15

เสียงถามดังอยู่เหนือศีรษะของเธอ บุณย์นราที่กำลังเหม่อคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่ ตกใจจนทำจวักตักแกงในมือหล่นลงพื้น เธอก้มลงเก็บทันทีแล้วเอาไปล้างน้ำ ก่อนจะเดินอ้อมคนที่ถามเธอเมื่อครู่ วนไปยังอีกฟากของโต๊ะที่ตั้งเตาไฟฟ้าไว้ตรงกลาง ไม่พูด ไม่สบตากับอีกฝ่าย จะว่ากลัวก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะมีความเกลียดปนอยู่ด้วยต่างหาก เมื่อได้ที่จึงปิดไฟ ตักอาหารใส่ชาม นำไปวางที่โต๊ะ

นักรบไม่เคยถูกใครแสดงกิริยาแบบนี้ใส่มาก่อน เสี้ยววินาทีที่เห็น ชายหนุ่มออกอาการไม่พอใจในทันที แต่แล้วก็คิดขึ้นได้ ว่าเขาต้องสนใจไหม ว่าใครรู้สึกอย่างไร แบบไหนกับเขา โดยเฉพาะแม่นี่         

บุณย์นราพยายามไม่มองที่เขาอีก เธอรีบจัดโต๊ะ รีบนำจาน ช้อน ส้อมไปวางด้วยมือไม้ที่สั่นเทาไม่หายเสียที แต่ก็เรียบร้อยลงในนาทีต่อมา หญิงสาวถอยห่างออกจากโต๊ะ อีกนัยก็คือพยายามอยู่ให้ห่างจากผู้ชายคนนั้นด้วย

ทีแรกเธอตั้งใจจะกินข้าวพร้อมขุนพล เพราะขุนพลเทียวมาเซ้าซี้ถามว่าเธออยากกินอะไรเป็นพิเศษบ้างหรือเปล่า พอบอกออกไปมั่ว ๆ อย่างต้องการให้เลิกเซ้าซี้ กลายเป็นว่าอีกฝ่ายรีบขันอาสาออกไปซื้อวัตถุดิบตามที่เธอสั่งด้วยตัวเขาเอง

ตอนที่เธอยอมเดินมาที่ห้องครัว เริ่มตั้งหม้อต้มน้ำ ได้ยินว่าเขาจะออกไปดูผลไม้มาเพิ่ม จนผ่านไปเป็นครู่ใหญ่ก็ยังไม่มา บุณย์นราได้ยินเสียงคนเดิน นึกว่าเป็นขุนพล กลับกลายเป็นเขาคนนี้ไปได้ เลยหันหลังตั้งท่าจะกลับห้อง 

นักรบมองตามร่างเล็กกว่าเขากว่าครึ่งค่อนที่ดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แล้วก็ให้ขวางหูขวางตาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เรียกเสียงดุใส่

               “จะไปไหน ตั้งโต๊ะแล้วก็มากินข้าวด้วยกันนี่”

บุณย์นราก้าวขาต่อไม่ได้ เพราะตกใจเสียงของเขา เลยยืนนิ่งขาสั่น อันที่จริงก็สั่นไปหมดทั้งตัวนั่นแหละ จากที่ตั้งใจจะกลับเข้าห้องเลยยืนหันหลังให้เขาอยู่อย่างนั้น

พอเห็นว่าอีกฝ่ายทำเมินเฉย นักรบเลยเดินตรงไปหาด้วยท่าทีคุกคาม พร้อมสั่งเสียงดังกว่าเดิม

“ไปตักข้าวมากิน”

บุณย์นรายังขยับไปไหนไม่ได้ กลัวก็กลัว และก่อนที่สถานการณ์จะแย่ไปมากกว่านั้น ก็มีเสียงแว่วดังแทรกเข้ามาเสียก่อน

“แตงโมจินตหราที่เราว่าอยากกินมันไม่มีขาย พี่เลยเอาสายน้ำผึ้งมาให้ แก้ขัดไปก่อนนะ” เป็นขุนพลนั่นเอง บุณย์นราเลยผ่อนลมหายใจออกด้วยอาการโล่งอก ขุนพลเห็นนายยืนไม่ห่างจากบุณย์นรา สีหน้าแววตาก็ดุกร้าวเอาเรื่อง เลยรีบวางของในมือ เดินเลี่ยงเข้าไปคว้าแขนหญิงสาว พาไปนั่งลงที่โต๊ะอย่างพอจะเข้าใจอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ไม่รู้เขม่นอะไรกันอีก

นักรบมองท่าทีของทั้งสองคนด้วยสายตาหมิ่น ๆ ก่อนแค่นออกมาคำหนึ่งอย่างหยัน ๆ ขุนพลเห็นสายตาของผู้เป็นนายก็พอจะเข้าใจ กระนั้นก็ส่งยิ้ม พร้อมขยับไปหยิบกล่องชูขึ้นแล้วบอก “พี่ซื้อสเต็กมาด้วย เห็นบุณทำแต่อาหารพื้นบ้าน คุณรบไม่กินอาหารรสจะ...”

รสจัดยังพูดออกไปไม่ครบประโยคดี ก็เห็นนักรบนั่งลงที่ตำแหน่งประจำของเขา พร้อมตักอาหารใส่จานของตัวเอง ไม่พูดไม่จาอะไร

ขุนพลเลยรีบนั่งลงร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน มื้อนั้นมีแต่เสียงของขุนพลที่ชวนนายของตัวเองคุยบ้าง หันมาชวนเธอคุยบ้างสลับกันไปมาจนจบมื้ออาหารที่แสนอึดอัดในที่สุด

บุณย์นราเหลือบตามอง เห็นว่าเขาวางช้อนส้อมลงแล้วเดินจากไป ก็ค่อยถอนลมหายใจออกอีกเฮือก เป็นการกินข้าวที่อึดอัดที่สุดในชีวิตเลย เก็บของเรียบร้อยดีแล้วค่อยออกไปเดินเล่นด้านนอกตามที่ขุนพลชวน

เห็นบ้านรก ก็ออกอาการหงุดหงิดอยู่บ้าง ท้องอิ่ม แรงพอมี เลยนั่งลงช่วยดึงหญ้าออกจากสวน เสร็จจากตรงนี้ เห็นอะไรรกหูรกตาเป็นไม่ได้ ต้องเข้าไปหยิบจับทำจนดูดีขึ้นมา เพราะปกติเวลาอยู่บ้าน หากใครจะจ้างเธอไปทำงานบ้านหรืองานในสวน เธอรับทำทั้งนั้น ขอให้ได้เงินมาจุนเจือครอบครัว บุณย์นราไม่เคยนิ่งดูดายสักครั้งเดียว

                “มองอะไรหรือครับคุณรบ”

                นักรบยืนนิ่งมองผ่านกระจกในห้องลงไปที่ร่างเล็ก ๆ ตรงสนามด้านหน้าของตัวบ้านได้ยินเสียงถามก็ละสายตาทันที แล้วขยับไปนั่งรอที่โต๊ะ ขุนพลลอบยิ้ม วางแฟ้มงานที่นายสั่งลงจนครบ ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ค่อยคุยเรื่องของบุณย์นราให้นายฟัง

                “ขยันดีนะครับ พี่ให้คนไปตามสืบประวัติมาเพิ่มแล้ว”

                นักรบเฉยไม่ตอบว่าอะไร ขุนพลยิ้มอย่างพอรู้ใจ ว่าตัวเองก็คงอยากรู้เรื่องของอีกฝ่ายอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นนักรบต้องยกมือให้หยุดหรือไม่ก็เดินหนีไปแล้ว คนอย่างนักรบต้องจับทางให้ถูก รู้ความคิดของเขาให้ได้ ไม่อย่างนั้นอยู่ด้วยจะลำบากมาก

                “เป็นเด็กดีเลยครับ ขยัน ช่วยพ่อแม่หาเงินมาตลอด เห็นว่างานอะไรพอได้ค่าจ้างก็อาสาทำหมด พี่ว่าเด็กคนนี้น่าเห็นใจออกนะ เผลอ ๆ พี่ว่าที่ยอมแต่งงานกับไอ้ฟาส คงเพราะเห็นว่ามันช่วยใช้หนี้ให้พ่อ ช่วยเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ คิดว่าคงจะสบายขึ้นก็เลยยอมแต่ง แล้วถ้าหากเขาโชคดีได้ตกร่องปล่องชิ้นกับคนพอจะมี พอจะเปย์เขาได้ ก็น่าเห็นใจนะที่ถูก...” ขุนพลยั้งคำพูดเอาไว้แค่นั้น ตั้งใจจะพูดออกไปตรง ๆ ว่าน่าเห็นใจที่ถูกฉุดมาปู้ยี่ปู้ยำแบบนี้ แล้วโน้มน้าวนายต่อ “คุณรบปล่อยเด็กนั่นกลับบ้านไปไม่ดีกว่าหรือครับ”

                สิ้นคำถามของขุนพล เกิดประกายหนึ่งขึ้นในดวงตาของนักรบชั่วขณะ เจ้าตัวเมินไปทางอื่นคล้ายไม่ได้สนใจฟัง แต่ทนายชั่วโมงบินสูงอย่างขุนพลก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายฟังคำพูดของเขาอยู่บ้าง แม้ไม่ทุกคำก็เถอะ

พลันแววตาที่มีแต่ความหวาดกลัวตื่นตระหนกของบุณย์นรา ก็ทำเอาคนที่ไม่เคยนึกสนใจใครอย่างนักรบ รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่มันพลุ่งพล่านในโพรงอก เจ้าตัวรีบปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป ขยับตัวยืนหันหลังให้ขุนพล เอ่ยเสียงเฉยเมยขึ้นว่า

“อย่างนั้นก็พาเมียไอ้ฟาสไปส่งบ้านที”

ขุนพลได้ยินแบบนั้นแล้วก็ตื้อ ๆ หนัก ๆ ที่ในหัว

ผู้หญิงคนนั้น นายของเขายังกล้าเรียกว่า ‘เมียไอ้ฟาส’ อีกหรือ

แต่แล้วก็ไม่ได้ขัดคออะไรออกไป รับคำสั้น ๆ เพียงแค่ “ครับ”

                บุณย์นราดีใจจนนอนไม่หลับ เธอออกมานั่งรอตั้งแต่ยังไม่สว่าง นึกกังวลไม่น้อยว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรอีกไหม

คนพวกนี้จะพาเธอกลับบ้านจริงหรือ แล้วหากได้กลับบ้านจริง จะทำอย่างไรต่อ คนแถวบ้านมีใครรู้เรื่องบ้างหรือไม่ พ่อ แม่ พี่ ๆ จะลำบากใจไหม แล้วเลยหยุดคิดแค่นั้น มองหาข้าวของที่เป็นของตนเอง ก็พบว่าไม่มีอะไรเป็นสมบัติที่ติดตัวมาเลยสักชิ้นเดียว ชุดที่ใส่อยู่นี่ก็เป็นเสื้อผ้าที่ขุนพลหามาให้

                ค่อยนึกขึ้นได้ว่าชุดเจ้าสาวสีขาวที่สวมติดตัวมา เธอน่าจะนำมันกลับบ้านไปด้วย แม้ว่าจะถูกนักรบฉีกจนแทบไม่เหลือชิ้นดีเลยก็ตามไว้จะลองถามขุนพลเรื่องชุดดูอีกที ตอนเขาออกมาจากห้อง

แล้วก็นึกครึ้มใจก้าวขาเดินเข้าครัวไป จัดแจงเตรียมอาหารเพื่อไม่ให้ความคิดในหัวโลดแล่นไปไกลกว่านี้ ทำใจให้สบาย ๆ รู้สึกดีที่กำลังจะได้กลับบ้าน

ไม่ถึงเจ็ดโมงเช้า เธอได้ยินเสียงประตูเปิดปิดดังก้องขึ้นภายในบ้าน หันไปมองเห็นแค่เงา แค่นั้นก็รู้แล้วว่าใคร

                เป็นเขานั่นเอง

รีบหันหลังขวับมุ่ยหน้าใส่หม้อข้าวต้ม แล้วตักลงในชามนำมาวางรอ ทีแรกตั้งใจจะตักให้แค่ตัวเองกับขุนพลเท่านั้น พอเห็นสายตาที่เขามองก็นึกหวั่นใจบอกไม่ถูก เลยหันหลังเดินไปตักมาอีกชาม วางลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ที่เป็นของเขา ลอบมองเมื่อไม่เห็นว่าจะเดินมานั่งรับประทานอาหารเสียที

นักรบก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์ในมือ