13

นักรบถอยฉากออกจากประตู พิงผนังอีกฟาก ตามองที่หญิงสาวคนเดียวในบ้านไม่พูดไม่จาอะไร 

       ขุนพลรู้ว่าแบบนี้แล้ว คนเป็นนายคงอยากให้เขาเข้ามาช่วยจัดการไกล่เกลี่ยให้ ขุนพลผลักประตูเข้าห้องไป ในใจก็หนักอึ้งอย่างที่สุดเท่าที่เคยทำงานกับนักรบมา ในบรรดาสี่พี่น้องอัศวหาญญ์วรกุล คงมีเพียงน้องเล็กสุดอย่างนักรบคนนี้กระมัง ที่ออกนอกลู่นอกทาง ทำตัวหลุดกรอบไปไกล

เขาที่คอยรับหน้าติดตามดูแล ยังทำได้แค่ปรามเพียงเท่านั้น เคยมีอยู่บ้างที่ออกปากเตือนแรง ๆ ไป นักรบไม่โต้แย้งแต่ให้คนสนิทของตัวเองมาลากเอาตัวเขาโยนออกไปจากบ้านเลย ขุนพลรู้ว่านักรบอยากซ้อมเขาจนปางตาย แต่ที่ไม่ทำก็เพราะว่าคงเห็นแก่หน้าคุณย่าของตัวเอง จากนั้นมาเขาก็พยายามไม่งัดข้อกับคนเป็นนายอีก

          ขุนพลส่ายหน้าเอือม ๆ อีกรอบ เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นักรบฉุดตัวมา ก็ให้นึกสงสารและเห็นใจที่อีกฝ่ายต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ 

“กินอะไรบ้างหรือยัง พี่เห็นเรานั่งแบบนี้เป็นชั่วโมงแล้วนะ”

               อันที่จริงนั่งมาครึ่งวันแล้วน่าจะเป็นแบบนั้นมากกว่า

               ไม่มีเสียงตอบกลับมาแต่อย่างใด

          ขุนพลมองแล้วให้นึกสงสารเข้าไปอีก พยายามชวนคุยให้หญิงสาวผ่อนคลายจากเรื่องราวสะเทือนใจในค่ำคืนนั้น เขาเองจะเข้ามาช่วย แต่นักรบส่งสายตาให้คนของตนกันเขาออกไปให้ห่าง

ถ้ารู้ว่านักรบจะเล่นงานหนักขนาดนี้ เขาจะต้องปรามคนเป็นนายให้ได้ ไม่ให้ทำอะไรตามแรงอารมณ์ ตามอำเภอใจแบบนี้อีก แล้วขยับลงนั่งด้วยกัน เตือนเสียงอ่อนโยน

          “ทีหลังเราก็อย่าไปพูด อย่าทำท่าอวดดีกับคุณรบแบบนี้สิ”

          ไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่น้ำตาที่ไหลพรากออกมาจากดวงตาคู่สวยที่บวมตุ่ยและแดงก่ำของหญิงสาว พร้อมกับเสียงกล่าวที่แหบแห้งแทบจับความไม่ได้

          “ถ้านายของพี่ไม่ไปเอาตัวบุณมา ไม่ข่มขืนบุณ บุณจะทำกับเขาแบบนั้นทำไม”

          ขุนพลถอนหายใจเฮือกอีกครั้ง เขาลำบากใจน้อยเสียที่ไหน รู้เต็มอกว่านายของตัวเองผิด แต่ก็ต้องกลับดำเป็นขาว ทำตามหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แม้จะรู้ว่ายืนฝั่งคนผิดก็ตามที “พี่จะคุยกับนายให้ก็แล้วกันนะเรื่องพาเรากลับบ้าน ตอนนี้ช่วยอะไรพี่หน่อยได้ไหม" 

         สายตาของบุณย์นรามองมาที่อีกฝ่ายเต็มไปด้วยคำถาม เมื่อได้ยินเขาเอ่ยคล้ายกับขอร้องอะไรเธอ ขุนพลเห็นแล้วก็ยิ้มอย่างพยายามปลอบใจ เอ่ยต่อ "กินข้าวหน่อยนะคนเก่งของพี่ เอาแค่ครึ่งนี้ก็พอ แล้วก็... อย่าทำร้ายตัวเองอีก”

ขุนพลพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ลากถาดใส่อาหาร เอาช้อนปาดแบ่งให้ว่าอยากให้เธอกินขนาดไหน บุณย์นราเมินหน้าหนี เอ่ยด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ “ทำไมนายพี่ต้องทำกับบุณแบบนี้ บุณเป็นคนนะ แล้วเขาล่ะยังเป็นคนอยู่ไหม ทำกันขนาดนี้ ฆ่าบุญให้ตายไปเลย ไม่ดีกว่าหรือ”

          นักรบที่ยืนฟังอยู่ด้านนอก ค่อยละสายตาที่มองเข้ามา หญิงสาวยังคงอยู่ในชุดกระโปรงตัวเดิมที่สวมเมื่อสามวันก่อน เขาสาวเท้าเดินตรงไปยังอีกทาง พร้อมกับความคิดที่ผุดเข้ามาในหัว

ใจคอแม่นี่ คิดจะฆ่าตัวตายในบ้านของเขาเชียวหรือ

          ใจเด็ดมากเกินไปแล้ว

         เพิ่งเรียนจบ? อายุคงแค่ยี่สิบสอง ไม่ก็ยี่สิบสามปีเท่านั้น ใจกล้าถึงกับจะฆ่าตัวตายเชียว เขามองตาแม่นี่วันแรกที่พบในห้องหอของไอ้กฤตยชญ์ ก็รู้ว่าต้องเป็นพวกดื้อใส

          และนักรบไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ที่เขาเห็นมาส่วนใหญ่จะคล้อยตามเขาทั้งนั้น ไม่เคยมีใครต่อต้านเขาสักคน และไม่เคยมีใครเห็นเขาด้อยค่าไปกว่ากฤตยชญ์

ยิ่งเห็นเขาไม่มีค่า เขาก็จะยิ่งสะท้อนการกระทำของอีกฝ่ายกลับไปในแบบเดียวกัน แต่มากกว่านั้นคือเขาจะทำให้แรงยิ่งกว่า หนักยิ่งกว่า ทำให้อีกฝ่ายไร้ค่ายิ่งกว่าที่กระทำกับเขา ยังรู้จักคนอย่างนักรบน้อยเกินไป

               

                เวลาผ่านไปร่วมสัปดาห์แล้วหลังจากวันแต่งงานของบุณย์นรากับกฤตยชญ์ และชีวิตของหญิงสาวก็พลิกกลับคว่ำเป็นหงายแปรผันมากเสียจนจับต้นชนปลายแทบไม่ถูก และเธอคิดอะไรไม่ออก สมองตื้อไปหมด ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรต้องทำเช่นไรกับชีวิต 

                ประเดี๋ยวก็คิดอย่างเศร้าสร้อยว่าทำไมชีวิตของเธอถึงต้องเป็นแบบนี้ เรื่องคิดสั้นจะฆ่าตัวตายก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวเป็นบางครั้ง หญิงสาวมองไปรอบ ๆ บ้านก็พบว่าที่นี่ไม่มีผู้หญิงเลย นอกจากเธอคนเดียวเท่านั้น คนของเขาล้วนเป็นผู้ชายทั้งนั้น และบ้านใหญ่หลังนี้ก็ไม่มีข้าวของจุกจิกวางทิ้งให้ได้สำรวจหาข้อมูลเพิ่มเติมเลยว่าคนพวกนี้เป็นใคร

                บุณย์นราพาตัวเองออกจากห้อง เดินไปด้านนอกไม่พบใครเลยสักคน จึงเดินเรื่อยเปื่อยออกไปอีก เมื่อพบว่าความคิดฟุ้งซ่านมีมากจนเกินไป 

                ขุนพลมองหญิงสาวที่หยุดยืนเหม่อตรงสวนนอกบ้าน ก็นึกสงสารอยู่ในใจลึก ๆ

จนถึงวันนี้ เขาก็ยังไม่ค่อยจะแน่ใจเลยว่านายเอาหญิงสาวคนนี้มาไว้ที่นี่ทำไม น้ำหนักของเรื่องที่จะเอาคืนอริเก่าอย่างกฤตยชญ์พอฟังได้บ้าง แต่ก็ไม่มากพอที่นายของเขาจะลดตัวลงไปทำถึงขนาดนั้น สาวเท้าเดินออกไปหาหญิงสาวคนเดียวภายในรั้วของบ้าน

จนเกือบถึงตัวแล้วนั่นเองเธอก็หันกลับมา เมื่อเห็นเขา อีกฝ่ายก็ออกปากถาม เหมือนมีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น ที่อยู่ข้างในหัวของเธอ

“นายของพี่จะปล่อยบุณกลับบ้านวันไหนหรือคะ”

“ถึงเวลานายคงพาเราไปส่งที่บ้านเอง” ขุนพลว่าไปแบบนั้นแล้วถามต่อ “อาหารเสริมที่พี่ชงไว้ให้ กินหรือยัง”

                บุณย์นราเงียบไปไม่ยอมตอบ เขาก็ว่าอีก “กลับบ้านสภาพนี้ไม่กลัวพ่อแม่เราช็อกหรือไง อย่างกับศพเดินได้”

                “แล้วพี่ขุนคิดว่าป่านนี้ที่บ้านของบุณจะไม่ช็อกไปแล้วหรือคะ ที่ลูกสาวหายตัวไป ติดต่อไม่ได้เลยแบบนี้น่ะ”

                “พี่บอกแล้วไงว่าจะช่วยคุยให้ ไป ๆ เข้าบ้านไปกินข้าวก่อน ถ้ากินข้าวหมดจานทุกมื้อทุกวันหลังจากนี้ พี่รับปากจะพาเรากลับบ้านด้วยตัวพี่เองเลย”

                ได้ยินว่าจะได้กลับบ้าน บุณย์นราก้มหน้าลง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองขุนพล ถามอย่างต้องการย้ำคำมั่นสัญญา

                “แน่นะคะ”

                ขุนพลมองใบหน้าซูบตอบอย่างสงสารจับใจ แล้วพยักหน้าบอก “พี่สัญญา”

                “พี่ขุนรับปากบุณแล้วนะ”

                บุณย์นราย้ำอีกที

                “เออ พี่รับปากแล้วไม่เบี้ยวหรอกน่า คราวก่อนเราน่ะทึกทักเอาเอง พี่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย”

บุณย์นราเมินสายตามองทางอื่น นึกตามคำพูดของขุนพล ใช่แล้ว คราวก่อนเขาไม่ได้รับปากเธอเสียหน่อย เป็นเธอที่คิดเองเออเองคนเดียว แล้วยอมเดินกลับเข้าบ้าน เธอนั่งลงกินอาหารที่ขุนพลนำมาให้ ทั้งอาหารเสริมมากมายจนยัดต่อไม่ลงแล้วค่อยย้ายตัวเองไปนั่งเล่นคนเดียวในห้องโถงกลางบ้าน

                เธอไม่ได้พบหน้านายของขุนพลอีกเลย ตั้งแต่วันที่เขาพาลูกน้องเข้ามาจับเธอขึงพืดบนเตียงในวันนั้น นึกแล้วก็ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด และทั้งหวาดกลัว แม้ขุนพลจะบอกในวันถัดมาแล้วว่าเธอแค่ถูกนายของเขาขู่เล่นเพียงเท่านั้น ไม่มีใครทำอะไรเธออย่างที่เธอเข้าใจ นั่นก็