20

“เรากับหนูริสารักกันชอบพอกันทำไมไม่ตกลงปลงใจแต่งกันเสียทีเล่า ผู้หญิงแต่ละคนของเรา ย่าบอกตามตรงนะว่าไม่มีใครเหมาะกับเราเท่าหนูริสาอีกแล้ว หนูริสาอ่อนหวาน สุภาพก็จริง แต่ก็ทันเหลี่ยมเรา ผู้หญิงแบบนี้แหละที่เอาคนอย่างเราอยู่”

นักรบยิ้ม อดนึกถึงนริสราไม่ได้

ผู้ใหญ่ทั้งฝ่ายเขาและฝ่ายของเธอ ต่างก็มองแบบนั้น นริสราจะไม่ทันเหลี่ยมเขาได้อย่างไรกัน ในเมื่อผ่านโลก ผ่านสังเวียนเจนจัดเสียขนาดนั้น

นริสราทำตัวอ่อนหวานต่อหน้าผู้ใหญ่ แต่ตัวตนจริง ๆ แม่นั่นใช่ย่อยที่ไหนกัน หยุดคิดถึงเรื่องนริสรา เมื่อเสียงของคนเป็นย่าดังแหวกความคิดของเขาเข้ามาอีกครั้ง

“ถ้ายังอยากเที่ยวก่อน ก็ได้ ย่าให้เวลาเราอีกสามเดือน แต่หลังจากนี้ย่าต้องจัดแจงงานแต่งให้เราเสียทีนะ ขืนปล่อยให้ลอยชายไปเรื่อย ๆ ย่าคงตายตาไม่หลับแน่”

นักรบเบนสายตามองไปที่สระน้ำด้านข้าง เมื่อมีแมลงปอบินไปแตะก้นจุ่มลงบนนั้น พอดีกับที่มีสายเรียกเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน นักรบเลยทำทีเป็นลุกขึ้น แล้วบอกคุณย่าศรีพรรณรายด้วยสีหน้าเรียบ ๆ ว่า

“ไว้คุยวันหลังนะครับ”

“จ้ะ” ท่านรับคำ กระแทกเสียงอย่างโมโหอยู่บ้าง คุยกับใครก็ไม่เคยปวดหัวเท่าหลานคนเล็กนี่เลย

หลานชายไหว้ท่าน เตรียมจะลาจากไป คนเป็นย่ากางแขนออกรอให้หลานเข้ามากอด นักรบมีสีหน้าปั้นยาก เก้ ๆ กัง ๆ จนคนเป็นย่าต้องลุกขึ้นยืนเข้ามากอดหลานเสียเอง หลานก็มีเลือดของท่านไหลวนอยู่ในร่างกาย ต่อให้เลวร้าย ไม่ใช่คนดีก็ตัดกันไม่ขาดหรอก

“รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยพ่อคุณของย่า”

เอ่ยลาท่านคำหนึ่ง ค่อยกลับออกไปจากรั้วบ้านอัศวหาญญ์วรกุลในเวลาต่อมา สวนกับกระบะคันเก่าเข้าพอดี แต่นักรบไม่ได้สนใจ เมื่อต้องรับสายเรียกเข้าสายสำคัญอีกสายหนึ่งในตอนนั้น

                คุณย่าศรีพรรณรายยังนั่งอยู่ที่เรือนริมน้ำคล้ายกับรอคอยอะไรอยู่ ลักษณะของท่านเป็นผู้นำอยู่หลายส่วน เพราะเป็นผู้หญิงทำงานมาตั้งแต่สมัยสาว ๆ ท่านจับธุรกิจอยู่หลายด้าน ทำให้มองสถานการณ์ มองคนได้ขาดอยู่ไม่น้อย แล้วก็คิดว่าตนเองพอมองออกว่านริสราจะเอาหลานของท่านอยู่หมัด หากได้มาเป็นหลานสะใภ้เมื่อไรท่านคงสบายใจมากกว่านี้

ที่นักรบยังเตร่ไปมีเรื่องกับใครต่อใครไม่รู้จักโตเสียทีสาเหตุหลักใหญ่เลยเพราะไม่มีห่วงผูกคอ คนแบบนี้ลองได้มีครอบครัวมีลูกมีเมียเมื่อไร ลายก็จะหมดในทันที

คนสนิทเข้ามารายงานว่ามีคนขอเข้าพบเพื่อเยี่ยมเยียนท่าน จึงพยักหน้าทำนองว่ารับรู้ ไม่นานขบวนข้าเก่าก็พากันเข้ามาหาที่ศาลาริมสระ

“มากันแล้วหรือแม่นวล”

ท่านออกปากทักขึ้นก่อน เมื่อเห็นสามแม่ลูกพากันหอบข้าวของเดินมาจนถึงเรือนหลังน้อยริมสระ ภายในบริเวณบ้าน

นางนวลตาวางของลงแล้วไหว้ทำความเคารพคุณย่าศรีพรรณรายทันที “กราบคุณท่านค่ะ”

“ไหนยายตัวเล็กของฉันมาไหม”

คุณย่าศรีพรรณรายเรียกบุณย์นราแบบนั้น เพราะตอนคลอดใหม่ ๆ ตัวเล็กราวกับลูกกรอก เดิมทีคนเป็นแม่ไม่อยากเก็บลูกในท้องไว้นัก เพราะที่มีอยู่ก่อนสองคนก็แทบหาเลี้ยงกันไม่ไหวอยู่แล้ว เลยพยายามกินยาขับออก พอคุณท่านรู้ว่าทำแบบนั้น ท่านก็ว่าอย่าไปทำลูกเลย ออกปากจะช่วยเหลือหลังคลอดอีกด้วย แล้วจึงได้เอ็นดูบุณย์นรามาแต่บัดนั้น ด้วยว่านึกเวทนาสงสาร มาเกิดด้วยแท้ ๆ แม่ยังจะเอาออกอีก

บุณย์นราขยับออกจากทางหลังของมารดา เข้ามากราบท่านบ้าง ก่อนเงยหน้าขึ้น ตอบเสียงใส “มาค่ะคุณท่าน”

หญิงสูงวัยกวักมือเรียก พอบุณย์นราขยับเข้ามาใกล้ท่านแล้ว ก็ยื่นมือเชยคางให้เงยหน้ามองตอบ “ไหนมาดูหน้ากันหน่อย ไม่ได้เจอกันไม่เท่าไร ทำไมถึงได้ดู...” ท่านเว้นช่วงไว้ครู่ พินิจนิ่งเป็นอึดใจก็ปล่อยมือออกจากคางของบุณย์นรา กล่าวเย้ายิ้ม ๆ “ดูสวยขึ้นผิดหูผิดตา มาคราวก่อน ยังตัวกะเปี๊ยก หน้ามอม ผอมแห้งเหมือนเด็กอมโรคอยู่เลย ไม่ทันไรเป็นสาวเสียแล้ว ลูกเรามีคนรักแล้วหรือแม่นวล” ท้ายประโยคท่านหันมาถามกับนางนวลตา

บุณย์นราก้มหน้าไม่กล้าสานตาด้วย แล้วอ้อมแอ้มตอบว่า “ไม่มีหรอกค่ะคุณท่าน”

หญิงสูงวัยมองเธอแล้ว หันไปเย้ากับนางนวลตาอีก “ภมรหนุ่มแถวนั้นไม่พากันตอมเกรียวแล้วหรือแม่นวล ลูกสาวสวยแบบนี้”

บุณฑริกายิ้มแป้น เป็นคนตอบเสียเอง

“พอมีอยู่บ้างล่ะค่ะคุณท่าน”

“ยัยคนนี้นิสัยชอบพูดสอดไม่หายเลยนะ”

ท่านหันมาดุบุณฑริกา แต่ก็ไม่จริงจังนัก เพราะเอ็นดูบ้านนี้ทั้งบ้าน ด้วยว่าคนแม่นั่นปากเป็น พูดเอาอกเอาใจเก่ง ส่วนลูกสาวก็ดูท่าว่านิสัยดี อ่อนน้อมถ่อมตน

บุณฑริกาแกล้งทำหน้าหงอย ๆ ตอนถูกนายเก่าของมารดาว่าแบบนั้น ท่านเห็นแล้วก็เอื้อมมือไปบีบไหล่บุณฑริกาเบา ๆ ทำนองหยอกเย้าเล่น คนอื่น ๆ เลยพลอยหัวเราะไปด้วย

นางนวลตาหยิบถุงของฝากส่งให้อดีตเจ้านายอย่างนอบน้อม

“นวลเอามะม่วงกวนมาฝากคุณท่านด้วยนะคะ”

“หอบมาอีกแล้วในสวนนี่ก็ออกแยะไป ยังไม่ได้ให้แม่พวกนั้นไปเก็บกันเลย” คุณย่าศรีพรรณรายหันมาถามทางยายตัวเล็กของท่าน “โตเป็นสาวกันหมด เลยไม่มีใครมาปีนเก็บมะม่วงเหมือนเดิมอีกแล้ว”

บุณย์นรายิ้มตอบจนตาแทบปิด เมื่อคุณท่านจำวีรกรรมของตนได้ บอกเสียงอ่อย “แม่ว่าถ้าตกลงมาแข้งขาหัก แม่จะไม่เลี้ยงค่ะ”

“จะไปสนทำไม ถ้าแม่เราไม่เลี้ยง ฉันเลี้ยงเราเองได้” นายเก่ากล่าวอย่างนักเลง ทั้งยังค้อนใส่นางนวลตาเสียนี่ ทุกคนในศาลาเลยพากันหัวเราะอีกครืนใหญ่ในตอนนั้น

อยู่คุยกับคุณท่านอีกเป็นนาน พอท่านรู้ว่าเธอเรียนจบแล้วก็ชวนให้มาทำงานด้วยกัน กิจการของหญิงสูงวัยมีมากมายเสียจนท่านเองก็จำแทบไม่ไหว แต่บุณย์นราก็ขอแสดงความสามารถของตัวเองด้วยการไปสมัครงานกับที่อื่นก่อน แค่นี้ก็เกรงใจท่านมากแล้วหากไปทำงานที่ท่านชักชวน กลัวคนมองว่าใช้เส้นสายของคุณท่าน

“ไม่ได้ก็ค่อยมาตายรังที่นี่” ท่านว่ายิ้ม ๆ บุณย์นรา อีกทั้งแม่และพี่สาวก็พลอยยิ้มตามไปด้วย แล้วถึงได้ลากลับในตอนบ่ายคล้อย

กลับมาพร้อมอาหารจากบ้านคุณท่าน บุณย์นราบ่นหิวมาตลอดทาง เพราะมีแกงบอนของโปรดในนั้นด้วย ถึงบ้านก็วิ่งเข้าครัว เตรียมถ้วยชามจานช้อนออกมาวางรอ แกะถุงอาหารชั้นดีที่คนของคุณท่านตักแบ่งมาให้ทีละถุง

บัญชาที่เข้าบ้านมาทีหลัง บอกเมื่อนึกขึ้นได้

“วันนี้มีแข่งฟุตบอลทีมชาติชุดใหญ่ด้วยนี่”

นายอำนวยตะโกนมาจากทางหลังบ้าน “ช่องไหนบัญ เปิดซิ”

บัญชาหยิบรีโมตได้เปิดหาช่องที่ถ่ายทอดฟุตบอลรอบคัดเลือกที่มีทีมชาติไทยแข่งในขณะนั้นพอดี พร้อมกับนั่งล้อมวงกินข้าว เชียร์ฟุตบอลไปด้วยกัน

เพียงเท่านี้ เธอก็สุขใจมากแล้ว ไม่ต้องอยู่บ้านหรูหราหลังใหญ่ กินอาหารราคาแพง ๆ ขอเพียงได้กินข้าวด้วยกัน อยู่พร้อมหน้าครบทุกคน ไม่ต้องมีห่วงด้วยเรื่องอันใด เท่านี้เองที่ความสุขก็วิ่งเข้ามาล้อมวงครอบครัวของเธอแล้ว

“กูไม่หนีหรอกน่า แต่ตอนนี้ยังไม่มีคืนให้”

บุณย์นราเดินเกาะแขนมารดาเข้าบ้านมาพอดี บัญชาก็ไล่ชายแปลกหน้าสองคนให้กลับไป แล้วถึงได้ออกปากถามบุตรชายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด