14

เธอไม่ได้พบหน้านายของขุนพลอีกเลย ตั้งแต่วันที่เขาพาลูกน้องเข้ามาจับเธอขึงพืดบนเตียงในวันนั้น นึกแล้วก็ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด และทั้งหวาดกลัว แม้ขุนพลจะบอกในวันถัดมาแล้วว่าเธอแค่ถูกนายของเขาขู่เล่นเพียงเท่านั้น ไม่มีใครทำอะไรเธออย่างที่เธอเข้าใจ นั่นก็เพราะว่าเธอสลบไปก่อน ถ้าไม่สลบพวกเขาจะไม่หยุดอย่างนั้นหรือ ถึงอย่างไร เธอก็รังเกียจนายของขุนพลอยู่ดี

นั่งมองภาพในจอเคลื่อนไหวไปมา 

                เป็นข่าวที่กำลังรายงานว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจตะลุยบ่อนพนันดังกลางเมืองที่มีซ่องซุกซ่อนข้างในนั้น ภาพของผู้หญิงที่นั่งรอความช่วยเหลือ ทำบุณย์นราคิดหนัก ผู้หญิงเหล่านั้นบางคนก็ถูกฉุดมา บางคนติดยาแล้วก็ถูกล่อลวงไปอยู่ในนั้น

                จบข่าวสลดหดหู่นั่นแล้ว ก็อดนึกถึงกลุ่มคนเหล่านี้ไม่ได้

                พวกเขาทำงานอะไร ทำไมถึงมีปืน ทำไมต้องเฝ้าแน่นหนารอบบ้านแบบนี้

                ต้องเป็นพวกมาเฟียแน่ ๆ

                พวกมาเฟียจะทำงานอะไร เท่าที่เธอเคยอ่านนิยาย ดูหนัง ดูซีรีส์มา ล้วนได้ยินว่าพวกมาเฟียมักข้องเกี่ยวกับงานผิดกฎหมายทั้งนั้น ไม่ยาเสพติด ก็อาวุธสงคราม ค้ามนุษย์ เปิดซ่อง เปิดบ่อน พวกนั้นล้วนเป็นกิจการของมาเฟียทั้งสิ้น

คิดมาถึงตรงนี้ก็ขนลุกเกรียวขึ้นทั้งตัว 

เธอคงมีชะตากรรมไม่ต่างกัน ถูกฉุดมา ถูกข่มเหงจากชายคนนั้น แล้วก็คงถูกส่งต่อให้ลูกน้องของเขาเป็นทอด ๆ สุดท้ายก็คงจบลงในซ่อง ที่ขุนพลมาทำเป็นคุยดีด้วย คงแค่ตะล่อมเธอไปวัน ๆ เท่านั้น กลัวเธอจะฆ่าตัวตายอีกครั้งกระมัง

                แบบนี้แล้วเธอจะรอดกลับบ้านไปได้อย่างไร 

                แล้วในหัวก็เริ่มคิดหาทางรอดให้ตัวเอง เธอไม่ยอมถูกขายตามซ่องแน่หรือควรกลับไปหาทางฆ่าตัวตายอีกครั้ง นั่นยิ่งไม่ดีใหญ่ เพราะอย่างน้อย หากเธอหลบรอดออกไปจากที่นี่ได้ เธอก็จะได้เจอหน้าพ่อแม่และพี่ ๆ ของเธอ แล้วถ้ามีคนช่วยเหลือ เธอจะต้องเอาผิดคนพวกนี้ให้ได้ จับมันเข้าคุก ประหารชีวิตไปเลย

                บุณย์นราขยับหลังตรงขึ้นในทันที แล้วสอดส่ายสายตาไปรอบ ๆ บ้าน ค่อยลุกยืน ทำทีเป็นเดินเล่นไปด้านนอกอีกครั้ง ดีที่ไม่มีใครสนใจเธอ คนของเขายืนคุมพื้นที่ห่างเป็นระยะ ๆ

บุณย์นราทำท่ามองสวน แล้วก็มองไปยังประตูเดียวที่เป็นทางออกไปยังด้านนอก เพราะเห็นมีรถขับเข้ามาจากประตูเหล็กบานนั้น หญิงสาวเอื้อมมือจับดอกไม้ตรงหน้า ละสายตาจากประตูก้มลงมองที่ดอกไม้ ขยับไป ยืนนิ่ง ค่อยขยับไปเรื่อย จนเกือบถึงประตูแล้วนั่นเอง ตาเหลือบไปเห็นคนผ่านประตูเข้ามาเสียก่อน ก็จ้ำอ้าวเดินกลับเข้าบ้านแทบไม่ทัน

นักรบมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่วิ่งเข้าบ้านอย่างไวราวกับกำลังซ้อมแข่งวิ่งโอลิมปิกจนหายเข้าบ้านไปแล้ว ก็เลิกสนใจ เดินไปยังห้องทำงานที่อีกมุมของตัวบ้าน เห็นขุนพลหอบลังเข้ามาพอดี จึงออกปากถามกับลูกน้องผู้แก่วัยกว่า

                “เอกสารสัญญาส่งมาหรือยัง”

                “มาแล้วครับคุณรบ พี่อ่านดูรายละเอียดแล้ว คุณรบอ่านตรงที่พี่มาร์กไว้อีกรอบ ถ้าพอใจกับเงื่อนไขสัญญาแล้ว เซ็นได้เลยครับ”

                นักรบฟังขุนพลรายงานเรื่องงานต่อ แล้วก้มหน้าตรวจทานเอกสาร ก่อนส่งกลับคืนให้ทีละแฟ้มจนหมด ขุนพลสบจังหวะ ค่อยเอ่ยขึ้น

                “ฟาสมันไม่ได้ให้ใครตามเรื่องเด็กคนนั้นเลยครับคุณรบ พี่ว่าคุณรบปล่อยเด็กนั่นกลับบ้านไปก่อนดีไหมครับ ลูกสาวหายไป ตามตัวไม่ได้เลยเป็นอาทิตย์ ๆ แบบนี้ เรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่นะครับพี่ว่า”

                บอกจบแล้วก็มองเงียบ ๆ ดูท่าทีของคนเป็นนาย ขุนพลค่อยเอ่ยต่อพยายามไม่ให้ดูเป็นการพูดจาว่ากล่าวตักเตือนมากนัก เพราะนายของเขาไม่ชอบให้ใครมาสอน “พี่รู้ว่าคุณรบไม่พอใจที่บุณย์นราทำกิริยาหรือพูดจาให้คุณรบด้อยค่าลงแบบนั้น แต่ก็ไม่น่าจะต้องทำรุนแรง...”

ยังไม่ทันจบประโยคดี ชายอ่อนวัยกว่ามองขุนพลด้วยสายตางุนงงเล็กน้อย ในหัวกำลังนึกว่า ‘บุณย์นรา’ เป็นใคร แต่เมื่อนึกทบทวนคำแวดล้อมเมื่อครู่ดูแล้ว พบว่ามีคนเดียวเท่านั้นที่ทำอย่างที่ขุนพลว่ามา

แววตานักรบครุ่นคิดอยู่อึดใจเดียว ถามขัดเพราะขี้เกียจจะฟัง

“มีเรื่องพูดเท่านี้ใช่ไหม”

ขุนพลอึกอักหน่อยหนึ่ง เมื่อถูกนายไล่กลาย ๆ แล้วรีบรายงานอีกเรื่องทันที “คุณย่าให้เลขาของท่านโทร.มาถามอีกแล้วนะครับ ว่าคุณรบจะเข้าไปเยี่ยมท่านได้วันไหน พี่เลยบอกว่าคุณรบติดงาน ส่งยาล็อตนี้เรียบร้อยก่อน ถึงจะเข้าไปพบท่านได้”

                นักรบโบกมือด้วยท่าทีเซ็ง ๆ ขุนพลเห็นสีหน้านายแล้วก็ทำท่าจะออกไป แต่พอนึกได้ว่ายังไม่ได้รายงานอีกเรื่อง ก็รีรออยู่อีกเป็นครู่ นักรบมองแล้วก็ถามอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

                “มีอะไรอีก”

                “คุณริสา เธอบอกว่าต้องการพบคุณรบครับ โทร.ถามผมทุกวันว่าตอนนี้คุณรบพักอยู่ที่ไหน ให้พี่บอกเธอไหมครับ”

                “ดิษย์ยังอยู่ที่นั่นใช่ไหม” นักรบถามหามือขวาของตนเองแทน เมื่อได้ยินขุนพลเอ่ยชื่อริสา หรือ นริสรา ผู้หญิงที่ใคร ๆ ต่างพากันอิจฉา เพราะเป็นคนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับนักรบมากที่สุด คนไม่น้อยเข้าใจว่าทั้งคู่เป็นแฟนกันอีกด้วย

ขุนพลตอบออกไปสั้น ๆ ว่า “ยังอยู่นั่นแหละครับ”

รอคอยคำตอบเรื่องนริสราว่าจะเอาอย่างไร เห็นนายยังเฉย ไม่พูดอะไรก็ค้อมศีรษะหมุนตัวออกจากห้องทำงานไป ในเวลาต่อมา นักรบเคาะนิ้วกับโต๊ะทำงานของตัวเอง พร้อมความคิดในหัวที่ไม่ได้มีเรื่องงาน หรือแม้แต่เรื่องของนริสราอยู่ข้างในนั้นเลย แต่กลับมีใครอีกคนแทรกซึมเข้ามาในห้วงของความคิดแทนที่เรื่องอื่นจนแทบหมดสิ้น

ชื่อบุณย์นรา?

ในหัวของเขาคิดเรื่องของหญิงสาวคนนั้นอีกครู่ ก็ต้องเบือนสายตามองยังโทรศัพท์เมื่อมันแผดเสียงดังขึ้น เห็นว่าเป็นเบอร์ของนริสรา จึงปล่อยให้สายตัดไปเสียอย่างนั้น

               

                “ทำอะไร”

                เสียงถามดังอยู่เหนือศีรษะของเธอ บุณย์นราที่กำลังเหม่อคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่ ตกใจจนทำจวักตักแกงในมือหล่นลงพื้น เธอก้มลงเก็บทันทีแล้วเอาไปล้างน้ำ ก่อนจะเดินอ้อมคนที่ถามเธอเมื่อครู่ วนไปยังอีกฟากของโต๊ะที่ตั้งเตาไฟฟ้าไว้ตรงกลาง ไม่พูด ไม่สบตากับอีกฝ่าย จะว่ากลัวก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะมีความเกลียดปนอยู่ด้วยต่างหาก เมื่อได้ที่จึงปิดไฟ ตักอาหารใส่ชาม นำไปวางที่โต๊ะ