสีดำแหงนเงยขึ้นมายังตำแหน่งที่
last updateLast Updated : 2025-05-03
Read more
ตอนที่ 3.
ตอนที่ 3.กลีบปากที่มีสีสันขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากไข้ลดลงเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปจับลูกบิดทองเหลืองที่เย็นเฉียบพอๆ กับอุ้งมือของหล่อนแน่น และไม่ช้าประตูบานนั้นก็ถูกเปิดออกจนกว้างและอสูรร้ายที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงกลางห้องก็ปรากฏขึ้นแก่สายตารัชชานนท์ยังหล่อเหลาอย่างร้ายกาจเสมอในสายตาของหล่อน หญิงสาวไล่สายตาบนใบหน้ารูปสี่เหลี่ยมที่ดูคล้ายกับรูปปั้นไร้ชีวิตของบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชมแม้ดวงตาคมกล้าที่หล่อนเคยได้พิศมองน้อยครั้งนักยังคงซ่อนอยู่ในเลนส์แว่นสีดำสนิท แต่แค่ปลายจมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากบางสีสดที่หยักได้รูปก็ทำให้ใบหน้าของรัชชานนท์สมบูรณ์แบบ หรือบางทีอาจจะพูดได้อย่างเต็มปากว่าชายหนุ่มช่างดูหล่อเหลาราวกับไม่ใช่คนจริงๆ เป็นรูปปั้นที่จิตกรฝีมือเอกบรรจงสร้างสรรค์ขึ้นมาแต่เขามีเลือดเนื้อ... มีชีวิตจริงๆความปรารถนาในบางสิ่งบางอย่างระเบิดตูมครอบคลุมกายสาวในทันที และมันก็แผ่ซ่านมุ่งหน้าเข้าจู่โจมที่แก่นกลางลำตัวอย่างน่าละอายทำไมหล่อนถึงได้คิดอะไรบ้าบอ ไร้ยางอายแบบนี้ได้ทุกครั้ง ยามที่เผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้นะ...“คิดว่าต้องให้คนตาบอดอย่างฉันเดินไปเปิดประตู
last updateLast Updated : 2025-05-03
Read more
ตอนที่ 4.
ตอนที่ 4.“มีนคงไร้ค่ามากใช่ไหมคะในสายตาของคุณนนท์...”น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตา พยายามอย่างที่สุดเพื่อจะก้มหน้ารับสภาพที่น่าสังเวชจากน้ำมือของผู้ชายที่ตัวเองหลงรักหมดใจให้ได้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะยากเย็นเหลือเกินเพราะยิ่งหล่อนอ่อนแอ ยอมเขามากเท่าไหร่ รัชชานนท์ก็ยิ่งตอกย้ำความไร้ค่าของหล่อนด้วยวาจาเราะร้าย“ม่าย... อย่าคิดว่าเธอไร้ค่านักสิ อย่างน้อยก็ควรจะดีใจที่เนื้อตัวของเธอยังขายทอดตลาดได้ตั้งสามแสนบาท...”น้ำตาร่วงลงมาอาบแก้มนวล สาวน้อยกลั้นสะอื้นไว้สุดกำลังแต่ก็ไม่อาจจะเก็บมันเอาไว้ได้ ความเจ็บปวดที่รัชชานนท์สาดซัดเข้าใส่ทำให้หัวใจของหล่อนเลือดโซก ร่างบางที่ยืนนิ่งให้ชายหนุ่มที่มีร่างกายเป็นเทพบุตรแต่จิตใจเป็นอสูรกอดรัดอยู่เมื่อครู่นี้เริ่มดิ้นรน“ปล่อยนะ... ปล่อยมีนเดี๋ยวนี้ ถ้าเกลียดกันนักจะมากอดกันทำไม...”“ก็เพราะเกลียดยังไงล่ะ ถึงได้ทำอย่างนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกนะที่คิดจะจริงจังกับผู้หญิงน่ารังเกียจแบบเธอได้ นทิชา... เธอมันน่ารังเกียจ” ทุกคำพูดถูกบีบเค้นออกมาจากจิตวิญญาณ“แต่ฉันก็ยังต้องการเนื้อตัวของเธอ ยังต้องการจะเข้าไปอยู่ในตัวเธอ อยากจะรู้นักว่าไอ้อดิเทพหน้าจืดมันยังจะต้องการ
last updateLast Updated : 2025-05-03
Read more
ตอนที่ 5.
ตอนที่ 5.เสียงหัวเราะของเขาที่ดังขึ้นทำให้สาวน้อยที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสที่ชำนิชำนาญของผู้ชายตัวโตที่ทั้งจูบ ทั้งไซร้ แถมยังลูบไล้ บีบเคล้นทรวงอกและบั้นท้ายของหล่อนด้วยความเถื่อนทมิฬ รู้สึกตัวจากมนต์ขลังของพลังพิศวาสจากอสูรร้ายนั้นความร้อนผ่าวจากความอับอายทำให้สาวน้อยไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้ เนื้อตัวสาวโงนเงนคล้ายจะเป็นลมรัชชานนท์หัวเราะร่วน ความสะใจกระจายเต็มไปหน้าหล่อเหลาเต็มเปี่ยม “และอย่าคิดว่าที่ฉันจูบเธอ... ลูบไล้เนื้อตัวของเธอ...”ชายหนุ่มแสดงท่าทางประกอบคำพูดทุกคำของตนเองจนสาวน้อยหายใจหายคอแทบไม่ทัน เมื่อเขาก้มหน้าลงมาปิดปากและบดขยี้กลีบปากที่ช้ำอยู่แล้วให้ชอกช้ำมากขึ้นไปอีก แถมมือหนาของเขาก็สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อตัวใหญ่ที่หล่อนสวมใส่อยู่ ไต่ขึ้นไปกอบกุมเต้างามที่มีเพียงบราเซียตัวบางที่แสนเก่าห่อหุ้มไว้ด้วยท่าทางหยาบโลน“อย่าค่ะ...อ๊ะ!”มือบางตะครุบมือของเขาทันที เมื่อถูกเขาปลิ้นอกอวบออกมาจากสิ่งที่ห่อหุ้ม และก็ต้องร้องครางออกมาเมื่อเขาขยี้เม็ดงามที่ปลายถันด้วยความโหดเหี้ยม“เพราะฉันหลงเสน่ห์เธอล่ะ...”“มีนไม่อาจเอื้อมหรอกค่ะ เพราะรู้ดีว่าคุณนนท์อยู่สูงแค่ไหน...”ชาย
last updateLast Updated : 2025-06-24
Read more
ตอนที่ 6.
ตอนที่ 6.นทิชาพาร่างที่บอบช้ำทั้งกายและใจซมซานกลับมาที่ห้องนอนของตนเอง... ห้องนอนที่ถูกจัดไว้เป็นห้องหอสำหรับคู่บ่าวสาวที่รักกัน แม้มันไม่ใช่สำหรับหล่อนและรัชชานนท์ เพราะเขาเกลียดแสนเกลียดหล่อน แทบจะเหยียบย่ำทุกครั้งที่มีโอกาส โอ้ ไม่ใช่สิ... ไม่มีโอกาสเขาก็ยังทำ... “คุณนนท์ใจร้าย...”ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนด้วยความอ่อนล้า ดวงตากลมโตบวมเป่งหลังจากร้องไห้มาอย่างหนักปิดลงช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้นพาก้อนสะอื้นไห้หลุดออกมาจากลำคอเป็นระยะไม่เคยคิดเลยว่า... กริยาที่รัชชานนท์แสดงออกมาตลอดเวลาที่หล่อนคอยดูแลเขานั้นมันจะเป็นความรู้สึกจริงๆ ในหัวใจของผู้ชายคนนี้ และทั้งๆ ที่เขายังไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าของหล่อน จะทำให้รัชชานนท์โกรธเกลียดหล่อนอย่างฝังใจเยี่ยงนี้ทุกอย่างมันดูไร้เหตุผลไปหมด...ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน มึนงง สาวน้อยจึงเลือกที่จะตัดปัญหาทุกอย่างรอบกายด้วยการปล่อยใจให้เคลิ้มหลับและก็ต้องมาสะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อประตูห้องนอนถูกเคาะเบาๆ หลายครั้งติดๆ กัน“คุณมีนคะ ส้มโอเองค่ะ...”เมื่อรู้ว่าใครที่มายืนอยู่หน้าห้องก็ทำให้สาวน้อยโล่งอกราวกับยกภูเขาลูกใหญ่ออกไปเลยทีเดียว จะเป็นใครก็ได้ขอเพียงอ
last updateLast Updated : 2025-06-24
Read more
ตอนที่ 7.
ตอนที่ 7.“แต่มีนอยากรู้ตอนนี้ อยากรู้ว่าคุณนนท์โกรธเกลียดมีนเรื่องอะไร”ดวงตากลมโตหวานซึ้งที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยคราบน้ำตาเงยขึ้นสบตากับดวงตากร้าวกระด้างของรัชชานนท์อย่างขอความเห็นใจแต่อสูรร้ายกาจอย่างเขาหรือจะมีความรู้สึกนั้น...“เธอมีสิทธิ์ออกคำสั่งกับฉันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”เสียงฟันของเขากัดกันดังกรอด และไม่ช้าข้อมือบางของหล่อนก็ถูกกระชากเข้าไปบีบแน่น ก่อนที่ร่างสูงกำยำของรัชชานนท์จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“ออกไปรับฟังคำพิพากษาของฉันดีกว่า...”ร่างบางของนทิชาถูกหิ้วปีกออกมาโยนกองอยู่หน้าห้องหอนั่นเอง ส้มโอที่นั่งรออยู่ตามคำสั่งของรัชชานนท์มองด้วยความตกใจ ตั้งถ้าจะถลาเข้าไปประคองร่างของนายสาว แต่เสียงเข้มที่กระด้างน่ากลัวก็ดังขึ้นเสียก่อน“ไม่ต้องเข้าไปพยุงหล่อน...”ร่างอ้วนของส้มโอชะงักอยู่กับที่ ขณะส่งสายตาไปมองร่างอรชรที่ล้มกองอยู่กับพื้นด้วยความสงสารจับใจ และก็สงสัยว่าทำไมรัชชานนท์ถึงได้โหดร้ายถึงเพียงนี้“นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป... ส้มโอเธอไม่ต้องขึ้นมาทำความสะอาดในตึกใหญ่นี้แล้วนะ...”“ทำไมล่ะคะ หรือว่าไล่ส้มโอออก...”ส้มโอถามออกไปด้วยความตกใจ แต่รัชชานนท์หัวเราะร่วน
last updateLast Updated : 2025-06-24
Read more
ตอนที่ 8.
ตอนที่ 8.เมื่อถึงมื้ออาหารค่ำ รัชชานนท์ก็นั่งหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ตามลำพังบนโต๊ะอาหาร ตอนนี้ทุกอย่างช่างดูขวางหูขวางตาไปหมด เก้าอี้ข้างๆ เขาไร้ซึ่งร่างอรชรที่มีมักจะมาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนของแชมพูหรือไม่ก็สบู่เด็กที่ลอยเข้าจมูกจนเคยชิน เพราะปกติถึงแม้จะยังไม่ได้แต่งงานกัน นทิชาก็จะคอยวนเวียนเฝ้าดูเขาทานข้าวอยู่ใกล้ๆ ด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะทำเลอะเทอะตามประสาของผู้หญิงที่อ่อนโยนอ่อนโยนหรือ... ถ้าหล่อนอ่อนโยนและใจดี ทำไมถึงได้ทำให้น้องสาวของเขาช้ำใจขนาดนั้น ทำไมถึงทำให้รฎาพรต้องเสียใจจนขาดสติแบบนั้น หล่อนมันเลวโดยกมลสันดาน ความชั่วร้ายถูกซุกซ่อนอยู่ในใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มไร้เดียงสา หากไม่เกิดเรื่องของรฎาพรขึ้น เขาก็คงจะหลงกลหล่อนอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มขบกรามจนขึ้นเป็นสัน... แม้จะพยายามเกลียดมากมายแค่ไหน แต่หูของเขาก็ยังแว่วได้ยินคำพูดที่บ่งบอกถึงความห่วงใยเสมอของนทิชาอยู่ตลอดเวลา ‘คุณนนท์เดินระวังค่ะ เดี๋ยวตกบันไดนะคะ...’‘คุณนนท์ให้มีนป้อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคุณนนท์จะเปื้อน...’‘คุณนนท์ให้มีนเช็ดตัวให้ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคุณนนท์จะลื่นล้มในห้องน้ำ...’ทุกคำพูดยังตราต
last updateLast Updated : 2025-06-24
Read more
ตอนที่ 9.
ตอนที่ 9.ชายวัยชราที่เป็นข้ารับใช้ตระกูล วนิชเจริญกุล มาหลายสิบปี ยังจำตอนที่รัชชานนท์คุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าเจดีย์เก็บเถ้ากระดูกของคุณหนูรฎาพรติดตา รัชชานนท์คร่ำครวญถึงน้องสาวและศัตรูที่ทำให้น้องสาวของเขาต้องตายออกมาอย่างไม่อาจจะกักเก็บเอาไว้ได้ และนั่นก็ทำให้ลุงมั่นล่วงรู้ว่า นทิชาคือศัตรูหมายเลข 1 ของรัชชานนท์“แต่พ่อก็ดูคุณนนท์ทำตัวสิ อาละวาดราวกับเด็กๆ แล้วนี่ยังใช้ให้คุณมีนทำงานบ้านแทนพวกหนูด้วยนะ นี่มันเลิกทาสมานานแล้วนะพ่อ” ส้มโอยังพูดต่อไปด้วยความไม่พอใจ มะนาวพยักหน้าเห็นด้วย“นั่นสิ... ทำเหมือนว่าคุณมีนเป็นศัตรูอย่างนั้นแหละ”“เรื่องทุกอย่างมันต้องมีเหตุสิ ถึงจะมีผล... ข้าพูดได้แค่นี้แหละ ไปล้างรถต่อดีกว่า...”ลุงมั่นลุกขึ้นและเดินออกไปจากวงกินข้าว นทิชาปลายตาที่เอ่อด้วยน้ำตามองตามไปด้วยความประหลาดใจเพราะชายชราผมสีดอกเลาคนนี้พูดคล้ายกับรู้อะไรบางอย่าง“พ่อนี่ก็แปลกนะแม่ ใครก็ว่าอะไรคุณนนท์ไม่ได้เลย...” ส้มโอพึมพำมองร่างของผู้เป็นพ่อไปอย่างไม่เข้าใจนัก ก่อนจะหันมายิ้มให้กับนทิชาด้วยความสงสาร“ก็เขารักของเขานี่...” ป้าลำไยพูดเสียงอ่อน“คุณมีนทานนี่สิคะ ปลานิลทอดกระเทียมพริกไทย
last updateLast Updated : 2025-06-24
Read more
ตอนที่ 10.
ตอนที่ 10.“มีนไม่ได้โกหก... คุณนนท์ได้โปรดเถอะค่ะ ขอเวลามีนอีกหน่อย... อย่าพึ่งทำร้ายมีนเลย...”เงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองเขา แต่ก็ต้องประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งที่เห็นดวงตาคมกล้าปรากฏต่อหน้าโดยปราศจากแว่นดำ และเจ้าดวงตาที่หวานหยดย้อยราวกับสตรีของชายหนุ่มก็กำลังจ้องมองหล่อนมาพอดี คล้ายกับรู้ว่ากำลังถูกจ้องมองเหมือนหลงเข้าไปอยู่ในสนามของแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดใหญ่ รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังแตกกระจายกลายเป็นเถ้าธุลีเมื่อถูกกระแสไฟหลายหมื่นโวลต์ฟาดใส่ร่าง แค่สบตากับเขาชัดๆ แค่นั้นหล่อนก็มึนเมาเสียแล้วหญิงสาวไล่สายตามาที่หน้าผากกว้างที่มีปอยผมที่ยังคงเปียกชื้นตกลงมาปรกใบหน้าหล่อกระชากลมหายใจของเขานิ่งงัน คล้ายกับจะมองให้ทะลุถึงจิตวิญญาณ ดวงตาของเขาดำสนิทเหมือนคืนที่พระจันทร์ข้างแรมน่าเกรงขาม และต่ำลงไปกว่านั้นก็คือจมูกที่โด่งเป็นสันราวกับพวกลูกครึ่งยุโรปสาวน้อยลำคอแห้งผาก พยายามเรียกสติสตังให้กับคืนมาอย่างเร่งด่วน แต่พอชายหนุ่มตรงหน้าขว้างรอยยิ้มที่แม้มันจะไม่ใช่รอยยิ้มของความใจดีก็ตามทีเถอะ แต่กระนั้นมันก็ทำให้เนื้อกายของหล่อนเต้นระส่ำ ดวงตากลมโตไม่อาจจะละไปจากริมฝีปากสีสดบางเฉียบที่มีไรหนวดขึ้นประปรา
last updateLast Updated : 2025-06-24
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status